บทที่ 100 กายาหยางบริสุทธิ์

เมื่อซูฝานลืมตาตื่นขึ้นมา ก็เป็นเวลาเที่ยงวันแล้ว

เขาเมาจนภาพตัดไปเลยจริงๆ จำเหตุการณ์เมื่อคืนไม่ได้แม้แต่น้อย จำได้แค่ว่านั่งดื่มเหล้ากับศิษย์พี่หญิงเท่านั้น

ซูฝานยังไม่รู้ตัวเลยว่า ตัวเองถูกศิษย์พี่หญิงแปะป้ายว่าเป็นพวกโรคจิตไปเสียแล้ว

สาบานต่อฟ้าดินเลยว่า เขาไม่ได้โรคจิตขนาดนั้น

วันนั้นก็แค่แอบมองแวบเดียว ส่วนเมื่อคืนก็แค่เอาเท้าของศิษย์พี่หญิงมาหนุนนอนแทนหมอนต่างหาก

ถึงแม้เท้าของศิษย์พี่หญิงจะสวยมาก แต่เขาก็แค่มองด้วยความชื่นชม ไม่ได้หลงใหลคลั่งไคล้อะไรขนาดนั้นเสียหน่อย

น่าเสียดายที่ภาพลักษณ์นี้ดันไปประทับอยู่ในใจศิษย์พี่หญิงเสียแล้ว ต่อให้เอาผงซักฟอกมาขัดก็คงไม่ออก

ซูฝานนวดขมับที่ปวดหนึบ นั่งขัดสมาธิเดินพลังเคล็ดวิชาหุนหยวน

เพียงครู่เดียว เขาก็พ่นลมหายใจที่มีกลิ่นเหล้าคลุ้งออกมา ความรู้สึกปวดหัวก็หายเป็นปลิดทิ้ง สมองกลับมาปลอดโปร่งอีกครั้ง

ซูฝานลุกขึ้นไปจัดการเก็บกวาดซากอารยธรรมริมสระน้ำ

เมื่อเห็นไหเหล้าเปล่ากองพะเนินอยู่ข้างๆ ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าเมื่อคืนพวกเขาสองคนดื่มกันไปมากแค่ไหน

วันหลังขืนดื่มแบบนี้อีกไม่ได้แล้ว เหล้าทำให้ขาดสติ ชายหญิงอยู่ด้วยกันสองต่อสองแบบนี้ ขืนเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาจริงๆ ล่ะก็

หากเสียความบริสุทธิ์ไป เขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

ในช่วงหลายเดือนต่อจากนี้ ซูฝานก็เริ่มการปิดด่านบำเพ็ญเพียรอย่างจริงจังเป็นครั้งแรกตั้งแต่เริ่มบำเพ็ญเพียรมา

ยังไงเสียตอนนี้เขาก็ไม่ขัดสนเรื่องหินวิญญาณแล้ว แถมก่อนหน้านี้ก็เพิ่งไปตุน "โอสถโสมม่วง" มาหลายสิบขวด เสบียงกรังก็มีพร้อมสรรพ

ตลอดหลายเดือนมานี้ ซูฝานไม่ได้ก้าวเท้าออกจากหุบเขาเลยแม้แต่ก้าวเดียว

เดิมทีคิดว่าศิษย์พี่หญิงจะมาหาเพื่อดื่มเหล้าด้วยกันอีก ใครจะไปรู้ว่านางเงียบหายไปเลย

ซูฝานหารู้ไม่ว่า ตั้งแต่คืนนั้นเป็นต้นมา แค่ศิษย์พี่หญิงนึกถึงเรื่องนี้ หัวใจของนางก็เต้นระรัว ใบหน้าแดงซ่านด้วยความเขินอาย

ยิ่งนึกถึงไอ้โรคจิตนั่นที่นอนกอดเท้านางหลับไปทั้งคืน นิ้วเท้านางก็หงิกงอด้วยความเขินอายจนแดงเถือกไปหมด

ชีวิตแบบนี้ในสายตาคนอื่นอาจจะดูน่าเบื่อหน่าย แต่สำหรับซูฝานแล้ว มันช่างเป็นชีวิตที่สุขสบายราวกับอยู่บนสวรรค์

ไม่มีใครมารบกวน ไม่มีเรื่องวุ่นวายให้ปวดหัว

แต่ละวันหมดไปกับการฝึกวิชา ฝึกกระบี่ ฝึกหมัดมวย พัฒนาคาถาอาคม และเขียนยันต์ ชีวิตผ่านไปอย่างคุ้มค่า

นอกเหนือจากนั้นก็คือการคิดหาวิธีทำอาหารกินเองทั้งสามมื้อ

ยามว่างก็ปลูกผัก เก็บผลไม้ ทำเต้าหู้ และหมักเหล้าข้าววิญญาณกับเหล้าผลไม้ดื่มเอง

เถาองุ่นใต้หน้าผาเมื่อสมัยโบราณก็ออกผลแล้ว ด้วยสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยพลังวิญญาณอันอุดมสมบูรณ์ เถาองุ่นจึงออกผลดกเต็มต้น

ผลองุ่นเม็ดใหญ่เต่งตึง น้ำองุ่นรสชาติเข้มข้น พวกองุ่นเคียวโฮ โทจินเตะ หรือองุ่นแดงในชาติก่อนน่ะ เทียบไม่ติดเลยสักนิด

ซูฝานนำองุ่นสดๆ ที่เพิ่งเด็ดมาหมักทำไวน์องุ่นได้หลายไห

แม้จะใช้วิธีการแบบบ้านๆ ซึ่งไม่มีทางหมักให้ได้รสชาติแบบไวน์ลาฟิตได้ แต่ก็นั่นแหละ ใครจะสน สำคัญคือมันเป็นไวน์ที่เขาหมักด้วยมือตัวเองต่างหาก

ต่อให้เอาไวน์ลาฟิตปี 82 มาให้เขาชิม เขาก็แยกไม่ออกอยู่ดีว่ามันอร่อยยังไง

เนื่องจากองุ่นมีเยอะมาก จะเอาไปทำไวน์หมดก็ไม่ได้ ซูฝานจึงเริ่มเอามาตากแดดทำลูกเกด

เขาไม่รู้วิธีทำลูกเกดหรอก ก็เลยเอาพวงองุ่นไปแขวนตากไว้ทั่วบ้านเหมือนตากผักแห้ง แล้วก็ปล่อยทิ้งไว้แบบนั้น

โชคดีที่อากาศในหุบเขาอบอุ่นเหมือนฤดูใบไม้ผลิตลอดทั้งปี ความชื้นก็พอเหมาะ ลูกเกดที่ได้จึงถือว่าใช้ได้ทีเดียว

ซูฝานไม่ได้คาดหวังอะไรสูงนัก แค่กินได้ก็พอแล้ว

ไม่ใช่แค่ลูกเกดเท่านั้น พวกต้นไม้ผลที่เขานำมาปลูกในหุบเขา ก็ได้รับผลดีจากพลังวิญญาณที่อุดมสมบูรณ์ จนออกผลดกเต็มต้นไปหมด

ดกจนเก็บไม่หวาดไม่ไหว เยอะเกินไปจริงๆ

ซูฝานไม่รู้จะทำยังไง จะปล่อยให้เน่าทิ้งก็เสียดาย เลยต้องหันมาทำแยมและผลไม้กระป๋อง แถมยังตากผลไม้แห้งและผลไม้กวนไว้เพียบ

ในลานบ้านล้อมรั้วแคบๆ มีเสื่อไม้ไผ่ปูวางผลไม้แห้งและผลไม้กวนสารพัดชนิดตากแดดไว้เต็มไปหมด

แถมยังมีแยมสตรอว์เบอร์รี แยมแอปเปิล แยมซานจา และแยมผลไม้อื่นๆ อีกสารพัด ซูฝานทำไว้ตั้งหลายสิบไห เก็บไว้ในถุงมิติจนแน่น

พูดตามตรง เขาไม่ได้ชอบกินของพวกนี้เท่าไหร่ กะว่าจะเก็บไว้เป็นของฝากมากกว่า

อย่างน้อยในโลกผู้ฝึกตน ของพวกนี้ก็ถือว่าหากินยาก ถือซะว่าเป็นของแปลกใหม่ให้คนอื่นลองชิมก็แล้วกัน

แถมยังมีผลไม้กระป๋องอีก โดยเฉพาะลูกท้อเหลืองกระป๋องที่เขาทำไว้เยอะที่สุด

ของสิ่งนี้มหัศจรรย์นัก จัดอยู่ในหมวดหมู่ของความเชื่อเรื่องโชคลาง

เด็กที่โตในภาคอีสานต่างก็เคยได้ยินตำนานนี้ ว่ากันว่าของสิ่งนี้สามารถปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายและป้องกันภัยอันตรายได้

แต่สำหรับซูฝานแล้ว มันเป็นเพียงเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจและพลังใจอย่างหนึ่ง

มันคือรางวัลอันหอมหวานในยามป่วยไข้ เป็นขนมหายากในยามอยากกิน มีรสชาติแห่งวัยเด็กที่ไม่อาจลอกเลียนแบบได้

ยามว่างได้ชิมสักคำ รสชาติหวานเย็นชื่นใจ จะทำให้เขาหวนนึกถึงเรื่องราวในชาติก่อน ถือซะว่าเป็นการคลายความคิดถึงบ้านเกิดก็แล้วกัน

ผู้ฝึกตนคนอื่นบำเพ็ญเพียรเพื่อหลุดพ้นจากกิเลสทางโลก ไม่ปรารถนาจะข้องแวะกับเรื่องทางโลก

แต่ซูฝานกลับต่างออกไป เขาจะใช้ชีวิตให้มีรสชาติที่สุดเท่าที่จะทำได้

ถ้าไม่ต้องออกไปหาซื้อเสบียงข้างนอก ซูฝานก็คงจะหมกตัวอยู่ในหุบเขาแห่งนี้จนตาย แล้วก็ฝังตัวเองมันที่นี่แหละ

เที่ยงคืน ซูฝานฝึกกระบี่เสร็จ ก็นั่งขัดสมาธิริมสระน้ำในหุบเขา

รอจนเรี่ยวแรงกลับคืนมา เขาก็เริ่มเดินพลัง "เคล็ดวิชากายาเทวมาร" ขั้นที่สอง ปราณอัปมงคลอันร้อนระอุไหลเวียนไปตามเส้นชีพจรตามวิถีของเคล็ดวิชา

กล้ามเนื้อและกระดูกในร่างกายของเขาราวกับถูกเปลวเพลิงแผดเผาครั้งแล้วครั้งเล่า ความเจ็บปวดรวดร้าวที่ฝังลึกถึงกระดูกดำนั้น ราวกับตกนรกทั้งเป็น

เคล็ดวิชากายาเทวมาร +1

เขาเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาดู ความคืบหน้าของเคล็ดวิชาได้รับการอัปเดตแล้ว

เคล็ดวิชากายาเทวมาร (ขั้นสอง): 200/200

"ฟู่..."

ซูฝานพรูลมหายใจออกมายาวเหยียด ในที่สุด "เคล็ดวิชากายาเทวมาร" ขั้นที่สอง ก็ฝึกฝนจนสมบูรณ์แบบเสียที

บัดซบเอ๊ย เคล็ดวิชาผลาญตัวแบบนี้ ให้ตายเขาก็ไม่ฝึกอีกเป็นอันขาด

มันทรมานเกินไปแล้ว ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์มนาจะทนได้เลย

ซูฝานลุกขึ้นมาร่ายรำมวยสิงอี้หนึ่งรอบ

เมื่อทะลวงผ่านเคล็ดวิชาขั้นที่สอง ซูฝานก็บรรลุกายาหยางบริสุทธิ์ พละกำลังและความแข็งแกร่งของร่างกายได้รับการยกระดับขึ้นอีกครั้ง

กายาหยางบริสุทธิ์มีพลังข่มสิ่งชั่วร้ายและภูตผีปีศาจต่างๆ ที่เป็นธาตุหยินโดยธรรมชาติ อีกทั้งยังมีภูมิต้านทานต่อไอพิษ ปราณหยิน ไอมาร และกลิ่นอายความมืดทุกชนิด

ซูฝานฉุกคิดขึ้นมาได้ เขาจำได้ว่าตอนที่ฝึกขั้นแรกจนสมบูรณ์แบบ เขาสามารถเรียนรู้ฤทธานุภาพได้ถึงสองอย่าง

บัดนี้เคล็ดวิชาขั้นที่สองฝึกฝนจนสมบูรณ์แบบแล้ว จะมีฤทธานุภาพแฝงมาด้วยหรือเปล่านะ

ซูฝานหยิบตำราเคล็ดวิชาออกมาจากถุงมิติ พลิกไปดูเนื้อหาช่วงท้ายของเคล็ดวิชาขั้นที่สอง รอยยิ้มดีใจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

เป็นไปตามคาด "เคล็ดวิชากายาเทวมาร" ทุกขั้นที่ฝึกฝนจนสมบูรณ์แบบ จะสามารถเรียนรู้ฤทธานุภาพได้สองอย่าง

แม้ตัวเคล็ดวิชาจะโหดหินสุดๆ แต่ฤทธานุภาพที่มาพร้อมกับเคล็ดวิชานั้น ทรงพลังอย่างแท้จริง

ฤทธานุภาพแรกมีชื่อว่า "บงกชแดงชำระโลก" เป็นฤทธานุภาพประเภทเขตแดนอาคม

สามารถปลดปล่อยปราณหยางอัปมงคลออกมาในชั่วพริบตา ราวกับดอกบัวที่กำลังเบ่งบาน ภายในรัศมีหลายจั้ง สรรพสิ่งจะถูกทำลายล้างจนไม่เหลือแม้แต่ต้นหญ้า

ฤทธานุภาพนี้ทรงพลังมาก หากในอนาคตเขาทะลวงเข้าสู่ระดับสร้างรากฐานและมีเขตแดนอาคมเป็นของตัวเอง ฤทธานุภาพนี้จะกลายเป็นพลังที่ท้าทายสวรรค์เลยทีเดียว

ฤทธานุภาพที่สองมีชื่อว่า "ม่านเพลิงเทพหยางอัปมงคล" สามารถดึงปราณหยางอัปมงคลจากเมล็ดพันธุ์มรรคา ออกมาสร้างเป็นม่านพลังคุ้มกันร่างกายได้

เมื่อเห็นว่ามีฤทธานุภาพประเภทคุ้มกันกายปรากฏขึ้น ซูฝานก็ดีใจจนแทบจะเนื้อเต้น