บทที่ 99 เจ้านี่มันโรคจิตชัดๆ

ศิษย์พี่หญิงยกจอกเหล้าขึ้นชนกับซูฝาน

"คราวนี้ขอบใจเจ้ามากนะ ถ้าไม่ได้เจ้าช่วยหยุดหวังถิงไว้ ป่านนี้ข้าคงกลายเป็นตัวตลกให้คนทั้งสำนักหัวเราะเยาะไปแล้ว"

ซูฝานจิบเหล้าพลางโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน

"ท่านจะมาขอบใจข้าทำไม ไม่เห็นจะเกี่ยวกับข้าสักหน่อย..."

ศิษย์พี่หญิงกลอกตาบนอย่างระอาใจ ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาพูดกับเขาดี

"ที่นี่ไม่มีใครอื่น มีแค่เราสองคน เจ้าไม่ต้องมาทำเป็นปิดบังหรอกน่า"

ซูฝานไม่หลงกลหรอก ต่อให้โดนจับได้คาหนังคาเขาบนเตียง เขาก็ไม่มีวันยอมรับเด็ดขาด อย่างน้อยก็ไม่ยอมรับว่าสอดใส่เข้าไปแล้วแน่ๆ

"ศิษย์พี่หญิง ข้าจะโกหกท่านทำไมล่ะ ตอนที่หวังถิงมา ข้าเห็นท่าไม่ดีก็เผ่นแน่บแล้ว ส่วนเรื่องใครฆ่าหวังถิงนั้น อาจจะเป็นยอดฝีมือที่บังเอิญผ่านมา เห็นมันกำลังเข่นฆ่าชาวบ้าน ก็เลยลงมือจัดการมันกระมัง"

ศิษย์พี่หญิงสูดลมหายใจลึก พยายามข่มความหงุดหงิดในใจ ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา

"เอาเถอะ เดิมทีข้าเห็นเศษยันต์หยกโจมตีระดับสองตกอยู่ที่สถานีม้าเร็วหลงไถ ก็นึกว่าเป็นฝีมือเจ้า ข้าเลยกะว่าจะหามาให้เจ้าสักสองแผ่น แต่ในเมื่อไม่ใช่เจ้า งั้นก็ช่างเถอะ"

ซูฝานชะงักไปทันที พอคิดถึงยันต์หยกระดับสองทั้งสามแผ่นที่ต้องใช้ไปที่สถานีม้าเร็วหลงไถ เขาก็แทบจะกระอักเลือดด้วยความเสียดาย

"มะ... ไม่ใช่สิ ยันต์หยกสามแผ่นนั่น ข้าเป็นคนใช้เองแหละ ตอนนั้นข้าใช้เพื่อหนีเอาชีวิตรอดจากการไล่ล่าของหวังถิงต่างหาก..."

เห็นซูฝานร้อนรน ศิษย์พี่หญิงก็ปิดปากหัวเราะคิกคัก ก่อนจะโยนถุงมิติใบหนึ่งให้เขา

เจ้านี่ก็ใช่ว่าจะไม่มีจุดอ่อน อย่างน้อยก็งกเงินตัวพ่อนี่แหละ

ซูฝานรับถุงมิติมา พอลองใช้สัมผัสเทวะตรวจสอบดู รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าทันที

"ศิษย์พี่หญิง เกรงใจจังเลย รบกวนท่านต้องสิ้นเปลืองอีกแล้ว..."

ปากบอกเกรงใจ แต่มือกลับผูกถุงมิติเข้ากับเข็มขัดตัวเองอย่างรวดเร็ว

"เอาป้ายหยกประจำตัวมาสิ..."

ซูฝานรีบปลดป้ายหยกส่งให้เธอทันที

"คราวนี้ต้องขอบใจเจ้ามาก ข้าจะไม่พูดอะไรให้มากความ เอาเป็นว่าข้าติดหนี้บุญคุณเจ้าอีกครั้งก็แล้วกัน วันข้างหน้าถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกได้เลย"

พูดจบ ศิษย์พี่หญิงก็โอนแต้มความดีความชอบให้ซูฝาน ก่อนจะคืนป้ายหยกให้เขา

ซูฝานรับป้ายหยกมาตรวจสอบ พบว่ามีแต้มความดีความชอบเพิ่มมาถึงสามหมื่นแต้ม

ต้องยอมรับเลยว่า ศิษย์พี่หญิงใจป้ำจริงๆ

ใจกว้างยิ่งกว่าผู้ชายอกสามศอกเสียอีก อนาคตต้องก้าวไกลและเป็นใหญ่เป็นโตได้อย่างแน่นอน

"เมื่อวานท่านบรรพชนเรียกข้าไปพบ เรื่องตำแหน่งศิษย์หัวกะทิคงจะแน่นอนแล้วล่ะ"

แม้น้ำเสียงของศิษย์พี่หญิงจะเรียบเฉย ทว่าประกายในดวงตากลับเจิดจ้า ไม่อาจปิดบังความตื่นเต้นดีใจไว้ได้เลย

ซูฝานยกจอกเหล้าขึ้นชนกับเธอ

"ขอแสดงความยินดีด้วยนะศิษย์พี่หญิง วันข้างหน้าท่านต้องกลายเป็นเสาหลักของสำนักแน่ๆ..."

ศิษย์พี่หญิงกระดกเหล้าจนหมดจอก แล้วถอนหายใจยาว

"จริงสิ ข้าไปขอร้องผู้หลักผู้ใหญ่ในตระกูล ให้ช่วยดำเนินการเรื่องโควตาเข้าทดสอบในแดนลับของสำนักเบื้องบนให้เจ้าแล้วนะ โอกาสแบบนี้หาไม่ได้ง่ายๆ หรอกนะ"

ซูฝานถึงกับอึ้ง ศิษย์พี่หญิงช่างมีน้ำใจเหลือเกิน

การทดสอบในแดนลับของนิกายหยินหลัวถือเป็นโอกาสทองที่หาได้ยากยิ่ง แม้แต่ศิษย์ฝ่ายในทั่วไปยังแทบไม่มีโอกาสได้เข้าร่วมเลย

การที่ศิษย์พี่หญิงอุตส่าห์ดิ้นรนหาโควตามาให้ศิษย์ฝ่ายนอกอย่างเขา คงต้องใช้เส้นสายและติดหนี้บุญคุณคนไม่น้อยแน่ๆ

แถมฟังจากน้ำเสียงแล้ว การทดสอบคราวนี้คงไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

"นิกายหยินหลัวมีสำนักเบื้องบนด้วยหรือ? สำนักอะไรกัน?"

"นิกายหยินหลัวของเราเป็นหนึ่งในสี่พรรคมารที่ยิ่งใหญ่แห่งดินแดนรกร้างตะวันตก ซึ่งที่จริงแล้วก็คือสำนักสาขาของวังมารเก้าอเวจี การทดสอบในแดนลับครั้งนี้จัดขึ้นที่เหวมารแสนลี้ แม้ว่าอัตราการเสียชีวิตในการทดสอบแต่ละครั้งจะสูงถึงสี่ในสิบส่วน แต่ด้วยฝีมือของเจ้า คงไม่น่ามีปัญหาอะไร"

ซูฝานครุ่นคิดตามคำพูดของศิษย์พี่หญิง ดูเหมือนว่าสี่พรรคมารที่ยิ่งใหญ่จะเป็นผู้กุมอำนาจที่แท้จริงของดินแดนรกร้างตะวันตก

โดยเฉพาะ "เหวมารแสนลี้" ที่เป็นตำนานเล่าขาน เขาเองก็อยากจะลองไปเปิดหูเปิดตาดูสักครั้งเหมือนกัน

"พอข้าได้เป็นศิษย์หัวกะทิ ข้าก็ต้องไปอยู่ที่สำนักเบื้องบนสักพัก ถ้าโชคดีเข้าตายอดฝีมือท่านใดเข้า ก็อาจจะได้ฝากตัวเป็นศิษย์และรั้งอยู่ที่วังมารเก้าอเวจีต่อไป"

ซูฝานนึกไม่ถึงว่าจะมีระบบแบบนี้ด้วย แต่ถ้าศิษย์หัวกะทิแห่กันไปอยู่สำนักเบื้องบนหมด แล้วนิกายหยินหลัวจะยอมหรือ?

"ศิษย์พี่หญิง ถ้าพวกศิษย์หัวกะทิพากันย้ายไปอยู่วังมารเก้าอเวจีกันหมด สำนักจะไม่ว่าอะไรเลยหรือ"

ศิษย์พี่หญิงหัวเราะลั่น "ศิษย์หัวกะทิของนิกายหยินหลัวมีเป็นร้อย แต่คนที่ได้อยู่ต่อที่วังมารเก้าอเวจีจริงๆ มีแค่หยิบมือเดียวเท่านั้นแหละ ส่วนเรื่องสำนักน่ะหรือ เพื่อให้ศิษย์ได้อยู่ต่อที่สำนักเบื้องบน สำนักยอมทุ่มเททรัพยากรไปตั้งเท่าไหร่เพื่อวิ่งเต้นหาเส้นสาย"

พูดถึงตรงนี้ เธอก็จิบเหล้าอีกอึก

"หากศิษย์ที่เข้าไปอยู่ในสำนักเบื้องบน สามารถสร้างชื่อเสียงและก้าวหน้าในวังมารเก้าอเวจีได้ ก็จะนำผลประโยชน์กลับมาให้สำนักอย่างมหาศาลเลยล่ะ"

ทั้งสองพูดคุยกันไปดื่มกันไป วันนี้ศิษย์พี่หญิงคงจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ จึงดื่มหนักไปหน่อย ไหเหล้ากองพะเนินอยู่ข้างตัวเธอเต็มไปหมด

แม้ซูฝานจะเดินพลังขับฤทธิ์เหล้าออกไปหลายรอบแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกมึนงงอยู่ดี

ส่วนศิษย์พี่หญิงนั้นเมามายไม่ได้สติไปแล้ว ทั้งร้องทั้งเต้น แถมยังยกไหเหล้ากระดกเข้าปากอย่างห้าวหาญ

ศิษย์พี่หญิงเกิดในตระกูลระดับจินตัน (ปราณทองคำ) ด้วยพรสวรรค์ที่โดดเด่น เธอจึงตกเป็นเป้าสายตาของสำนักมาโดยตลอด

ตั้งแต่เกิดมา เธอก็ต้องแบกรับความคาดหวังอันหนักอึ้ง ความกดดันที่ต้องเผชิญนั้นยากจะจินตนาการได้

แม้จะดูมีอำนาจบารมีในสำนัก แต่ก็ต้องคอยแก่งแย่งชิงดีกับลูกหลานตระกูลอื่น ฟาดฟันกันเพื่อผลประโยชน์เล็กๆ น้อยๆ

อันที่จริง นี่แหละคือสิ่งที่สำนักต้องการ สำนักหวังให้ศิษย์ที่มีพรสวรรค์เติบโตขึ้นท่ามกลางการแข่งขันที่ดุเดือด

ทว่าสำหรับศิษย์พี่หญิงที่เติบโตมาในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ มันช่างไร้ซึ่งความสุขใดๆ ทั้งสิ้น

ผนวกกับนิสัยที่แข็งกร้าว ทำให้เธอแทบไม่มีเพื่อนรู้ใจในสำนักเลย แม้แต่คนที่ไว้ใจพอจะระบายความในใจด้วยก็ยังไม่มี

วันนี้หลังจากท่านบรรพชนเรียกพบและยืนยันเรื่องตำแหน่งศิษย์หัวกะทิ ศิษย์พี่หญิงก็ตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่

ความพยายามตลอดหลายปีที่ผ่านมา ในที่สุดก็สัมฤทธิ์ผลเสียที

แม้ตอนอยู่สำนักจะพยายามเก็บซ่อนความรู้สึกไว้ แต่พอมาอยู่กับซูฝาน เธอก็ปลดปล่อยออกมาจนหมดสิ้น

ความจริงแล้ว ด้วยฝีมือของศิษย์พี่หญิง เธอสามารถขับฤทธิ์เหล้าออกไปได้อย่างง่ายดาย

แต่วันนี้เธอแค่อยากจะเมาให้ปลิ้น เพราะเมื่ออยู่กับซูฝาน เธอรู้สึกปลอดภัยและสบายใจที่สุด

แม้ว่าเจ้านี่จะดูเป็นคนเจ้าเล่ห์แสนกล พูดจาไว้ท่าทาง ดูเป็นพวกจอมวางแผนตัวยง

แต่ข้อดีของเขาก็คือ ไม่ว่าวันนี้เธอจะทำตัวบ้าบอแค่ไหน ก็จะไม่มีใครล่วงรู้เรื่องนี้อย่างแน่นอน

พอดื่มจนเมาได้ที่ ศิษย์พี่หญิงก็กอดคอซูฝาน นั่งพร่ำเพ้อเรื่องไร้สาระไปด้วยกัน

ซูฝานก็เอาแต่เล่าเรื่องในชาติก่อน บ่นเรื่องอดีตภรรยา รำพันถึงพ่อแม่และลูกๆ

ส่วนศิษย์พี่หญิงก็บ่นเรื่องวุ่นวายในตระกูลและสำนัก พรั่งพรูความกดดัน ความยากลำบาก และความน้อยเนื้อต่ำใจที่ต้องเผชิญมาตลอดหลายปี

ต่างคนต่างพร่ำเพ้อโดยไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะฟังหรือไม่

แต่ถึงอย่างนั้น ทั้งคู่ก็นั่งปรับทุกข์กันไปจนเกือบสว่าง

รุ่งเช้า ศิษย์พี่หญิงรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเป็นคนแรก

เธอนอนลืมตาปริบๆ ยกมือนวดขมับที่ปวดหนึบ

พอทำท่าจะลุกขึ้นนั่ง เธอกลับพบว่าขาทั้งสองข้างถูกซูฝานกอดเอาไว้แน่น

เจ้านี่นอนกอดขาเธอหลับปุ๋ย แก้มแนบชิดกับเท้าขาวเนียนของเธอ แถมยังมีน้ำลายไหลยืดรดหลังเท้าเธออีกต่างหาก

ศิษย์พี่หญิงทั้งอายทั้งโกรธ ถีบซูฝานออกไปอย่างแรง

เธอเอาชายเสื้อคลุมเช็ดหลังเท้าตัวเองลวกๆ แล้วรีบสำรวจเสื้อผ้าหน้าผมของตัวเองให้เรียบร้อย

เมื่อเห็นว่าตัวเองยังอยู่ในสภาพปกติ เธอก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก

ศิษย์พี่หญิงหันไปมองซูฝานด้วยความหมั่นไส้

ไอ้หมูตอนเอ๊ย เอาแต่นอนหลับอุตุ

ขืนอยู่ต่อหมอนี่ตื่นมาเจอกันคงกระอักกระอ่วนแย่

เธอค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้น สวมรองเท้าอย่างเงียบเชียบ แล้วย่องออกจากหุบเขาไปอย่างรวดเร็ว

ขณะบังคับอุปกรณ์เวทเหินเวหากลับสำนัก

เมื่อนึกถึงเรื่องบ้าๆ บอๆ เมื่อคืน เธอก็อดอมยิ้มไม่ได้ นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้รู้สึกผ่อนคลายและมีความสุขแบบนี้

พอหวนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อเช้า ด้วยความที่ไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อน ใบหน้าของเธอก็แดงซ่าน ร้อนผ่าวไปทั้งตัว

"อุ๊บ..."

ศิษย์พี่หญิงหลุดขำออกมาอีกครั้ง เจ้านี่มันโรคจิตชัดๆ ถึงได้หลงใหลเท้าของเธอขนาดนี้