บทที่ 98 แส้อสรพิษมารกระดูกแห้ง

เวียนมาถึงวันที่ผู้อาวุโสแห่งหอถ่ายทอดวิชามาบรรยายธรรมอีกครั้ง ซูฝานจึงโดยสารเรือเหาะกระดูกกลับมายังยอดเขาหยินหลัว

ทันทีที่ก้าวลงจากเรือเหาะ ก็เห็นหลิวเฮ่อยืนคอยอยู่ก่อนแล้ว พร้อมกับโบกมือหยอยๆ เรียกเขา

"พี่ใหญ่ ข้าคิดถึงท่านแทบแย่..."

ซูฝานเบ้ปากใส่ จะเว่อร์ไปไหนเนี่ย

"สองเดือนที่ผ่านมานี้ท่านไปไหนมา?"

เดิมทีซูฝานกะจะไม่สนใจเจ้านี่แล้ว แต่พอเห็นสีหน้าดีใจของอีกฝ่าย ก็อดสงสารไม่ได้

"ข้าไปหาวัตถุดิบมาหลอมอุปกรณ์มารน่ะสิ"

เขาไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังหลิวเฮ่อหรอก แต่เจ้านี่มันซื่อบื้อเกินไป ขืนบอกความจริงไป มีหวังได้หลุดปากเอาไปพูดต่อแน่

"ได้ครบหรือยัง ให้ข้าช่วยหาในฝ่ายในให้ไหม"

หลิวเฮ่อยังคงมีน้ำใจกับซูฝานเสมอ ไม่เคยเปลี่ยน

"ได้ครบหมดแล้ว วันนี้ข้ากะจะไปรับอุปกรณ์มารที่หอหลอมศาสตราน่ะ ถ้าเจ้าว่างก็ไปเป็นเพื่อนข้าสิ"

หลิวเฮ่อพยักหน้ารับอย่างตื่นเต้น แล้วลากซูฝานเดินตรงดิ่งไปยังหอหลอมศาสตรา

เมื่อมาถึงหอหลอมศาสตรา ซูฝานก็ตรงเข้าไปหาฟางรุ่ย ซึ่งกำลังง่วนอยู่กับการต้อนรับศิษย์สำนักคนอื่นอยู่

พอเสร็จธุระ ฟางรุ่ยก็เดินตรงมาหาซูฝาน พร้อมกับหยิบซากกระดูกงูพิษสีดำมะเมี่ยมออกมาจากถุงมิติ

เขาตวัดมือเบาๆ แส้สีดำสนิทก็พุ่งแหวกอากาศส่งเสียงขวับๆ รัศมีหลายจั้งรอบตัวถูกปกคลุมไปด้วยกลิ่นเหม็นคาวคละคลุ้ง

หัวงูที่ดูน่าสะพรึงกลัว กับหนามกระดูกที่เรียงรายอยู่บนตัว ถูกห่อหุ้มด้วยไอมารสีดำทะมึน แผ่รังสีอำมหิตเยือกเย็นจนน่าขนลุก

จากซากงูมีเสียงกรีดร้องโหยหวนของวิญญาณนับไม่ถ้วนดังแว่วมา วิญญาณเหล่านั้นกลายสภาพเป็นหมอกสีดำ พยายามดิ้นรนหนีออกมาอย่างสุดชีวิต

ดวงตาของกระดูกงูกลวงโบ๋ มีเพียงควันสีดำลอยวนอยู่ภายใน ราวกับจะดูดกลืนวิญญาณของผู้ที่เผลอสบตา

ฟ่อ!!

จู่ๆ หัวงูอันน่าสยดสยองก็ส่งเสียงขู่ฟ่อออกมา

ซูฝานหน้ามืดไปชั่วขณะ ภายในหัวสับสนอลหม่านไปหมด เขาต้องรีบดึงสติกลับมาจึงจะหลุดพ้นจากสภาวะนั้นได้

แต่หลิวเฮ่อที่อยู่ข้างๆ กลับไม่โชคดีเหมือนเขา เจ้านั่นเอามือกุมขมับส่ายหัวไปมา ก่อนจะทรุดตัวลงไปนั่งกองกับพื้น

ซูฝานรีบเก็บอุปกรณ์มารชิ้นนั้นลงถุงมิติ เขารู้สึกพอใจกับอุปกรณ์เวทระดับยอดเยี่ยมชิ้นนี้เป็นอย่างมาก

จากนี้ไป ข้าจะเรียกเจ้าว่า "แส้อสรพิษมารกระดูกแห้ง" ก็แล้วกัน

"ศิษย์น้อง นี่คืออุปกรณ์มารระดับยอดเยี่ยมที่ท่านอาจารย์ของข้าลงมือหลอมด้วยตัวเองเลยนะ นอกจากจะคงพิษร้ายแรงและความสามารถในการโจมตีดวงจิตของ 'อสรพิษมารกระดูกแห้ง' ไว้แล้ว ยังผนึกวิญญาณอาฆาตนับไม่ถ้วนเอาไว้ด้วย อานุภาพของมันน่ะ ร้ายกาจสุดๆ ไปเลย"

ได้ยินฟางรุ่ยบรรยายสรรพคุณ ซูฝานก็รีบประสานมือกล่าวขอบคุณอีกฝ่ายเป็นการใหญ่

ฟางรุ่ยโบกมือยิ้มๆ "พอกลับไป เจ้าก็ไปเรียนคาถาฝากจิตนะ แล้วแบ่งจิตส่วนหนึ่งไปสถิตไว้ในอุปกรณ์มารชิ้นนี้ ถึงตอนนั้นเจ้าจะใช้งานมันได้คล่องแคล่วขึ้นเยอะ"

พอดีเลย ซูฝานมีวิชาฝากจิตอยู่บทหนึ่งพอดี แต่ที่ผ่านมาก็ใช้แค่สั่งการซากศพเดินได้สองตัวนั้น แทบไม่ได้ใช้อย่างอื่นเลย ในที่สุดก็ได้เอามาใช้ให้เป็นประโยชน์จริงๆ จังๆ เสียที

หลังจากกล่าวขอบคุณฟางรุ่ยอีกครั้ง ซูฝานก็หิ้วปีกหลิวเฮ่อที่นั่งกองอยู่บนพื้นให้ลุกขึ้น แล้วพากันเดินออกจากหอหลอมศาสตรา

หลิวเฮ่อยกมือนวดขมับไปตลอดทาง สีหน้าดูอิดโรย เดินโซเซไปมา ต้องให้ซูฝานคอยพยุงตลอดทาง

"พะ... พี่ใหญ่ อุปกรณ์มารของท่าน ทำไมมันเล่นงานพวกเดียวกันเองแบบนี้ล่ะ ข้าเกือบจะช็อกตายอยู่แล้ว..."

ซูฝานได้ยินก็หัวเราะลั่น ชี้หน้าด่าหลิวเฮ่อด้วยความระอาใจ

"ดูสภาพเจ้าสิ อ่อนหัดจริงๆ วันๆ ไม่คิดจะฝึกฝนความแข็งแกร่งของดวงจิตบ้างเลย ขืนวันหน้าเจอศัตรูสายวิถีจิตวิญญาณ เจ้าได้ตายแบบไม่รู้ตัวแน่"

ช่วงบ่าย หลังจากฟังการบรรยายธรรมจากผู้อาวุโสระดับสร้างรากฐานจบ หลิวเฮ่อก็ลากซูฝานไปที่โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งในเมืองชางจิว

ทั้งสองเปิดห้องส่วนตัว แล้วสั่งอาหารวิญญาณมาเต็มโต๊ะ

แน่นอนว่าหลิวเฮ่อกำชับให้โรงเตี๊ยมเตรียมข้าวสวยวิญญาณหม้อใหญ่ กับซาลาเปาไส้เนื้ออีกหลายเข่งมาให้ด้วย

ไม่อย่างนั้น ด้วยกระเพาะครากของซูฝาน อาหารแค่เจ็ดแปดโต๊ะคงไม่อิ่มแน่ๆ

"พี่ใหญ่ ท่านได้ข่าวเรื่องของฝ่ายในบ้างไหม?"

ซูฝานรู้ดีว่าหลิวเฮ่อหมายถึงเรื่องอะไร แต่เขาก็ต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้

"เรื่องอะไรล่ะ หรือว่าเรื่องคัดเลือกศิษย์หัวกะทิของสำนักได้ข้อสรุปแล้ว?"

หลิวเฮ่อหัวเราะหึๆ "ยังหรอก แต่ก็ใกล้แล้วล่ะ"

พูดจบเขาก็มองซูฝานด้วยสายตาที่ราวกับจะอวดภูมิ แล้วยกจอกเหล้าขึ้นจิบ

ซูฝานไม่สนใจ ปล่อยให้เจ้านั่นพูดไปฝ่ายเดียว ส่วนตัวเองก็ก้มหน้าก้มตากินต่อไป ทำเอาหลิวเฮ่อถึงกับเสียเซลฟ์

"ท่านไม่อยากรู้หน่อยเหรอ ว่าศิษย์พี่หญิงมีลุ้นหรือเปล่า?"

ซูฝานไม่อยากรู้เลยสักนิด ศิษย์พี่หญิงจะได้เป็นศิษย์หัวกะทิหรือไม่ ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเขาสักหน่อย

"เกี่ยวอะไรกับข้าด้วย นางไม่ใช่ศิษย์พี่หญิงของข้าสักหน่อย"

หลิวเฮ่อโกรธจนชี้หน้าซูฝาน พูดไม่ออกไปพักใหญ่

"ก็ได้ ข้าบอกท่านก็ได้ มารร้ายสามอันดับแรกบนกระดานล่าค่าหัวของสำนัก ศิษย์พี่หญิงจัดการไปได้ตั้งสองคน แถมยังเอาหัวของ 'คนขายเนื้อเลือด' หวังถิง มารร้ายอันดับหนึ่งกลับมาได้ด้วยนะ"

ซูฝานเกือบจะหลุดขำออกมา มาเล่าเรื่องนี้ให้ข้าฟัง ข้าคงจะบอกเจ้าหรอกนะ ว่าข้านี่แหละเป็นคนฆ่ามัน

"โอ้โห... เก่งจังเลย..."

"แหงล่ะ ได้ยินมาว่าศิษย์พี่ไช่คุนนำกำลังไปล้อมจับมารร้ายอันดับสอง อุตส่าห์เจอตัวแล้วแท้ๆ แต่สุดท้ายดันปล่อยให้หนีรอดไปได้ ขายหน้าชะมัดเลย ฮ่าๆ..."

หลิวเฮ่อเล่าไปออกท่าออกทางไป ตื่นเต้นซะไม่มี

ดูท่าทางศิษย์พี่หญิงจะนำหน้าคู่แข่งไปก้าวหนึ่งแล้ว โอกาสที่จะได้เป็นศิษย์หัวกะทิของสำนักคงมีสูงทีเดียว

ไม่ว่าจะเป็นสำนักเซียนหรือพรรคมาร ศิษย์หัวกะทิคืออนาคตของสำนัก ทั้งสิทธิพิเศษและสวัสดิการต่างๆ ล้วนเหนือกว่าศิษย์ธรรมดาทั่วไปอย่างเทียบไม่ติด

หากศิษย์พี่หญิงได้เป็นศิษย์หัวกะทิจริงๆ หลิวเฮ่อก็คงพลอยได้อานิสงส์ไปด้วย

กินข้าวกันเสร็จ ซูฝานก็ไปกว้านซื้อเสบียงกรังและของใช้จำเป็นในเมืองตุนไว้เพียบ ก่อนจะบังคับเรือวายุทมิฬกลับไปที่หมู่บ้านเสี่ยวถัง

หลิวเฮ่ออยากจะตามมาด้วย แต่ซูฝานอ้างว่าจะปิดด่านบำเพ็ญเพียร เจ้านั่นเจื้อยแจ้วน่ารำคาญจะตายไป เขาไม่อยากให้ตามมาด้วยหรอก

กลับมาคราวนี้ ซูฝานตั้งใจจะปิดด่านบำเพ็ญเพียรจริงๆ สักสองสามเดือน เพื่อชดเชยเวลาที่เสียไปในช่วงที่ผ่านมา

เมื่อมาถึงหน้าหุบเขา ก็เห็นศิษย์พี่หญิงยืนรออยู่ก่อนแล้ว

มาคนเดียวอีกแล้ว ปล่อยให้ชายหญิงอยู่ด้วยกันสองต่อสองแบบนี้ ขืนมีคนเอาไปนินทา เขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

ศิษย์พี่หญิงคงจะรอมาพักใหญ่แล้ว พอเห็นหน้าซูฝานก็เริ่มบ่นทันที

"ทำไมเพิ่งกลับมา ข้ารอมาเป็นชั่วยามแล้วนะเนี่ย"

ข้าไม่ได้ชวนท่านมาสักหน่อย

ก่อนจะมา ทำไมไม่ส่งยันต์สื่อสารมาบอกล่วงหน้าสักคำล่ะ

ซูฝานได้แต่คิดในใจ ขืนพูดออกไปคงโดนด่าเปิง เขาจึงได้แต่ยิ้มรับและเอ่ยคำขอโทษ

เขาเดินนำศิษย์พี่หญิงเข้าไปในลานบ้าน ก่อนจะหันไปถาม

"ศิษย์พี่หญิง ท่านยังไม่ได้กินอะไรมาใช่ไหม?"

"ก็ใช่น่ะสิ ข้ามาหาเจ้าถึงนี่ เจ้าจะไม่เตรียมข้าวเตรียมน้ำรับรองหน่อยหรือไง"

เอาเถอะ ซูฝานรู้ดีว่าการเถียงกับผู้หญิงมีแต่จะแพ้ลูกเดียว ไม่ว่ายังไงก็ผิดอยู่ดี

เมื่อเห็นซูฝานเดินไปง่วนอยู่ที่เตาไฟหลังบ้าน ศิษย์พี่หญิงก็เดินไปที่ใต้หน้าผาสูงชันสุดหุบเขา นั่งลงริมสระน้ำ มองดูน้ำตกที่ไหลหลั่งลงมาจากหน้าผา

วันนี้ซูฝานทำเมนูปิ้งย่าง เขาตั้งเตาย่างไว้ริมสระน้ำ ย่างไปกินไป

เขาไม่ถามเรื่อง "คนขายเนื้อเลือด" หวังถิง และก็ไม่คิดจะยอมรับด้วยว่าตัวเองเป็นคนลงมือ

เพราะเรื่องการคัดเลือกศิษย์หัวกะทิของฝ่ายใน หลิวเฮ่ออาจจะพลอยได้อานิสงส์ไปด้วย แต่สำหรับผู้ฝึกตนระดับล่างอย่างเขา มันไม่มีความเกี่ยวข้องกันแม้แต่น้อย