บทที่ 97 แอบหนีไปเงียบๆ อีกแล้ว

สมกับเป็นผู้ฝึกตนสายบำเพ็ญกาย ร่างกายฟื้นตัวได้รวดเร็วทันใจนัก ซูฝานนอนพักอยู่ครู่หนึ่งก็ยันตัวลุกขึ้นมาได้

เขาเดินเข้าไปใกล้ศพของ "คนขายเนื้อเลือด" หวังถิง แล้วปลดถุงมิติออกจากเอวมัน

จะมัวรอช้าไม่ได้แล้ว ประเดี๋ยวศิษย์พี่หญิงก็จะมาถึง

หากเธอถามว่าเขาเพิ่งจะลงมือสังหารผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานไปได้อย่างไร เขาเองก็ไม่รู้จะอธิบายให้พวกเธอฟังอย่างไรดี

คิดได้ดังนั้น ซูฝานก็หยิบเรือวายุทมิฬออกมาจากถุงมิติ แล้วเหินเวหาหนีออกจากสถานีม้าเร็วไปทันที

เขาจากไปได้ไม่นาน ศิษย์พี่หญิงก็นำกำลังคนมาถึงสถานีม้าเร็วหลงไถ

เมื่อเห็นสภาพอันน่าสยดสยองของสถานีม้าเร็ว เธอก็กระทืบเท้าด้วยความเจ็บใจ ที่แท้ก็มาช้าไปก้าวเดียว

วันนี้อุตส่าห์เตรียมการมาอย่างดี ใครจะไปคิดว่า "คนขายเนื้อเลือด" หวังถิงจอมเจ้าเล่ห์จะหนีรอดไปได้อีก

ขณะที่ศิษย์พี่หญิงกำลังรู้สึกเสียใจอยู่นั้น ก็มีเสียงตะโกนเรียกเธอดังมาจากไกลๆ

"ศิษย์... ศิษย์พี่หญิง... หวัง... หวังถิง..."

ศิษย์พี่หญิงได้ยินเสียงเรียกก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที จึงต่อว่าศิษย์น้องคนนั้นไปชุดใหญ่

"จะตะโกนทำไม พูดดีๆ ไม่เป็นหรือไง?"

ศิษย์คนนั้นถูกศิษย์พี่หญิงตำหนิ ก็เริ่มตั้งสติได้

"ศิษย์พี่หญิง หวังถิงตายแล้ว..."

ศิษย์พี่หญิงถึงกับอึ้งไป รีบวิ่งตามไปดู ก็พบกับศพของหวังถิงที่บิดเบี้ยวจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม

หวังถิงตายแล้ว ฝีมือใครกัน...

ศิษย์พี่หญิงคุกเข่าลงตรวจดูสภาพศพของหวังถิงอย่างละเอียด พบว่ามันตายอย่างอนาถยิ่งนัก

ทั่วทั้งร่างบิดเบี้ยวจนผิดรูป คอแทบจะขาดออกจากบ่า เห็นได้ชัดว่าเป็นฝีมือของผู้ฝึกตนสายบำเพ็ญกาย

เธอเผยรอยยิ้มบางๆ แล้วลุกขึ้นมองไปรอบๆ

"หึ... เจ้านี่ แอบหนีไปเงียบๆ อีกแล้ว..."

ศิษย์พี่หญิงก้มมองศพของหวังถิงอีกครั้ง พร้อมกับถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ในที่สุดความเหนื่อยยากก็ไม่สูญเปล่า

เธอเก็บศพของหวังถิงเข้าถุงมิติ

"ทิ้งคนไว้จัดการเรื่องทางนี้คนหนึ่ง ที่เหลือถอนกำลังได้..."

ซูฝานบังคับเรือวายุทมิฬบินติดต่อกันทั้งวันทั้งคืน จนในที่สุดก็มาถึงหมู่บ้านเสี่ยวถัง

เมื่อมองเห็นนาวิญญาณอันเขียวขจีอยู่ไกลๆ และควันไฟที่ลอยกรุ่นจากหมู่บ้านเสี่ยวถังที่ตีนเขา เขาก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก

ในที่สุดก็กลับมาถึงบ้านเสียที

หากเลือกได้ ซูฝานอยากจะนอนใช้ชีวิตเปื่อยๆ อยู่ที่นี่ไปจนตายเลยล่ะ

เมื่อกลับมาถึงหุบเขา ซูฝานก็ส่งคนที่ศิษย์พี่หญิงจัดหามาเฝ้าบ้านให้กลับไป จากนั้นเขาก็รีบเข้าไปง่วนอยู่ในครัวหลังบ้าน

ตลอดสองเดือนที่ผ่านมา นอกจากเรื่องการฝึกฝนที่ต้องหยุดชะงักแล้ว เรื่องกินก็เป็นอีกเรื่องที่ไม่ได้กินอย่างสบายใจเลย

ช่วยไม่ได้ ด้วยกระเพาะที่ใหญ่โตของเขา การจะหาของกินให้อิ่มท้องในโลกมนุษย์นั้นเป็นเรื่องยากยิ่งนัก

ซูฝานไม่อาจเปิดเผยตัวตนได้ จึงต้องทนกินบ้างอดบ้าง ต้องทนหิวอยู่เกือบทุกวัน

หลังจากง่วนอยู่เกือบชั่วยาม ซูฝานก็เตรียมหม้อไฟแบบจิงตูโบราณเสร็จสรรพ

เขาหยิบเนื้อสัตว์มารชิ้นใหญ่ออกมาสองชิ้น หั่นเนื้อสันในส่วนที่นุ่มที่สุดของวัวเหล็กหุ้มเกราะหลายสิบชั่ง และเนื้อส่วนคอของแกะเขาวงกตอีกหลายสิบชั่ง แล่ออกเป็นแผ่นบางเฉียบราวกับปีกจักจั่นจนเกือบจะโปร่งแสง

นอกจากนี้ยังมีผ้าขี้ริ้ว หลอดลมวัว สไบนาง เห็ดหูหนู เต้าหู้ เห็ด และผักกาดดองเปรี้ยว แล้วยังไปเก็บผักสดๆ จากแปลงผักมาอีกกองเบ้อเริ่ม

แล่เนื้อน่องวัวลายเกราะเพิ่มอีกหน่อย ทุบแตงกวา ยำเส้นเต้าหู้ และเตรียมกิมจิรสชาติสดชื่นไว้แกล้ม ตบท้ายด้วยการอุ่นเหล้าแรงๆ อีกหนึ่งกา

เมื่อนำของทั้งหมดมาวางเรียงรายจนเต็มโต๊ะหินในลานบ้าน ดูแล้วช่างน่าเจริญอาหารยิ่งนัก

ขณะที่หม้อไฟทองเหลืองกำลังเดือดพล่าน น้ำซุปที่เคี่ยวจากเห็ดแชมปิญอง ต้นหอม ขิงแก่ กุ้งแห้ง และปูแห้งตัวเล็กๆ ก็ส่งกลิ่นหอมหวนยั่วน้ำลาย

ซูฝานคีบเนื้อแล่บางเฉียบราวกระดาษ จุ่มลงในหม้อทองเหลืองที่น้ำซุปกำลังเดือดปุดๆ สองสามครั้ง

จากนั้นก็นำมาจิ้มกับน้ำจิ้มที่ผสมจากซอสงา ดอกกุยช่ายบด น้ำมันงา และน้ำมันพริก แล้วส่งเข้าปาก รสชาติที่แผ่ซ่านนั้นอร่อยจนบรรยายไม่ถูก

เมื่อกินเนื้อไปหนึ่งคำ ก็ตามด้วยการยกจอกเหล้าแรงๆ ที่อุ่นจนร้อนขึ้นจิบ

เหล้าที่ร้อนแรงไหลบาดคอลงไป ทำให้รูขุมขนทั่วร่างเปิดกว้าง ขับไอร้อนออกมา

สะใจสุดๆ ไปเลยเว้ย

อยู่บ้านนี่แหละดีที่สุด ชีวิตช่างมีรสชาติเหลือเกิน

มื้อนี้ซูฝานสวาปามอย่างตะกละตะกลามราวกับพายุทอร์นาโดแทบจะกลืนลิ้นตัวเองลงไปด้วยซ้ำ

เมื่ออิ่มหนำสำราญ ซูฝานก็นั่งขัดสมาธิอยู่ในห้องบำเพ็ญเพียร

เขาปลดถุงมิติใบหนึ่งออกจากเอว ในใจเต็มไปด้วยความคาดหวัง

แม้ "คนขายเนื้อเลือด" หวังถิงจะเป็นแค่มารร้าย แต่ระดับบำเพ็ญเพียรของมันก็อยู่ถึงขั้นสร้างรากฐาน ทรัพย์สมบัติที่มันครอบครองอยู่ย่อมต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

และผลลัพธ์ก็ไม่ได้ทำให้ซูฝานผิดหวัง ในถุงมิติขนาดสิบลูกบาศก์เมตร ลำพังแค่หินวิญญาณระดับกลางก็มีมากกว่าสองร้อยก้อน ส่วนหินวิญญาณระดับล่างมีอีกหลายพันก้อน

แม้อุปกรณ์เวทจะมีแค่สองชิ้น แต่คุณภาพของมันก็ยอดเยี่ยมมาก

ได้แก่ "โล่เลือดทมิฬ" อุปกรณ์เวทป้องกันระดับสูง และ "ตรีศูลมารร่ำไห้" อุปกรณ์เวทโจมตีระดับยอดเยี่ยม

นอกจากนี้ยังมียันต์มารอีกเกือบร้อยแผ่น ล้วนเป็นยันต์ระดับกลางและระดับสูงทั้งสิ้น แม้จะเอาไปตั้งแผงขายในสำนัก ก็ทำกำไรแต้มความดีความชอบได้เป็นกอบเป็นกำ

ขวดยาโอสถอีกกว่ายี่สิบขวด ในจำนวนนั้นมีกว่าสิบขวดที่ซูฝานไม่รู้จักชื่อ

เมื่อเปิดจุกขวดหยก กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งก็พวยพุ่งออกมาจนซูฝานแทบจะอาเจียน

จนกระทั่งเขาไปค้นเจอตำรับยาวิถีโลหิตในตำรา "วิชามารสลายโลหิต" ของหวังถิง ถึงได้รู้ชื่อและสรรพคุณของโอสถชนิดนี้

มันมีชื่อว่า "โอสถสลายโลหิต" วิธีการปรุงนั้นชั่วร้ายสุดบรรยาย เพราะต้องใช้เลือดสดๆ ของปุถุชนจำนวนมหาศาล

นี่จึงเป็นเหตุผลที่ "คนขายเนื้อเลือด" หวังถิงมักจะเข่นฆ่าและใช้เลือดเนื้อของชาวเมืองมาเซ่นสังเวยเพื่อนำมาปรุง "โอสถสลายโลหิต" ชนิดนี้

ต่อให้สังเวยชีวิตชาวเมืองนับหมื่นคน ก็ปรุง "โอสถสลายโลหิต" ได้เพียงไม่กี่ขวดเท่านั้น

ผู้ฝึกตนวิถีโลหิตที่กิน "โอสถสลายโลหิต" เป็นประจำ จะสามารถเพิ่มความเข้มข้นของปราณโลหิต ยกระดับคุณภาพของเลือดในร่างกายได้อย่างมหาศาล

โอสถชนิดนี้เป็นของดีอย่างไม่ต้องสงสัย ติดตรงที่วิธีปรุงมันชั่วร้ายเกินไปก็เท่านั้น

ถึงกระนั้น ซูฝานก็ตัดสินใจเก็บมันไว้ จะให้ทิ้งยาโอสถทั้งหมดไปก็กระไรอยู่

คนตายไม่อาจฟื้นคืนชีพได้ ในเมื่อปรุงสำเร็จแล้ว จะทิ้งไปก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นมา

"โอสถสลายโลหิต" กว่าสิบขวดนี้ หากกินเข้าไปทั้งหมด คงช่วยยกระดับคุณภาพเลือดของเขาได้อย่างมหาศาลทีเดียว

ตั้งแต่ "ก้าวกระสุนอสนี" พัฒนาจนมีความสามารถในการหลบหนีด้วยเลือดได้ มันก็เรียกร้องพลังเลือดลมมากขึ้นเรื่อยๆ

นอกจากของเหล่านี้แล้ว ยังมีตำราอีกสิบกว่าเล่ม

รวมถึงคัมภีร์ "วิชามารสลายโลหิต" ด้วย ซึ่งจัดเป็นเคล็ดวิชามารนอกรีตอย่างแท้จริง แม้การพึ่งพา "โอสถสลายโลหิต" จะช่วยเร่งความเร็วในการฝึกฝน แต่ด้วยวิธีการที่ชั่วร้ายเกินไป

ทุกครั้งที่พบเจอเคล็ดวิชาชั่วร้ายแบบนี้ ซูฝานจะทำลายทิ้งทันที

ขืนปล่อยให้เคล็ดวิชาชั่วร้ายนี้หลุดรอดไปตกอยู่ในมือผู้ที่มีจิตใจคับแคบ คงได้สร้างความเดือดร้อนให้โลกมนุษย์จนนองเลือดเป็นแน่

ตำราที่เหลือ นอกจากเคล็ดวิชาและคาถาสืบทอดของวิถีโลหิตแห่งพรรคมารแล้ว ที่เหลือก็เป็นพวกคาถาและวิชาลับของพวกมารร้ายนอกรีต

แม้เคล็ดวิชาของพรรคมารจะเดินนอกลู่นอกทางและสุดโต่งไปบ้าง แต่เมื่อเทียบกับวิชาของพวกมารร้ายนอกรีตแล้ว เคล็ดวิชาของพรรคมารก็เปรียบเสมือนดอกบัวขาวบริสุทธิ์เลยทีเดียว

ส่วนของจุกจิกที่เหลือ ซูฝานก็ไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไร คงต้องเอาไปแลกเป็นหินวิญญาณหรือไม่ก็แต้มความดีความชอบ

สรุปสั้นๆ ว่าของที่ยึดมาได้ก็ถือว่ามากมายเอาการ แต่ก็ไม่ได้มีอะไรเซอร์ไพรส์เป็นพิเศษ

ความจริงผลลัพธ์จากการเดินทางสองเดือนกว่าครั้งนี้ ก็นับว่าคุ้มค่ามากแล้ว

รางวัลจากการสังหารมารร้ายทั้งสองก็ตั้งสี่หมื่นแต้มความดีความชอบแล้ว ด้วยนิสัยของศิษย์พี่หญิง เธอคงต้องมีของรางวัลพิเศษมาให้อีกแน่ๆ

ผนวกกับทรัพย์สมบัติที่ยึดมาจาก "คนขายเนื้อเลือด" หวังถิง เมื่อนำมารวมๆ กันแล้ว อย่างน้อยก็น่าจะตีมูลค่าได้สักสามหมื่นหินวิญญาณระดับล่าง

แค่นี้ก็สุดยอดแล้ว จะเอาอะไรอีก

แถมยังมี "โอสถสลายโลหิต" อีกกว่าสิบขวด แม้จะได้ชื่อว่าเป็นโอสถมาร แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเป็นของดีที่หาได้ยากยิ่ง

จะมารก็มารเถอะน่า

เพราะตั้งแต่ก้าวเข้าสู่พรรคมาร มาตรฐานศีลธรรมของซูฝานก็ลดต่ำลงทุกวันอยู่แล้ว