บทที่ 96 นี่ใช่ผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานแน่หรือ

ในขณะนี้ มารร้ายชุดคลุมดำฝั่งตรงข้ามเดินเข้ามาใกล้แล้ว ในที่สุดซูฝานก็มองเห็นใบหน้าของมันชัดเจนเสียที

คนผู้นี้มีรูปร่างสูงใหญ่แต่ผอมแห้งกรัง ภายใต้หมวกคลุมใบหน้าเผยให้เห็นผิวที่ซีดเผือดไร้สีเลือด ราวกับศพที่ถูกแช่น้ำมานานจนซีดขาวอย่างน่าสยดสยอง

แม้จะไม่มีรอยบวมช้ำหรือเหี่ยวย่น แต่มันกลับดูน่าเกรงขามยิ่งนัก

แก้มตอบลึกจนแทบจะติดกระดูก ราวกับกะโหลกที่ถูกหุ้มด้วยหนังบางๆ สายตาแฝงความอำมหิตเยือกเย็นจนน่าสะพรึงกลัว

"ฮี่ฮี่... มีปราณหยางอัปมงคลคุ้มกายด้วย ไม่รู้ว่าเลือดของเจ้าจะมีรสชาติเป็นอย่างไรนะ..."

ได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย ซูฝานก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มขื่นออกมา

ในเมื่อหนีไม่พ้น ก็ต้องสู้กันให้ตายไปข้างหนึ่ง

"คนขายเนื้อเลือด" หวังถิงหนีรอดจากการปิดล้อมของกลุ่มศิษย์พี่หญิงมาได้ ตามหลักแล้วมันควรจะหนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทว่ามันกลับมาโผล่ที่สถานีม้าเร็วหลงไถและสูบกินเลือดเนื้อของผู้คนไปมากมายเช่นนี้

นั่นแสดงว่ามันน่าจะใช้วิชาลับในการหลบหนี ซึ่งต้องแลกมาด้วยต้นทุนที่สูงลิ่ว

แถมมันยังต้องบาดเจ็บสาหัสแน่ๆ จึงได้หวังจะใช้เลือดเนื้อของปุถุชนเหล่านี้เพื่อฟื้นฟูอาการบาดเจ็บของตนเอง

ดังนั้น ซูฝานจึงไม่จำเป็นต้องเอาชนะ "คนขายเนื้อเลือด" หวังถิงให้ได้ ขอเพียงถ่วงเวลาไว้สักครู่ ศิษย์พี่หญิงก็จะนำคนตามมาทัน

การเผชิญหน้ากับระดับสร้างรากฐานที่บาดเจ็บสาหัส เขาเชื่อว่าตัวเองน่าจะพอรับมือและยื้อเวลาไว้ได้สักพัก

คิดได้ดังนั้น ซูฝานก็ตบหน้าอกตัวเองอย่างแรงหนึ่งที

เป๊าะ! เขากระแทกยันต์หยก "ม่านแสงพิษเน่าเปื่อย" ระดับสองที่หน้าอกจนแตกกระจาย

ทันใดนั้น ร่างของซูฝานก็เปล่งประกายแสงสีเขียวมรกตออกมา แล้วครอบคลุมทั่วร่างเขาด้วยม่านแสงสีเขียวเข้ม

ร่างของเขาเปล่งประกายแสงสีเลือด แล้วหายวับไปจากจุดนั้นในพริบตา

เมื่อปรากฏตัวอีกครั้ง เขาก็มาอยู่เบื้องหน้าของอีกฝ่าย พร้อมกับขว้างยันต์หยกโจมตีระดับสองเข้าใส่มัน

บริเวณนั้นพลันบังเกิดแสงสีเลือดเจิดจ้า ก่อตัวเป็นดาบเวทสีเลือดอันดุดัน พุ่งแหวกอากาศฟาดฟันเข้าใส่ "คนขายเนื้อเลือด" หวังถิงอย่างเกรี้ยวกราด

"ยันต์หยกโจมตีระดับสอง..."

"คนขายเนื้อเลือด" หวังถิงหรี่ตาลง ไม่กล้าชะล่าใจแม้แต่น้อย

มันสะบัดมือทั้งสองข้างออกไปด้านข้าง หมอกเลือดหนาทึบรอบกายพลันแปรสภาพเป็นอสูรกายหน้าตาดุร้ายขวางหน้ามันเอาไว้

ตูม!!

อสูรกายสีเลือดถูกดาบเวทสีเลือดฟันขาดสะบั้นจนกลายเป็นละอองเลือดฟุ้งกระจายในพริบตา

วืด!!

หวังถิงรีบเรียกโล่เลือดออกมาป้องกันไว้ได้ทันท่วงที แต่แรงปะทะก็ทำให้มันเซถลาถอยหลังไปกว่าสิบก้าวถึงจะตั้งหลักได้

อ่อนแอขนาดนี้เลยหรือ...

นี่ใช่ผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานแน่หรือ ถูกยันต์หยกโจมตีระดับสองแผ่นเดียวเล่นงานจนมีสภาพน่าอนาถถึงเพียงนี้

ที่จริงแล้ว อาการบาดเจ็บของ "คนขายเนื้อเลือด" หวังถิงนั้นหนักหนาสาหัสกว่าที่ซูฝานคาดไว้มากนัก

แถมมันเพิ่งจะผลาญเลือดเนื้อและพลังปราณทั้งหมดไปกับการใช้วิชา "หลบหนีโลหิต" เหาะหนีมาไกลหลายสิบลี้ ซึ่งต้องแลกมาด้วยราคาที่สูงลิ่ว

แม้จะสูบกินเลือดเนื้อของชาวบ้านที่สถานีม้าเร็วหลงไถไปนับร้อยชีวิตแล้ว ทว่าสำหรับ "คนขายเนื้อเลือด" หวังถิง มันก็เป็นเพียงน้ำน้อยย่อมแพ้ไฟ

หวังถิงที่ถูกยันต์หยกโจมตีระดับสองเล่นงานจนถอยร่นไปนั้นโกรธแค้นจนหน้ามืด มันรีบเรียกอุปกรณ์เวทออกมาและพุ่งเข้าโจมตีซูฝานทันที

มันคือตรีศูลเหล็กสีเลือดที่อาบไปด้วยแสงสีแดงฉาน พุ่งทะยานเข้าแทงซูฝานอย่างรวดเร็ว

ความเร็วของตรีศูลเหล็กสีเลือดนั้นน่าเหลือเชื่อ เพียงพริบตาเดียวก็พุ่งเข้ามาประชิดตัวแล้ว

ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย ซูฝานชักกระบี่อาคมออกมารับการโจมตีจากตรีศูลเหล็กสีเลือดนั้น

ตึง!!

ซูฝานรู้สึกถึงแรงปะทะมหาศาลที่สะท้อนมาถึงแขนทั้งสองข้าง ร่างของเขากระเด็นลอยไปด้านหลัง กระบี่อาคมในมือหลุดกระเด็นออกไป

ตูม!!

ยันต์หยก "ม่านแสงพิษเน่าเปื่อย" ระดับสองแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ทว่ามันก็ช่วยลดความเร็วของตรีศูลเหล็กสีเลือดลงได้

วืด!!

โชคดีที่ยังมี "เสื้อคลุมไร้มลทิน" สร้างม่านพลังคุ้มกันขึ้นมา ช่วยต้านทานตรีศูลบินสีเลือดนั้นเอาไว้ได้

"อั้ก..."

ถึงกระนั้น ซูฝานก็ยังกระเด็นไปไกลกว่าสิบเมตร ร่วงหล่นกระแทกพื้นอย่างแรงจนกระอักเลือดออกมาคำโต

ขืนปล่อยไว้แบบนี้ต่อไปมีหวังตายแน่ ต้องบุกเข้าประชิดตัวให้ได้

เขารีบยันตัวลุกขึ้น แสงสีเลือดวาบขึ้นมาบนร่าง แล้วหายวับไปจากจุดนั้นอีกครั้ง

ซูฝานปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าหวังถิงอีกครั้ง พร้อมกับซัดยันต์หยกโจมตีระดับสองออกไปอีกแผ่น

อากาศพลันสว่างวาบ หอกกระดูกสีขาวโพลนปรากฏขึ้นกลางอากาศ พุ่งเข้าใส่หวังถิงอย่างเกรี้ยวกราด

"คนขายเนื้อเลือด" หวังถิงเห็นซูฝานบาดเจ็บสาหัส ตอนแรกมันกะจะใช้ "ตรีศูลมารร่ำไห้" จัดการซูฝานให้สิ้นซากในทีเดียว

นึกไม่ถึงว่า อีกฝ่ายจะโผล่มาตรงหน้าอีกครั้ง แถมยังซัดยันต์หยกโจมตีระดับสองออกมาอีกแผ่น

มันรีบบังคับโล่เลือดเข้าป้องกัน ทว่าเพียงการโจมตีครั้งเดียว โล่เลือดก็กระเด็นหลุดไป

"คนขายเนื้อเลือด" หวังถิงยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็เห็นซูฝานย่อตัวลง ใช้เท้าขวายันพื้นอย่างแรง

"ค้อนวัวกระทิง..."

ซูฝานพุ่งเข้าประชิดตัวศัตรู ใช้หัวพุ่งชนเข้าที่หน้าของหวังถิงอย่างจัง

ตั้งแต่เคล็ดวิชากายาเทวมารทะลวงผ่านขั้นที่สอง ซูฝานก็ยังไม่เคยต่อสู้จริงเลย ทำให้เขาประเมินความแข็งแกร่งของร่างกายตนเองไว้ต่ำเกินไป

แท้จริงแล้ว เขาประเมินความแข็งแกร่งของตนเองต่ำเกินไปมาก ต่อให้เป็นผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐาน หากโดนเขาพุ่งเข้าประชิดตัวกะทันหันแบบนี้ ก็ต้องเจ็บปวดเจียนตาย

ยิ่งไปกว่านั้น หวังถิงในตอนนี้ยังบาดเจ็บสาหัส พลังปราณและเลือดเนื้อก็แทบจะเหือดแห้ง

ฝีมือของ "คนขายเนื้อเลือด" หวังถิงในยามนี้ เกรงว่าจะไม่ถึงครึ่งหนึ่งของยามปกติด้วยซ้ำ

ผัวะ!!

หวังถิงโดนซูฝานพุ่งหัวชนอย่างจัง ใบหน้าครึ่งซีกที่ผอมแห้งติดกระดูกถูกกระแทกจนแหลกเหลว

"แย่แล้ว เจ้านี่เป็นผู้ฝึกตนสายบำเพ็ญกายนี่นา..."

วิถีการฝึกกายเสื่อมถอยไปตั้งนานแล้วนี่ แล้วทำไมยังมีผู้ฝึกตนวิถีนี้อยู่อีก?

มันไม่เคยคิดฝันเลยว่าจะมาเจอผู้ฝึกตนสายบำเพ็ญกาย แถมยังโดนประชิดตัวเข้าให้เต็มๆ

หวังถิงกัดฟันข่มความเจ็บปวด บังคับ "ตรีศูลมารร่ำไห้" ที่อยู่ไกลออกไป ให้พุ่งกลับมาแทงเข้าที่หลังของซูฝานอย่างรวดเร็ว

แต่ซูฝานที่เข้ามาประชิดตัวแล้ว มีหรือจะยอมให้หวังถิงทำสำเร็จ

เมื่อผู้ฝึกตนสายบำเพ็ญกายเข้าประชิดตัวได้ อุปกรณ์เวทใดๆ ก็แทบจะไร้ประโยชน์

ซูฝานพัวพันอยู่กับมันอย่างแนบแน่น ตรีศูลมารร่ำไห้จึงไม่สามารถแทงลงมาได้ ทำได้เพียงบินวนไปมาอยู่รอบๆ

ซูฝานบิดตัว ร่างกายพันตวัดราวกับงูเหลือมยักษ์

"มังกรสะบัดหาง..."

สองมือคว้าแขนของหวังถิงไว้แน่น แล้วเอนตัวไปด้านหลัง เหวี่ยงร่างของมันลอยขึ้นไปในอากาศ

ตูม!!

ร่างของหวังถิงตีลังกากลางอากาศหนึ่งรอบเต็มๆ ก่อนจะร่วงลงกระแทกพื้นอย่างแรง

หวังถิงฝึกฝนวิถีโลหิต ร่างกายจึงไม่ได้แข็งแกร่งอะไรนัก ยิ่งตอนนี้เลือดเนื้อและพลังปราณแทบจะเหือดแห้ง

มันถูกจับเหวี่ยงจนหน้ามืดตาลาย กระดูกและเส้นเอ็นหักระนาว

"มังกรพลิกกาย..."

หวังถิงยังไม่ทันได้พักหายใจ ซูฝานก็ใช้ขาทั้งสองข้างราวกับงูหลามยักษ์รัดคอของมันไว้ แล้วเหวี่ยงร่างของมันขึ้นอีกครั้ง

ตูม!!

ร่างของหวังถิงลอยละลิ่วขึ้นไปในอากาศ ถูกซูฝานเหวี่ยงหมุนกลางอากาศหลายรอบ ก่อนจะร่วงลงมากระแทกพื้นอย่างจัง

เพียงสองกระบวนท่า กระดูกทั่วร่างของหวังถิงก็หักแหลกละเอียดแทบไม่เหลือชิ้นดี

ซูฝานทำตัวราวกับงูหลามยักษ์ รัดหวังถิงไว้แน่นหนา แล้วจับร่างของมันฟาดลงกับพื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"ตรีศูลมารร่ำไห้" ที่เปล่งแสงสีเลือดตกลงไปกองอยู่บนพื้นนานแล้ว

แต่ซูฝานยังไม่วางใจ เขาจับร่างหวังถิงโยนขึ้นไปในอากาศ แล้วย่อตัวลงราวกับพยัคฆ์ร้ายลงจากเขา

กระดูกทั่วร่างลั่นกรอบแกรบ

ซูฝานปล่อยหมัดหนักหน่วงเข้าใส่ร่างของหวังถิงจนมันกระเด็นลอยขึ้นไป

เขากระโจนตามไปติดๆ เกร็งช่วงเอว แล้วฟาดแขนขวาที่แข็งแกร่งดั่งขวานยักษ์ ลงบนคอของหวังถิงอย่างจัง

"ขวานวานรศิลา..."

คอของหวังถิงถูกกระแทกจนบิดเบี้ยวผิดรูป แล้วห้อยต่องแต่งอย่างน่าอนาถ

ถึงกระนั้น ซูฝานก็ยังไม่หยุดมือ

เขาระดมโจมตีอย่างบ้าคลั่ง ทุ่มเทกำลังทั้งหมดที่มีใส่ร่างหวังถิงซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนเรี่ยวแรงหมดเกลี้ยงนั่นแหละจึงยอมหยุดพัก

เมื่อมองดูร่างที่เละเทะจนแทบจำไม่ได้ของหวังถิง ซูฝานก็ทิ้งตัวลงนั่งหอบหายใจอย่างหนักหน่วงบนพื้น

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ปะทะกับผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐาน อาจเพราะความตื่นเต้น เมื่อครู่แม้จะต่อสู้อย่างเมามัน แต่เขากลับไม่ทันคาดคิดเลยว่าจะเผาผลาญพละกำลังไปจนหมดเกลี้ยงขนาดนี้