บทที่ 95 เจ้าไม่ไปร่วมสนุกหน่อยหรือ

รุ่งสางมาเยือน ม่านหมอกบางเบาแผ่ปกคลุมไปทั่วสารทิศ บดบังทัศนียภาพของต้นไม้ใบหญ้าและบ้านเรือนรอบด้านจนดูเลือนราง

เหมันต์ใกล้สิ้นสุด ทว่าไอเย็นยะเยือกแห่งรุ่งอรุณยังคงลอยวนอยู่ในอากาศ

แม้จะย่างเข้าสู่วสันตฤดูแล้ว แต่เมื่อทอดสายตามองออกไป กลับยังคงเห็นแต่ความอ้างว้าง

ทุ่งหญ้าบนภูเขากลายเป็นสีเหลืองซีด ต้นไม้ใบหญ้าล้วนแห้งเหี่ยว

สถานีม้าเร็วหลงไถ คือสถานีที่อยู่ใกล้กับตัวอำเภอซูหนานมากที่สุด

เนื่องจากการเดินทางในยามวิกาลนั้นยากลำบาก นักเดินทางจำนวนมากที่มุ่งหน้าไปยังอำเภอซูหนานจึงมักเลือกที่จะแวะพักค้างคืนที่นี่

ภายในโรงเตี๊ยมของสถานีม้าเร็ว ซูฝานนั่งรับประทานอาหารเช้าอย่างสบายอารมณ์อยู่ที่โถงชั้นล่าง

ในโถงมีโต๊ะสี่เหลี่ยมตั้งอยู่สิบกว่าตัว มีพ่อค้าวาณิชจับจองพื้นที่อยู่ประปราย พวกเขากำลังรับประทานอาหารเช้าพลางพูดคุยเรื่องการเดินทาง

เพื่อตามหามารร้ายที่ติดอันดับสามบนกระดานล่าค่าหัว ซูฝานต้องลงพื้นที่สืบเสาะในเขตเจียงเป่ยถึงหนึ่งเดือนเต็ม กว่าจะแกะรอยมันพบ

โชคดีที่ผลลัพธ์ออกมาเป็นที่น่าพอใจ ซูโย่วเจินรวบรวมศิษย์ฝ่ายในสิบกว่าคนไปรุมสังหารมารร้ายตนนั้นได้สำเร็จ

ศิษย์พี่ไช่คุนแห่งฝ่ายในก็ไม่ยอมน้อยหน้า กำลังนำกำลังปิดล้อมจับกุมมารร้ายอันดับสองอยู่ที่เขตหลูตง

ซูฝานไม่อยากไปร่วมวงด้วย เขาจึงอาศัยข้อมูลที่ซูโย่วเจินให้มา มุ่งหน้าตรงมายังเขตหนานหลี เพื่อตามหามารร้ายอันดับหนึ่งบนกระดานล่าค่าหัว

หวังถิง ฉายา "คนขายเนื้อเลือด" อายุสามสิบหกปี ส่วนสูงเจ็ดฉื่อหนึ่งชุ่น เป็นศิษย์ทรยศของพรรคมาร หน้าตาตอบลึก หนวดเคราเฟิ้ม รูปร่างผอมโซ นิสัยโหดเหี้ยมอำมหิต โปรดปรานการดื่มเลือดมนุษย์

ฝึกฝน "วิชามารสลายโลหิต" อาศัยวิชานี้ตั้งค่ายกลมารตามโลกมนุษย์เพื่อสูบกินเลือดเนื้อและลมปราณของปุถุชน มักจะเข่นฆ่าล้างหมู่บ้านหรือเมืองทั้งเมืองเพื่อใช้บำเพ็ญวิชามาร ก่อกรรมทำเข็ญไว้มากมาย สมควรได้รับทัณฑ์สวรรค์

คนผู้นี้มีนิสัยโหดเหี้ยมอำมหิต ไปมาไร้ร่องรอย เคยสังหารศิษย์ในสำนักมาแล้วนับสิบคน หากผู้ใดสังหารมันได้ จะได้รับรางวัลสองหมื่นแต้มความดีความชอบ แต่หากจับเป็นมาได้ จะได้รับรางวัลถึงห้าหมื่นแต้ม

ซูฝานกบดานอยู่ในเขตหนานหลีกว่าหนึ่งเดือน เปลี่ยนตัวตนไปหลายต่อหลายครั้ง ในที่สุดก็พบร่องรอยของ "คนขายเนื้อเลือด" หวังถิง ในอำเภอซูหนาน

เพื่อช่วยซูโย่วเจินตามหามารร้าย เขาต้องตระเวนไปมาตั้งแต่ตอนที่ออกจากเมืองชางจิวคราวก่อน กินเวลาไปถึงสองเดือนกว่า

ซูฝานเริ่มรู้สึกว่ามันชักจะไม่คุ้มเสียแล้ว

แต่ในเมื่อรับปากนางไปแล้ว จะมาล้มเลิกกลางคันก็คงไม่ได้

โชคดีที่ในที่สุดก็สามารถส่งมอบงานได้ ส่วนมารร้ายอันดับสองบนกระดานล่าค่าหัวนั้น ซูฝานไม่คิดจะสนใจแล้ว จบงานนี้ปุ๊บ เขาจะดิ่งกลับสำนักทันที

ทันใดนั้น ยันต์สื่อสารที่เอวก็สั่นและร้อนขึ้นมาเล็กน้อย เขารีบลุกขึ้นและเดินกลับขึ้นไปยังห้องพักชั้นสอง

เมื่อผลักประตูกลับเข้าไป ก็เห็นซูโย่วเจินนั่งรออยู่ก่อนแล้ว

ซูฝานนั่งลงข้างๆ เธอ แล้วยื่นปึกกระดาษให้

"หวังถิงกบดานอยู่ในอำเภอซูหนาน ข้อมูลที่อยู่และรายละเอียดต่างๆ บันทึกไว้ในนี้หมดแล้ว มันกำลังเตรียมการตั้งค่ายกลมารอยู่ คาดว่าอีกไม่กี่วันคงจะใช้ชาวเมืองซูหนานทั้งเมืองเป็นเครื่องสังเวยเลือด"

ซูโย่วเจินรับปึกกระดาษไปอ่าน พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

"คนของข้าไปสแตนด์บายรอแล้ว เจ้าไม่ไปร่วมสนุกด้วยกันหน่อยหรือ?"

ซูฝานส่ายหน้าตอบว่า "ฝีมือข้ายังอ่อนด้อยนัก ขืนไปก็มีแต่จะเกะกะพวกท่านเปล่าๆ"

ซูโย่วเจินค้อนขวับ เบ้ปากใส่

"ฝีมืออ่อนด้อยงั้นหรือ ขนาดข้ายังมองไม่ออกเลยว่าเจ้าอยู่ระดับไหน วันๆ เอาแต่ซ่อนคมแบบนี้ เจ้าคิดว่ามันสนุกนักหรือไง?"

ซูฝานหัวเราะแห้งๆ ไม่ยอมต่อปากต่อคำด้วย

ซูโย่วเจินถึงกับส่ายหัวอย่างจนใจ เธอชักจะตามความคิดของศิษย์น้องคนนี้ไม่ทันแล้วจริงๆ

คนอื่นเขาแทบจะฆ่ากันตายเพื่อให้มีชื่อเสียงโด่งดังในสำนัก แต่เจ้านี่กลับกลัวคนอื่นจะรู้ความจริงสุดๆ ถ้าไม่รู้คงนึกว่าเป็นสายลับจากสำนักอื่นส่งมาแน่ๆ

"สายของข้าที่เขตหลูตงรายงานมาว่า ทางฝั่งไช่คุนยังไม่มีความคืบหน้าอะไรเลย เสร็จงานนี้แล้ว เจ้าอยากไปแจมทางนั้นหน่อยไหม?"

ได้ยินดังนั้น ซูฝานก็รีบโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน

"อย่าเลยดีกว่า ข้าเสียเวลาไปตั้งสองเดือนกว่าแล้ว การบำเพ็ญเพียรล่าช้าไปเยอะเลย"

"ก็ได้ ข้าก็ควรเหลือที่ว่างให้คนแซ่ไช่บ้าง ข่มเขาไว้สักหน่อยก็พอแล้ว ข้าไปก่อนนะ..."

ซูโย่วเจินหัวเราะร่วน ลุกขึ้นทำท่าจะเดินออกไป

แต่พอถึงประตู เธอก็หันกลับมาสั่งว่า "อย่าเพิ่งรีบกลับล่ะ ประเดี๋ยวรอไปขึ้นเรือเหาะกระดูกกลับพร้อมข้าเลย..."

จากที่นี่กลับสำนักค่อนข้างไกล หากซูฝานบังคับอุปกรณ์เวทกลับเองต้องใช้เวลาถึงหนึ่งวันเต็มๆ

ซูโย่วเจินวางกำลังคนไว้พร้อมแล้ว คาดว่าก่อนเที่ยงคงจะจัดการเสร็จเรียบร้อย จะรออีกหน่อยก็คงไม่เป็นไร

คิดได้ดังนั้น ซูฝานก็พยักหน้ารับคำ

หลังจากเธอจากไป ซูฝานก็นั่งขัดสมาธิลงกลางห้องเพื่อบำเพ็ญเพียร

ตลอดสองเดือนกว่าที่อยู่ข้างนอก การฝึก "เคล็ดวิชาหุนหยวน" และ "เคล็ดวิชาหลอมจิตผีลี้ลับ" ยังพอดำเนินไปได้ แต่การฝึกคาถาต่างๆ กลับล่าช้าไปมาก

กลับไปคราวนี้ เขาตั้งใจจะปิดด่านบำเพ็ญเพียรในหุบเขา เพื่อชดเชยเวลาที่เสียไป

ช่วงเที่ยง ซูฝานออกจากห้องพักลงมาที่โถงชั้นล่าง

ตอนนี้เป็นเวลาอาหาร โถงจึงเนืองแน่นไปด้วยผู้คน

มีทั้งพ่อค้าเร่ที่จูงม้าต่าง พ่อค้าหาบเร่ขายของป่า บัณฑิตโพกผ้าเขียว และจอมยุทธ์หน้าตาดุดันอีกสิบกว่าคน บรรยากาศในโถงจึงจอแจอึกทึก

ซูฝานหาโต๊ะว่างนั่ง สั่งกับแกล้มสองสามอย่างและเหล้าหนึ่งกาพอเป็นพิธี แล้วก็นั่งรอข่าวจากซูโย่วเจินอย่างใจเย็น

ทันใดนั้น ซูฝานก็หรี่ตาลง สัมผัสเทวะถูกแผ่ขยายออกไปในพริบตา

เขาเห็นหมอกสีเลือดหนาทึบกำลังเคลื่อนตัวตรงมายังสถานีม้าเร็วหลงไถอย่างรวดเร็วจากระยะไกล

"แย่แล้ว! ศิษย์พี่ทำงานพลาด!"

ซูฝานรีบผุดลุกขึ้น วิ่งออกไปนอกโรงเตี๊ยม แต่พอพ้นประตูออกมา เขาก็พบว่าหมอกเลือดนั้นได้แผ่ขยายครอบคลุมไปทั่วบริเวณสถานีม้าเร็วแล้ว

ทหารยามหลายนายที่เฝ้าอยู่หน้าประตูสถานีถูกหมอกเลือดกลืนกินเข้าไป เพียงชั่วพริบตา พวกเขาก็กลายเป็นโครงกระดูกสีขาวโพลน

ฝูงชนในสถานีม้าเร็วแตกตื่นราวกับน้ำมันเดือดที่หยดลงในกระทะร้อน

ทุกคนวิ่งหนีตายกันอลหม่าน เหยียบย่ำกันเองจนเกิดความโกลาหลไปทั่ว

ไม่ว่าหมอกเลือดจะพัดผ่านไปที่ใด ทั้งคนและสัตว์ต่างก็กลายเป็นโครงกระดูกขาวโพลน แม้แต่รั้วและอาคารในสถานีม้าเร็วก็ยังถูกทำลายจนกลายเป็นผุยผงปลิวหายไปกับสายลม

ซูฝานไม่รอช้า หยิบเรือวายุทมิฬออกมา หันหลังเตรียมจะหนีออกจากสถานีม้าเร็วให้เร็วที่สุด

ทว่ามันสายไปเสียแล้ว หมอกเลือดสีแดงฉานได้โถมทับลงมาอย่างบ้าคลั่ง

ซูฝานถูกกลืนกินเข้าไปในกลุ่มหมอกเลือด เขาตระหนักได้ทันทีว่าเลือดในกายกำลังเดือดพล่านราวกับถูกจุดไฟเผา และพร้อมจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ

เมล็ดพันธุ์มรรคาในร่างกายของเขาเกิดการระเบิดพลังครั้งใหญ่ พลังปราณหยางอัปมงคลอันเกรี้ยวกราดนับไม่ถ้วนพุ่งทะลักไปทั่วร่างในพริบตา

มันก่อตัวเป็นปราการแห่งความร้อนแรง สกัดกั้นหมอกเลือดเอาไว้ภายนอกร่างกาย

หมอกเลือดอันหนาทึบเมื่อสัมผัสกับปราณหยางอัปมงคล ก็ถูกแผดเผาจนเกิดเสียงดัง "ฉ่าๆ"

หมอกเลือดค่อยๆ กลั่นตัวเป็นหยดเลือด ร่วงหล่นลงรอบตัวซูฝาน จนพื้นดินชุ่มโชกไปด้วยเลือดสดๆ

ซูฝานรีบหยิบ "ยันต์พสุธาเร้นกาย" ขึ้นมาตบเข้าที่ตัวเอง ร่างของเขาหายวับไปจากจุดนั้นในพริบตา

แต่พอโผล่ขึ้นมาจากใต้ดิน เขากลับพบว่าตัวเองยังคงติดอยู่ในสถานีม้าเร็ว ไม่ได้หลุดพ้นจากอาณาเขตของหมอกเลือดเลยแม้แต่น้อย

แสงสีเลือดสว่างวาบขึ้นที่ร่างของซูฝาน เขาหายตัวไปอีกครั้ง ทว่าเมื่อปรากฏตัวอีกครา ก็ยังคงไม่สามารถหลุดพ้นจากวงล้อมของหมอกเลือดได้

บัดซบเอ๊ย...

จบเห่แล้วสิงานนี้

เขารู้ดีว่านี่คือเขตแดนอาคมของผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐาน หากตกอยู่ในเขตแดนนี้แล้ว คาถาอาคมใดๆ ก็จะแสดงผลได้เพียงภายในขอบเขตของมันเท่านั้น

"คิกคิก..."

ทันใดนั้น เสียงหัวเราะเยือกเย็นก็ดังแว่วมา

ซูฝานหันไปมอง เห็นผู้ฝึกตนชุดคลุมดำคนหนึ่งเดินเข้ามาในสถานีม้าเร็ว

ใบหน้าของคนผู้นั้นเรียบเฉย ทว่าหมอกเลือดรอบกายเขากลับเดือดพล่านอย่างบ้าคลั่ง นัยน์ตาของเขาเต็มไปด้วยความกระหายเลือดอย่างรุนแรง

เขาเดินทอดน่องอย่างสบายใจ แผ่รังสีอำมหิตที่เย็นยะเยือกถึงกระดูก คอยเก็บเกี่ยวชีวิตของสรรพสัตว์ในสถานีม้าเร็วไปเรื่อยๆ

ทุกครั้งที่หมอกเลือดพัดผ่าน จะทิ้งไว้เพียงรอยเลือดและซากศพ

ศพทุกร่างล้วนกลายเป็นโครงกระดูกขาวโพลน กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ

ซูฝานมองไปรอบๆ พบว่าทั้งสถานีม้าเร็ว บัดนี้เหลือเขาเพียงคนเดียวที่ยังมีลมหายใจอยู่