บทที่ 94 ท่านไม่ได้คิดอะไรกับข้าใช่ไหม

ซูฝานรินน้ำเหล้าข้าววิญญาณแช่เย็นใส่ชามให้ศิษย์พี่หญิง แล้วยกชามของตนเองขึ้น

"ศิษย์พี่หญิง ชามนี้ข้าขอคารวะท่าน..."

ศิษย์พี่หญิงหัวเราะร่วน ยกชามขึ้นชนกับซูฝาน ก่อนจะดื่มรวดเดียวหมด

วันนี้ดวงตาคู่สวยของศิษย์พี่หญิงที่ปกติมักจะแฝงแววห้าวหาญ กลับดูอ่อนโยนลงมาก คิ้วเรียวโก่งดังใบหลิวก็ดูนุ่มนวลขึ้น

ดวงตากระจ่างใสราวน้ำพุ ยามเหลือบมองช่างดูมีเสน่ห์เย้ายวนใจ

เธอนั่งขัดสมาธิอยู่ที่นั่น เผยให้เห็นเรียวเท้าขาวเนียนไร้ที่ติ สะอาดตาราวกับน้ำพุบนภูเขาในยามต้นฤดูใบไม้ร่วง

ซูฝานเหลือบมองแวบหนึ่ง หัวใจก็อดสั่นไหวไม่ได้

เขารีบละสายตา รินเหล้าข้าววิญญาณให้ศิษย์พี่หญิงอีกชาม แล้วใช้ที่คีบพลิกชิ้นเนื้อบนเตาปิ้งไปมา

ศิษย์พี่หญิงปรายตามองซูฝาน พลางยื่นเท้าเข้ามาใกล้

"อยากดูก็ดูไปตรงๆ สิ ไม่ต้องมาแอบดูหรอก..."

โดนศิษย์พี่หญิงแซวเข้าให้ ซูฝานถึงกับหน้าแดงเถือก

"ศิษย์พี่หญิง ข้าเปล่านะ..."

"ชิ... มีใจคิดแต่ไม่มีความกล้าล่ะสิ..."

พูดจบเธอก็ยกชามขึ้นจิบเหล้าอีกอึก แล้ววางชามลง จ้องมองซูฝานเขม็ง

"ข้าพูดตรงๆ เลยนะ ข้าเพิ่งรับภารกิจล่าค่าหัวมาหลายอัน ถ้าเจ้าช่วยข้าคราวนี้ รับรองว่าข้าไม่ปล่อยให้เจ้าขาดทุนแน่"

ซูฝานครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถาม "เรื่องของข้า ท่านรู้ได้อย่างไร?"

ศิษย์พี่หญิงหัวเราะเบาๆ "โรงน้ำชาที่เจ้ากับเฉียนเซิงนัดเจอกันน่ะ เป็นกิจการของตระกูลข้าเองแหละ"

ซูฝานสูดลมหายใจลึก เขาจะพูดอะไรได้อีกล่ะ ดันไปสะดุดตาแม่เสือสาวเข้าให้แล้วนี่

ถ้าปฏิเสธเธอตรงๆ คงจะพูดลำบาก ตอนนี้ไช่คุนก็กำลังตามหาตัวเขาอยู่ด้วย หมอนั่นคงไม่พูดจากันดีๆ แบบศิษย์พี่หญิงแน่

เมื่อเห็นซูฝานนิ่งเงียบ ศิษย์พี่หญิงก็ยกชามขึ้นชนกับเขา แล้วดื่มรวดเดียวหมดอีกชาม

"วางใจเถอะ ตอนนี้มีแค่ข้าที่รู้ว่าเป็นเจ้า แต่อีกไม่กี่วันก็ไม่แน่แล้วล่ะ ถ้าไช่คุนรู้แล้วมาตามหาเจ้า เขาคงไม่พูดจาง่ายๆ แบบข้าหรอกนะ"

ซูฝานก้มหน้าครุ่นคิดอยู่นาน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ

"ในเมื่อศิษย์พี่หญิงเอ่ยปากมา ข้าย่อมต้องช่วยเหลือเต็มที่ แต่มีข้อแม้ข้อหนึ่ง ท่านต้องหาทางปิดปากเฉียนเซิงให้ได้นะ"

ศิษย์พี่หญิงหัวเราะลั่น "ไม่มีปัญหา ข้าจัดการให้เรียบร้อยแน่นอน..."

พูดจบ เธอก็ล้วงป้ายหยกประจำตัวออกมาจากถุงมิติ แล้วแบมือยื่นมาตรงหน้าซูฝาน

"เอาป้ายหยกประจำตัวของเจ้ามา..."

ซูฝานถอนหายใจ ล้วงป้ายหยกประจำตัวส่งให้เธอ

"ข้าโอนแต้มความดีความชอบให้เจ้าสองหมื่นแต้มก่อน ถือเป็นมัดจำ ถ่างานสำเร็จ ข้าจะมีรางวัลใหญ่มอบให้อีก..."

โอนแต้มเสร็จ เธอก็คืนป้ายหยกให้ซูฝาน แล้วยกชามขึ้นชนกับเขาอีกครั้ง

"ชามนี้ข้าขอคารวะเจ้า ถือซะว่าข้าติดหนี้บุญคุณเจ้าอีกหนก็แล้วกัน..."

ซูฝานยิ้มขื่น ยกชามขึ้นจิบ

"เรื่องหนี้บุญคุณช่างมันเถอะ แค่ครั้งเดียวก็พอแล้ว..."

ศิษย์พี่หญิงกระดกเหล้าจนหมดชาม แล้วนั่งมองซูฝานด้วยรอยยิ้ม

ซูฝานชักจะรู้สึกขนลุก เขาเอามือลูบหน้าตัวเอง

"มีอะไรเหรอ ข้ามีอะไรผิดปกติหรือไง..."

ศิษย์พี่หญิงหัวเราะก๊าก จนตัวงอตัวหงาย

"พอมองใกล้ๆ เจ้าก็ดูดีเหมือนกันนะ พรุ่งนี้ข้าจะหาญาติผู้น้องหน้าตาสะสวยมาแต่งงานกับเจ้าดีกว่า"

บ้าไปแล้ว จะแต่งให้ข้าหรือจะให้ข้าแต่งเข้าตระกูลกันแน่

พวกตระกูลใหญ่ในสำนักน่ะเห็นภายนอกดูดี แต่ข้างในมีแต่เรื่องปวดหัว เขาไม่อยากเข้าไปยุ่งด้วยหรอก

"ช่างเถอะ ก่อนจะถึงระดับสร้างรากฐาน ข้ายังไม่อยากหาคู่บำเพ็ญเพียรคู่หรอก..."

"ข้าพูดจริงนะ ข้าว่าเจ้ามีแววดีทีเดียว แต่ด้วยพรสวรรค์แค่นี้ ลำพังเจ้าคนเดียวจะก้าวไปถึงระดับสร้างรากฐานได้ยังไง ถ้าเจ้าแต่งงานกับญาติผู้น้องข้า ข้ารับรองว่าจะหาโอสถสร้างรากฐานมาให้เจ้าเม็ดหนึ่งแน่นอน"

ซูฝานรีบส่ายหน้าปฏิเสธเป็นพัลวัน

ตลกน่า ข้ามีหน้าต่างระบบนะเว้ย ระดับสร้างรากฐานน่ะจิ๊บๆ

"ศิษย์พี่หญิง ขอบคุณในความหวังดี แต่ตอนนี้ข้ายังไม่อยากหาคู่บำเพ็ญเพียรจริงๆ..."

ศิษย์พี่หญิงจ้องหน้าเขม็ง นิ่งไปพักใหญ่

"เจ้าไม่ได้แอบชอบข้าอยู่ใช่ไหม..."

ซูฝานแทบจะหลุดขำ ศิษย์พี่หญิง ท่านไม่ต้องหลงตัวเองขนาดนั้นก็ได้นะ

"ศิษย์พี่หญิง มุกนี้ไม่ตลกเลยนะ..."

ศิษย์พี่หญิงถลึงตาใส่ซูฝาน "หึ... ข้าขอเตือนไว้ก่อนนะ อย่าได้ริอาจคิดเด็ดดอกฟ้าอย่างข้าเชียว..."

พูดจบใบหน้าเธอก็แดงระเรื่อ ความงดงามของเธอช่างเปล่งประกายเจิดจ้า

นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย...

ข้าต้องเมาขนาดไหนถึงจะไปกล้าจีบท่าน

ข้ามันก็แค่ผู้ฝึกตนอิสระต๊อกต๋อย ส่วนท่านเกิดมาบนกองเงินกองทอง มันจะไปกันรอดได้ยังไง

ซูฝานรีบเปลี่ยนเรื่องคุย ขืนคุยเรื่องนี้ต่อไปคงไม่จบแน่

"ศิษย์พี่หญิง ข้าทิ้งงานที่นี่ไปไม่ได้ ท่านต้องช่วยจัดการให้ข้าด้วยนะ..."

"ไม่มีปัญหา มีข้อแม้อะไรอีกก็ว่ามาเลย..."

ซูฝานคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยว่า "ท่านมีหน้าที่หาข้อมูลให้ข้าก็พอ ข้าจะไปคนเดียว เมื่อเจอเบาะแสของมารร้ายแล้ว ข้าจะส่งข่าวบอกท่าน"

พูดถึงตรงนี้ เขาก็เหลือบมองศิษย์พี่หญิงแวบหนึ่ง

"แน่นอนว่าข้าจะพยายามอย่างเต็มที่ แต่ข้าไม่รับประกันหรอกนะว่าจะหาตัวมารร้ายเจอ"

ศิษย์พี่หญิงพยักหน้ารับ "ตกลงตามนี้ พรุ่งนี้ข้าจะเอาข้อมูลของมารร้ายไปให้เจ้า"

"ศิษย์พี่หญิง นอกจากท่านแล้ว ข้าไม่อยากให้ใครรู้เรื่องนี้อีก"

"ข้าไม่เข้าใจจริงๆ การทำภารกิจล่าค่าหัวของสำนัก มันก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร เจ้าจะไปกลัวอะไรหนักหนา?"

ซูฝานยิ้มบางๆ แล้วส่ายหน้า

"ไม่ได้กลัวอะไรหรอก แค่นิสัยข้าเป็นแบบนี้ ไม่ชอบทำตัวเด่นน่ะ"

ศิษย์พี่หญิงเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นสวมรองเท้า แล้วโบกมือลาซูฝาน

"เอาล่ะ พรุ่งนี้ไปเจอข้าที่โรงน้ำชาในเมืองชางจิว ข้าไปก่อนนะ..."

เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เธอก็หันกลับมายิ้มให้ซูฝาน

"วันหลังไม่ต้องเรียกข้าว่าศิษย์พี่หญิงแล้วนะ ข้าชื่อซูโย่วเจิน จำไว้ให้ดีล่ะ..."

พูดจบเธอก็หมุนตัวเดินออกจากหุบเขาไป

ซูฝานยืนอึ้ง จะบอกชื่อทำไมเนี่ย ศิษย์พี่หญิงคงไม่ได้คิดว่าข้าแอบชอบเธอจริงๆ หรอกนะ

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน

วันหลังต้องอยู่ห่างๆ ยายแม่มดนี่ไว้หน่อยแล้ว จะได้ไม่หาเรื่องใส่ตัว

วันต่อมา ซูฝานเดินทางมาที่โรงน้ำชาในเมืองชางจิว ศิษย์พี่หญิงมารออยู่ก่อนแล้ว

ภายในห้องส่วนตัว นอกจากศิษย์พี่หญิงแล้ว ยังมีเฉียนเซิงยืนอยู่ด้านหลังเธอ พอเห็นซูฝาน เขาก็ส่งยิ้มเจื่อนๆ มาให้

ซูฝานไม่สนใจเฉียนเซิง เขาเดินไปนั่งฝั่งตรงข้ามกับศิษย์พี่หญิง

"นี่คือมารร้ายอันดับสามบนกระดานล่าค่าหัว ตามสายข่าวรายงานมาว่า ช่วงนี้มันไปปรากฏตัวอยู่ที่เขตเจียงเป่ย นี่คือข้อมูลทั้งหมดที่ข้ารวบรวมมาได้"

ซูฝานรับแผ่นหยกจากศิษย์พี่หญิง นำมาแนบหน้าผาก

ครู่ต่อมา ซูฝานก็ละแผ่นหยกออก ข้อมูลที่ศิษย์พี่หญิงหามาได้นั้นละเอียดมาก เขาพอจะมองภาพรวมออกแล้ว

แต่เขาก็ไม่อาจรับปากได้เต็มคำ จึงแกล้งทำหน้าเครียดคิ้วขมวด

"เจ้านี่คงหาตัวไม่ง่ายเลยล่ะ..."

"เจ้าแค่พยายามให้เต็มที่ หาไม่เจอก็ไม่เป็นไรหรอก..."

พูดจบ ศิษย์พี่หญิงก็โยนถุงมิติใบหนึ่งให้ซูฝาน

"อ้อ เอาแผ่นหยกควบคุมค่ายกลของเจ้ามาให้ข้าด้วย ข้าจัดการเรื่องคนเฝ้าแทนให้เรียบร้อยแล้ว ไปเถอะ ไม่ต้องห่วง นอกจาพวกเราสามคนแล้ว ไม่มีใครรู้เรื่องนี้แน่นอน"

ซูฝานรับถุงมิติมา พอลองใช้สัมผัสเทวะตรวจสอบดูก็ถึงกับตาโตด้วยความตื่นเต้น

ในนั้นมียันต์ปึกใหญ่ ทั้งหมดเป็นยันต์ระดับสูง แถมยังมียันต์หยกโจมตีอีกหนึ่งแผ่นด้วย

ศิษย์พี่หญิงนี่ใจป้ำจริงๆ ทำงานให้เธอ ซูฝานไม่มีอะไรจะบ่นเลย

ซูฝานไม่รอช้า ยกถ้วยชาขึ้นจิบ ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกจากโรงน้ำชาไป