บทที่ 93 สิ่งที่ต้องเกิด ย่อมต้องเกิด

ตอนที่เข้าร่วมการทดสอบคัดเลือกผู้ฝึกตนอิสระ ซูฝานเคยสังหารอสูรหนวดตนหนึ่งในแดนลับ

แม้ว่าเลือดเนื้อของมันจะถูกกระบี่อาคมสูบกินจนเกลี้ยง แต่ซากศพของอสูรมารก็ยังอยู่ ทว่าไม่รู้ว่าของสิ่งนี้จะมีค่าสักเท่าไหร่

ซูฝานลังเลเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถาม "ไม่ทราบว่าที่นี่รับซื้อซากศพอสูรมารหรือไม่?"

อีกฝ่ายได้ยินดังนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบตอบ "รับสิ รับ..."

ปัง!!

ซูฝานโยนร่างของอสูรหนวดออกจากถุงมิติลงกลางลาน

แม้จะถูกสูบเลือดเนื้อจนเหือดแห้ง แต่ร่างของมันก็ยังคงใหญ่โต สูงกว่าหนึ่งจั้ง

"อสูรหนวด! เจ้าไปเอามาจากไหนเนี่ย แถมยังถูกสูบเลือดเนื้อไปจนหมดอีก..."

ซูฝานไม่ตอบคำถามของอีกฝ่าย

"ท่านลองประเมินดูสิว่าของสิ่งนี้แลกเป็นแต้มความดีความชอบได้สักเท่าไหร่?"

อีกฝ่ายเดินวนดูรอบๆ ร่างอสูรหนวดอยู่หลายรอบ แถมยังใช้มือลูบคลำไปมาอีกด้วย

"หนวดมันหายไปสองสามเส้น แต่สภาพโดยรวมยังถือว่าสมบูรณ์ดี เลือดเนื้อที่ถูกสูบออกไปก็ช่วยประหยัดเวลาตอนนำไปหลอมได้เยอะเลย"

อีกฝ่ายพึมพำอยู่พักใหญ่ ก่อนจะหันกลับมา

"ศิษย์น้อง ข้ารับซื้อซากอสูรมารตนนี้ไว้ เพื่อใช้หักลบกับค่าวัตถุดิบและค่าแรงในการหลอมศาสตราก็แล้วกัน"

ซูฝานไม่รู้มูลค่าที่แท้จริงของซากอสูรมารตนนี้ แต่จากคำพูดของอีกฝ่าย เขารู้สึกว่าควรจะดึงเกมสักหน่อย

คิดได้ดังนั้น เขาก็เก็บร่างอสูรหนวดกลับเข้าถุงมิติ

"ช่างเถอะ ข้าขอไปดูที่อื่นก่อนดีกว่า..."

ซูฝานพูดจบก็หมุนตัวเตรียมจะเดินออกไป อีกฝ่ายรีบวิ่งตามมาขวางทางไว้

"ศิษย์น้อง โปรดรอสักครู่ หากไม่พอใจก็ยังเจรจากันได้นี่นา"

ซูฝานไม่สนใจ ได้แต่มองหน้าอีกฝ่ายนิ่งๆ

"ศิษย์น้อง ข้าชื่อฟางรุ่ย สังกัดหอหลอมศาสตรา วันหน้าหากเจ้าต้องการหลอมศาสตราชิ้นใด ก็มาหาข้าที่นี่ได้เลย"

คำพูดของฟางรุ่ยไม่ได้ทำให้ซูฝานคล้อยตาม เขาไม่ตอบรับแต่อย่างใด

"เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน อุปกรณ์เวทชิ้นนี้ข้าจะไปขอร้องให้ท่านอาจารย์เป็นผู้ลงมือหลอมให้เอง ท่านอาจารย์ของข้าเป็นถึงปรมาจารย์หลอมศาสตราระดับสร้างรากฐาน รับรองว่าจะต้องหลอมอุปกรณ์เวทระดับยอดเยี่ยมให้เจ้าได้อย่างแน่นอน"

ซูฝานครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ "ถ้าเช่นนั้น ท่านก็เพิ่มแต้มความดีความชอบให้ข้าอีกหนึ่งพันแต้มก็แล้วกัน"

ฟางรุ่ยยิ้มเจื่อนพลางส่ายหน้า "ห้าร้อยแต้มก็แล้วกัน หากมากกว่านี้ข้าคงขาดทุนแน่..."

ดูจากท่าทางของอีกฝ่ายแล้ว ซูฝานก็พอเดาได้ว่าน่าจะถึงขีดจำกัดแล้ว เขาจึงพยักหน้าตกลง

ฟางรุ่ยรับซากอสูรหนวดไป และโอนแต้มความดีความชอบให้ซูฝานห้าร้อยแต้ม จากนั้นก็พาเขาไปที่ห้องๆ หนึ่งในลานด้านหน้า

ซูฝานจัดการเรื่องเอกสารจนเสร็จสรรพ พูดคุยปรึกษาเรื่องรายละเอียดและข้อกำหนดในการหลอมศาสตรากับฟางรุ่ยเรียบร้อย จึงเดินออกจากหอหลอมศาสตรา

ช่วงบ่าย หลังจากฟังการบรรยายธรรมจากผู้อาวุโสระดับสร้างรากฐานที่หอถ่ายทอดวิชาเสร็จสิ้น ซูฝานก็ไม่ได้รั้งอยู่บนยอดเขาหยินหลัวต่อ เขานั่งเรือเหาะกระดูกเดินทางออกจากเขตสำนักทันที

ช่วงนี้ฝ่ายในกำลังฟาดฟันกันอย่างดุเดือด เขาจึงควรหลีกเลี่ยงการมาป้วนเปี้ยนบนยอดเขาหยินหลัวจะดีที่สุด

เดิมทีซูฝานตั้งใจจะมุ่งหน้ากลับหมู่บ้านเสี่ยวถังทันที แต่พอเรือเหาะกระดูกเพิ่งจะเทียบท่าที่เมืองชางจิว ยันต์สื่อสารของเฉียนเซิงก็ส่งข้อความมาหา ให้เขาไปรอที่โรงน้ำชา

ซูฝานขมวดคิ้วแน่น ลางสังหรณ์ไม่ดีเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ

เมื่อเขามาถึงห้องส่วนตัวในโรงน้ำชา เฉียนเซิงก็มารออยู่ก่อนแล้ว

"ศิษย์พี่ ท่านมาเร็วจริงๆ..."

พูดจบเขาก็หันไปสั่งเสี่ยวเอ้อให้ชงชาวิญญาณมาหนึ่งกา พร้อมกับสั่งขนมรสเลิศมาด้วย

ซูฝานนั่งมองอย่างเย็นชา รู้ดีว่าอีกฝ่ายต้องมีเรื่องมาขอร้องเป็นแน่

"ว่ามาสิ มีธุระอะไร?"

เฉียนเซิงยกป้านชาขึ้นรินชาวิญญาณให้ซูฝาน

"ศิษย์พี่ วันนี้ศิษย์พี่ไช่คุนจากฝ่ายในมาหาข้า เขาต้องการแลกเปลี่ยนผลงานของสำนัก"

ซูฝานรู้สึกคุ้นหูกับชื่อนี้ พลันก็นึกขึ้นได้ ไม่ใช่คนที่เขาเจอกับหลิวเฮ่อที่โรงเตี๊ยมวันนั้นหรอกหรือ

คนผู้นี้เป็นคู่ปรับตัวฉกาจของศิษย์พี่หญิง และทั้งคู่กำลังแย่งชิงตำแหน่งศิษย์หัวกะทิกันอยู่

"อืม... เขามาขอแลกเปลี่ยน เจ้าก็ขายให้เขาไปสิ จะมาหาข้าทำไม..."

เฉียนเซิงหัวเราะแห้งๆ "ข้าจะไปหาผลงานสำนักมาจากไหนได้ล่ะ ก็ต้องพึ่งพาศิษย์พี่นั่นแหละ"

ซูฝานไม่คิดจะเอาใจ เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง "ข้าบอกเจ้าไปแล้วไม่ใช่หรือ ว่าอีกสองเดือนนี้ข้าอยากจะพัก เจ้าฟังไม่เข้าใจหรือไง?"

"ศิษย์พี่ ฟังข้าพูดให้จบก่อนเถอะ หลังจากนั้นท่านจะด่าจะว่าข้ายังไงข้าก็ยอม..."

"อืม... ว่ามาสิ..."

เฉียนเซิงรินชาวิญญาณให้ซูฝานอีกจอก พร้อมกับเลื่อนจานขนมรสเลิศไปตรงหน้าเขา

"ศิษย์พี่ วันนี้ศิษย์พี่ไช่คุนจากฝ่ายในมาหาข้า เขาอยากรู้ว่าช่วงหลายเดือนมานี้ ข้าได้ผลงานสำนักมาจากใคร"

ซูฝานขมวดคิ้ว เอ่ยถามว่า "แล้วเจ้าบอกเขาไปหรือเปล่า"

เฉียนเซิงรีบโบกมือปฏิเสธ "หากไม่ได้รับอนุญาตจากท่าน ข้าย่อมไม่กล้าบอกอยู่แล้ว"

พูดถึงตรงนี้ เขาก็เหลือบมองซูฝานแวบหนึ่ง

"แต่ศิษย์พี่ไช่คุนต้องการรับภารกิจล่าค่าหัวสามอันดับแรกบนกระดาน เขาฝากข้ามาบอกท่านว่า ขอเพียงท่านช่วยค้นหาเบาะแสของมารร้ายให้เขาพบ เขาจะมอบแต้มความดีความชอบให้ท่านหนึ่งหมื่นแต้ม"

ซูฝานนิ่งอึ้งไปพักใหญ่ ก่อนจะเอ่ยขึ้น "ข้าจำได้ว่าเป้าหมายล่าค่าหัวสามอันดับแรก ล้วนเป็นมารร้ายระดับสร้างรากฐานไม่ใช่หรือ"

เฉียนเซิงพยักหน้ารับ "ด้วยฝีมือของศิษย์พี่ไช่คุน ผนวกกับกองกำลังของตระกูลเขา การรับมือกับมารร้ายระดับสร้างรากฐานสักคน ไม่น่าจะเป็นปัญหาหรอก"

ซูฝานส่ายหน้า พลางยิ้มกล่าว "ฝากไปบอกศิษย์พี่ไช่คุนด้วย ว่างานนี้ข้ารับไม่ได้"

พูดจบเขาก็ลุกขึ้นเดินออกจากโรงน้ำชาไป

ช่วงที่ผ่านมา เขารับทำภารกิจล่าค่าหัวต่อเนื่องกันหลายครั้ง แม้จะคิดว่าทำได้อย่างแนบเนียนไร้ร่องรอยแล้ว ทว่าก็ยังถูกผู้ที่มีหูตาไวระแคะระคายจนได้

ความจริงแล้ว ฝีมือของมารร้ายที่มีค่าหัวเหล่านั้นก็ไม่ได้เก่งกาจอะไรนัก ความยากที่แท้จริงคือการค้นหาเบาะแสของพวกมันต่างหาก

ขอเพียงรู้ที่กบดานของมัน การรวบรวมศิษย์สำนักสักกลุ่มไปรุมจัดการก็ไม่ใช่เรื่องยาก

ซูฝานมองข้ามจุดนี้ไป เขาไม่ควรปล่อยให้เฉียนเซิงนำผลงานของสำนักไปขายเลย

ความจริงซูฝานก็รู้ดีว่า ต่อให้เฉียนเซิงไม่ปริปากบอกใคร สักวันก็ต้องมีคนตามสืบจนรู้ตัวเขาอยู่ดี

เขาบังคับเรือวายุทมิฬ มุ่งหน้ากลับหมู่บ้านเสี่ยวถัง

พอมาถึงหน้าหุบเขา ซูฝานก็เห็นศิษย์พี่หญิงยืนรออยู่ตรงนั้น ดูท่าทางคงจะรอมาพักใหญ่แล้ว

ศิษย์พี่หญิงเห็นซูฝานก็ส่งยิ้มให้

"ข้ารอเจ้ามาตั้งนาน ทำไมเพิ่งจะกลับมาล่ะ..."

ซูฝานจะพูดอะไรได้ล่ะ เขาพยักหน้าทักทายศิษย์พี่หญิง แล้วเดินนำเธอเข้าไปในหุบเขา

ศิษย์พี่หญิงเดินดูรอบๆ หุบเขา หันมายิ้มร่าเริงให้ซูฝาน

"ข้ายังไม่ได้กินอะไรเลย มื้อเย็นเราจะกินอะไรกันดีล่ะ?"

ซูฝานเปิดตู้เย็นหยิบน้ำผลไม้แช่เย็นขวดหนึ่งส่งให้ศิษย์พี่หญิง

"ข้ากำลังจะไปทำเดี๋ยวนี้แหละ รอเดี๋ยวนะ..."

พูดจบซูฝานก็เดินไปที่เตาไฟหลังบ้าน เริ่มลงมือทำอาหาร

ศิษย์พี่หญิงยกขวดน้ำผลไม้ขึ้นดื่ม ความเย็นสดชื่นสัมผัสปลายลิ้น ปลุกปุ่มรับรสของเธอให้ตื่นขึ้นทันที

"อร่อยจัง นี่น้ำอะไรน่ะ..."

"น้ำผลไม้..."

ศิษย์พี่หญิงยกขวดกระเบื้องเคลือบขึ้นดู แล้วชี้ไปที่ต้นไม้ผลที่อยู่ไกลออกไป

"ทำมาจากผลของต้นพวกนั้นเหรอ?"

ซูฝานไม่ได้ตอบรับด้วยคำพูด เพียงแค่พยักหน้าเงียบๆ

ศิษย์พี่หญิงเห็นซูฝานไม่อยากจะคุยด้วยก็ไม่ได้ถือสา เธอเดินออกไปจากลานรั้วเพียงลำพัง

เธอเดินไปที่ใต้หน้าผาสูงชันสุดหุบเขา ถอดรองเท้าออกแล้วนั่งลงริมสระน้ำ มองดูน้ำตกที่ไหลหลั่งลงมาจากหน้าผา

ซูฝานเหลือบมองศิษย์พี่หญิงที่กำลังเล่นน้ำอยู่ริมสระ แล้วลอบถอนหายใจยาว

สิ่งที่ต้องเกิด ย่อมต้องเกิด

เขาหยิบเตาปิ้งย่างเดินไปตั้งริมสระน้ำ แล้วเติมถ่านไม้หญ้าวิญญาณลงไป

จากนั้นก็เตรียมเนื้อสันในวัวเหล็กหุ้มเกราะ เอ็นวัวลายเกราะ และผักต่างๆ เช่น เห็ดหอม กุยช่าย และกะหล่ำปลีดอง

เขานั่งลงข้างเตา คีบเนื้อและผักต่างๆ วางเรียงบนตะแกรงปิ้ง

"ศิษย์พี่หญิง ทานตอนร้อนๆ นะ..."

ศิษย์พี่หญิงที่กำลังนั่งแช่เท้าเล่นน้ำอยู่ริมสระได้ยินดังนั้น ก็ลุกขึ้นเดินเท้าเปล่ามานั่งข้างๆ เตาปิ้งย่าง

"นี่อะไรอีกล่ะเนี่ย?"

"เนื้อย่างกระทะร้อน... เอ้า ทานตอนกำลังร้อนๆ นี่แหละ จิ้มกับเครื่องเทศแห้งๆ แบบนี้นะ..."