บทที่ 92 อสรพิษมารกระดูกแห้ง

หลิวเฮ่อก้าวเข้ามาในห้องก็ถึงกับยิ้มกริ่ม พอเห็นกระดูกสันหลังแกะจานโตวางอยู่กลางโต๊ะในห้องโถง น้ำลายก็แทบจะสอออกมา

“พี่ใหญ่ ข้ามาได้จังหวะจริงๆ ฮี่ๆ...”

เจ้านี่หน้าหนามาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ไม่ต้องรอให้เชิญ ก็ทรุดตัวลงนั่งคว้่ากระดูกสันหลังแกะมาแทะอย่างเมามัน

ซูฝานรินน้ำเหล้าข้าววิญญาณแช่เย็นให้ชามหนึ่ง เจ้านี่ก็ยกขึ้นซดอึกใหญ่

“เอ๊ะ... นี่เหล้าอะไรเนี่ย...”

“กินๆ ไปเถอะน่า จะถามอะไรนักหนา...”

หลิวเฮ่อกระเพาะเล็ก แทะกระดูกสันหลังแกะไปได้แค่สองสามชิ้นก็จุกแล้ว เขาจึงนั่งจิบเหล้าข้าววิญญาณแช่เย็นอยู่ข้างๆ พลางเจื้อยแจ้วไม่หยุด

“ช่วงนี้ในฝ่ายในวุ่นวายไม่เบาเลยนะ?”

ซูฝานแทะกระดูกสันหลังแกะชิ้นหนึ่ง แล้วโยนกระดูกทิ้งไปข้างๆ

“ฝ่ายในมีเรื่องอะไรอีกล่ะ?”

หลิวเฮ่อจิบเหล้าอีกอึก พลางส่ายหน้ายิ้มขื่น

“จะเรื่องอะไรได้อีกล่ะ ก็สำนักกำลังจัดสอบคัดเลือกศิษย์หัวกะทิในฝ่ายในน่ะสิ”

เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะกล่าวต่อ “พอถึงช่วงเวลานี้ทีไร ลูกหลานตระกูลใหญ่ในฝ่ายในก็มักจะฟาดฟันกันจนเลือดตกยางออกทุกที”

ซูฝานหัวเราะเบาๆ “พวกเขาจะสู้กันก็ปล่อยไปสิ เกี่ยวอะไรกับเจ้าด้วย”

“พี่ใหญ่ ข้าก็ไม่อยากจะเข้าไปยุ่งหรอก แต่คนทั้งสองฝั่งเขาไม่ยอมลดลากันเลยนี่สิ พอถึงจุดนี้ ต่อให้ข้าอยากจะถอนตัวก็ทำไม่ได้แล้ว”

ซูฝานนิ่งเงียบไม่ตอบคำ ในเมื่อเจ้าเลือกที่จะพึ่งพาศิษย์พี่หญิง ก็ต้องเตรียมใจรับผลที่จะตามมาไว้ด้วย

“พี่ใหญ่ ท่านว่าข้าควรจะหาภารกิจประจำอยู่ข้างนอกดีไหม จะได้หลบออกจากสำนักไปสักพัก”

ได้ยินดังนั้น ซูฝานก็พยักหน้าเห็นด้วย

“ข้าว่าก็ดีนะ ฝีมือเจ้าย่ำแย่ขนาดนั้น ขืนอยู่สำนักไปก็ช่วยอะไรไม่ได้ รีบเผ่นออกไปให้เร็วที่สุดนั่นแหละดีแล้ว”

หลิวเฮ่อหน้าแดงเถือกด้วยความอับอาย อยากจะเถียงแต่ก็หาคำพูดไม่ออก

“พี่ใหญ่ ตอนนี้ข้าตั้งใจฝึกฝนมากเลยนะ คาถาสองสามบทที่ท่านสอน ข้าก็ฝึกอยู่ตลอดไม่เคยทิ้ง”

ซูฝานแค่นหัวเราะ “แล้วมันมีประโยชน์อะไรเล่า ฝีมือก็ยังห่วยแตกเหมือนเดิมนั่นแหละ รีบๆ ไปซะเถอะ”

หลิวเฮ่อถอนหายใจยาว “ปัญหาก็คือ พ่อข้าไม่ยอมให้ข้าไปน่ะสิ ขืนข้าหนีไปตอนนี้ ศิษย์พี่หญิงจะมองข้ายังไง”

ซูฝานฟังแล้วแทบจะสำลัก เขาโมโหจนปากระดูกในมือลงบนโต๊ะเสียงดัง

“อย่าไปฟังพ่อเจ้าให้มากนักเลย ศิษย์พี่หญิงมีคนในสังกัดตั้งเยอะแยะ ใครๆ เขาก็เก่งกว่าเจ้าทั้งนั้น เจ้ามันก็แค่ลูกหาบคนหนึ่ง ในสถานการณ์แบบนี้ เจ้าจะไปช่วยอะไรนางได้”

“ข้าก็ยังมีประโยชน์อยู่นะ อย่างน้อยก็ช่วยวิ่งเต้นทำธุระประปังได้บ้าง”

ซูฝานหมดอารมณ์จะเกลี้ยกล่อมแล้ว ในเมื่อแม้แต่พ่อแท้ๆ ของหลิวเฮ่อยังไม่กลัวว่าลูกชายจะเป็นอะไรไป แล้วเขาจะไปเดือดร้อนแทนทำไม

หลิวเฮ่อจิบเหล้าอีกอึก ก่อนจะกระแทกชามลงบนโต๊ะด้วยความขุ่นเคือง

“เจ้าโจวไท่นั่นมันชักจะเหิมเกริมหนักขึ้นทุกวัน เจอหน้าข้าทีไรเป็นต้องหาเรื่องจิกกัดตลอด คอยดูเถอะ สักวันข้าจะอัดมันให้น่วมเลย”

นอกจากเก่งแต่ปากแล้ว เจ้ายังจะไปทำอะไรเขาได้

ก็เป็นแค่ลูกหาบเหมือนกัน เขาไม่จิกกัดเจ้าแล้วจะให้ไปจิกกัดใครล่ะ

“พี่ใหญ่ ท่านพอจะสอนลูกไม้สกปรกๆ ให้ข้าบ้างได้ไหม?”

“ลูกไม้อะไร?”

“ก็พวกลูกไม้ลอบกัดเหมือนที่ท่านเคยสอนข้าคราวก่อนน่ะแหละ”

“น้องชายเอ๋ย ต่อให้มีลูกไม้แพรวพราวแค่ไหน มันก็ต้องมีฝีมือรองรับด้วย เจ้าโจวไท่นั่นฝีมือไม่ธรรมดาเลยนะ เชื่อข้าเถอะ อยู่ให้ห่างมันไว้เป็นดีที่สุด”

ฟังคำกล่าวของซูฝานแล้ว หลิวเฮ่อก็พรูลมหายใจยาวออกมา

“ก็ได้ๆ ข้าจะทนเอาไว้ วันหลังถ้าเจอมันข้าจะเดินเลี่ยงไปทางอื่น แค่นี้ก็พอแล้วใช่ไหม”

ซูฝานตบไหล่หลิวเฮ่อเบาๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“น้องชาย จำเอาไว้นะ ไม่ว่าพวกนั้นจะฟาดฟันกันยังไง เจ้าก็อย่าเสนอหน้าเข้าไปยุ่งเกี่ยวเด็ดขาด”

หลายวันต่อมา ก็ถึงกำหนดวันที่ผู้อาวุโสระดับสร้างรากฐานจะมาบรรยายธรรมที่หอถ่ายทอดวิชาอีกครั้ง

ซูฝานเดินทางมาที่เมืองชางจิว และนัดพบกับเฉียนเซิงที่โรงน้ำชาเช่นเคย

“ศิษย์พี่ ช่วงนี้ฝ่ายในกำลังวุ่นวายเรื่องแย่งชิงตำแหน่งศิษย์หัวกะทิกันยกใหญ่ มีหลายคนมาหาข้าเพื่อขอซื้อแต้มความดีความชอบ ข้าเลยคิดว่าจะขอขึ้นราคาสักหน่อย”

ซูฝานนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้น

“อีกสองเดือนนี้ ข้าจะยังไม่รับภารกิจล่าค่าหัวใดๆ ทั้งสิ้น รอให้ฝ่ายในสงบลงก่อนค่อยว่ากัน”

เฉียนเซิงได้ยินก็ร้อนรนขึ้นมาทันที เพราะเขาจะได้ส่วนแบ่งตั้งเดือนละพันแต้มเลยนะ

“ศิษย์พี่ พวกนั้นจะวุ่นวายก็ปล่อยพวกนั้นไปสิ เราก็แค่หาแต้มของเราไป ท่านจะไปกลัวอะไร”

ซูฝานยิ้มบางๆ เอ่ยตอบว่า “ข้าไม่ได้กลัวอะไร ข้าแค่รู้สึกอยากจะพักสักสองเดือน ไว้ข้าพักจนพอใจแล้วจะติดต่อไปใหม่ก็แล้วกัน”

พูดจบเขาก็ลุกขึ้นเดินออกจากโรงน้ำชา ทิ้งให้เฉียนเซิงนั่งอ้าปากค้างด้วยความงุนงง

ซูฝานขึ้นเรือเหาะกระดูกเดินทางไปยังยอดเขาหยินหลัว เนื่องจากยังพอมีเวลาเหลือ เขาจึงแวะไปที่ตลาดนัดของศิษย์สำนัก

เขาปูหนังสัตว์ลงบนพื้น แล้วเริ่มจัดแจงวางของขาย

ช่วงที่ผ่านมา ซูฝานยึดของจากพวกมารร้ายมาได้ไม่น้อย แม้ส่วนใหญ่จะเป็นของไร้ค่า แต่ก็มีอุปกรณ์เวทระดับกลางและระดับล่างสะสมไว้เป็นจำนวนมาก

ถึงคุณภาพจะธรรมดา แต่ซูฝานก็ตั้งราคาไว้ถูกแสนถูก แถมถ้าจ่ายด้วยแต้มความดีความชอบก็ยังมีส่วนลดให้อีกต่างหาก

ผ่านไปไม่ถึงครึ่งเช้า อุปกรณ์เวทกว่าสามสิบชิ้นก็ขายเกลี้ยง ทั้งหมดชำระด้วยแต้มความดีความชอบ ซูฝานจึงกวาดแต้มไปได้กว่าสามพันแต้ม

ตอนนี้ซูฝานเหลืออุปกรณ์เวทติดตัวเพียงสามชิ้นเท่านั้น คือ "เข็มไร้เงา" ซึ่งเป็นอุปกรณ์เวทระดับสูง โล่กระดองเต่าสำหรับป้องกันตัว

และชิ้นสุดท้ายก็คือ "แส้ผีหลัว" นั่นเอง

อันที่จริง สำหรับซูฝานแล้ว อุปกรณ์เวทชิ้นนี้มันช่างน่าหงุดหงิดใจเสียนี่กระไร

หากต้องปะทะกับยอดฝีมือ มันก็ไร้ประโยชน์สิ้นดี เอาไว้ใช้จัดการกับพวกผู้ฝึกตนระดับล่างน่ะพอไหว แต่ตอนนี้ซูฝานก็มีไพ่ตายซ่อนอยู่ตั้งหลายใบ ขืนเอามาใช้ก็ดูจะเกะกะไปเสียเปล่า

เห็นว่ายังมีเวลาเหลือก่อนถึงช่วงบรรยายธรรม ซูฝานจึงแวะไปที่ลานกว้างข้างๆ หอมหาสมบัติ

ที่นี่คือหอหลอมศาสตราของนิกายหยินหลัว ซึ่งปกติจะรับหลอมอุปกรณ์เวทให้กับศิษย์ในสำนัก

พอซูฝานเดินเข้ามาในลาน ก็ไม่เห็นบรรยากาศที่คึกคักอย่างที่คิดไว้เลย แม้แต่เตาหลอมสักเตาก็ยังไม่เห็น

ศิษย์สำนักระดับหลอมปราณขั้นปลายผู้หนึ่งเห็นซูฝาน ก็รีบเดินเข้ามาประสานมือทักทาย

“ศิษย์น้องท่านนี้ ต้องการหลอมอุปกรณ์เวทหรือ?”

ซูฝานส่ายหน้า หยิบ "แส้ผีหลัว" ออกมาจากถุงมิติแล้วยื่นให้อีกฝ่าย

“ข้าอยากจะอัปเกรดอุปกรณ์เวทชิ้นนี้น่ะ...”

อีกฝ่ายรับไปพิจารณาดูอย่างละเอียด ก่อนจะเผยรอยยิ้มอย่างมีเลศนัย

“นี่มันอุปกรณ์มารชัดๆ วิญญาณอาฆาตข้างในไม่ใช่น้อยๆ เลยนะเนี่ย...”

ซูฝานยิ้มขื่น “ข้ายึดมาจากมารร้ายคนหนึ่งน่ะ”

อีกฝ่ายไม่ได้ซักไซ้ต่อ เพียงแต่พลิกดูแส้ผีหลัวไปมาอีกครู่หนึ่ง

“ศิษย์น้อง ตามข้ามาทางนี้หน่อย...”

เขาพาซูฝานเข้าไปยังลานด้านหลัง ซึ่งมีกรงขังสัตว์มารและอสูรตั้งเรียงรายอยู่เต็มไปหมด

เขาพาซูฝานไปหยุดอยู่ที่กรงขังใบหนึ่ง พลางชี้ไปที่สัตว์มารที่อยู่ด้านใน

“พอดีเลย เมื่อวานเพิ่งมี ‘อสรพิษมารกระดูกแห้ง’ ระดับสองส่งมาจากเหวมารแสนลี้ กระดูกของมันอัดแน่นไปด้วยไอมาร ถ้านำมาหลอมรวมกัน น่าจะสร้างอุปกรณ์มารระดับสูงให้เจ้าได้”

ซูฝานเดินเข้าไปเกาะกรง มองดู "อสรพิษมารกระดูกแห้ง" ที่อยู่ด้านใน

เห็นอสรพิษมารตัวสีดำสนิทขดตัวนิ่งไม่ไหวติง

จะเรียกว่าอสรพิษก็คงไม่ถูกนัก น่าจะเรียกว่าโครงกระดูกอสรพิษเสียมากกว่า เพราะนอกจากหนามกระดูกที่ดูน่าเกรงขามแล้ว แทบจะมองไม่เห็นเนื้อหนังเลยแม้แต่น้อย

ทันใดนั้น "อสรพิษมารกระดูกแห้ง" ที่ขดตัวนิ่งก็พุ่งพรวดขึ้นมา อ้าปากกว้างจนผิดสัดส่วน พุ่งเข้าฉกซูฝานอย่างรวดเร็ว

ปัง!

หัวของมันพุ่งชนค่ายกลหน้ากรง เกิดระลอกคลื่นพลังวิญญาณสั่นสะเทือนไปทั่ว กรงขังถึงกับสั่นคลอนอย่างรุนแรง

“ฟ่อ...”

"อสรพิษมารกระดูกแห้ง" ส่งเสียงขู่ฟ่อ

“ระวัง...”

แม้ซูฝานจะได้ยินเสียงเตือนจากอีกฝ่าย แต่มันก็สายไปเสียแล้ว

เขาหน้ามืดไปชั่วขณะ ภายในหัวสับสนอลหม่านไปหมด

โชคดีที่ดวงจิตของเขาแข็งแกร่งพอ เขาจึงกัดปลายลิ้นตัวเอง เรียกสติกลับมาจากการตกตะลึงได้อย่างรวดเร็ว

ชายผู้นั้นตบไหล่ซูฝาน มองเขาด้วยแววตาหวาดหวั่นเล็กน้อย

“ศิษย์น้อง ไม่เป็นไรใช่ไหม...”

ซูฝานส่ายหน้า “ข้ายังไหวอยู่...”

อีกฝ่ายรีบดึงเขาออกมานอกลาน พร้อมกับกล่าวขอโทษขอโพยยกใหญ่

“ขออภัยด้วย ศิษย์น้อง ‘อสรพิษมารกระดูกแห้ง’ ไม่เพียงแต่มีพิษร้ายกาจ แต่มันยังสามารถโจมตีดวงจิตของเหยื่อได้อีกด้วย”

พูดจบ เขาก็ก้มลงมอง "แส้ผีหลัว" ในมืออีกครั้ง

“วัสดุอุปกรณ์มารชิ้นนี้มันห่วยแตกเกินไปจริงๆ ไม่นึกเลยว่าจะรวบรวมวิญญาณอาฆาตไว้ได้มากขนาดนี้ นับว่าหาได้ยากยิ่ง หากนำไปหลอมรวมกับกระดูกมาร ถ้าโชคดีหน่อย อาจจะได้อุปกรณ์เวทระดับยอดเยี่ยมมาเลยก็ได้นะ”

ซูฝานเริ่มสนใจขึ้นมาทันที แต่ก็ยังกังวลเรื่องค่าใช้จ่ายอยู่ดี

“เอ่อ... ต้องใช้แต้มความดีความชอบเท่าไหร่หรือ...”

อีกฝ่ายครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “รวมค่าแรงค่าของแล้ว คิดเจ้าห้าพันแต้มก็แล้วกัน”

ซูฝานถึงกับสูดปาก เขาพอจะรู้มาบ้างว่าอุปกรณ์มารนั้นราคาแพงหูฉี่ แต่ก็ไม่คิดว่าจะต้องใช้แต้มมหาศาลขนาดนี้

อีกฝ่ายเห็นท่าทางของเขา จึงเอ่ยเสนอแนะ

“หากเจ้ามีวัสดุหลอมศาสตราล้ำค่า ก็สามารถนำมาหักลบกับค่าหลอมได้นะ”

ซูฝานยิ้มเจื่อน เขาจะไปมีวัสดุหลอมศาสตราล้ำค่าอะไรแบบนั้นได้ยังไง

เดี๋ยวก่อน!

ในมือเขามีวัสดุหลอมศาสตราอยู่ชิ้นหนึ่งจริงๆ แต่ไม่รู้ว่ามันจะมีค่าพอไหม