บทที่ 91 เจ้าช่างมาได้จังหวะจริงๆ

ตั้งแต่เริ่มรับภารกิจล่าค่าหัวจากสำนัก วิกฤตการณ์หินวิญญาณครั้งที่สองของซูฝานก็คลี่คลายลงอย่างสมบูรณ์

ความรู้สึกที่ไม่ต้องวิ่งวุ่นหาหินวิญญาณในแต่ละวันนี่มันช่างดีสุดๆ ไปเลย

นอกเหนือจากการออกไปทำภารกิจล่าค่าหัวเพียงไม่กี่วันในแต่ละเดือน เวลาที่เหลือเขาก็ใช้ไปกับการบำเพ็ญเพียร เขียนยันต์ และขบคิดว่าวันนี้จะกินอะไรดี

ใช้ชีวิตได้อย่างอิสระเสรี ไร้กังวลอย่างยิ่ง

ในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา ทุกครั้งที่ซูฝานไปเยือนโลกมนุษย์ เขามักจะหาต้นไม้ผลกลับมาด้วยเสมอ

เพื่อประหยัดเวลา เขามักจะขุดมันมาทั้งต้นแล้วยัดใส่ถุงมิติ

แม้ต้นไม้ผลจะรอดชีวิตได้ยากในถุงมิติ แต่หากทิ้งไว้เพียงไม่กี่วัน ต้นไม้ผลก็ยังคงพอมีชีวิตชีวาหลงเหลืออยู่บ้าง

อย่างไรเสีย พลังวิญญาณในหุบเขาก็อุดมสมบูรณ์ ขอเพียงต้นไม้ผลยังพอมีชีวิตรอด เมื่อนำมาปลูกที่นี่เพียงไม่กี่วันก็จะกลับมาเขียวชอุ่มงอกงามได้

บัดนี้ ทั่วทั้งหุบเขาเต็มไปด้วยต้นแอปเปิล ลูกท้อสีเหลือง สาลี่ เชอร์รี่ ส้ม บ๊วย และผลไม้อื่นๆ อีกมากมาย

หุบเขาที่เคยแห้งแล้ง บัดนี้กลับเต็มไปด้วยชีวิตชีวา

ซูฝานยังประสบความสำเร็จในการปลูกสตรอว์เบอร์รีและเถาองุ่นอีกหลายสิบต้นไว้ใต้หน้าผาสูงชัน บัดนี้พวกมันออกผลดกเต็มต้น รอเพียงเวลาสุกงอมเพื่อให้เขาเก็บเกี่ยวเท่านั้น

เนื่องจากคิดถึงรสชาติของเต้าเจี้ยวในชาติก่อน ซูฝานจึงเบิกที่ดินอีกแปลงหนึ่งในหุบเขาเพื่อปลูกถั่วเหลืองเป็นหลัก

บัดนี้ เขาสามารถหมักเต้าเจี้ยวได้หลายไหแล้ว ริมรั้วลานบ้านมีแผ่นไม้พาดไว้เพื่อวางก้อนเต้าเจี้ยวเรียงรายรอการหมัก

ส่วนชั้นวางอีกด้านหนึ่งก็มีเต้าหู้วางอยู่หลายแผ่น

หลังจากทดลองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในที่สุดซูฝานก็สามารถทำเต้าหู้แบบชาติก่อนได้สำเร็จ

เพื่อจะได้กินเต้าหู้ เขาต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจไปไม่น้อยเลย

ความจริงแล้วขั้นตอนการทำเต้าหู้นั้นง่ายดาย ทว่าหากต้องการทำให้ออกมาสมบูรณ์แบบก็ต้องลงแรงสักหน่อย

เพื่อที่จะบดถั่วเหลืองให้ละเอียด ซูฝานลงทุนสั่งทำ "เครื่องปั่นอเนกประสงค์" ฉบับโลกผู้ฝึกตนจากเมืองชางจิวเป็นพิเศษ

พลังงานขับเคลื่อนของเครื่องปั่นนี้มาจากแผ่นหยกที่สลักค่ายกลพายุหมุนเอาไว้ที่ฐาน

พลังขับเคลื่อนนั้นมหาศาลมาก ประเมินด้วยสายตาน่าจะเทียบเท่ากับเครื่องใช้ไฟฟ้าสองสามพันวัตต์ในชาติก่อน ทำความเร็วได้หลายหมื่นรอบต่อนาทีสบายๆ

ใบมีดทั้งสี่ทำจากเหล็กนิล ทั้งยังสลักอักขระความคมไว้ ผนวกกับค่ายกลพายุหมุนอันทรงพลัง ต่อให้เป็นกระดูกสัตว์มารก็สามารถบดละเอียดเป็นผุยผงได้ในพริบตา

ส่วนโถปั่น ฝาปิด ช่องใส่ส่วนผสม และซีลยาง ล้วนทำจากวัสดุระดับอุปกรณ์เวททั้งสิ้น

ด้านนอกของโถปั่นยังสลักอักขระไฟเพื่อใช้เป็นระบบทำความร้อนอัตโนมัติ

ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือเวลาใช้งาน เปลวไฟด้านนอกโถปั่นจะลุกโชนอย่างบ้าคลั่ง ดูน่ากลัวชะมัด

ลำพังแค่ "เครื่องปั่นอเนกประสงค์" เครื่องนี้ ก็ผลาญหินวิญญาณของเขาไปหลายร้อยก้อนแล้ว

ผลาญเงินเก่งจริงๆ

แต่สำหรับซูฝานแล้ว หินวิญญาณเหล่านี้ใช้ไปอย่างคุ้มค่ามาก

มีเครื่องปั่นนี้แล้ว ไม่ใช่แค่เอาไว้บดถั่วเหลืองเท่านั้น

ยังเอาไว้บดหมูสับ ทำเกี๊ยว ทำเกี๊ยวน้ำ ทำซาลาเปา ทำพายหมู และลูกชิ้นที่เขาชอบกินในชาติก่อนได้อีกเพียบ

ตอนนี้เขามีทั้งน้ำเต้าหู้ร้อนๆ น้ำผลไม้เย็นชื่นใจ มิลค์เชคหวานมัน น้ำแข็งไสสดชื่น ไอศกรีมรสเลิศ และซุปงาดำเข้มข้นให้ทานได้ตามใจชอบ

เมื่อมีเต้าเจี้ยวและเต้าหู้ทำเอง เมนูอาหารของซูฝานก็มีของเล่นใหม่ๆ เพิ่มขึ้นอีกเพียบ

ผักจิ้มเต้าเจี้ยวรวมมิตรแบบอีสาน เต้าหู้ผัดพริกเสฉวน บะหมี่คลุกซอสหมูสับ เต้าหู้เหม็น ซุปเต้าเจี้ยวเกาหลี รวมถึงเมนูผัดเต้าเจี้ยวต่างๆ ล้วนเพิ่มสีสันให้กับเมนูอาหารของซูฝานอย่างมาก

เมนูอาหารในแต่ละวันของเขาจึงมีแต่ของแปลกใหม่ไม่ซ้ำกันเลย

เจ้านี่ยังลงทุนทำตู้เย็นแบบง่ายๆ โดยสั่งทำกล่องเหล็กสูงสองเมตร ที่ก้นกล่องสลักค่ายกลแช่แข็งเอาไว้

โดยแบ่งเป็นชั้นบนสำหรับแช่เย็น และชั้นล่างสำหรับแช่แข็ง

ซูฝานทำตู้เย็นนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อเก็บอาหารเป็นหลัก ทว่าเป้าหมายหลักคือการทำน้ำแข็งไส ไอศกรีม และแช่เย็นเครื่องดื่มต่างๆ ต่างหาก

ตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่หุบเขาเล็กๆ แห่งนี้ ซูฝานก็ทุ่มเทความคิดไปกับการรังสรรค์ของกินพวกนี้อย่างมากมายมหาศาล

ช่วยไม่ได้ วิถีชีวิตของคนรักการกิน มันยากจะอธิบาย

วันหนึ่ง ซูฝานออกไปล่าสัตว์บนภูเขา กว่าจะกลับมาก็เป็นเวลาเที่ยงวันแล้ว

เดี๋ยวนี้การล่าสัตว์มารเริ่มยากขึ้นทุกที

ในรัศมีร้อยลี้รอบภูเขาใกล้เคียง ตอนนี้หาแกะเขาวงกตไม่เจอสักตัวแล้ว

ไม่ใช่แค่แกะเขาวงกตเท่านั้น แต่สัตว์มารตัวอื่นก็มองไม่เห็นแม้แต่เงา

ตั้งแต่ซูฝานย้ายมาอยู่ที่หมู่บ้านเสี่ยวถัง พวกสัตว์มารบนภูเขาก็เริ่มส่งข่าวเตือนภัยกันให้วุ่น ว่ามีผู้ฝึกตนโรคจิตย้ายมาอยู่ที่นี่

ทุกครั้งก่อนจะฆ่าสัตว์มาร เขาจะต้องทรมานพวกมันอย่างทารุณ หากไม่ทำให้ทรมานจนปางตาย เขาก็ไม่ยอมลงมือสังหารเด็ดขาด

มาล่าพวกข้าก็แย่พอแล้ว ยังจะมาทรมานให้ตายทั้งเป็นอีก สัตว์มารตัวไหนมันจะไปทนไหว!

ดังนั้นตอนนี้ซูฝานเวลาจะออกล่าสัตว์มารแต่ละที ต้องดั้นด้นออกไปไกลกว่าร้อยลี้ เสียเวลาเดินทางไปกลับตั้งมากมาย

ซูฝานเดินเข้ามาในห้องโถง เปิดตู้เย็นฉบับโลกผู้ฝึกตน แล้วหยิบน้ำผลไม้แช่เย็นออกมาหนึ่งขวด

"ซี๊ด..."

เขาดื่มไปอึกหนึ่ง ช่างสดชื่นอะไรเช่นนี้

ฟิ้ว!!

พี่ซาดาโกะลอยผ่านประตูเข้ามา ไม่สนใจซูฝานแม้แต่น้อย แล้วมุดเข้าไปในป้ายผีไท่อินที่เอวของเขาทันที

ตั้งแต่ย้ายบ้านมา ผนวกกับเคล็ดวิชาวิถีผีบทนั้น กายผีของพี่ซาดาโกะก็ค่อยๆ หนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ

ทว่าการบำเพ็ญเพียรของดวงวิญญาณนั้นยากเข็ญที่สุด โดยปกติมักจะต้องใช้เวลานับหลายสิบปีเป็นอย่างต่ำ

โชคดีที่ดวงวิญญาณเป็นสิ่งมีชีวิตอมตะ การนอนหลับสักร้อยปีก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

ซูฝานเดินไปที่เตาไฟหลังบ้าน เมื่อเขาเปิดฝาหม้อ กลิ่นหอมฟุ้งกระจายก็ลอยเตะจมูกทันที

ในหม้อนั้นคือกระดูกสันหลังแกะตุ๋นเต้าเจี้ยว เขาตุ๋นด้วยไฟอ่อนมาตั้งแต่เช้า ผ่านไปครึ่งค่อนวัน เนื้อก็เปื่อยยุ่ยละลายในปากแล้ว

ซูฝานคีบกระดูกสันหลังแกะทีละชิ้นใส่จานใบใหญ่ แล้วนำไปวางไว้บนโต๊ะในห้องโถง

เขาหั่นเนื้อวัวตุ๋นเต้าเจี้ยวชิ้นโต ยำแผ่นเต้าหู้บาง และถั่วปากอ้าคั่วเกลืออีกหนึ่งจาน

จากนั้นก็เดินไปเก็บผักสดจากแปลงผักมาล้าง สุดท้ายก็ตักซุปเต้าหู้เต้าเจี้ยวชามโตมาวาง จัดวางจนเต็มโต๊ะไปหมด

ไม่ต้องแปลกใจ นี่เป็นแค่อาหารมื้อกลางวันธรรมดาๆ ของเขาเท่านั้น

ซูฝานเปิดตู้เย็น หยิบไหเหล้าหมักแช่เย็นออกมาหนึ่งไห ซึ่งเป็นเหล้าที่เขาหมักเองจากข้าววิญญาณ

เพื่อให้ได้ดื่มเหล้าอร่อยๆ เขาต้องสิ้นเปลืองไปไม่น้อยเลยทีเดียว

ซูฝานรินเหล้าหมักแช่เย็นใส่ชาม แล้วยกขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด

อูย!!

โคตรจะสะใจเลยโว้ย!

เขาเช็ดปาก แล้วหยิบกระดูกสันหลังแกะชิ้นโตจากจานขึ้นมา เพิ่งจะกัดไปคำเดียว แผ่นหยกค่ายกลที่เอวก็สั่นเตือนขึ้นมา

หมดสนุกเลยเว้ย ให้กินให้เสร็จก่อนไม่ได้หรือไง

ซูฝานวางกระดูกสันหลังแกลง หยิบกระดาษมาเช็ดมือ แล้วเดินออกจากลานบ้าน

เมื่อเขาเดินพ้นเขตค่ายกลออกมา ก็เห็นหลิวเฮ่อยืนอยู่หน้าหุบเขา กำลังโบกมือเรียกเขาอย่างตื่นเต้น

"พี่ใหญ่ ข้ามาเยี่ยมท่านแล้ว..."

ซูฝานโมโหจนเลือดขึ้นหน้า เจ้าช่างมาได้จังหวะจริงๆ

หลิวเฮ่อเดินตามซูฝานเข้ามาในหุบเขา มองไปรอบๆ ด้วยสีหน้าประหลาดใจอย่างที่สุด

"พี่ใหญ่ ข้าก็ว่าทำไมถึงไม่ค่อยเจอหน้าท่านเลย"

พูดจบเขาก็ชี้ไปที่แปลงผักและต้นไม้ผลในหุบเขา แล้วหัวเราะร่วนออกมา

"ฮ่าๆ... ที่นี่ของท่านไม่เลวเลยนะ ใช้ชีวิตดั่งเซียนเชียวนะเนี่ย..."

ซูฝานขี้เกียจจะเสวนากับเขา จึงเอ่ยถามไปว่า "กินข้าวมาหรือยัง?"

"ยังเลย เพื่อมาหาท่าน ข้าต้องบินมาตั้งกว่าสองชั่วยาม..."

"เจ้ากะเวลามากินข้าวพอดีใช่ไหมเนี่ย ข้าเพิ่งทำกับข้าวเสร็จ มาสิ มากินด้วยกัน..."