บทที่ 90 คุ้มค่าเกินบรรยาย

ซูฝานแวะไปทักทายผู้ใหญ่บ้านที่หมู่บ้านเสี่ยวถังครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับมายังหุบเขา

เขาเดินเข้าไปในกระท่อมภายในลานบ้านที่มีรั้วล้อม หยิบค่ายกลรวบรวมพลังวิญญาณออกมาวางบนเตียงเตา แล้วนั่งขัดสมาธิทับลงไป

ค่ายกลรวบรวมพลังวิญญาณระดับกลางมีลักษณะเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัส ขนาดใหญ่กว่าค่ายกลระดับเล็กพอสมควร

ซูฝานหยิบหินวิญญาณสามสิบหกก้อนออกมา ฝังลงไปในช่องว่างรอบๆ ค่ายกลทีละก้อน หยิบโอสถโสมม่วงเข้าปากเม็ดหนึ่ง แล้วเริ่มเดินพลังเคล็ดวิชาหุนหยวน

ทันทีที่เคล็ดวิชาเริ่มทำงาน ซูฝานรู้สึกได้ทันทีว่าพลังวิญญาณรอบตัวที่แต่เดิมก็หนาแน่นอยู่แล้ว พลันถาโถมเข้ามาหาเขาราวกับเกลียวคลื่น ห่อหุ้มร่างเขาไว้อย่างแน่นหนา

ตามมาด้วยฤทธิ์ยาที่เริ่มปะทุขึ้นราวกับเกลียวคลื่น ซัดกระหน่ำเส้นชีพจรของเขาอย่างต่อเนื่อง

กระแสฤทธิ์ยานับไม่ถ้วนพุ่งพล่านไปตามเส้นชีพจร ความเจ็บปวดรวดร้าวราวกับมีมดนับหมื่นตัวกำลังกัดแทะกระดูก

ซูฝานหน้าซีดเผือด เส้นเลือดดำปูดโปนขึ้นตามร่างกาย ร่างกายสั่นสะท้าน เหงื่อเย็นเม็ดโป้งผุดพราย ทว่ากลับถูกไอร้อนในห้องบำเพ็ญเพียรระเหยไปอย่างรวดเร็ว

ในที่สุด เมื่อเดินพลังครบรอบ ซูฝานก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น

เขาพรูลมหายใจยาวออกมา สมกับเป็นโอสถโสมม่วงราคาเม็ดละสามสิบหินวิญญาณ ฤทธิ์ยาของมันช่างรุนแรงเหลือร้ายจริงๆ

แม้จะสิ้นเปลืองหินวิญญาณไปไม่น้อย แต่หลังจากบำเพ็ญเพียรด้วยเคล็ดวิชาหุนหยวนไปหนึ่งรอบ ซูฝานก็รู้สึกว่าทุกอย่างล้วนคุ้มค่า

หากรักษาความเข้มข้นในการฝึกฝนระดับนี้ต่อไป คงใช้เวลาเพียงปีกว่าๆ ก็จะสามารถทะลวงเข้าสู่ระดับหลอมปราณขั้นปลายได้ ช่วยประหยัดเวลาไปได้มากกว่าครึ่ง

เมื่อเทียบกับหินวิญญาณที่เสียไปแล้ว มันช่างคุ้มค่าเกินบรรยาย!!

ซูฝานปลดถุงมิติหลายใบออกจากเอว ทั้งหมดล้วนเป็นของที่ยึดมาได้จากวัดชิงหยวนซึ่งเป็นรังของมารร้าย

พวกมารร้ายนี่ช่างยากจนข้นแค้นเสียนี่กระไร ถุงใบที่ใหญ่ที่สุดมีขนาดแค่สองลูกบาศก์เมตร ซึ่งเป็นของ "มารโลหิต" เนี่ยเหิง

ภายในมีหินวิญญาณราวๆ สองพันก้อน ยันต์ระดับกลางและล่างหลายสิบแผ่น ยาโอสถอีกสิบกว่าขวด ซึ่งก็ไม่ได้ดีเลิศอะไร

ส่วนอุปกรณ์เวทมีอยู่ห้าชิ้น ทว่ามีเพียงชิ้นเดียวที่เป็นระดับกลาง ที่เหลือล้วนเป็นของคุณภาพธรรมดาทั้งสิ้น

นอกจากนี้ ยังมีตำราอีกสิบกว่าเล่ม และแผ่นหยกอีกสี่แผ่น

แผ่นหยกเหล่านั้นล้วนเป็นเคล็ดวิชาของนิกายหยินหลัว คาดว่าคงยึดมาจากศิษย์นิกายหยินหลัวที่ถูกสังหาร

ส่วนตำราสิบกว่าเล่มนั้น นอกจาก "วิชากลืนโลหิตหยินลี้ลับ" แล้ว ที่เหลือก็ล้วนเป็นวิชามารนอกรีตที่ไม่มีค่าอะไร

ซูฝานเปิดดู "วิชากลืนโลหิตหยินลี้ลับ" คร่าวๆ แล้วก็โยนทิ้งไป

วิชานี้ใช้วิธีกลืนกินเลือดเนื้อผู้อื่นเพื่อเลื่อนระดับตบะ ใครที่ฝึกวิชามารพรรค์นี้ ต่อให้ระดับตบะสูงขึ้นไป วันหน้าก็ไม่มีทางเจริญรุ่งเรืองได้

แถมวิชานี้ยังชั่วร้ายเกินไป ปล่อยไว้ไม่ได้เด็ดขาด

คิดได้ดังนั้น ซูฝานก็ฉีกตำราเล่มนั้นจนแหลกละเอียด แล้วใช้ไฟเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน

ส่วนถุงมิติอีกสิบกว่าใบที่ยึดมาจากมารร้ายลูกกระจ๊อก เมื่อรวมกันแล้วก็มีหินวิญญาณแค่ไม่กี่ร้อยก้อน และอุปกรณ์เวทระดับล่างอีกสิบกว่าชิ้น

ส่วนของอย่างอื่น อย่าดูเสียให้เสียสายตาเลย

พวกมารร้ายนี่มันยากจนจริงๆ นะเนี่ย

เอาเถอะ ขาตั๊กแตนก็ถือเป็นเนื้อ ได้มาฟรีๆ ทั้งนั้น

ภารกิจล่าค่าหัวครั้งนี้ ซูฝานได้รับแต้มความดีความชอบหกพันแต้ม และหินวิญญาณอีกสามพันก้อน

ของที่ยึดมาจากพวกมารร้าย รวมของจุกจิกทั้งหมดเข้าด้วยกัน ก็น่าจะขายได้สักหนึ่งถึงสองพันหินวิญญาณ

หากนำแต้มความดีความชอบหกพันแต้มไปแลกเป็นหินวิญญาณอีก เมื่อรวมยอดทั้งหมดแล้ว ภารกิจครั้งนี้เขากำไรไปราวๆ หนึ่งหมื่นหินวิญญาณเลยทีเดียว

หากราบรื่น เพียงแค่ทำภารกิจล่าค่าหัวเดือนละครั้ง เขาก็ไม่ต้องปวดหัวเรื่องหินวิญญาณอีกต่อไป

ความจริงแล้วภารกิจล่าค่าหัวพรรค์นี้ หากหาเบาะแสของมารร้ายพบ การจัดการก็ไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไร

เมื่อเทียบกับศิษย์สำนักคนอื่นๆ ซูฝานมีข้อได้เปรียบเฉพาะตัว

"คาถากลั้นหายใจ" ช่วยให้เขาพรางตัวเป็นปุถุชน สวมรอยเป็นจอมยุทธ์พเนจรออกสืบเบาะแสของมารร้ายในโลกมนุษย์ได้

"คาถาดมกลิ่น" ช่วยให้เขาแยกแยะกลิ่นอายของมารร้ายได้ ผนวกกับฤทธานุภาพ "เนตรเนรมิตอสนี" ขอเพียงมีเวลาสักหน่อย การหาตัวมารร้ายให้พบย่อมไม่ใช่เรื่องยากเย็น

พริบตาเดียวก็ผ่านไปหนึ่งเดือน ซูฝานเดินทางมายังเมืองชางจิวอีกครั้ง

เขาและเฉียนเซิงนัดพบกันที่โรงน้ำชาแห่งหนึ่ง อีกฝ่ายยื่นปึกกระดาษมาให้เขา

"นี่คือรายชื่อเป้าหมายล่าค่าหัวที่ข้าคัดเลือกมาให้เดือนนี้ ตามคำขอของท่าน ล้วนเป็นมารร้ายที่ไม่ค่อยสะดุดตา รางวัลอยู่ราวๆ สองถึงสามพันแต้มความดีความชอบ"

ซูฝานรับมาเปิดดูทีละแผ่น

เจ้านี่ทำงานได้เรื่องทีเดียว รายชื่อมารร้ายที่คัดมาล้วนตรงตามความต้องการของเขาทุกประการ

มิหนำซ้ำ เขายังอุตส่าห์ทุ่มเทสืบหาข้อมูลเบื้องลึกของมารร้ายเหล่านี้มาให้ด้วย

หลังจากพิจารณาอยู่นาน ซูฝานก็เลือกเป้าหมายมาได้คนหนึ่ง แต่พอเห็นระยะทาง เขาก็ต้องขมวดคิ้ว

"ไม่มีที่ใกล้กว่านี้แล้วหรือ?"

เฉียนเซิงส่ายหน้า "พวกนี้ใกล้ที่สุดแล้ว ท่านมีเวลาจำกัดหรือ?"

ซูฝานพยักหน้า พร้อมกับเล่าเรื่องภารกิจของตนที่หมู่บ้านเสี่ยวถังให้ฟัง

เฉียนเซิงได้ยินดังนั้นก็หัวเราะหึๆ "เรื่องแค่นี้ง่ายนิดเดียว ท่านก็ไปประกาศภารกิจที่หอธุรการ หาคนไปเฝ้าแทนท่านสิ ให้ค่าตอบแทนวันละสามสิบแต้ม ภารกิจระยะสั้นแบบนี้ มีแต่คนแย่งกันจนหัวร้างข้างแตก"

ดวงตาของซูฝานเบิกโพลง วิธีนี้เข้าท่าแฮะ

"งั้นตกลงตามนี้ เอาคนนี้แหละ..."

มารร้ายที่ซูฝานเลือก เป็นพวกที่รอดจากการกวาดล้างลัทธิหลัวเทียน รางวัลคือสังหารได้สองพันแต้ม จับเป็นได้ห้าพันแต้ม

ตราบใดที่มารร้ายผู้นี้ทำพิธีเซ่นไหว้อสูรมาร ซูฝานย่อมใช้ "คาถาดมกลิ่น" แกะรอยมันได้สบาย

วันต่อมา หลังจากฟังการบรรยายธรรมจากผู้อาวุโสระดับสร้างรากฐานที่หอถ่ายทอดวิชาจบ ซูฝานก็แอบออกจากสำนัก บังคับเรือวายุทมิฬมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออก

สามวันต่อมา เขาก็กลับมายังเมืองชางจิว

ภารกิจครั้งนี้ลุล่วงไปด้วยดี หลังจากไปถึงสถานที่เป้าหมาย ซูฝานก็ใช้ "คาถาดมกลิ่น" ค้นพบร่องรอยของสาวกลัทธิหลัวเทียนได้อย่างรวดเร็ว

เขาสาวไส้หาตัวการใหญ่ จนล็อคเป้าหมายมารร้ายที่มีค่าหัวได้อย่างแม่นยำ

น่าเสียดายที่คราวนี้โชคไม่เข้าข้าง เขาจับเป็นไม่ได้

เฉียนเซิงยังคงรอเขาอยู่ที่เดิม คือโรงน้ำชาที่พบกันคราวก่อน

สำหรับเฉียนเซิงแล้ว มารร้ายจะอยู่หรือตายก็ไม่สำคัญ เพราะผลงานของสำนักไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าจับเป็นหรือจับตาย การค้าขายจึงดำเนินไปได้ตามปกติ

เฉียนเซิงหาคนซื้อได้อีกครั้ง และขายผลงานของสำนักจากภารกิจนี้ออกไป

เดิมทีเขาเป็นแค่นายหน้าตัวเล็กๆ ในสำนัก คอยรับแลกแต้มความดีความชอบเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น

ใครจะไปคิดว่าเพียงไม่กี่เดือน เขาสามารถทำการค้าขายผลงานสำนักได้หลายครั้ง จนชื่อเสียงโด่งดังขึ้นมาทันตาเห็น

ธุรกิจของเฉียนเซิงเจริญรุ่งเรืองขึ้น ทรัพยากรและเส้นสายของเขาก็ขยายกว้างขวางตามไปด้วย

ในขณะเดียวกัน ซูฝานกลับยังคงเป็นคนไร้ตัวตนในนิกายหยินหลัวอย่างเงียบเชียบ

ภารกิจครั้งนี้ เขาได้แต้มความดีความชอบมาเพียงสามพันแต้ม แต่ของที่ยึดมาได้กลับคุ้มค่ามาก

มารร้ายผู้นี้มีตำแหน่งเป็นถึงหัวหน้าแท่นบูชาของลัทธิหลัวเทียน ลำพังแค่หินวิญญาณก็ยึดมาได้กว่าห้าพันก้อน แถมยังมีอุปกรณ์เวทดีๆ อีกหลายชิ้น

เมื่อสรุปยอดรวมแล้ว ภารกิจล่าค่าหัวครั้งนี้เขากำไรไปกว่าหนึ่งหมื่นหินวิญญาณเลยทีเดียว

หลายเดือนต่อมา ซูฝานก็ทำภารกิจล่าค่าหัวสำเร็จไปอีกหลายครั้ง กวาดหินวิญญาณไปได้กว่าสี่หมื่นก้อน

มีเพียงครั้งเดียวที่เขาพลาดเป้า เพราะมารร้ายผู้นั้นถูกศิษย์สำนักคนอื่นที่รับภารกิจเดียวกันชิงลงมือสังหารไปก่อน

ช่วยไม่ได้ ซูฝานก้าวช้าไปก้าวหนึ่งเอง

หลังจากแลกเปลี่ยนแต้มความดีความชอบกับเฉียนเซิงเสร็จ ซูฝานก็เดินทางออกจากเมืองชางจิว กลับไปยังหมู่บ้านเสี่ยวถัง

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา เขาจ้างศิษย์ฝ่ายนอกคนหนึ่งมาช่วยเฝ้าหุบเขาให้ โดยจ่ายค่าจ้างวันละสามสิบแต้ม

เมื่อกลับมาถึงหุบเขา ซูฝานก็ให้ศิษย์คนนั้นกลับไป

เขาเดินเข้าไปในลานบ้านที่มีรั้วล้อม ก้าวเข้าไปในห้องโถง ทิ้งตัวลงนอนแผ่หราบนเก้าอี้โยก พลางครุ่นคิดในใจว่า วันนี้จะกินอะไรดีนะ