บทที่ 89 เขาเป็นแค่ปุถุชน

เมฆดำทะมึนลอยปกคลุมทั่วท้องฟ้า หิมะโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย

เมืองหรูหยาง ในฐานะเมืองที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดของเขตนี้ คลาคล่ำไปด้วยผู้คนและพ่อค้าวาณิชที่เดินทางสัญจรไปมาอย่างไม่ขาดสาย

อาคารบ้านเรือนสองข้างทางล้วนเป็นสถาปัตยกรรมแบบโบราณที่ดูหรูหรา ทั้งโรงน้ำชา โรงเตี๊ยม ร้านขายผ้าแพรพรรณ โรงหมอ และร้านขายยา ตั้งเรียงรายกันอย่างเนืองแน่น บรรยากาศคึกคักมีชีวิตชีวายิ่งนัก

ช่วงเที่ยงวัน ชายฉกรรจ์ร่างกำยำผู้หนึ่งเดินฝ่าประตูเมืองเข้ามาในตัวเมืองหรูหยาง

เขาสูงเกือบแปดฉื่อใบหน้าเต็มไปด้วยเนื้อหนังที่ดุดัน แววตาสาดประกายโหดเหี้ยมที่ทำให้ผู้พบเห็นต้องอกสั่นขวัญผวา มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนที่ควรไปตอแยด้วย

ทั่วร่างแผ่ซ่านไปด้วยพลังปราณโลหิตอันพลุ่งพล่าน มัดกล้ามเนื้อที่ปูดโปนทุกสัดส่วน บ่งบอกถึงพละกำลังอันมหาศาลที่พร้อมจะปะทุออกมาได้ทุกเมื่อ

ชายฉกรรจ์เดินส่ายอาดๆ ไปตามท้องถนน ผู้คนต่างพากันหลีกทางให้เป็นพัลวัน

เมื่อมาถึงหน้าโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง เสี่ยวเอ้อที่วิ่งออกมาเกือบจะชนเข้ากับเขา พอเงยหน้าขึ้นมองก็ถึงกับตัวสั่นงันงกด้วยความกลัว

ชายฉกรรจ์ผลักเสี่ยวเอ้อให้พ้นทาง แล้วเดินขึ้นไปยังชั้นสองของโรงเตี๊ยม เลือกที่นั่งติดหน้าต่าง ก่อนจะวางดาบเล่มใหญ่ลงบนโต๊ะดัง "ปัง"

เสี่ยวเอ้อที่เดินตามหลังมาติดๆ สะดุ้งโหยงจนเกือบจะล้มก้นจ้ำเบ้า

"เอาอาหารขึ้นชื่อของร้านพวกเจ้ามาให้หมด แล้วก็เอาเหล้าแรงๆ มาด้วยไหหนึ่ง..."

เสี่ยวเอ้อได้ยินดังนั้นก็รีบวิ่งหนีราวกับได้รับการละเว้นโทษตาย ผ่านไปไม่นาน อาหารก็ถูกยกมาวางจนเต็มโต๊ะ

ชายฉกรรจ์คว้าไก่ต้มมาหนึ่งตัว กัดเพียงไม่กี่คำก็หมดเกลี้ยง ไม่เหลือแม้แต่กระดูก

เสี่ยวเอ้อที่คอยยืนรอรับใช้อยู่ข้างๆ ถึงกับเบิกตาตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อเห็นชายฉกรรจ์สวาปามอาหารเต็มโต๊ะจนเกลี้ยงภายในพริบตา

ชายฉกรรจ์ตบโต๊ะดังปัง แล้วตะคอกใส่เสี่ยวเอ้อ "ไป... เอามาอีก..."

หลังจากนั้น อาหารถูกยกมาเสิร์ฟอีกถึงเจ็ดแปดโต๊ะกว่าที่ชายฉกรรจ์จะยอมอิ่ม

แขกคนอื่นๆ ในโรงเตี๊ยมต่างลืมกินข้าวกันไปหมด ได้แต่นั่งมองชายฉกรรจ์สวาปามอาหารอย่างตะกละตะกลามด้วยสีหน้าสยดสยอง

เขายกไหเหล้าขึ้นซดอึกใหญ่ แล้วเช็ดปาก

"สะใจโว้ย..."

ชายฉกรรจ์กล่าวจบก็โยนทองคำแท่งหนึ่งลงบนโต๊ะ แล้วเดินออกจากโรงเตี๊ยมไป

การปรากฏตัวของยอดชายชาตรีร่างยักษ์ในเมืองหรูหยาง ผนวกกับการสวาปามอาหารไปคนเดียวหลายโต๊ะในมื้อเที่ยง ย่อมสร้างความฮือฮาไปทั่วทั้งเมือง

และแน่นอนว่า พฤติกรรมของชายฉกรรจ์ผู้นี้ ย่อมไปสะดุดตาผู้ที่มีเจตนาแอบแฝงบางคนเข้าอย่างจัง

กลางดึกของสองวันต่อมา คนชุดดำหลายคนอาศัยความมืดอำพรางตัว ลอบมายังด้านล่างของโรงเตี๊ยมที่ชายฉกรรจ์พักอยู่

"เสี่ยวลิ่ว เจ้าดูให้แน่ใจแล้วใช่ไหม?"

"วางใจเถอะลูกพี่ ข้าจับตาดูมันมาหลายวันแล้ว มันก็แค่ไอ้ถึกที่มีแรงเยอะหน่อยเท่านั้นแหละ"

"ไม่ใช่พวกนกต่อของพรรคมารใช่ไหม?"

"ลูกพี่ ท่านไม่เชื่อสายตาข้าหรือ ข้าเอาหัวเป็นประกันเลย มันเป็นแค่ปุถุชนธรรมดาๆ เท่านั้น"

เมื่อได้ยินลูกน้องยืนยันเช่นนั้น หัวหน้ากลุ่มก็เบาใจลง ต่อให้พรรคมารจะร้ายกาจแค่ไหน ก็คงไม่ใช้ปุถุชนธรรมดามาเป็นนกต่อหรอก

"งั้นก็จับตัวมันไปถวายให้ท่านหัวหน้า..."

บรรดาลูกน้องต่างพยักหน้ารับคำสั่ง แล้วแฝงตัวเข้าไปในโรงเตี๊ยมอย่างเงียบเชียบ

รุ่งเช้าวันต่อมา รถม้าลากสองล้อคันหนึ่งซึ่งบรรทุกสินค้าเต็มคันรถ ก็แล่นออกจากเมืองหรูหยาง

หลังจากนั้นไม่กี่วัน รถม้าคันนี้ก็วิ่งวนไปตามสถานที่ต่างๆ หลายแห่ง และเปลี่ยนคนขับไปหลายชุด ก่อนจะเดินทางมาถึงวัดชิงหยวนในละแวกนั้น

ภายใต้ม่านหมอกบางๆ ในยามเช้า ประตูด้านข้างที่หันหน้าไปทางทิศใต้ของวัดชิงหยวนก็เปิดออก

รถม้าที่บรรทุกสินค้าเต็มคันรถหลายคัน ทยอยขับเข้าไปในวัด ก่อนที่ประตูสีแดงบานใหญ่สองบานจะค่อยๆ ปิดลง

ครึ่งชั่วยามต่อมา ซูฝานก็หิ้วคนผู้หนึ่งเดินออกมาจากวัดชิงหยวน ก่อนจะเรียกอุปกรณ์เวทออกมาแล้วเหินเวหาจากไปอย่างรวดเร็ว

ชายฉกรรจ์และหญิงสาวหลายสิบคนที่ถูกลักพาตัวมายังสถานที่แห่งนี้ ต่างพากันร้องห่มร้องไห้วิ่งหนีตายออกมาจากวัดชิงหยวน

เบื้องหลังของพวกเขา วัดชิงหยวนที่เคยเป็นแหล่งซ่องสุมสิ่งชั่วร้าย บัดนี้ถูกเปลวเพลิงโหมกระหน่ำลุกท่วมจนแดงฉานไปทั้งท้องฟ้า

ซูฝานใช้ "คาถากลั้นหายใจ" อำพรางสายตาพวกมารร้ายในเมือง จนถูกจับตัวส่งเข้ามายังวัดชิงหยวนซึ่งเป็นรังของ "มารโลหิต" เนี่ยเหิง

จากนั้นทุกอย่างก็ง่ายดาย อย่าว่าแต่มารร้ายระดับหลอมปราณขั้นแปดเลย ต่อให้เป็นศิษย์สำนักระดับหลอมปราณขั้นสมบูรณ์แบบ หากปล่อยให้ซูฝานประชิดตัวได้ ก็ต้องคุกเข่าอ้อนวอนขอชีวิตอยู่ดี

พูดถึงฝีมือของ "มารโลหิต" เนี่ยเหิงแล้ว ก็ไม่ได้มีอะไรน่าประทับใจนัก

ทว่าคนผู้นี้ช่างเจ้าเล่ห์และปลิ้นปล้อนยิ่งนัก มักจะเร้นกายปะปนอยู่กับปุถุชนธรรมดา แทบไม่เคยเผยตัวตนออกมาให้ใครเห็น

มันอาศัยพรรคพวกมารร้ายคอยทำงานให้ จึงไม่มีใครล่วงรู้เบาะแสของมัน

นิกายหยินหลัวเคยจัดตั้งทีมไล่ล่าหมายจะจับกุมมันหลายครั้ง แต่ก็คว้าน้ำเหลวทุกครา จับได้เพียงพวกลูกกระจ๊อกเท่านั้น

ช่วงบ่ายของวันเดียวกัน ซูฝานก็กลับมาถึงชานเมืองชางจิว

เฉียนเซิงมารออยู่ที่นี่ก่อนแล้ว เมื่อเห็นซูฝานหิ้วร่างที่ใกล้ตายของผู้หนึ่งมา เขาก็ถึงกับตะลึงงันไป

ศิษย์พี่ท่านนี้ช่างซ่อนคมลึกซึ้งยิ่งนัก ถึงขั้นจับเป็น "มารโลหิต" เนี่ยเหิง ผู้มีระดับหลอมปราณขั้นแปดมาได้ สำนักตั้งค่าหัวไว้สูงถึงห้าพันแต้มความดีความชอบเชียวนะ

"ศิษย์พี่เฉียน คนผู้นี้ข้ามอบให้ท่านจัดการ ข้าจะรออยู่ในเมืองนะ"

เฉียนเซิงรีบประสานมือพร้อมกล่าวว่า "ศิษย์พี่โปรดวางใจ ข้าจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยอย่างแน่นอน"

กล่าวจบ เขาก็หยิบถุงผ้าสีดำออกมาจากถุงมิติ ยัดร่างของเนี่ยเหิงที่หมดสติลงไป แล้วหิ้วร่างนั้นจากไปทันที

พอตกเย็น เฉียนเซิงก็กลับมา

เขาเดินเข้าไปในโรงน้ำชา นั่งลงฝั่งตรงข้ามซูฝาน ยกถ้วยชาขึ้นจิบ

"ศิษย์พี่ เรียบร้อยแล้วครับ นี่ป้ายหยกประจำตัวของท่าน..."

ซูฝานรับป้ายหยกประจำตัวคืนมา พลางยิ้มเย้าแหย่

"เป็นอย่างไรบ้าง มีคนอยากได้ผลงานชิ้นนี้เยอะไหม?"

เฉียนเซิงหัวเราะแหะๆ "ในฝ่ายนอกน่ะ มีคนอยากได้เยอะแยะไปหมดแหละครับ..."

พูดจบเขาก็ส่งป้ายหยกคืนให้ซูฝาน

"ศิษย์พี่ ท่านลองตรวจสอบดู รางวัลห้าพันแต้มความดีความชอบ รวมกับค่าตอบแทนจากการขายผลงานอีกหนึ่งพันแต้ม ทั้งหมดหกพันแต้มความดีความชอบครับ"

ซูฝานส่ายหน้า ไม่คิดจะตรวจสอบอะไร ก่อนจะเก็บป้ายหยกประจำตัวลงในถุงมิติ

"ข้าเชื่อใจท่าน เดือนหน้าข้าจะมาหาใหม่ เตรียมรายชื่อไว้ให้พร้อมล่ะ ไปก่อนนะ..."

พูดจบเขาก็ลุกขึ้นเดินออกจากโรงน้ำชาไป

"ศิษย์พี่ เดินทางปลอดภัยครับ..."

เฉียนเซิงเองก็คาดไม่ถึงว่า ศิษย์พี่ท่านนี้จะทำเรื่องนี้จนสำเร็จลุล่วงไปได้จริงๆ

หากเป็นจริงอย่างที่เขาพูด ว่าจะทำภารกิจล่าค่าหัวเดือนละหนึ่งภารกิจ ส่วนเรื่องการนำผลงานไปขายต่อให้เป็นหน้าที่ของเฉียนเซิง และแบ่งกำไรกันคนละครึ่ง

การค้านี้ทำกำไรมหาศาลเลยทีเดียว

เพียงใช้เวลาวิ่งเต้นแค่ครึ่งบ่าย เขาก็ได้แต้มความดีความชอบมาตั้งหนึ่งพันแต้มแล้ว

แถมยังช่วยขยายเครือข่ายธุรกิจให้กว้างขวางขึ้น ซึ่งส่งผลดีต่อตัวเขาในอนาคตอย่างแน่นอน

เพราะนอกจากศิษย์พี่ท่านนี้แล้ว เขายังไม่เคยเห็นใครยอมนำผลงานของสำนักมาขายต่อเลย

ในนิกายหยินหลัว ทุกครั้งที่ทำภารกิจล่าค่าหัวสำเร็จ สิ่งที่ได้รับไม่ได้มีเพียงแต้มความดีความชอบเท่านั้น แต่ยังรวมถึงผลงานของสำนักด้วย

สำหรับศิษย์ฝ่ายนอกที่ต้องการเลื่อนขั้นเข้าสู่ฝ่ายใน นอกจากจะต้องมีพรสวรรค์และระดับตบะที่ถึงเกณฑ์แล้ว ยังมีอีกหลายหนทาง

และผลงานของสำนักก็คือหนึ่งในหนทางเหล่านั้น

หลิวเฮ่อก็สามารถเข้าสู่ฝ่ายในได้ เพราะความดีความชอบชิ้นใหญ่ที่เขาทำไว้

ดังนั้น อย่างน้อยๆ ในฝ่ายนอก ผลงานของสำนักก็เป็นที่ต้องการอย่างมาก และราคาก็สูงลิ่วมาโดยตลอด

การมอบหมายเรื่องนี้ให้เฉียนเซิงจัดการ ถือว่าซูฝานเลือกคนได้ถูกเผง หมอนี่เป็นพวกนายหน้าค้าความ ตราบใดที่มีผลประโยชน์เข้ามาเกี่ยวข้อง เรื่องอะไรเขาก็รับทำทั้งนั้น

แม้ว่าในสำนัก หลิวเฮ่อจะเป็นคนที่เขาไว้ใจที่สุด ทว่าหมอนั่นก็พึ่งพาอะไรไม่ได้เลยสักนิด

วันๆ เอาแต่เกาะติดศิษย์พี่หญิง ไม่แน่ว่าสักวันยายเจ้านายจอมจุ้นจ้านนั่นอาจจะล่วงรู้เรื่องนี้เข้าก็ได้

ซูฝานไม่อยากทำตัวโดดเด่นสะดุดตา แค่กอบโกยผลประโยชน์เงียบๆ ก็พอแล้วไม่ใช่หรือ

เรื่องนี้เขาได้ผลประโยชน์เต็มเม็ดเต็มหน่วย ส่วนคนอื่นก็ได้ผลงานของสำนักไป ถือว่าวิน-วินกันทุกฝ่าย แน่นอนว่าย่อมไม่มีใครปากโป้งนำเรื่องนี้ไปป่าวประกาศแน่นอน