บทที่ 88 แลกเปลี่ยนแต้มความดีความชอบ

หลิวเฮ่อได้รับข้อความจากซูฝาน ผ่านไปไม่นานก็รีบรุดมาหา

"พี่ใหญ่ มีธุระอะไรให้ข้ารับใช้หรือ"

ซูฝานไม่อ้อมค้อม เอ่ยความประสงค์ของตนออกไปตรงๆ

"น้องชาย เจ้าพอจะหาแต้มความดีความชอบมาให้ข้าได้บ้างไหม"

"แต้มความดีความชอบ ข้าพอจะหามาให้ท่านได้อยู่ ทว่าต้องใช้หินวิญญาณแลกเปลี่ยน ท่านรอเดี๋ยวนะ"

หลิวเฮ่อกล่าวจบก็หยิบยันต์สื่อสารออกมา แผดเสียงสั่งการใส่ยันต์ไปสองสามประโยค

ไม่นานนักก็มีชายร่างอ้วนวิ่งหน้าตั้งมาจากที่ไกลๆ

ชายผู้นั้นอายุราวสามสิบต้นๆ มีดวงตาเล็กหยี รูปร่างอ้วนท้วนผิวขาวซีด ดูราวกับพระสังกัจจายน์จำแลงมา

"ศิษย์พี่ ท่านเรียกหาข้า..."

หลิวเฮ่อพยักหน้ารับด้วยสีหน้ารำคาญใจ ก่อนจะชี้มือไปทางซูฝาน

"นี่พี่ใหญ่ข้า เขาอยากได้แต้มความดีความชอบสักหน่อย ข้าได้ยินมาว่าเดี๋ยวนี้เจ้าแอบรับทำเรื่องพวกนี้อยู่หรือ"

เจ้าอ้วนฉีกยิ้มประจบประแจง พลางประสานมือคารวะซูฝาน

"ศิษย์พี่ ข้าดูหน้าท่านไม่คุ้นเลย ข้าชื่อเฉียนเซิง ประจำอยู่หอธุรการฝ่ายนอก อัตราแลกเปลี่ยนตอนนี้คือหินวิญญาณหนึ่งร้อยก้อนต่อแต้มความดีความชอบเจ็ดสิบแต้ม หากศิษย์พี่สนใจ ข้าจะรีบจัดการให้ทันที"

ซูฝานได้ยินดังนั้นจึงครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยว่า

"เช่นนั้นรบกวนเจ้าช่วยแลกเปลี่ยนให้ข้าสักหนึ่งร้อยหินวิญญาณระดับกลางก็แล้วกัน"

เมื่อได้ยินจำนวนมหาศาลขนาดนั้น ดวงตาเล็กหยีของเฉียนเซิงก็ยิ่งยิ้มจนแทบปิดสนิท

"ศิษย์พี่ โปรดรอสักครู่..."

เขากล่าวจบก็เลี่ยงไปอีกด้าน หยิบยันต์สื่อสารออกมาหลายแผ่นแล้วสั่งการทีละแผ่น

เพียงชั่วครู่ ก็มีศิษย์สำนักหลายคนเดินเข้ามาและทำการแลกเปลี่ยนกับเขาจนเสร็จสิ้น

เฉียนเซิงเดินกลับมา ประสานมือพร้อมรอยยิ้ม

"ศิษย์พี่ ข้าจัดการให้เรียบร้อยแล้ว ขอป้ายหยกประจำตัวของท่านด้วย ข้าจะโอนแต้มความดีความชอบให้"

ซูฝานหยิบป้ายหยกประจำตัวออกมา พร้อมกับโยนถุงมิติให้ฝั่งตรงข้ามหนึ่งใบ

เฉียนเซิงหรี่ตาเล็กหยี เก็บหินวิญญาณเอาไว้ โอนแต้มความดีความชอบให้เสร็จสรรพ จากนั้นจึงหยิบยันต์สื่อสารแผ่นหนึ่งออกมา

"ศิษย์พี่ จ่ายเงินส่งของครบถ้วน วันหน้าเชิญเรียกใช้บริการได้เสมอ นี่คือยันต์สื่อสารของข้า หากมีธุระอันใดก็มาหาข้าได้ ศิษย์น้องอย่างข้าพอจะมีเส้นสายจัดการเรื่องราวในสำนักได้บ้าง"

เมื่อส่งเฉียนเซิงกลับไปแล้ว ซูฝานก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก นึกไม่ถึงว่าทุกอย่างจะราบรื่นปานนี้

"พี่ใหญ่ พวกเราไม่ได้เจอกันตั้งนาน ไปดื่มด้วยกันสักหน่อยดีไหม"

เดิมทีซูฝานคิดจะปฏิเสธ แต่เมื่อเห็นสายตาคาดหวังของหลิวเฮ่อ เขาจึงตอบตกลงในที่สุด

หลิวเฮ่อพาเขาเดินทางมายังเมืองชางจิว และก้าวเข้าไปในหอสุราแห่งหนึ่ง

"พี่ใหญ่ ข้าได้ยินมาว่าอาหารวิญญาณของที่นี่รสชาติเลิศล้ำนัก วันนี้พวกเราพี่น้องมาลองชิมกันดูเถอะ"

ขณะที่ทั้งสองกำลังเดินขึ้นบันได ก็มีคนกลุ่มหนึ่งเดินสวนลงมาพอดี ทุกคนล้วนสวมชุดนักพรตสีดำซึ่งมีตราสัญลักษณ์ของนิกายหยินหลัว

บุรุษผู้เป็นหัวหน้ากลุ่มมีช่วงไหล่กว้างขวาง ดูราวกับกำแพงอันหนาทึบและหนักอึ้ง ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายองอาจห้าวหาญเยี่ยงชายชาตรีจนยากจะลืมเลือน

ดูเหมือนหลิวเฮ่อจะรู้จักคนผู้นี้ สีหน้าของเขาจึงดูฝืนธรรมชาติเล็กน้อย

เขารีบดึงซูฝานหลบเข้าข้างทาง แล้วประสานมือคารวะบุรุษผู้นั้น

"คารวะศิษย์พี่ไช่คุน"

อีกฝ่ายเพียงปรายตามองหลิวเฮ่อแวบหนึ่ง โดยไม่คิดจะแยแสสนใจ แล้วเดินผ่านหน้าเขาไปหน้าตาเฉย

คนอีกหลายคนที่เดินตามหลังไช่คุนมา ต่างก็ทำเหมือนหลิวเฮ่อไร้ตัวตน มีเพียงคนสุดท้ายที่เดินลงมาเท่านั้นที่ปรายตามองเขา

คนผู้นั้นอายุราวๆ ยี่สิบกว่าปี ใบหน้าดูเย็นชาและดุร้าย ผิวซีดเผือดไร้สีเลือด โดยเฉพาะแววตาคู่นั้น ดูราวกับซุกซ่อนเข็มพิษเอาไว้พร้อมจะทิ่มแทงทะลุเข้าไปถึงส่วนลึกของวิญญาณ

หลิวเฮ่อโดนสายตานั้นเล่นงานเข้าเต็มเปา เขาถึงกับใจสั่นสะท้านหวาดกลัว เหงื่อเย็นผุดพรายออกมาทั่วร่าง

ซูฝานตบไหล่หลิวเฮ่ออย่างแรง ปลุกให้เขาตื่นจากภวังค์แห่งความหวาดกลัว ก่อนจะขยับตัวเข้าไปบังหน้าหลิวเฮ่อเอาไว้

คนผู้นั้นชะงักไปเล็กน้อย มองซูฝานด้วยสายตาขบขันแวบหนึ่ง แล้วหมุนตัวเดินจากไป

รอจนคนกลุ่มนั้นเดินลับสายตาไปไกล หลิวเฮ่อถึงค่อยกัดฟันกรอด สบถด่าไล่หลังไปประโยคหนึ่ง

"โจวไท่ บัดซบเอ๊ย เจ้ากล้าเล่นงานข้าลับหลังรึ สักวันบิดาจะเอาคืนให้สาสม..."

ซูฝานเกือบจะหลุดขำ เขารู้ดีว่าเจ้านี่ก็แค่เก่งแต่ปาก

"พวกเจ้ามีเรื่องบาดหมางกันหรือ"

"ไช่คุนกับศิษย์พี่หญิงไม่ลงรอยกันมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ส่วนเจ้าโจวไท่นั่นก็เป็นสมุนรับใช้ของไช่คุน..."

ซูฝานเข้าใจกระจ่างแจ้ง มิน่าเล่าโจวไท่ถึงได้หาเรื่องหลิวเฮ่อ ที่แท้ก็เป็นลูกสมุนออกโรงระบายแค้นแทนเจ้านายนี่เอง

คิดถูกแล้วจริงๆ ที่เขาปฏิเสธคำชวนของศิษย์พี่หญิงในตอนนั้น มิเช่นนั้นคงต้องมานั่งเผชิญหน้ากับเรื่องงี่เง่าพวกนี้ไม่เว้นแต่ละวันแน่

รุ่งเช้าวันต่อมา ซูฝานเดินทางมายังยอดเขาหยินหลัวอีกครั้ง

เมื่อมีแต้มความดีความชอบอยู่ในมือ ซูฝานก็ตรงดิ่งไปยังหอมหาสมบัติ เขาแลกเปลี่ยนค่ายกลรวบรวมพลังวิญญาณระดับกลางมาหนึ่งชุด แล้วกัดฟันซื้อโอสถโสมม่วงมาอีกสิบขวด

แต้มความดีความชอบกว่าแปดพันแต้มที่เพิ่งได้มา ยังไม่ทันจะทำให้อุ่นมือ ก็อันตรธานหายไปในชั่วพริบตา

แต่ระดับพลังบำเพ็ญเพียรคือรากฐานสำคัญ ต่อให้ต้องสูญเสียหินวิญญาณไปมากเท่าไหร่ก็คุ้มค่า

ทว่าเมื่อนึกถึงค่าใช้จ่ายสองอย่างนี้ในอนาคต ซูฝานก็รู้สึกกดดันอย่างหนักหน่วง

ค่ายกลรวบรวมพลังวิญญาณระดับกลางนั้นกินพลังงานมหาศาล การเดินเครื่องหนึ่งครั้งต้องใช้หินวิญญาณถึงสามสิบหกก้อน หากใช้งานวันละสองครั้ง ก็ตกวันละเจ็ดสิบสองก้อน

คำนวณตลอดทั้งปี ย่อมต้องใช้หินวิญญาณมากกว่าสองหมื่นก้อน

ผนวกกับโอสถโสมม่วงเม็ดละสามสิบหินวิญญาณ หากกินหนึ่งเม็ดทุกๆ สามวัน ในหนึ่งปีก็ต้องเสียค่าใช้จ่ายส่วนนี้อีกหมื่นกว่าก้อน

ตอนนี้ซูฝานมีหินวิญญาณเหลืออยู่ในมือราวๆ สี่หมื่นกว่าก้อน คงยื้อใช้ไปได้อีกเพียงปีกว่าๆ เท่านั้น

ดูท่าเขาจะต้องหาทางหนีทีไล่เสียแล้ว จะมานั่งกินนอนกินรอวันสมบัติหมดเช่นนี้ต่อไปไม่ได้

การรื้อฟื้นกิจการอาหารส่วนตัวตระกูลซูก็เห็นชัดว่าเป็นไปไม่ได้

เพราะสถานที่ที่เขาอยู่ตอนนี้ค่อนข้างห่างไกลจากสำนัก แค่เดินทางไปกลับก็กินเวลาไปกว่าครึ่งค่อนวันแล้ว

อีกทั้งสภาพแวดล้อมก็ไม่เอื้ออำนวย อย่างไรเสียหุบเขาเล็กๆ ที่เขาพำนักอยู่ก็เป็นพื้นที่ของสำนัก

ซูฝานมาอยู่ที่นี่เพื่อปฏิบัติภารกิจของสำนัก หากมีคนแวะเวียนมาสักสองสามโต๊ะเป็นครั้งคราวยังพอทำเนา แต่หากต้องต้อนรับผู้คนพลุกพล่านทุกวี่ทุกวัน มันจะดูเหมาะสมได้อย่างไร

ช่างเถอะ ปัญหาทุกอย่างย่อมมีทางออก

คนเป็นๆ จะยอมตายเพราะหาทางออกไม่ได้ก็ให้มันรู้ไป

ช่วงบ่าย หลังจากซูฝานฟังการบรรยายธรรมจากผู้อาวุโสระดับสร้างรากฐานที่หอถ่ายทอดวิชาเสร็จสิ้น เขาก็เดินเตร็ดเตร่ไปทั่วยอดเขาหยินหลัว

เผื่อว่าจะหาลู่ทางทำมาหากิน กอบโกยหินวิญญาณมาได้บ้าง

พอคิดถึงหินวิญญาณที่ต้องเผาผลาญไปกับการบำเพ็ญเพียรในแต่ละวัน เขาก็พานปวดหัวหนึบ

ซูฝานแวะไปที่หอธุรการเป็นที่แรก สำนักจะประกาศภารกิจต่างๆ ไว้ที่นี่ มีทั้งแบบระยะสั้นและระยะยาว ทว่าค่าตอบแทนที่เป็นแต้มความดีความชอบนั้นช่างน้อยนิดเหลือทน

อย่างภารกิจระยะสั้นประเภทเดินส่งของ ได้ค่าตอบแทนเพียงแค่สิบแต้มอย่างน่าเวทนา

นอกจากนี้ยังมีภารกิจที่ศิษย์คนอื่นนำมาติดประกาศเอาไว้เป็นส่วนตัว ซึ่งเนื้อหาภารกิจแต่ละอย่างก็พิลึกพิลั่นสุดบรรยาย

ศิษย์นิกายหยินหลัวหน้าใหม่หลายคนต่างก็ต้องพึ่งพาการวิ่งรอกทำภารกิจจากหอธุรการทุกวัน เพื่อหาเลี้ยงชีพจรการบำเพ็ญเพียรของตนเอง

ขณะที่ซูฝานเดินมาถึงบริเวณใกล้กับหอคุมกฎ เขาก็พบผู้คนจำนวนมากยืนมุงดูบางอย่างอยู่เบื้องหน้า

เขาเดินเข้าไปใกล้ จึงพบว่าบนลานกว้างหน้าหอคุมกฎมีศิลาจารึกต้นหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่ บนนั้นปรากฏข้อความระบุข้อมูลเรียงรายเป็นข้อๆ

แสงสว่างบนศิลาจารึกกะพริบวาบอย่างต่อเนื่อง ทุกครั้งที่กะพริบ ก็จะปรากฏข้อมูลใหม่ๆ ขึ้นมาแทนที่

ซูฝานเบียดตัวเข้าไปในฝูงชนและยืนดูอยู่นาน ในที่สุดก็เข้าใจกระจ่างแจ้ง ที่แท้ศิลาจารึกต้นนี้ก็ใช้บันทึกรายชื่อผู้ฝึกตนสายอธรรมที่ถูกนิกายหยินหลัวตั้งค่าหัว

ผู้ฝึกตนสายอธรรมที่ถูกนิกายหยินหลัวหมายหัว ล้วนมีจุดร่วมเหมือนกันประการหนึ่ง นั่นคือพวกเขาเคยลงมือสังหารศิษย์ของนิกายหยินหลัวมาแล้วทั้งสิ้น

เขาสุ่มเลือกดูข้อมูลข้อหนึ่ง พลันดวงตาก็เบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง

ข้อมูลบนศิลาระบุว่า เนี่ยเหิง อายุสามสิบปี ชาวเมืองหรูหยาง ส่วนสูงหกฉื่อเก้าชุ่น มีตบะระดับหลอมปราณขั้นแปด ฝึกฝนเคล็ดวิชาชั่วร้ายนามว่าวิชากลืนโลหิตหยินลี้ลับ ขนานนามตนเองว่ามารโลหิต นิสัยโหดเหี้ยมอำมหิต เจ้าเล่ห์เพทุบาย โปรดปรานการสวาปามเลือดเนื้อของปุถุชนที่มีปราณโลหิตอุดมสมบูรณ์ เคยลงมือสังหารศิษย์ฝ่ายนอกของสำนักไปสองคน ผู้ใดสังหารมันได้ จะได้รับรางวัลเป็นแต้มความดีความชอบสองพันแต้ม หากจับตายไม่ได้แต่จับเป็นมาได้ จะได้รับรางวัลห้าพันแต้ม

เมืองหรูหยางอยู่ห่างจากหมู่บ้านเสี่ยวถังไม่ไกลนัก หากบังคับอุปกรณ์เวทเหินเวหาไป เพียงชั่วยามเดียวก็ถึงแล้ว

งานนี้ เขารับทำได้นี่นา

ไม่เพียงเท่านั้น ในใจของซูฝานได้วางแผนการเอาไว้คร่าวๆ แล้ว และเขาก็มีความมั่นใจเต็มเปี่ยมทีเดียว

ซูฝานแวะเข้าไปสอบถามข้อมูลในหอคุมกฎ ปรากฏว่าภารกิจตั้งค่าหัวเช่นนี้ ขอเพียงเป็นคนของนิกายหยินหลัวก็สามารถรับไปทำได้ทั้งหมด

เพียงแต่จนถึงปัจจุบัน ยังไม่เคยมีศิษย์สายนอกคนใดกล้ามารับภารกิจเสี่ยงตายแบบนี้มาก่อนเลย

ซูฝานเดินออกจากหอคุมกฎ เริ่มชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียของการรับภารกิจนี้

แม้เขาจะมั่นใจในภารกิจนี้มาก ทว่าเป้าหมายในการเข้าร่วมนิกายหยินหลัวของซูฝานคือการบำเพ็ญเพียรอย่างสงบสุข

ผู้อื่นอาจใฝ่ฝันอยากมีชื่อเสียงโด่งดังในสำนัก ทว่าเขากลับอยากเป็นเพียงคนไร้ตัวตนเงียบๆ ทางที่ดีที่สุดคืออย่าให้มีใครรับรู้ถึงการมีอยู่ของเขาเลย

หากไม่ใช่เพราะขาดแคลนหินวิญญาณ ซูฝานย่อมไม่มีทางรับภารกิจพรรค์นี้เด็ดขาด

ในตอนนั้นเอง ประกายความคิดหนึ่งก็วาบขึ้นมาในหัว เขานึกถึงคนผู้หนึ่งขึ้นมาได้ นั่นคือเฉียนเซิงแห่งหอธุรการฝ่ายนอก