บทที่ 87 จอมเขมือบตัวพ่อ

รุ่งอรุณมาเยือนพร้อมสายลมหนาวเหน็บที่พัดกรรโชก

ใกล้จะถึงเดือนสองแล้ว ทว่าอากาศยังคงหนาวเย็นจับใจ โดยเฉพาะในป่าเขายิ่งหนาวสะท้านกว่าเดิม ตามสองฟากฝั่งเขายังคงมีหิมะหลงเหลือให้เห็นประปราย

หิมะละลายกลายเป็นลำธารใสแจ๋วไหลริน ส่งเสียง "ติ๋งต๋อง" "ติ๋งต๋อง" กระโดดโลดเต้นอย่างเริงร่าไปตามซอกเขา กลิ่นไอดินหอมสดชื่นล่องลอยอยู่ในอากาศเย็นชื้น

ซูฝานยืนอยู่บนเนินเขาแห่งหนึ่งเพื่อดื่มด่ำกับทัศนียภาพอันงดงาม

ฟิ้ว!!

ทันใดนั้น เงาดำสายหนึ่งก็ควบแน่นขึ้นเบื้องหน้า พี่ซาดาโกะกลับมาแล้ว

กระแสจิตสายหนึ่งส่งเข้ามาในหัวของซูฝาน เขาหยิบ เรือวายุทมิฬ ออกมาแล้วเหินเวหาตามพี่ซาดาโกะไปอย่างรวดเร็ว

บินข้ามสันเขาไปหลายลูกจนมาถึงหุบเขาแห่งหนึ่ง

แกะเขาวงกตเกราะน้ำตาล หลายตัวเห็นซูฝานก็ส่งเสียงร้องคำรามพร้อมกับพุ่งเข้าใส่

ซูฝานจีบนิ้วร่ายคาถา ชี้มือไปที่สัตว์มารเหล่านั้นอย่างต่อเนื่อง คาถาสามสายพุ่งเข้าใส่ร่างของพวกมันตามลำดับ ความเร็วของพวกมันพลันชะลอลงอย่างเห็นได้ชัด

ตามด้วยการร่ายคาถาอ่อนแรงและคาถาสลายวิญญาณ พวกแกะยังไม่ทันจะวิ่งมาถึงตัวก็แตกพ่ายหนีไปคนละทิศคนละทาง

ทว่าซูฝานไม่ยอมปล่อยพวกมันไปง่ายๆ เขาไล่ต้อนพวกแกะวิ่งเตลิดไปทั่วทั้งเขา

เพียงเห็นแสงสีเลือดวาบขึ้นบนร่างของเขา ร่างนั้นก็หายวับไปจากที่เดิม

เมื่อปรากฏตัวอีกครั้ง เขาไปดักหน้าพวกแกะอยู่ที่ระยะห่างออกไปกว่าร้อยเมตร

จากนั้นเขาก็ระดมสาดคาถาเข้าใส่สัตว์มารเหล่านั้นอีกระลอกจนพวกมันแทบจะตั้งตัวไม่ติด

จนกระทั่งเห็นว่าพวกมันเริ่มทนไม่ไหว เขาจึงเปิดใช้งานฤทธานุภาพ เนตรผีมารอสนี รัศมีกว่าสิบเมตรโดยรอบพลันถูกปกคลุมด้วยกลิ่นอายอันน่าสยดสยองและเย็นเยือก

พวกแกะเขาวงกตต่างพากันคุกเข่าลงกับพื้น ตัวสั่นเทาและส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนา

ซูฝานลอยตัวอยู่กลางอากาศ ยังคงร่ายคาถาใส่พวกสัตว์มารเหล่านั้นไม่หยุด จนกระทั่งพวกมันถูกทรมานจนร่อแร่ใกล้ตาย เขาจึงลงมือสังหารพวกมันทีละตัว

เขาเก็บซากแกะเขาวงกตทั้งหมดเข้าถุงมิติ

สัตว์มารชนิดนี้เป็นของขึ้นชื่อของเทือกเขาชางจิว เนื้อมีไขมันแทรกเยอะ รสชาติหวานนุ่มอร่อยลิ้น

แถมแต่ละตัวยังมีขนาดใหญ่ หลังจากลอกหนังและเอาเครื่องในออกแล้ว เนื้อแกะชำแหละพร้อมทำอาหารแต่ละตัวยังหนักกว่าร้อยชั่ง (ประมาณ 50 กิโลกรัม)

ช่วงนี้ซูฝานออกล่าแกะเขาวงกตในเขาใกล้เคียงทุกวัน

ด้วยความช่วยเหลือจากพี่ซาดาโกะ ฝูงแกะในละแวกนี้จึงซวยซ้ำซวยซ้อน ถูกฆ่าก็ว่าแย่แล้ว แต่ก่อนตายยังต้องถูกซูฝานทรมานจนแทบอยากตายเสียให้รู้แล้วรู้รอด

ไม่ใช่แค่แกะเขาวงกตเท่านั้น สัตว์มารตัวไหนที่โชคร้ายถูกซูฝานหมายหัว ล้วนต้องจบชีวิตลงด้วยการถูกทรมานจนตายทั้งสิ้น

เพียงเดือนกว่าๆ ความชำนาญในการใช้คาถาหลายบทของเขาก็พุ่งพรวดพราดก้าวเข้าสู่ระดับความสำเร็จขั้นต้นแล้ว

เมื่อเรียกพี่ซาดาโกะกลับมาและเก็บซากสัตว์มารเรียบร้อย ซูฝานก็กลับมายังลานบ้านในหุบเขา

เขาเดินไปที่เตาอบดินหลังบ้าน ปีนบันไดขึ้นไปเปิดฝาเตา แล้วหิ้วแกะย่างทั้งตัวขึ้นมา

ซูฝานยังไม่ลืมที่จะแกะแผ่นแป้งย่างที่ติดอยู่ตามผนังเตาออกมาทีละแผ่น

ตั้งแต่มีเตาอบดินนี้ การทำอาหารปิ้งย่างก็กลายเป็นเรื่องง่ายดายไปเลย

เขาวางแกะย่างทั้งตัวลงบนโต๊ะอาหารในห้องโถง ใช้มีดเวทหั่นเป็นชิ้นๆ จัดเรียงลงจาน แล้วเตรียมน้ำจิ้มสารพัดรสชาติวางไว้ข้างๆ

จากนั้นก็เดินไปที่เตาไฟในครัวด้านหลัง เปิดฝาหม้อตักซุปเครื่องในแกะชามโต โรยพริกไทย ต้นหอม และผักชีลงบนน้ำซุปสีขาวขุ่น

มื้อเช้าวันนี้ ซูฝานจัดการแกะย่างไปหนึ่งตัวเต็มๆ แผ่นแป้งย่างเจ็ดแปดแผ่น และซุปเครื่องในแกะอีกหลายชามโต

นี่มันจอมเขมือบตัวพ่อชัดๆ คนทั่วไปคงเลี้ยงเขาไม่ไหวแน่ๆ

ยามนี้ เคล็ดวิชากายาเทวมาร ขั้นที่สองก้าวหน้าไปกว่าครึ่งแล้ว ปริมาณความจุของกระเพาะอาหารของซูฝานจึงเพิ่มขึ้นตามไปด้วย

ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้เขาเป็นผู้ฝึกตนสายบำเพ็ญกายกันล่ะ

หลังจากกินอิ่มหนำสำราญ ซูฝานก็เริ่มการฝึกฝนอย่างเข้มข้น ทั้งฝึกกระบี่ ท่องคาถา และเขียนยันต์อย่างไม่เคยเกียจคร้านแม้แต่วันเดียว

เขาฝึกฝนจนถึงช่วงเที่ยง จึงเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาดู

【ชื่อ】ซูฝาน

【อายุขัย】 38/92 ปี

【ระดับตบะ】 หลอมปราณขั้นหก : 8/100

【เคล็ดวิชา】

1. เคล็ดวิชาหุนหยวน (ขั้นหนึ่ง) : 67/100

2. วิชาหลอมร่างเหล็กไหล (ขั้นสอง) : 115/200

3. เคล็ดวิชากายาเทวมาร (ขั้นสอง) : 105/200

4. เคล็ดวิชาหลอมจิตผีลี้ลับ (ขั้นสอง) : 96/400

【คาถาอาคม】

1. คาถากลั้นหายใจ (ความสำเร็จขั้นต้น) : 187/200

2. คาถาดมกลิ่น (ความสำเร็จขั้นต้น) : 158/200

3. คาถาเร้นวิญญาณ (ความสำเร็จขั้นละเอียด) : 676/800

4. มวยสิงอี้ (ความสำเร็จขั้นสร้างสภาวะ) : 104/1600

5. คาถาจิตว่างเปล่า (ความสำเร็จขั้นต้น) : 85/200

6. คาถาควบคุมซากศพ (ความสำเร็จขั้นต้น) : 67/200

7. คาถาควบคุมสิ่งของ (ความสำเร็จขั้นสูง) : 221/400

8. คาถาควบคุมผี (ความสำเร็จขั้นต้น) : 119/200

9. ศรยันต์วิญญาณ (ระดับเริ่มต้น) : 35/100

10. คาถาหน่วงเวลา (ความสำเร็จขั้นต้น) : 27/200

11. คาถาสลายวิญญาณ (ความสำเร็จขั้นต้น) : 35/200

12. คาถาอ่อนแรง (ความสำเร็จขั้นต้น) : 31/200

13. เงาปีศาจเก้าอเวจี (ความสำเร็จขั้นต้น) : 19/200

14. พันธสัญญาผีปรโลก (ระดับเริ่มต้น) : 35/100

15. เก้าดาบพิฆาตต่อเนื่อง (ความสำเร็จขั้นสร้างสภาวะ) : 421/1600

16. คาถาฝากจิตคุมศพ (ความสำเร็จขั้นสูง) : 187/400

【ทักษะ】

ยันต์สำนักเซียน (ข้าม)

1. ยันต์กระดูกขาว (ความสำเร็จขั้นต้น) : 41/200

2. ยันต์กักวิญญาณ (ความสำเร็จขั้นต้น) : 23/200

3. ยันต์กระหายเลือด (ความสำเร็จขั้นต้น) : 36/200

【ฤทธานุภาพ】

1. เนตรเนรมิตอสนี (ความสำเร็จขั้นละเอียด) : 125/800

2. ก้าวกระสุนอสนี (ความสำเร็จขั้นละเอียด) : 681/800

เคล็ดวิชาพื้นฐานอย่าง "เคล็ดวิชาหุนหยวน" ของซูฝานก้าวหน้าไปอย่างเชื่องช้า

ช่วยไม่ได้ พรสวรรค์ของเขามันห่วยแตก ยิ่งระดับสูงขึ้น ก็ยิ่งต้องใช้เวลาสะสมพลังนานขึ้น

ซูฝานตั้งใจจะเปลี่ยนไปใช้ยาโอสถชนิดอื่น เขาอยากลองใช้ "โอสถโสมม่วง" ซึ่งเป็นยาที่มีประสิทธิภาพดีที่สุดสำหรับผู้ฝึกตนระดับหลอมปราณ

แน่นอนว่าราคาย่อมแพงหูฉี่ เม็ดหนึ่งปาเข้าไปตั้งหลายสิบหินวิญญาณ

นอกจากนี้ ค่ายกลรวบรวมพลังวิญญาณขนาดเล็กก็เริ่มมีประสิทธิภาพลดลงเรื่อยๆ ตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่หุบเขาแห่งนี้ซึ่งมีพลังวิญญาณจากชีพจรวิญญาณขนาดจิ๋วที่อุดมสมบูรณ์มาก

พลังวิญญาณที่หนาแน่นนี้ ทำให้ค่ายกลรวบรวมพลังวิญญาณขนาดเล็กแทบจะไร้ประโยชน์ไปเลย

ตอนนี้มีเพียงแค่ต้องเปลี่ยนไปใช้ค่ายกลรวบรวมพลังวิญญาณที่มีประสิทธิภาพสูงกว่าเท่านั้น จึงจะสามารถรักษาความเร็วในการฝึกฝนให้เทียบเท่ากับเมื่อก่อนได้

ทว่าค่ายกลรวบรวมพลังวิญญาณขนาดกลางนั้นไม่ถูกเลย มิหนำซ้ำยังต้องใช้หินวิญญาณในการเดินเครื่องแต่ละวันมากกว่าค่ายกลขนาดเล็กหลายเท่าตัว

ปัญหาคือต่อให้มีหินวิญญาณ ก็ใช่ว่าจะหาซื้อได้ง่ายๆ

หอมหาสมบัติของสำนักน่ะมีขายแน่นอน แต่ที่นั่นรับเฉพาะแต้มบุญ ไม่รับหินวิญญาณ

ซูฝานถอนหายใจ ยิ่งระดับสูงขึ้น การบำเพ็ญเพียรก็ยิ่งยากลำบากขึ้นจริงๆ

"เคล็ดวิชากายาเทวมาร" ขั้นที่สองก้าวหน้าไปกว่าครึ่งแล้ว

ต้องยอมรับเลยว่า เคล็ดวิชาของพรรคมารนั้นแม้จะดูพิสดารเกินมนุษย์มนา แต่มันทำให้ความเร็วในการบำเพ็ญเพียรก้าวกระโดดอย่างน่าทึ่ง

ด้วยความพยายามอย่างไม่ลดละในช่วงที่ผ่านมา ทั้ง "คาถากลั้นหายใจ" "คาถาดมกลิ่น" "คาถาหน่วงเวลา" "คาถาอ่อนแรง" "คาถาสลายวิญญาณ" และ "เงาปีศาจเก้าอเวจี" ล้วนก้าวเข้าสู่ระดับความสำเร็จขั้นต้นแล้ว

"มวยสิงอี้" ก็ก้าวหน้าขึ้นเป็นระดับความสำเร็จขั้นสร้างสภาวะ ทำให้อานุภาพของมันเพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด

ส่วนยันต์มารระดับกลางทั้งสามชนิดก็สำเร็จวิชาขั้นต้นแล้ว อัตราความสำเร็จในการเขียนยันต์จึงสูงขึ้นมาก

"เนตรเนรมิตอสนี" อยู่ในระดับความสำเร็จขั้นละเอียดแล้ว ส่วน "ก้าวกระสุนอสนี" ก็ใกล้จะทะลุเข้าสู่ระดับความสำเร็จขั้นสร้างสภาวะ ฤทธานุภาพทั้งสองที่ผสานกับคาถาใหม่นี้ ส่งผลลัพธ์ที่ยอดเยี่ยมอย่างยิ่ง

เขาจัดการเก็บข้าวของให้เรียบร้อย จากนั้นก็บังคับ เรือวายุทมิฬ ออกจากหุบเขา มุ่งหน้าไปยังนิกายหยินหลัว

พรุ่งนี้จะเป็นวันที่ผู้อาวุโสระดับสร้างรากฐานของหอถ่ายทอดวิชาจะมาบรรยายธรรม ซูฝานซึ่งมีสิทธิ์ลางานได้เดือนละสามวัน จึงมักจะเลือกกลับมายังสำนักก่อนวันบรรยายธรรมหนึ่งวันเสมอ

ซูฝานกลับมาถึงสำนักในตอนเย็นย่ำ

เขาแวะไปที่ตลาดนัดของเหล่าศิษย์สำนัก และซื้อยาโอสถปราณโลหิตมาสามขวดจากศิษย์วิถีโลหิตคนหนึ่ง

จากนั้นซูฝานก็หาทำเลเหมาะๆ แล้วเริ่มเปิดแผงขายของแบบเดิม

เขานำยันต์มารที่เขียนไว้ตลอดช่วงที่ผ่านมา ยันต์ระดับกลางจากสำนักเซียน และอุปกรณ์เวทที่ไม่ได้ใช้แล้ว มาวางขายจนเต็มแผง

เพื่อหาแต้มบุญของสำนัก เขาจึงตั้งราคาไว้ค่อนข้างสูง แต่หากใครยอมจ่ายด้วยแต้มบุญ เขาก็พร้อมจะลดราคาให้ครึ่งหนึ่งทันที

ผลปรากฏว่าเพิ่งจะตั้งแผงได้ไม่นาน ก็มีศิษย์สำนักหลายคนเข้ามามุงดูแล้ว

กว่าฟ้าจะมืดสนิท ซูฝานก็เก็บแผงเสร็จเรียบร้อย

ยันต์มารและอุปกรณ์เวทบนแผงถูกขายไปจนเกลี้ยง ทำเงินแต้มบุญไปได้กว่าพันแต้ม

แต่เมื่อคำนวณดูแล้ว ซูฝานก็รู้สึกว่าตัวเองขาดทุนอยู่ดี

เพราะค่ายกลรวบรวมพลังวิญญาณขนาดกลางนั้นราคาหลักพันหินวิญญาณ แต้มบุญแค่นี้แทบจะซื้ออะไรไม่ได้เลย

นี่ยังไม่รวมถึงค่ายาโอสถโสมม่วง ซึ่งมีขายเฉพาะที่หอมหาสมบัติเท่านั้น ไม่สามารถหาซื้อจากที่อื่นได้เลย

ซูฝานทอดถอนใจ ด้วยความจนตรอก เขาจึงต้องงัดยันต์สื่อสารของหลิวเฮ่อออกมา หวังว่าเจ้าหมอนั่นจะช่วยหาแต้มบุญมาให้เขาได้บ้าง