บทที่ 86 ผลาญของดีไปถึงไหนกัน

ซูฝานใช้เวลาบินอยู่กว่าสองชั่วยาม ถึงจะมาถึงหมู่บ้านเสี่ยวถัง

เขามองลงมาจากกลางอากาศ เห็นที่ราบกว้างใหญ่ทอดยาวอยู่ไกลๆ โอบล้อมด้วยขุนเขาที่ปกคลุมไปด้วยม่านหมอก

แม้จะเป็นฤดูหนาวที่เหน็บหนาว แต่ที่ราบบริเวณนั้นซึ่งมีค่ายกลคุ้มครอง กลับเต็มไปด้วยนาข้าววิญญาณที่เขียวขจีสดใส

ด้านหลังคือยอดเขาสูงตระหง่านเสียดฟ้า ด้านหน้าคือหน้าผาลึกชันที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง มีต้นไม้ใบหญ้าและป่าไม้อุดมสมบูรณ์กระจายอยู่รอบๆ

ลำธารสายหนึ่งไหลรินจากชีพจรวิญญาณขนาดจิ๋วที่อยู่ด้านบน รวบรวมน้ำจากยอดเขาลงมาหล่อเลี้ยงที่ราบและนาข้าววิญญาณเบื้องล่าง

หมู่บ้านเสี่ยวถังตั้งอยู่ที่ตีนเขานอกเขตค่ายกล แต่เดิมคนเหล่านี้ก็คือลูกหลานของศิษย์ในสำนักที่สืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคนเพื่อทำหน้าที่ทำนาวิญญาณให้แก่นิกายหยินหลัว

เมื่อซูฝานเดินทางมาถึงหน้าหมู่บ้าน ผู้ใหญ่บ้านรู้ข่าวการมาเยือนของท่านเซียน ก็รีบนำชาวบ้านทั้งลูกเด็กเล็กแดงออกมายืนคุกเข่ารอต้อนรับ

ซูฝานปวดหัวหนึบเมื่อเห็นคนกลุ่มใหญ่คุกเข่ากราบไหว้อยู่ตรงหน้า

เขาไม่อยากจะเสียเวลาอยู่ที่นี่นาน จึงสั่งการผู้ใหญ่บ้านไปเพียงไม่กี่คำก่อนจะปลีกตัวออกมา

อย่างไรเสียคนเหล่านี้ก็ปลูกข้าววิญญาณมาตลอดทั้งปี มีประสบการณ์โชกโชน เขาไม่ควรไปก้าวก่ายให้เสียเรื่องดีกว่า

ซูฝานบังคับ เรือวายุทมิฬ เลียบไปตามลำธาร มุ่งหน้าเข้าสู่หุบเขาที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางขุนเขา

ด้านนอกหุบเขามีการวางค่ายกลไว้ ทำให้มองดูคล้ายเป็นป่าทึบที่ปกคลุมด้วยหมอกหนา

ซูฝานหยิบแผ่นหยกผ่านทางออกมาแล้วเดินเข้าไปในป่า ทัศนียภาพเบื้องหน้าพลันเปลี่ยนไปทันที พร้อมกับพลังวิญญาณอันหนาแน่นที่พวยพุ่งเข้าปะทะหน้า

ที่นี่คือหุบเขาขนาดเล็กที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ โอบล้อมด้วยหน้าผาสูงชันเสียดฟ้า

ตามผนังผามีเถาวัลย์ขึ้นปกคลุมหนาแน่น ทิวทัศน์งดงามยิ่งนัก อากาศที่นี่อบอุ่นราวกับวสันตฤดูตลอดทั้งปี

สภาพแวดล้อมเงียบสงบ ภายในหุบเขามีต้นสนโบราณและสนไซเปรสสูงตระหง่านเขียวขจี แสงแดดที่สาดส่องผ่านเรือนยอดไม้ตกกระทบลงบนพื้นดินเป็นจุดๆ

กิ่งไม้ใบหญ้าไหวเอนตามแรงลม ส่งเสียงซ่าๆ เป็นจังหวะ

ที่ปลายสุดของหุบเขาใต้หน้าผาสูงชัน มีลานบ้านล้อมรั้วเล็กๆ ตั้งอยู่ ภายในมีกระท่อมมุงแฝกหลายหลัง

ข้างๆ กระท่อมมีบ่อน้ำพุร้อนที่น้ำกำลังผุดพล่านเป็นฟองปุดๆ

น้ำตกสายหนึ่งไหลหลั่งลงมาจากหน้าผาสูงชัน ไอหมอกลอยฟุ้งดูราวกับภาพฝัน

พื้นที่บริเวณนี้กว้างประมาณพันตารางเมตร พื้นดินราบเรียบเสมอกัน คาดว่าคงถูกจัดเตรียมไว้อย่างพิถีพิถัน

ซูฝานเดินสำรวจรอบๆ หุบเขา รู้สึกพอใจกับสภาพแวดล้อมของที่นี่มาก

เมื่อก้าวเข้าไปในลานบ้านที่มีรั้วกั้น ทางเดินปูด้วยหินสีเขียวเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ มีโต๊ะหินและม้านั่งหินตั้งอยู่ ดูสะอาดสะอ้านและเป็นระเบียบเรียบร้อย

เมื่อผลักประตูกระท่อมแฝกเข้าไป ก็พบว่าข้าวของเครื่องใช้ภายในห้องทั้งสามนั้นช่างดูซอมซ่อยิ่งนัก และดูว่างเปล่าเหลือเกิน

แถมยังไม่มีกระทั่งห้องครัวด้วยซ้ำ ไม่รู้ว่าศิษย์คนก่อนๆ ที่มาประจำการที่นี่ เขากินอะไรเป็นอาหารในแต่ละวันกัน

โชคดีที่ซูฝานเตรียมตัวมาอย่างดี เขาหยิบเฟอร์นิเจอร์และเครื่องนอนออกมาจากถุงมิติ แล้วเริ่มจัดแจงตกแต่งทีละห้อง

ห้องโถงตรงกลางจัดเป็นห้องหนังสือและห้องเขียนยันต์ มีชั้นวางหนังสือ ตู้ โต๊ะเขียนหนังสือ เก้าอี้ และโต๊ะเตี้ยที่ทำจากไม้จันทน์ ทั้งยังวางเก้าอี้โยกไว้หนึ่งตัวด้วย

ห้องซ้ายมือจัดเป็นห้องนอน มีเตียงเมฆและตู้เสื้อผ้าไม้จันทน์วางอยู่ ส่วนห้องขวามือเป็นห้องบำเพ็ญเพียร มีเตียงเตาและโต๊ะเตี้ยปูเตรียมไว้

ซูฝานยังไปขุดดินเหนียวจากบริเวณใกล้เคียงมาปั้นเตาไฟใหญ่หนึ่งเตาเล็กสองเตา รวมเป็นสามเตาตั้งไว้หลังบ้าน

และยังใช้ดินเหนียวปั้นเตาอบดิน สูงกว่าหนึ่งเมตร ดูคล้ายโอ่งน้ำขนาดใหญ่คว่ำหน้าลง

ในอดีตตอนที่อยู่ตามชายแดน สิ่งนี้มีให้เห็นทั่วไป ซูฝานไม่ได้ทำเตานี้เพื่อเอาไว้อบแผ่นแป้งหรอก แต่เอาไว้ย่างแกะทั้งตัว ย่างบาร์บีคิว ย่างไก่เป็ด และย่างขาแกะต่างหาก

หลังจากวุ่นวายอยู่สองวัน ซูฝานก็จัดแจงทุกอย่างเสร็จสิ้น ทั้งในและนอกบ้านดูเปลี่ยนไปเป็นคนละเรื่อง

เขายืนอยู่กลางลานบ้าน มองดูหุบเขาเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกปลื้มปีติยินดี

จากนี้ไป ที่นี่คือบ้านหลังใหม่ของเขา

หลายวันต่อมา นอกจากการบำเพ็ญเพียรตามปกติแล้ว ซูฝานก็เริ่มลงมือทำแปลงผักนอกบ้าน

เขาไปหาไถและเครื่องมือการเกษตรต่างๆ มาจากหมู่บ้านที่ตีนเขา

แล้วก็เรียกซากศพเดินได้เกราะทองแดงสองตนออกมา สั่งให้พวกมันใช้ไถพรวนดิน เพื่อเตรียมแปลงผักขนาดสองหมู่

สองตัวนี้ก็ทำได้แต่งานหยาบๆ ส่วนงานที่ต้องใช้ความละเอียดอ่อน เขาต้องเป็นคนลงมือทำเอง

ที่จริงแล้วซูฝานเองก็ปลูกผักไม่เป็น เขาอาศัยไปเรียนรู้จากชาวบ้านในหมู่บ้านมา แล้วก็ปลูกลงไปแบบงูๆ ปลาๆ

ตอนแรกเขายังแอบกังวลว่าจะปลูกไม่ขึ้น แต่ความกังวลนั้นช่างดูไร้สาระไปเลย

พืชผักจากโลกปุถุชนที่นำมาปลูกไว้ข้างๆ ชีพจรวิญญาณขนาดจิ๋ว แถมยังรดน้ำด้วยน้ำพุวิญญาณอีก

นี่มันผลาญของดีไปถึงไหนกันเนี่ย!

อย่าว่าแต่ดูแลอย่างพิถีพิถันเลย แค่หว่านเมล็ดลงดินส่งๆ มันก็ยังงอกงามจนเขียวชอุ่มได้

การปลูกผักในที่ที่มีพลังวิญญาณอุดมสมบูรณ์นี่มันยอดเยี่ยมจริงๆ ผ่านไปแค่เดือนเศษ แปลงผักก็ให้ผลผลิตอุดมสมบูรณ์แล้ว

แถมพืชผักยังหัวใหญ่และอ่อนนุ่ม ฉ่ำน้ำจนน่ากินยิ่งนัก

เรื่องรสชาตินี่ยิ่งไม่ต้องพูดถึง เมื่อเทียบกับผักที่เขาเคยซื้อที่ตลาดการค้าแล้ว มันต่างกันราวฟ้ากับเหว

ซูฝานจึงเอาผักกาดดองเปรี้ยว กิมจิ และผักอบแห้งที่เก็บสะสมไว้แต่ก่อน ยกให้หมู่บ้านที่ตีนเขาไปจนหมด

แล้วนำผักสดๆ จากแปลงมาหมักเป็นผักกาดดองเปรี้ยวหลายโอ่งยักษ์ ทำกิมจิอีกสิบกว่าโหล และตามรั้วบ้านก็แขวนผักตากแห้งไว้เต็มไปหมด

คนอื่นเขาเบิกนาวิญญาณเพื่อปลูกข้าววิญญาณ ธัญพืชวิญญาณ หรือไม่ก็หญ้าและสมุนไพรวิญญาณ

แต่เขากลับเอานาวิญญาณมาปลูกผักสวนครัวเสียนี่

การกระทำแบบนี้ ต่อให้หาทั่วทั้งโลกผู้ฝึกตน ก็คงไม่มีใครเขาทำกันหรอก

ซูฝานยังจงใจเก็บเมล็ดพันธุ์ผักที่ดูดีไว้เพื่อปลูกต่อในรอบหน้าด้วย

ใครจะรู้ ปลูกไปปลูกมาอีกหลายๆ รอบ มันอาจจะกลายเป็นผักวิญญาณขึ้นมาจริงๆ ก็ได้

ตั้งแต่ย้ายมาตั้งรกรากในหุบเขาแห่งนี้ ชีวิตของเขาก็กลับมาสงบสุขอีกครั้ง

ทุกเช้าค่ำ เขาจะบำเพ็ญ เคล็ดวิชาหุนหยวน สองรอบ และ เคล็ดวิชาหลอมจิตผีลี้ลับ หนึ่งรอบ เวลาที่เหลือก็เอาไปฝึกคาถา ฝึกกระบี่ และเขียนยันต์

คาถาใหม่ที่เพิ่งเรียนมาอย่าง "เนตรผีมารในใจ" นั้นฝึกยากเอาเรื่อง

การจะฝึกให้สำเร็จในขั้นแรก จะต้องเพ่งจิตมองภาพอสูรผีร้ายตามที่ตำราวาดไว้ แล้วใช้สัมผัสเทวะวาดภาพภูตผีปีศาจต่างๆ ขึ้นมาในห้วงสมุทรสำนึกให้เหมือนจริงที่สุด

กระบวนการนี้มันชวนให้ขนลุกขนพองยิ่งนัก โชคดีที่เขามีสัมผัสเทวะที่แข็งแกร่ง และเคยผ่านประสบการณ์ธาตุไฟเข้าแทรกมาแล้วครั้งหนึ่ง จึงผ่านพ้นมาได้อย่างหวุดหวิด

เมื่อฝึกคาถาสำเร็จในขั้นแรก มันก็ถูกหลอมรวมเข้ากับฤทธานุภาพ "เนตรเนรมิตอสนี" ได้อย่างสมบูรณ์

ซึ่งทำให้ฤทธานุภาพนี้มีความสามารถในการโจมตีแบบกลุ่มเป็นวงกว้าง สามารถสร้างเขตแดนผีมารขึ้นมาในรัศมีหลายจั้งได้

ตราบใดที่มีผู้ใดหลุดเข้ามาในเขตแดนนี้ ก็จะต้องตกอยู่ในภาพมายาแห่งภูตผี

เมื่อตกอยู่ในภาพมายา ดวงจิตวิญญาณก็จะถูกกัดกร่อน จนได้รับบาดเจ็บสาหัสทางสายตา

ส่วนวิชาลับ "คาถาเคลื่อนที่โลหิตเผาผลาญ" นั้นฝึกง่ายกว่ามาก ติดตรงที่มันสิ้นเปลืองเลือดไปหน่อย

ทว่าเมื่อฝึกสำเร็จในขั้นแรกและหลอมรวมเข้ากับฤทธานุภาพ "ก้าวกระสุนอสนี" แล้ว เรื่องน่าประหลาดใจก็เกิดขึ้น

ฤทธานุภาพ "ก้าวกระสุนอสนี" มีฟังก์ชันเผาผลาญโลหิตเพิ่มเข้ามา เพียงแค่ยอมเสียปราณโลหิต ก็จะสามารถใช้วิชาหลบหนีด้วยเลือดได้

และระยะทางในการหลบหนีด้วยเลือดนั้น ก็ขึ้นอยู่กับปริมาณปราณโลหิตที่สูญเสียไป

พูดง่ายๆ ก็คือ ยิ่งยอมเสียปราณโลหิตมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งเคลื่อนที่ไปได้ไกลเท่านั้น

ซูฝานสามารถปรับระยะทางในการหลบหนีด้วยเลือดได้อย่างยืดหยุ่น ตั้งแต่ 50 เมตร ไปจนถึงหลายพันเมตร ขึ้นอยู่กับสถานการณ์

นี่มันเจ๋งสุดๆ ไปเลย

แม้ "ก้าวกระสุนอสนี" จะพัฒนาไปถึงขั้นเข้าถึงแก่นแท้แล้ว แต่ระยะในการเคลื่อนย้ายพริบตาก็ยังอยู่แค่ประมาณสิบเมตรเท่านั้น

ยามนี้เมื่อมีฟังก์ชันเผาผลาญโลหิต ก็สามารถเพิ่มระยะทางในการเคลื่อนย้ายพริบตาได้อย่างมหาศาล

ความสามารถในการต่อสู้ระยะประชิดของซูฝาน จึงถือว่าก้าวกระโดดขึ้นไปอีกขั้นในแง่ของคุณภาพ

แต่ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เพื่อป้องกันไม่ให้สูญเสียปราณโลหิตมากเกินไป เขาก็ต้องเตรียมการป้องกันเอาไว้แต่เนิ่นๆ

ได้ยินมาว่าในวิถีโลหิตของนิกายหยินหลัว มียาโอสถปราณโลหิตที่สามารถช่วยฟื้นฟูพลังปราณโลหิตได้

ในการไปฟังธรรมจากผู้อาวุโสระดับสร้างรากฐานที่หอถ่ายทอดวิชาในครั้งหน้า ซูฝานตั้งใจจะซื้อยาโอสถปราณโลหิตมาตุนไว้สักหน่อย เพื่อเตรียมพร้อมรับมือกับเหตุฉุกเฉิน