บทที่ 85 ป้ายผีไท่อิน

หลังจากออกจากลานธรรมของหอถ่ายทอดวิชา ซูฝานก็มุดกลับเข้าไปในหอตำราอีกครั้งเพื่อก้มหน้าก้มตาอ่านตำราเล่มหนาที่ชั้นหนึ่งต่อ

ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ซูฝานเปรียบเสมือนฟองน้ำที่เร่งดูดซับความรู้ทุกแขนงของโลกผู้ฝึกตนอย่างบ้าคลั่ง

นานๆ ทีจะมีโอกาสทองเช่นนี้ ซูฝานย่อมไม่ปล่อยให้หลุดมือไปแน่นอน

ไม่เพียงเท่านั้น ในภายภาคหน้าเขายังตั้งใจจะมาหยิบยืมหนังสือจากหอตำราทุกเดือน เขาได้จัดทำรายชื่อหนังสือยาวเหยียดที่ต้องการอ่านเตรียมไว้แล้ว อย่างไรเสียในช่วงไม่กี่ปีต่อจากนี้เขาก็ต้องศึกษาค้นคว้าต่อไปไม่หยุดหย่อน

หนึ่งเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตาเดียวก็เหลือเวลาอีกเพียงสามวันสุดท้าย

ซูฝานจึงเดินขึ้นไปยังชั้นสามเพื่อเลือกเคล็ดวิชาวิถีฝึกกายและคาถาอาคม

ชั้นวางตำราเคล็ดวิชาวิถีฝึกกายหลายชั้นถูกจัดวางไว้ในมุมขอบที่ลับตาคน ดูจากสภาพแล้วคงไร้ผู้คนสนใจมาเนิ่นนาน

ซูฝานอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ วิถีการฝึกกายนั้นเสื่อมถอยลงไปจริงๆ

เขาเดินไปที่ชั้นวางแล้วหยิบตำราขึ้นมาพลิกดูทีละเล่ม สุดท้ายก็คัดเลือกชุดวิชาที่ไม่มีผลข้างเคียงออกมาได้สิบกว่าชุด

"เสาเหล็กกายทองแดง", "กายาอสูรทมิฬ", "เคล็ดวิชามารคชสารหัตถ์เหล็ก", "พลังเพลิงดำโซ่เหล็ก", "พลังกระทิงถึกหุนหยวน", "กายาอสนีร้อยกลั่น", "เคล็ดวิชาขัดเกลากายาไท่อิน", "คัมภีร์กระดูกขาวเพลิงว่างเปล่า", "พลังกายาโลหิตมารทมิฬ", "กายามารเหล็กไฟหยิน"

ทว่าหลังจากลองศึกษาดูแล้ว กลับไม่มีเคล็ดวิชาฝึกกายบทไหนเลยที่เข้าตาเขา

ยามนี้ เคล็ดวิชากายาเทวมาร ขั้นที่สองของซูฝานใกล้จะถึงระดับสมบูรณ์แล้ว หากฝึกวิชาพวกนี้ต่อไป การเพิ่มพูนความแข็งแกร่งของร่างกายย่อมเห็นผลเพียงน้อยนิดจนแทบไม่มีนัยสำคัญ

ไม่ใช่ว่าเคล็ดวิชาฝึกกายที่นี่ไม่ดี แต่เป็นเพราะจุดเริ่มต้นของ เคล็ดวิชากายาเทวมาร นั้นสูงส่งเกินไป

หากวัดกันเพียงความแข็งแกร่งและพละกำลังของร่างกายเพียงอย่างเดียว เขาก็ไม่เกรงกลัวแม้แต่ผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐาน

ซูฝานเดินจากมาด้วยความผิดหวัง

แม้จะเลือกเคล็ดวิชาฝึกกายที่ถูกใจไม่ได้ ทว่าเมื่อมาถึงโซนคาถาอาคม อารมณ์ของเขาก็ดีขึ้นทันที

ลำพังเพียงประเภทวิชาหลบหนีและเคลื่อนที่ ก็มีให้เลือกมากกว่าหลายร้อยชนิด

คาถาหรือวิชาลับจำนวนมากมีผลลัพธ์ที่ยอดเยี่ยมและก้าวหน้าได้รวดเร็ว ทว่าค่าตอบแทนที่ต้องจ่ายก็สูงลิบลิ่วเช่นกัน

วิชาที่เหมาะสมกับเขาจริงๆ มีเพียงสิบกว่าชนิด แต่นั่นก็เพียงพอที่จะทำให้เขาประหลาดใจแล้ว

หลังจากพิจารณาซ้ำแล้วซ้ำเล่า สุดท้ายเขาเลือกวิชา "คาถาเคลื่อนที่โลหิตเผาผลาญ" จากวิถีโลหิต ซึ่งสามารถเหินทะยานไปไกลได้หลายลี้ในชั่วพริบตา

ทว่าข้อแลกเปลี่ยนคือ ทุกครั้งที่ใช้งานต้องเสียพลังปราณและโลหิตถึงสามส่วน

ช่วยไม่ได้ นี่คือวิชาที่มีผลข้างเคียงน้อยที่สุดในบรรดาวิชาที่นี่แล้ว

โชคดีที่ซูฝานมีร่างกายแข็งแกร่งและมีพลังปราณโลหิตพรั่งพรู จึงพอจะแบกรับการสูญเสียนี้ได้ หลังจากใช้แล้วพักผ่อนสักสองสามวันก็คงฟื้นคืนกลับมา

ส่วนคาถาประเภทเนตรทิพย์นั้นมีให้เลือกไม่มากนัก

ในที่สุดเขาก็เลือกวิชาลับจากวิถีจิตวิญญาณมาหนึ่งบท นั่นคือ "เนตรผีมารในใจ"

จัดเป็นวิชาลับสายข่มขวัญที่โจมตีเป็นวงกว้าง สามารถสร้างภาพมายาผีมารที่น่าหวาดหวั่นขึ้นในพื้นที่ที่กำหนด ตราบใดที่เป็นผู้ฝึกตนที่อยู่ในรัศมีนี้ ดวงจิตวิญญาณย่อมต้องได้รับผลกระทบ

แน่นอนว่าย่อมมีสิ่งที่ต้องแลกเปลี่ยน คือยามฝึกฝนต้องเพ่งจิตวิญญาณในห้วงสมุทรสำนึกเพื่อจินตนาการถึงเขตแดนผีมาร

ผู้ฝึกตนที่มีดวงจิตอ่อนแอหรือจิตใจไม่มั่นคง ต้องฝึกฝนด้วยความระมัดระวังเพื่อป้องกันการธาตุไฟเข้าแทรก

พูดง่ายๆ ก็คือ หากคิดจะขู่คนอื่นให้กลัว ก็ต้องขู่ตัวเองให้กลัวก่อน

อย่างไรก็ตาม คาถาและวิชาลับของพรรคมารนั้น แม้จะดูอำมหิตพิลึกพิลั่นและมีอานุภาพร้ายกาจจนยากจะป้องกัน ทว่ากลับหาได้ยากยิ่งที่จะมีวิชาที่เป็นวิถีอันเที่ยงธรรมตรงไปตรงมา

ซูฝานใช้เวลาอยู่ที่ชั้นสามสองวัน เลือกคาถาได้สองบทและหยิบยืมตำราโบราณอีกสามเล่ม จากนั้นจึงก้าวออกจากหอตำรา

เมื่อกลับมายังยอดเขาหยินหลัวอีกครั้ง พบว่าเหล่าผู้ฝึกตนอิสระที่ได้รับเลือกเข้าสำนักนั้นบางตาลงไปมาก

ซูฝานมุ่งหน้าไปยังหอถ่ายทอดวิชา เพื่อตามหาศิษย์พี่ผู้ถ่ายทอดวิชาประจำวิถีจิตวิญญาณและวิถีโลหิตเพื่อเรียนรู้คาถาทั้งสองบท ซึ่งนับเป็นสวัสดิการของศิษย์นิกายหยินหลัวเช่นกัน

ในเมื่อเข้าร่วมนิกายหยินหลัวแล้ว เขาย่อมไม่ปล่อยให้โอกาสนี้สูญเปล่า

เมื่อเสร็จสิ้นภารกิจและไม่มีอะไรต้องทำต่อ เขาจึงเดินเที่ยวชมรอบๆ ยอดเขาหยินหลัว

ยอดเขาหยินหลัวในฐานะยอดเขาหลักของสำนัก เป็นที่ตั้งของหน่วยงานต่างๆ มากมาย

เช่น ตำหนักกิจการภายนอก ตำหนักงานทั่วไป ตำหนักคุมกฎ รวมถึงหอตำรา หอถ่ายทอดวิชา และตำหนักมหาสมบัติ

สามหน่วยงานแรกนั้นซูฝานในตอนนี้ยังไม่มีสิทธิ์เข้าไป เขาจึงแวะไปเดินเล่นที่ตำหนักมหาสมบัติแทน ที่นั่นสามารถใช้แต้มบุญแลกเปลี่ยนทรัพยากรในการบำเพ็ญเพียรได้ทุกรูปแบบ

ไม่ว่าจะเป็นอุปกรณ์เวท โอสถ ยันต์มาร ซากศพเดินได้ ค่ายกลอาคม หุ่นเชิด หรือวิญญาณหยิน ล้วนมีให้เลือกสรรอย่างครบครันตามสไตล์พรรคมาร

ของทุกอย่างจัดว่ายอดเยี่ยมมาก แต่น่าเสียดายที่ในมือเขาไม่มีแต้มบุญแม้แต่แต้มเดียว

เดินออกมาจากตำหนักมหาสมบัติได้ไม่ไกล ซูฝานก็บังเอิญหลุดเข้าไปในลานกว้างขนาดเล็กแห่งหนึ่ง

ที่นี่เนืองแน่นไปด้วยผู้คน มีศิษย์สำนักจำนวนมากมาตั้งแผงขายของ บรรยากาศคึกคักอย่างยิ่ง

เมื่อก้าวเข้าไป เสียงร้องเรียกแขก เสียงต่อรองราคา และเสียงถกเถียงก็ดังระงมเข้าหู ให้ความรู้สึกเหมือนกลับไปอยู่ที่ตลาดแผงลอยในตลาดการค้าเซ่าหยางสมัยก่อน

ทว่าของที่นี่ล้วนเป็นของแท้แน่นอน และระดับของคุณภาพก็เหนือกว่าตลาดการค้าทั่วไปหลายขุม

ยิ่งไปกว่านั้น พวกศิษย์สำนักเหล่านี้จำนวนมากไม่รู้ราคาตลาดภายนอก การตั้งราคาจึงขึ้นอยู่กับความพอใจของตนเองล้วนๆ

ทว่าซูฝานในยามนี้กลับยังไม่มีสิ่งที่อยากได้เป็นพิเศษ จึงทำได้เพียงเดินดูไปทีละแผงอย่างใจเย็น

จนกระทั่งเดินมาถึงแผงหนึ่ง ซูฝานก็หยุดฝีเท้าลง

เจ้าของแผงน่าจะเป็นผู้ฝึกตนวิถีผี ของหลายชิ้นบนแผงล้วนเกี่ยวข้องกับวิถีผีทั้งสิ้น

ซูฝานเหลือบไปเห็นป้ายไม้สีดำสนิทที่มีปราณหยินวนเวียนอยู่รอบๆ ขนาดประมาณฝ่ามือ

เนื้อสัมผัสดูไม่ใช่ทั้งโลหะและไม่ใช่ทั้งไม้ ด้านหน้าสลักเป็นรูปใบหน้าผีที่ดูคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม ดวงตากลิ้งไปมาได้

ด้านหลังสลักยันต์อาคมไว้เต็มไปหมด และมีแสงสว่างวาบขึ้นมาเป็นระยะก่อนจะเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว

ซูฝานยื่นมือไปหยิบป้ายไม้ขึ้นมา พลันสัมผัสได้ถึงความเย็นเยือกที่แล่นเข้าสู่ฝ่ามือจนเกือบจะโยนมันทิ้งลงพื้น

ของดี!!

เขากำลังอยากได้อุปกรณ์ผีให้พี่ซาดาโกะอยู่พอดี แต่ยังไม่เคยเจอที่ถูกใจเลย

เจ้าของแผงสวมหมวกคลุม เผยให้เห็นเพียงครึ่งหน้าที่ซีดขาว รอบกายแผ่ซ่านไปด้วยปราณหยินที่ดูเยือกเย็น

“ป้ายผีไท่อิน สามพันแต้มบุญ หรือห้าสิบหินวิญญาณระดับกลาง ห้ามต่อรอง...”

เมื่อได้ยินราคา ซูฝานก็ใจสั่นขึ้นมาด้วยความสนใจทันที

ของชิ้นนี้ราคาไม่แพงเลยจริงๆ อย่างไรเสียก็เป็นถึงอุปกรณ์ผีระดับยอดเยี่ยม ราคานี้ถือว่ายุติธรรมมาก

เพียงแต่ด้วยนิสัยที่ชอบต่อราคาจนชิน หากไม่ได้ต่อสักนิดมันจะรู้สึกไม่สบายใจ

“ลดหน่อยได้ไหม ข้าเอาจริง...”

“ห้ามต่อ ไม่เอาก็ไสหัวไป...”

ฟังจากน้ำเสียงก็รู้ว่าหมอนี่ไม่เคยตั้งแผงขายของมาก่อนแน่ๆ ใครเขาไล่ลูกค้าตั้งแต่เริ่มคุยกันแบบนี้

ทว่าซูฝานไม่ยอมไป เขานั่งยองๆ อยู่หน้าแผงแล้วเริ่มพูดเซ้าซี้ตื้อเจ้าของแผงต่อไป

เจ้าของแผงถูกซูฝานตื้อจนจนปัญญา สุดท้ายถึงขั้นโมโหเดือด พลางโบกมือไล่ส่งเดช

ซูฝานหัวเราะหึๆ “การค้าไม่สำเร็จแต่น้ำใจยังมี ทำไมต้องโมโหด้วยล่ะ เอาอย่างนี้แล้วกัน เจ้าแถมเคล็ดวิชาสำหรับรวบรวมกายผีให้ข้าสักชุดสิ”

เจ้าของแผงจ้องหน้าเขาเขม็งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบแผ่นหยกออกมาจากถุงมิติแล้วเขวี้ยงลงตรงหน้าเขา

ซูฝานหยิบแผ่นหยกขึ้นมาแตะหน้าผาก

เชี่ย!!

อักขระข้างในนั้นรูปร่างประหลาดพิลึกพิลั่น เขาอ่านไม่ออกเลยแม้แต่ตัวเดียว

เมื่อเห็นซูฝานทำหน้าเหมือนคนบ้านนอกเข้ากรุง อีกฝ่ายก็มองเขาด้วยสายตาดูแคลนแล้วถากถางขึ้นมาหนึ่งประโยค

“นั่นมันอักษรผี ไว้รอวันที่เจ้าตายก่อนเถอะ ถึงจะอ่านออก...”

ซูฝานไม่ได้ถือสา เขาหยิบหินวิญญาณระดับกลางห้าสิบก้อนออกมาส่งให้อีกฝ่าย

“ศิษย์พี่ ขอบคุณมากครับ...”

อีกฝ่ายสะบัดหน้าหนี ไม่อยากจะเสวนากับเจ้าคนบ้านนอกคนนี้อีก

ซูฝานเก็บ ป้ายผีไท่อิน และแผ่นหยกเคล็ดวิชาลงถุงมิติ พลางประสานมือยิ้มให้คู่สนทนาครั้งหนึ่งก่อนจะเดินจากไปอย่างอารมณ์ดี

หลังจากเดินเที่ยวบนยอดเขาหยินหลัวอยู่ครึ่งค่อนวัน ซูฝานก็นั่งเรือเหาะกระดูกกลับเข้าสู่เมืองชางจิว และเดินทางไปยังสาขาของตำหนักงานทั่วไปภายในเมือง เพื่อรับภารกิจประจำหมู่บ้านเสี่ยวถังได้สำเร็จ

จากนั้นซูฝานก็เริ่มทำการจัดซื้อครั้งใหญ่ในเมืองชางจิว ทั้งข้าววิญญาณ วัตถุดิบวิญญาณ ผักผลไม้ เฟอร์นิเจอร์ เครื่องนอน รวมถึงเครื่องปรุงและซอสต่างๆ และทรัพยากรในการดำรงชีวิตอื่นๆ อีกครบครัน

เขายังซื้อเมล็ดพันธุ์ผักมาอีกจำนวนหนึ่ง ตั้งใจจะเปิดสวนผักที่บ้านใหม่ เพื่อพยายามพึ่งพาตนเองให้ได้มากที่สุด

เช้าวันรุ่งขึ้น ซูฝานออกจากเมืองชางจิว บังคับเรือวายุทมิฬมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านเสี่ยวถัง

เขาหันกลับไปมองภาพเมืองที่ค่อยๆ เล็กลงเรื่อยๆ ในใจพลันบังเกิดความรู้สึกตื้นตันใจอย่างบอกไม่ถูก

ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ชีวิตบทใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว