บทที่ 84 ถ่ายทอดวิชา

คำพูดของหลิวเฮ่อทำเอาซูฝานหลุดขำออกมา

วิถีแมลงหนอนน่ะไม่เท่าไหร่หรอก เพราะสายฟ้าและปราณหยางในเมล็ดพันธุ์มรรคาของเขานั้นเป็นดาวข่มของพวกสิ่งอัปมงคลและภูตผีทุกชนิดโดยเฉพาะ

แต่พิษนี่สิที่พูดยาก ดูท่าพวกวิถีพิษเหล่านั้นคงไม่ควรไปตอแยด้วยง่ายๆ จริงๆ

ซูฝานยืนอยู่ที่ชั้นแรก มองดูชั้นหนังสือที่วางเรียงรายกันเป็นตับ รวมถึงตำราโบราณและแผ่นหยกที่หนาแน่นจนละลานตาไปหมด

มันมีมากเกินไป จนเขาไม่รู้จริงๆ ว่าควรจะเริ่มต้นจากตรงไหน

หลิวเฮ่อที่อยู่ข้างๆ ดูเหมือนจะดูออก เขาเดินไปที่ชั้นหนังสือแห่งหนึ่งแล้วยื่นมือไปสั่นกระดิ่งใบเล็กที่แขวนอยู่ด้านบน

พลันเห็นปราณดำกลุ่มหนึ่งควบแน่นขึ้นกลางอากาศ ค่อยๆ ก่อตัวเป็นกายผีของดรุณีในชุดคลุมดำนางหนึ่ง

หลิวเฮ่อประสานมือคารวะกายผีนางนั้นแล้วกล่าวว่า "คารวะศิษย์พี่หญิงครับ..."

พูดจบเขาก็หันกลับมาโบกมือเรียกซูฝาน

ซูฝานมองกายผีนางนั้นด้วยความฉงน ไม่รู้ว่านี่คือขั้นตอนอะไร

"รีบเรียกศิษย์พี่หญิงเร็วเข้า..."

เมื่อได้ยินหลิวเฮ่อบอกเช่นนั้น ซูฝานจึงรีบประสานมือทักทายอย่างนอบน้อม

หลิวเฮ่อขยับเข้ามาใกล้พลางกระซิบว่า "เจ้าอยากหาหนังสือประเภทไหน สามารถสอบถามศิษย์พี่หญิงได้เลย..."

ซูฝานนิ่งไปชั่วขณะ ไม่รู้จะเริ่มพูดจากตรงไหนดี

ดรุณีกายผีมองซูฝานที่กำลังยืนอึ้ง แล้วปิดปากหัวเราะเบาๆ

"หึๆ... ศิษย์น้องเพิ่งมาใหม่สินะ ดูท่าเจ้าจะยังตัดสินใจไม่ได้ เอาไว้เจ้าคิดออกเมื่อไหร่ ข้าจะช่วยเจ้าพิจารณาอีกทีแล้วกัน"

เมื่อกล่าวจบ ร่างของดรุณีกายผีก็ค่อยๆ สลายหายไปในอากาศ

ซูฝานหันกลับมามองหลิวเฮ่อด้วยความสงสัยเต็มประดา

"ศิษย์ของสำนักที่ล่วงลับไปในอดีต บางคนที่มีดวงวิญญาณหลงเหลืออยู่ ก็สมัครใจเปลี่ยนเป็นผู้ฝึกตนวิถีผีเพื่อคอยรับใช้สำนักต่อไปน่ะ"

พูดถึงตรงนี้ หลิวเฮ่อก็หัวเราะหึๆ "ข้าไม่ขออยู่เป็นเพื่อนเจ้าแล้วนะ เจ้าค่อยๆ ดูไปเถอะ เที่ยงนี้อยากกินอะไร ข้าจะเอามาส่งให้"

เมื่อหลิวเฮ่อจากไป ซูฝานก็เริ่มเดินทอดน่องไปตามชั้นหนังสือต่างๆ

เขามีเวลาเพียงหนึ่งเดือน จึงต้องเลือกดูอย่างมีเป้าหมาย เพื่อเติมเต็มจุดอ่อนของตนเองให้ได้มากที่สุด

เคล็ดวิชาบำเพ็ญเพียรนั้นไม่จำเป็นต้องเปลี่ยน เขายังคงเน้นวิชาของสำนักเซียนเป็นหลัก

ซูฝานรู้ระดับตัวเองดี ด้วยรากฐานวิญญาณสี่ธาตุ อย่าได้ริอาจคิดเปลี่ยนเคล็ดวิชาให้วุ่นวาย สู้ฝึกฝนเคล็ดวิชาหุนหยวนต่อไปจะดีกว่า

สิ่งที่เขาต้องการคือมองหาเคล็ดวิชาวิถีฝึกกายที่เหมาะสม เพราะเคล็ดวิชากายาเทวมารนั้นเขาไม่คิดจะฝึกในขั้นต่อไปอีกแล้ว

ส่วนคาถาอาคม ทั้งประเภทโจมตีและสนับสนุนเขายังไม่ขาดแคลน บางครั้งการโลภมากเกินไปก็อาจจะเรียนรู้ได้ไม่ลึกซึ้ง

ซูฝานยังคงอยากหาคาถาหรือวิชาลับประเภทเนตรทิพย์และวิชาเคลื่อนที่ เพื่อนำมาหลอมรวมเข้ากับฤทธานุภาพก้าวกระสุนอสนีและเนตรเนรมิตอสนีต่อไป

สิบกว่าวันต่อมา ซูฝานจึงปักหลักอยู่ที่หอตำรา

เนื่องจากการค้นหาคัมภีร์นั้นยุ่งยากซับซ้อน ทั้งการศึกษาวิจัยเคล็ดวิชาและคาถาอาคมก็ต้องใช้เวลามาก

ดังนั้นในแต่ละชั้นของหอตำรา จึงมีการเปิดห้องบำเพ็ญเพียรขนาดจิ๋วไว้มากมาย ซึ่งก็คือถ้ำขนาดประมาณสามเมตรไว้ให้ศิษย์ในสำนักได้อ่านตำรา

แน่นอนว่าห้องบำเพ็ญเพียรจิ๋วนี้ไม่ฟรี ต้องเสียหินวิญญาณวันละสิบก้อน

ซูฝานรู้สึกเหมือนได้กลับไปสู่สมัยเป็นนักเรียนในชาติก่อน เขานั่งขัดสมาธิอยู่ในห้องจิ๋วทุกวัน ประคองตำราเล่มหนาอ่านอย่างตั้งอกตั้งใจไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

ทุกๆ สองสามวัน หลิวเฮ่อจะนำอาหารใส่ถุงมิติมาส่งให้เขาครั้งหนึ่ง

เช้าวันหนึ่ง ขณะที่ซูฝานกำลังจดจ่ออยู่กับการอ่านตำรา หลิวเฮ่อเจ้าเดิมก็โผล่มาอีกครั้ง

เขายื่นถุงมิติให้ซูฝานพลางหัวเราะ "พี่ชาย ท่านช่างขยันขันแข็งนัก นี่ผ่านไปสิบกว่าวันแล้ว ท่านยังไม่ยอมก้าวเท้าออกจากหอตำราเลยนะ"

ซูฝานเงยหน้ามองหลิวเฮ่อแวบหนึ่งโดยไม่เอ่ยปาก

"พี่ชาย พวกผู้ฝึกตนอิสระที่ได้รับเลือกเข้ามาพร้อมท่านน่ะ ต่างก็ไปออกันอยู่ที่ชั้นสามและชั้นสี่กันหมด มีเพียงท่านคนเดียวที่อุดอู้อยู่ชั้นแรกมาสิบกว่าวันแล้ว"

ซูฝานวางตำราลงแล้วยิ้มกล่าว "น้องชาย ข้าต้องเรียนซ่อมน่ะ..."

"เรียนซ่อม? ซ่อมวิชาอะไรกัน..."

หลิวเฮ่อไม่เข้าใจความหมายของซูฝาน สำหรับเขาแล้ว ชั้นนี้มีแต่ตำราวิชาเบ็ดเตล็ด จะมีอะไรให้ต้องมานั่งซ่อมกันนักหนา

ซูฝานไม่ได้อธิบายต่อ เขาหยิบตำราโบราณขึ้นมาอ่านอีกครั้ง

"พี่ชาย ท่านอุดอู้อยู่ที่นี่มาสิบกว่าวันแล้ว วันนี้ข้าจะพาท่านออกไปยืดเส้นยืดสายหน่อยเป็นไง"

เมื่อเห็นซูฝานส่ายหน้า หลิวเฮ่อก็หัวเราะหึๆ ออกมา

"ไม่ไปจริงรึ วันนี้รุ่นพี่ระดับสร้างรากฐาน หลิวจื่อชิว แห่งตำหนักหยินหลัว จะมาถ่ายทอดวิชาที่หอถ่ายทอดวิชานะ ถ้าท่านไม่ไป ข้าจะไปคนเดียวแล้ว"

ซูฝานพลันเงยหน้าขึ้นทันควัน เขาคว้าตำราเล่มหนาเตอะในมือฟาดเข้าที่หัวหลิวเฮ่อทีหนึ่ง ก่อนจะลุกพรวดพราดวิ่งออกไปด้านนอกทันที

หลิวเฮ่อถูกฟาดจนมึนงง ได้แต่ตะโกนด่าซูฝานว่าเจ้าคนเจ้าเล่ห์อยู่เบื้องหลัง แล้วรีบวิ่งตามออกจากห้องบำเพ็ญเพียรจิ๋วไป

ทั้งคู่เดินออกจากหอตำรามุ่งหน้าไปยังหอถ่ายทอดวิชา

ณ ลานกว้างด้านนอกหอถ่ายทอดวิชา มีอาสน์มรรคาหินหยกขาวตั้งตระหง่านอยู่

ยามนี้พื้นที่รอบอาสน์มรรคาเนืองแน่นไปด้วยผู้คน หลิวเฮ่อนำซูฝานไปหาที่นั่งขัดสมาธิบริเวณด้านล่างอาสน์มรรคา แล้วเฝ้ารออย่างสงบนิ่ง

จากนั้นผู้คนจากทั่วทุกสารทิศยังคงทยอยเดินทางมาไม่ขาดสาย จนพื้นที่ด้านล่างอาสน์มรรคาไม่มีที่ว่างเหลืออยู่เลย

ศิษย์หลายคนถึงขั้นไปนั่งตามทางเดินหินบ้าง บนต้นไม้ใหญ่บ้าง กระทั่งบางคนถึงกับใช้วิชาเหินเวหาลอยตัวอยู่กลางอากาศ

ในตอนนั้นเอง บนอาสน์มรรคาหินหยกขาวพลันปรากฏร่างคนผู้หนึ่งขึ้นอย่างกะทันหัน

เห็นผู้ฝึกตนชุดคลุมดำคนหนึ่งนั่งเอกเขนกอยู่บนอาสน์มรรคา

เขามีสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง ชุดนักพรตสีดำยับย่นดูซอมซ่อ ในมือถือน้ำเต้าเหล้าพลางกรอกเข้าปากอย่างต่อเนื่อง

พอดื่มจนหมดเขาก็โยนน้ำเต้าทิ้งลงไปด้านล่าง แล้วหยิบน้ำเต้าขวดใหม่จากถุงมิติขึ้นมาดื่มต่อ

ซูฝานมองภาพนั้นจนอึ้งไป รุ่นพี่ระดับสร้างรากฐานของพรรคมารนี่ เขาใช้ชีวิตได้อิสระเสรีขนาดนี้เชียวรึ

"หึ่ง..."

ขณะที่เขากำลังคิดฟุ้งซ่าน เสียงกังวานต่ำก็แผ่ออกมาจากอาสน์มรรคา

ความฟุ้งซ่านในใจซูฝานมลายหายไปสิ้น สมองพลันปลอดโปร่งขึ้นมาในพริบตา

เห็นรุ่นพี่ระดับสร้างรากฐานผู้นั้นวางระฆังดำซึ่งเป็นอุปกรณ์เวทไว้ข้างกาย แล้วเริ่มเอ่ยปากร่ายยาวออกมา

ในช่วงเริ่มต้น รุ่นพี่ผู้นี้คล้ายจะนึกอะไรได้ก็พูดสิ่งนั้นออกไป

มีทั้งการหยั่งรู้ในด้านการบำเพ็ญเคล็ดวิชา ประสบการณ์ในด้านคาถาอาคม ฟังดูในคราแรกราวกับสับสนปนเปกันไปหมด

ทว่าเมื่อเวลาผ่านไป ดวงตาของซูฝานกลับเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ จิตวิญญาณของเขาจดจ่ออยู่กับคำพูดเหล่านั้นจนแทบจะเข้าสู่สภาวะภวังค์

เพราะคำพูดของรุ่นพี่ระดับสร้างรากฐานผู้นี้ แม้จะดูไร้ตรรกะและกระจัดกระจาย

ทว่าทุกประโยคล้วนเป็นการมองจากมุมมองที่สูงส่งและเข้าถึงแก่นแท้ มันสามารถสะกิดใจซูฝานได้ตรงจุด ข้อสงสัยหลายประการที่เคยค้างคาอยู่ในใจพลันกระจ่างแจ้งขึ้นมาในทันที

"หึ่ง..."

จนกระทั่งมีเสียงกังวานดังขึ้นอีกครั้ง ซูฝานจึงหลุดออกจากสภาวะดื่มด่ำ

เมื่อมองไปที่อาสน์มรรคา รุ่นพี่ผู้นั้นก็หายวับไปอย่างไร้ร่องรอยเสียแล้ว

"โอ๊ย... อ๊ะ..."

ศิษย์หลายคนที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศเผลอตัวจนเสียสมาธิ ร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นอย่างหมดรูป

ทว่าทั่วทั้งลานธรรมกลับไม่มีใครหัวเราะออกมาแม้แต่คนเดียว ทุกคนต่างนั่งขัดสมาธิหลับตา เพื่อดูดซับสิ่งที่ได้รับจากการฟังธรรมเมื่อครู่

โดยเฉพาะเหล่าผู้ฝึกตนอิสระที่เพิ่งได้รับเลือกเข้าสู่สำนัก ซึ่งนี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้ฟังธรรม

หลายคนถึงกับร่างกายสั่นสะเทือน ทะลวงผ่านคอขวดที่ติดแหง็กมานานปีได้สำเร็จ

ซูฝานก็นั่งขัดสมาธิอยู่ที่นั่น นิ่งสงบเพื่อไตร่ตรอง

แม้เขาจะไม่ได้ทะลวงคอขวด ทว่าไม่ว่าจะเป็นเคล็ดวิชา คาถาอาคม หรือฤทธานุภาพ กลับดูจะแจ่มชัดและหลอมรวมกันได้สมบูรณ์ยิ่งขึ้น

มันเป็นความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ราวกับว่าร่างกายของเขากำลังจะเบาหวิวขยับลอยขึ้นได้เอง

เมื่อเดินออกจากหอถ่ายทอดวิชามาไกลแล้ว ซูฝานยังคงจมอยู่ในรสชาติของความรู้สึกเมื่อครู่นี้

อาจเป็นเพราะนี่คือการฟังธรรมครั้งแรกของเขา เขาจึงรู้สึกว่าได้รับประโยชน์มหาศาลจริงๆ

หอถ่ายทอดวิชาของนิกายหยินหลัวจะมีการถ่ายทอดวิชาโดยรุ่นพี่ระดับสร้างรากฐานทุกเดือน ต่อให้ท้องฟ้าจะถล่มลงมาเป็นคมมีด เขาก็ต้องดั้นด้นมาฟังธรรมให้ได้ทุกครั้งสิน่า