บทที่ 83 หอตำรา

เช้าวันต่อมา ซูฝานเดินทางมาถึงท่าเรืออากาศแห่งหนึ่งนอกเมืองชางจิว

ที่นี่คือท่าเรือรับส่งของนิกายหยินหลัว นอกจากศิษย์ฝ่ายในและศิษย์หัวกะทิแล้ว ผู้อื่นห้ามบังคับอุปกรณ์เวทเข้าสู่เขตเขาของสำนักโดยเด็ดขาด แต่ต้องมาขึ้นเรือเหาะกระดูกที่ท่าเรือนี้เพื่อเข้าสู่สำนักแทน

วันนี้มีคนรอขึ้นเรือที่ท่าเรืออากาศมากเป็นพิเศษ เกือบทั้งหมดคือผู้ฝึกตนอิสระที่เพิ่งผ่านการคัดเลือกเข้าสู่สำนัก

โชคดีที่มีเรือเหาะกระดูกให้บริการหลายลำ ซูฝานต่อแถวอยู่ครู่หนึ่งก็ได้ขึ้นเรือ จากนั้นเรือเหาะก็ค่อยๆ เคลื่อนออกจากท่า มุ่งหน้าไปยังเขตเขาของนิกายหยินหลัวที่อยู่ไกลออกไป

เมื่อยืนอยู่บนเรือเหาะกระดูก พลางทอดสายตามองขุนเขาน้อยใหญ่นับร้อยแห่งที่ยอดเขาถูกโอบล้อมด้วยม่านหมอกหนาทึบ เคียงคู่ไปกับทิวเขาเขียวขจีที่พุ่งทะยานเสียดฟ้า

ท่ามกลางขุนเขาสูงใหญ่ เต็มไปด้วยป่าสนต้นไทรเขียวชอุ่มพรั่งพรู ยามต้องลมฤดูใบไม้ร่วงที่พัดผ่านก็ไหวเอนส่งเสียงซ่าประดุจระลอกคลื่นที่ซัดสาดต่อเนื่อง

ในตอนนั้นเอง เรือเหาะกระดูกคล้ายจะแล่นผ่านม่านหมอกห้าสีวูบหนึ่ง ทัศนียภาพเบื้องหน้าพลันกว้างขวางแจ่มใสขึ้นทันที

"นี่คือค่ายกลพิทักษ์ขุนเขาของนิกายหยินหลัว..."

ซูฝานสัมผัสได้ถึงพลังวิญญาณอันหนาแน่นอย่างที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อนที่เข้าห่อหุ้มร่างกายในพริบตา

ไอบารมีอันเป็นมงคลพวยพุ่งพรั่งพรู ท้องฟ้าทอแสงประกายเจิดจ้า

เมฆหมอกลอยละล่องละลานตา ดูราวกับสรวงสวรรค์บนดิน!

ท่ามกลางยอดเขามากมาย ยอดเขาหนึ่งที่อยู่ไกลออกไปนั้นโดดเด่นที่สุด มีความสูงนับหมื่นจั้ง ดูองอาจและเกรียงไกรยิ่งนัก

นั่นคือ "ยอดเขาหยินหลัว" สถานที่ตั้งของนิกายหยินหลัวที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางมวลหมู่เมฆ

มองดูจากระยะไกล ราวกับมันลอยล่องอยู่เหนือหมู่เมฆ ยามต้องแสงอาทิตย์อัสดง ม่านหมอกก็ถูกย้อมจนกลายเป็นสีม่วงละมุน

"สมกับเป็นชีพจรวิญญาณขั้นสองจริงๆ..."

ซูฝานหลับตาลง สัมผัสถึงพลังวิญญาณแห่งฟ้าดินที่หนาแน่นในอากาศ เพียงสูดดมเข้าจมูกก็สัมผัสได้ถึงความชุ่มชื้น

บอกตามตรง ยามนี้เขาเริ่มจะนึกเสียใจอยู่บ้างแล้ว

หากรู้ว่าพลังวิญญาณภายในเขตเขาของสำนักจะหนาแน่นขนาดนี้ เขาควรจะตกลงตามเงื่อนไขของศิษย์พี่หญิงเสียแต่แรก

"กิ๊ก...!"

ทันใดนั้น ผู้ฝึกตนชุดคลุมดำคนหนึ่งบังคับอินทรีกระดูกบินตรงมาจากที่ไกลๆ

ใบหน้าของอีกฝ่ายซีดขาว สวมหมวกคลุมศีรษะขนาดกว้าง

ยามบินผ่านเรือเหาะกระดูก เขาหันมาปรายตาสามองด้วยแววตาเหี้ยมเกรียมแวบหนึ่ง ก่อนจะพุ่งทะยานผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ทำเอาเหล่าผู้ฝึกตนอิสระบนเรือเหาะต่างพากันอุทานด้วยความตกใจ

ยิ่งเข้าใกล้พื้นที่หลักเท่าไหร่ ผู้ฝึกตนชุดคลุมดำที่เหินเวหาอยู่กลางอากาศก็ยิ่งหนาตาขึ้น

อุปกรณ์เวทเหินเวหาของพรรคมารนั้นช่างหลากหลายและพิลึกพิลั่นยิ่งนัก

บางลำห่อหุ้มด้วยปราณผีสีดำสนิท บางคนเหยียบอยู่บนหัวกะโหลกที่พ่นไฟพวยพุ่ง บางคนยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มแมลงนับหมื่นที่บินว่อน และอีกไม่น้อยที่บังคับสัตว์มารเหินเวหาที่มีรูปร่างดุร้ายสยดสยอง

เมื่อมองดูเหล่าผู้ฝึกตนชุดคลุมดำที่ดูแปลกประหลาดหลากสไตล์บนท้องฟ้า ซูฝานก็ได้แต่ลอบทอดถอนใจ

เมื่อก่อนตอนอยู่ที่เมืองชางจิว เขาก็ไม่ได้รู้สึกว่าพรรคมารมีอะไรพิเศษนัก จนกระทั่งได้ก้าวเข้าสู่เขตเขาของสำนัก ถึงได้เริ่มสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายและบารมีที่แท้จริงของพรรคมาร

นี่แหละคือโฉมหน้าที่แท้จริงของพรรคมาร

เรือเหาะกระดูกเข้าจอดเทียบท่าเรืออากาศใกล้กับทางเข้าสำนัก ซูฝานเดินตามกระแสผู้คนลงจากเรือ

เขายืนอยู่บนลานกว้างขนาดมหึมา มองไปยังเหล่าตำหนักสีนิลอันโอ่อ่าและโบราณที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางม่านเมฆบนยอดเขา

"พี่ชาย ทางนี้ครับ...!"

เขาได้ยินเสียงเรียก ไม่ต้องถามก็รู้ว่าเป็นหลิวเฮ่อ

เจ้าเด็กนั่นยืนกวักมือเรียกเขาอยู่ไกลๆ ก่อนจะแทรกตัวผ่านฝูงชนมาหาเขา

"ข้ามาที่นี่แต่เช้าตรู่เลย ทำไมท่านเพิ่งจะมาถึงล่ะครับ"

ซูฝานนึกไม่ถึงว่าเจ้าหมอนี่จะมาเฝ้ารอเขาอยู่ที่นี่จริงๆ

"เจ้ามาทำไมเนี่ย..."

"ยอดเขาหยินหลัวกว้างใหญ่มากนะครับ ท่านเพิ่งเข้าสำนักเป็นครั้งแรก หากไม่มีข้าคอยนำทาง ท่านได้เดินหลงทางจนเหนื่อยเปล่าแน่ๆ"

หลิวเฮ่อดูตื่นเต้นยิ่งนัก พลางพล่ามพูดจาไม่หยุดหย่อน

ซูฝานนิ่งคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า "ข้าอยากไปดูที่หอตำราก่อน..."

"ไม่มีปัญหาครับ ข้าจะพาไปเอง..."

จะว่าไปแล้ว โชคดีที่มีหลิวเฮ่อคอยนำทาง เพราะผู้ฝึกตนอิสระหลายคนที่เพิ่งเข้าสำนักเป็นครั้งแรก ต่างพากันเดินวุ่นวายประดุจแมลงวันหัวขาดจริงๆ

แม้ว่าตำหนักกิจการภายนอก หอตำรา และหอถ่ายทอดวิชา จะกระจายตัวอยู่ตามส่วนต่างๆ ของยอดเขาหยินหลัว

ทว่ายอดเขาหยินหลัวนั้นกว้างใหญ่เกินไป มิหนำซ้ำยอดเขาหลักยังห้ามเหินเวหา ต่อให้มีคนคอยชี้ทางให้ ก็ยากจะเลี่ยงการเดินอ้อมโลกได้

เดิมทีเขานึกว่าหอตำราของนิกายหยินหลัวจะตั้งอยู่ในตำหนักใดตำหนักหนึ่ง ทว่าเมื่อไปถึงจึงได้รู้ว่า หอตำรากลับซ่อนตัวอยู่ภายในขุนเขา

เขาเดินตามอุโมงค์หินที่กว้างขวางและลึกเร้นไปข้างหน้า ตามผนังถ้ำทั้งสองด้านประดับด้วยมุกราตรีขนาดเท่าไข่ไก่ แต่ละเม็ดทอแสงนวลตาออกมาอย่างต่อเนื่อง

เดินไปได้ครู่หนึ่ง ทัศนียภาพเบื้องหน้าพลันกว้างขวางขึ้น

ภายในนั้นสว่างไสวด้วยแสงไฟและเนืองแน่นไปด้วยผู้คน

หอตำรามีพื้นที่กว้างขวางมาก แบ่งออกเป็นห้าชั้น ยิ่งชั้นสูงขึ้นไปพื้นที่ก็จะยิ่งเล็กลง

ภายใต้แสงไฟคือชั้นไม้เหล็กที่วางเรียงรายเป็นแถว ชั้นไม้เหล็กนี้มีหกชั้น สามชั้นล่างวางตำราโบราณเป็นเล่มๆ ส่วนสามชั้นบนแขวนแผ่นหยกสืบทอดวิชาไว้หนาแน่นไปหมด มิหนำซ้ำยังมีกระดูกสัตว์วิญญาณและกระดูกอัปมงคลที่สลักอักขระโบราณและรูปภาพไว้อีกด้วย

ชั้นแรกมีพื้นที่กว้างที่สุด รวบรวมตำราไว้หลากหลายประเภท

ส่วนใหญ่เป็นตำราประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ มนุษยศาสตร์ วิชาเบ็ดเตล็ด ความรู้ทั่วไป ข้อควรระวัง บันทึกการเดินทาง และเรื่องราวประหลาดต่างๆ กระทั่งตำราจากโลกปุถุชนก็ยังมี เรียกได้ว่าเป็นสารานุกรมขนาดยักษ์ของโลกผู้ฝึกตนเลยทีเดียว

ชั้นที่สองเป็นที่รวบรวมบันทึกประสบการณ์และการหยั่งรู้ในการบำเพ็ญเพียรของเหล่าผู้ฝึกตนรุ่นก่อนๆ ของสำนัก รวมถึงประสบการณ์การต่อสู้จริงที่สรุปไว้ บางตำรามีเพียงไม่กี่ประโยค ทว่าบางตำรากลับร่ายยาวนับหมื่นคำ

ชั้นที่สามรวบรวมเคล็ดวิชาพรรคมาร คาถาอาคม และวิชาลับต่างๆ ไว้มากมาย กระทั่งวิชาจากสำนักเซียนก็ยังมีไม่น้อย

ครอบคลุมทุกวิถีแห่งมรรคาของพรรคมาร ไม่ว่าจะเป็น วิถีผี, วิถีซากศพ, วิถีกระดูกขาว, วิถีแมลงหนอน, วิถีโลหิต, วิถีอสูร, วิถีหยินหยาง, วิถีพิษ, วิถีมารมายา, วิถีจิตวิญญาณ, วิถีอสูรมาร, วิถีคำสาป, วิถีเงา, วิถีรื่นรมย์ และอื่นๆ อีกมากมาย

ชั้นที่สี่จัดวางตำราสืบทอดทักษะวิชาต่างๆ เช่น การปรุงยา, การหลอมศาสตรา, การเขียนยันต์, ค่ายกลอาคม, การควบคุมสัตว์, การเพาะปลูก, หุ่นเชิด และวิชาชีพอื่นๆ อีกมากมาย

ส่วนชั้นที่ห้า ซึ่งเป็นสถานที่ลึกลับที่สุดของหอตำรา นอกจากศิษย์หัวกะทิภายในสำนักแล้ว ศิษย์คนอื่นไม่มีสิทธิ์ที่จะขึ้นไปด้านบนได้เลย

ซูฝานยืนอยู่ในหอตำรา มองดูชั้นหนังสือที่วางเรียงรายกันเป็นตับ ในใจรู้สึกตื่นเต้นอย่างที่สุด

ขุมทรัพย์ทางปัญญาอันมหาศาลและการสะสมที่ราวกับมหาสมุทรที่ไร้ก้นบึ้งเช่นนี้ สมกับเป็นสำนักที่สืบทอดมานับหมื่นปีจริงๆ

ไม่ใช่แค่เขาเท่านั้น ผู้ฝึกตนอิสระทุกคนที่ได้รับเลือกเข้าสู่สำนัก ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าสู่หอตำรา ต่างก็มีความรู้สึกตื้นตันใจอย่างรุนแรง หลายคนถึงกับน้ำตาคลอเบ้า

ในอดีตเพียงเพื่อตำราเคล็ดวิชาสักเล่ม พวกเขาถึงกับต้องยอมแลกด้วยชีวิตเพื่อแย่งชิงมันมา

ทว่าที่นี่ กลับมีให้เลือกจนละลานตาไปหมด

มันช่างมหาศาลเหลือเกิน

ขณะที่ซูฝานกำลังสะท้อนใจอยู่นั้น ผู้ฝึกตนชุดคลุมดำคนหนึ่งถือตำราโบราณเดินผ่านเขาไป คาดว่าคงกำลังจดจ่อกับการอ่านจนเกินไป จึงเดินมาชนเข้ากับซูฝาน

เขาเร่งประสานมือคารวะซูฝาน พร้อมยิ้มพยักหน้าขออภัย

ซูฝานโบกมือแสดงว่าไม่ถือสา ทว่าขณะกำลังจะหันหน้าหนี พลันเห็นตะขาบที่ดูดุร้ายตัวหนึ่งมุดออกมาจากจมูกของอีกฝ่าย มันชูหัวออกมาจ้องมองเขา

ฝ่ายตรงข้ามรีบสูดจมูกฟุดฟิดเก็บตะขาบกลับเข้าไป แล้วหมุนตัวเดินจากไปทันที

ซูฝานรู้สึกเสียวสันหลังวาบ เจ้าแมลงตัวนั้นช่างน่าขยะแขยงจริงๆ

ในตอนนั้นเอง หลิวเฮ่อก็มุดเข้ามาหา

"นั่นคือศิษย์พี่จากวิถีแมลงหนอน มาจากหุบเขาหมื่นแมลง ยามปกติอย่าได้ไปหาเรื่องพวกเขาจะดีที่สุดครับ"

ซูฝานอดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้านขึ้นมา ข้าจะว่างงานขนาดนั้นเชียวรึที่จะไปหาเรื่องพวกตัวประหลาดน่ารังเกียจเหล่านั้น

"ภายในสำนัก นอกจากพวกวิถีแมลงหนอนแล้ว ยังมีคนอีกประเภทหนึ่งที่ห้ามไปตอแยเด็ดขาดครับ"

หลิวเฮ่อพูดจบก็ใช้ศอกสะกิดเขา พลางชี้ไปยังผู้ฝึกตนชุดคลุมดำคนหนึ่งที่อยู่ไกลออกไป

ซูฝานมองตามปลายนิ้วไป เห็นอีกฝ่ายสวมหมวกคลุมศีรษะขนาดใหญ่ บดบังใบหน้าไปกว่าครึ่ง

ทว่าเพียงครึ่งหน้าที่โผล่พ้นออกมา ก็ทำเอาเขาต้องลอบสูดลมหายใจด้วยความหนาวเหน็บ

ผิวหนังบนใบหน้าของคนผู้นั้นเน่าเปื่อยพุพองจนดูไม่ได้ ริมฝีปากถูกกัดกร่อนจนเกือบหมด เผยให้เห็นฟันที่เรียงตัวกันอย่างบิดเบี้ยวสะเปะสะปะ

"นั่นคือศิษย์พี่จากวิถีพิษ มาจากถ้ำร้อยพิษ พวกนี้เจ้าเล่ห์และอำมหิตที่สุดเลยครับ"

เมื่อมองดูหลิวเฮ่อที่กัดฟันพูดด้วยความแค้น ซูฝานก็หลุดขำออกมา

"ทำไม หรือเจ้ากลัวถูกพวกเขาวางยาพิษจนตายรึ..."

"ถึงตายเลยน่ะไม่หรอกครับ แต่คราวก่อนข้าไปล่วงเกินเจ้าคนวิถีพิษเข้าคนหนึ่ง ทำเอาข้าท้องร่วงไปตั้งหนึ่งเดือนเต็มๆ เลยล่ะ..."