บทที่ 82 ศิษย์พรรคมาร

ในขณะที่ซูฝานกำลังคิดฟุ้งซ่านอยู่นั้น หลิวเฮ่อก็เดินออกมาจากด้านในพอดี

เขาไม่ได้เดินเข้ามาหาโดยตรง แต่กลับส่งสัญญาณสายตาให้ซูฝาน แล้วนำทางเข้าไปยังประตูข้างที่ไร้ผู้คน

“พี่ชาย ตอนนี้คนเยอะเกินไป พวกเราไปหาที่นั่งพักเหนื่อยกันก่อนดีกว่า รอให้พวกนั้นจัดการกันให้เสร็จก่อนค่อยว่ากัน”

ทั้งคู่มาถึงห้องหนึ่งภายในตำหนักกิจการภายนอก หลิวเฮ่อรินน้ำชาวิญญาณให้ซูฝานหนึ่งจอก

“พี่ชายดื่มชาสิครับ นี่เป็นห้องของท่านพ่อ พวกเรานั่งรออยู่ที่นี่อย่างสงบเถอะ”

ครู่หนึ่ง หลิวเฉวียนก็ผลักประตูเดินเข้ามา

เขาหยิบแผนที่ฉบับหนึ่งออกมาวางบนโต๊ะ พลางชี้ไปยังตำแหน่งต่างๆ ที่ทำเครื่องหมายไว้เรียบร้อยแล้ว

“ข้าช่วยเลือกตำแหน่งไว้ให้เจ้าสองสามแห่ง ตรงนี้... ตรงนี้... แล้วก็ตรงนี้ ตอนนี้กำลังขาดคนพอดี เจ้าลองตัดสินใจดูเอาเองแล้วกัน”

ซูฝานไล่ดูทีละแห่ง มีทั้งสวนสมุนไพรวิญญาณ เหมืองหินวิญญาณ และนาวิญญาณ ซึ่งล้วนเป็นสถานที่ที่ค่อนข้างว่างและสบาย ทั้งยังอยู่ไม่ไกลจากสำนักนัก

งานในสวนสมุนไพรและเหมืองหินวิญญาณคือศิษย์เฝ้าระวัง ส่วนงานในนาวิญญาณคือตำแหน่งผู้ดูแลที่ต้องคอยจัดการกับพวกมนุษย์ปุถุชน

เนื่องจากงานเฝ้าระวังนั้นระเบียบเวลาค่อนข้างเข้มงวด ส่วนงานดูแลนาวิญญาณต้องคลุกคลีกับปุถุชน สถานที่เหล่านี้จึงเป็นจุดที่ศิษย์สำนักส่วนใหญ่ไม่ค่อยอยากจะไปนัก

บนแผนที่ยังระบุจำนวนผู้ฝึกตนในแต่ละแห่งและตำแหน่งที่ว่างไว้อย่างชัดเจน ทำให้มองเห็นภาพรวมได้อย่างง่ายดาย

ทันใดนั้น ซูฝานก็เหลือบไปเห็นพื้นที่นาวิญญาณแห่งหนึ่ง มีผู้ฝึกตนประจำการอยู่เพียงคนเดียว และว่างเว้นผู้ดูแลมานานปี ทว่ากลับไม่ได้ถูกหลิวเฉวียนทำเครื่องหมายไว้

เขาเงยหน้ามองหลิวเฉวียนพลางชี้ไปยังจุดนั้น

“ท่านลุงครับ ข้าเลือกที่นี่ได้หรือไม่?”

หลิวเฉวียนถึงกับอึ้งไปทันที เขามองซูฝานด้วยสายตาประหลาดใจ ราวกับกำลังถามว่าเจ้าเอาจริงรึ

เมื่อเห็นซูฝานพยักหน้ายืนยัน เขาจึงได้แต่ยิ้มขื่นออกมา

“ที่นี่คือหมู่บ้านเสี่ยวถัง มีนาวิญญาณสองพันหมู่ มีชีพจรวิญญาณขนาดจิ๋วอยู่หนึ่งสาย ต้องการผู้ดูแลนาวิญญาณเพียงหนึ่งคน ที่นี่เงื่อนไขทุกอย่างก็นับว่าไม่เลว เพียงแต่ทำเลค่อนข้างปิดตายและห่างไกลจากสำนักมากทีเดียว”

พูดถึงตรงนี้ หลิวเฉวียนก็ปรายตามองซูฝานอีกครั้ง

“เรื่องอื่นน่ะพอว่า แต่ถ้าเลือกที่นี่ เจ้าจะต้องประจำการอยู่เพียงลำพัง ย่อมไม่อาจละทิ้งหน้าที่ไปไหนได้นานๆ”

ซูฝานเข้าใจความหมายดี การต้องอุดอู้อยู่ที่นั่นเพียงคนเดียวตลอดทั้งปี อย่าว่าแต่ศิษย์สำนักเลย ต่อให้เป็นผู้ฝึกตนอิสระทั่วไปก็คงทนไม่ไหว

ทว่าสำหรับคนรักสันโดษอย่างเขา ที่นี่แหละคือที่ที่เหมาะสมที่สุด

“ข้าตัดสินใจแล้วครับ เลือกที่นี่แหละ...”

หลิวเฉวียนพยักหน้าพลางย้ำอีกครั้ง

“เลือกแล้วจริงๆ นะ หากกำหนดลงไปแล้ว คิดจะเปลี่ยนภายหลังย่อมยุ่งยากมาก”

หลิวเฮ่อที่อยู่ข้างๆ ก็ช่วยเกลี้ยกล่อมด้วย “พี่ชาย ที่นั่นมันไกลเกินไป ต่อไปข้าจะไปหาท่านทีต้องใช้เวลาบินตั้งสองสามชั่วยาม เปลี่ยนที่เถอะครับ”

ซูฝานไม่แยแสเขา เจ้ามาหาน้อยหน่อยน่ะสิดี จะได้ไม่มาคอยกวนใจข้าบ่อยๆ

“เอาที่นี่แหละครับ...”

หลิวเฉวียนไม่พูดพล่ามทำเพลงต่อ เขาเก็บแผนที่แล้วเดินออกจากห้องไปทันที

“พี่ชาย ที่นั่นมีท่านแค่คนเดียวนะครับ หากท่านอยากออกไปทำธุระข้างนอก ก็ไม่มีใครคอยเปลี่ยนเวรให้เลย”

ซูฝานยิ้มบางๆ ข้าจะมีธุระประปังอะไรนักหนาเชียว

เขานั่งรอจนถึงช่วงเที่ยง หลิวเฉวียนจึงนำทางซูฝานไปยังโถงหลักของตำหนักกิจการภายนอก เพื่อดำเนินการลงทะเบียนเข้าสำนัก

เมื่อก้าวเข้าสู่โถงหลัก เบื้องหน้าประตูใหญ่มีศิลาจารึกสีดำทมิฬดุจน้ำหมึกตั้งตระหง่านอยู่หนึ่งแผ่น

ศิลานั้นไร้อักษร ทว่ากลับเต็มไปด้วยอักขระอาคมที่พิลึกพิลั่น ลายเส้นดูซับซ้อนล้ำลึก ท่วงท่าการสลักราวกับหัตถ์เทวะรังสรรค์ มีความประณีตจนน่าทึ่ง

ข้างศิลามีชายชราชุดคลุมดำระดับหลอมปราณขั้นปลายคนหนึ่งพยักหน้าให้หลิวเฉวียนเล็กน้อย ก่อนจะหันมามองซูฝาน

“มายืนตรงนี้...”

ซูฝานงงงวยเล็กน้อย ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรต่อ

เขาก้าวไปยืนหน้าศิลา เงยหน้าขึ้นมองแวบหนึ่ง พลันสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายโบราณอันดิบเถื่อนที่พุ่งเข้าปะทะหน้า

ความรู้สึกสั่นสะเทือนใจนั้นยากจะพรรณนา

ตู้ม!!

สายตาของซูฝานพลันมืดดับลง ภาพเหตุการณ์ต่างๆ ไหลบ่าเข้ามาในหัวราวกับกำลังชมภาพยนตร์ เป็นภาพความทรงจำของร่างเดิมตั้งแต่เด็กจนเติบโต

จนกระทั่งภาพเหล่านั้นหยุดลง ณ วินาทีที่เขาเดินเข้าสู่ตำหนักกิจการภายนอก ซูฝานจึงสะดุ้งตื่นจากภวังค์

“พิธีพิสูจน์ใจสิ้นสุดลง ผลคือ...”

เมื่อได้ยินเสียงประกาศของชายชราชุดคลุมดำ ซูฝานถึงได้เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

เขาเหงื่อกาฬไหลพรากด้วยความหวาดเสียวในใจ

ก่อนมาไม่มีใครเตือนเขาสักคำ ทำให้เขาไม่ได้เตรียมใจไว้เลย

หากศิลานั่นฉายภาพในชาติก่อนของเขา หรือเผยให้เห็นหน้าต่างระบบขึ้นมาจะทำอย่างไร

โชคดีที่ทุกอย่างผ่านพ้นไปด้วยดี

บอกตามตรง หากเขารู้ก่อนว่ามีขั้นตอนพิสูจน์ใจแบบนี้ ซูฝานคงไม่กล้าเสี่ยงเข้าร่วมสำนักเป็นแน่

ที่จริงสำนักใหญ่โตขนาดนี้ หากไม่มีมาตรการตรวจสอบที่ดีพอ จะปล่อยให้คนนอกเข้าร่วมได้ง่ายๆ ได้อย่างไร

หลังจากพ้นจากศิลาพิสูจน์ใจ ขั้นตอนต่อมาก็ง่ายขึ้นมาก

ซูฝานได้รับป้ายหยกประจำตัวจากตำหนักกิจการภายนอก เขาหยดเลือดบริสุทธิ์ลงไปหนึ่งหยด ถือเป็นการเริ่มต้นเป็นศิษย์สายนอกของนิกายหยินหลัวอย่างเป็นทางการ

นอกจากนี้ เขายังได้รับถุงมิติขนาดสองลูกบาศก์เมตรมาหนึ่งใบ

ภายในบรรจุชุดนักพรตสีดำที่มีตราสัญลักษณ์นิกายหยินหลัว หินวิญญาณห้าสิบก้อน แผ่นหยกแนะนำกฎระเบียบสำนัก และโอสถหวังหยาสำหรับผู้ฝึกตนระดับหลอมปราณขั้นกลางอีกสองขวด

ทางสำนักให้เวลาศิษย์สายนอกพักผ่อนและจัดการธุระส่วนตัวเป็นเวลาหนึ่งเดือน

เขาสามารถไปยังหอตำราของสำนักเพื่อรับแผ่นหยกสืบทอดวิชาได้ฟรีสามแผ่น โดยสามารถเลือกได้ทั้งเคล็ดวิชาหรือคาถาอาคม

นี่คือสวัสดิการสำหรับผู้ที่เพิ่งเข้าสำนักครั้งแรก หากภายหลังต้องการวิชาเพิ่มเติม จะต้องใช้แต้มบุญของสำนักแลกมาเท่านั้น

ไม่เพียงเท่านั้น ในฐานะศิษย์สายนอก เขายังมีสิทธิ์เข้าพักในหอพักฟรีภายในเมืองชางจิว

ซูฝานแวะไปดูมาแล้ว เงื่อนไขจัดว่าดีทีเดียว

ลักษณะคล้ายกับโรงเตี๊ยม แบ่งเป็นห้องมาตรฐานแยกส่วนตัว เพียงแสดงป้ายหยกประจำตัวก็เข้าพักได้ฟรี ทั้งยังมีโรงอาหารส่วนกลางที่ให้บริการอาหารฟรีทั้งสามมื้อ

เข้าสำนักแล้วมันต่างกันจริงๆ ความรู้สึกเหมือนได้พบพรรรคพวกที่พึ่งพิงได้

ไม่ใช่แค่ซูฝานเท่านั้น ผู้ฝึกตนอิสระคนอื่นๆ ต่างก็ตื่นเต้นกันถ้วนหน้า บางคนถึงกับหุบยิ้มไม่ได้เลยทีเดียว

ความจริงสวัสดิการเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ ในสายตาของศิษย์สำนักขนานแท้อาจดูไม่มีค่าอะไรเลย

ทว่าในสายตาของผู้ฝึกตนอิสระที่ต้องดิ้นรนอย่างยากลำบาก นี่คือการก้าวเข้าสู่สรวงสวรรค์ในพริบตา

แม้หลิวเฮ่อจะคะยั้นคะยอให้เขาไปพักที่บ้านในเมือง แต่ซูฝานก็ปฏิเสธอย่างสุภาพ

ในเมื่อข้อตกลงเสร็จสิ้นแล้ว จากนี้ไปควรติดต่อกันให้น้อยลงน่าจะดีกว่า

ซูฝานมาถึงหอพักและขอเปิดห้องหนึ่งห้อง

ห้องมีขนาดไม่ใหญ่นัก ประมาณยี่สิบตารางเมตร เครื่องเรือนเรียบง่าย มีเพียงเตียงเตาและโต๊ะเก้าอี้ สำหรับผู้ฝึกตนแค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

ซูฝานนั่งขัดสมาธิบนเตียงเตา พลางถอนหายใจด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย

จากนี้ไป ข้าคือศิษย์พรรคมารอย่างเต็มตัวแล้ว

เขาแกะถุงมิติที่เหน็บอยู่ที่เอวออกมา นี่คือรางวัลที่ศิษย์พี่หญิงมอบให้เมื่อวาน ซึ่งเขายังไม่ได้ตรวจสอบ

ภายในมีหินวิญญาณระดับกลางห้าสิบก้อน และโอสถ "ม่านหลิง" สำหรับผู้ฝึกตนระดับหลอมปราณขั้นปลายของพรรคมารอีกสิบขวด

สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจที่สุดคือ ภายในนั้นมียันต์หยกโจมตีระดับสอง "ยันต์ดาบมารสลายโลหิต" อยู่หนึ่งแผ่น

ซูฝานหยิบยันต์หยกโจมตีระดับสองขึ้นมาดูด้วยความชื่นชมจนวางไม่ลง

สมกับเป็นสำนักใหญ่จริงๆ เพียงแค่รางวัลครั้งเดียวก็มหาศาลขนาดนี้

ความจริงสิ่งที่ซูฝานไม่รู้ก็คือ รางวัลที่สำนักมอบให้ศิษย์พี่หญิงในครั้งนี้ เดิมทีคือแต้มบุญสามพันแต้ม แต่นางขอแลกเป็นหินวิญญาณระดับกลางห้าสิบก้อนแทน

แม้แต้มบุญจะมีค่าเท่ากับหินวิญญาณ ทว่าต่อให้มีหินวิญญาณ เจ้าก็ไม่อาจซื้อแต้มบุญมาครองได้