บทที่ 81 รับไว้เถอะ นี่คือสิ่งที่เจ้าควรได้รับ

ซูฝานหลับตาลง สัมผัสถึงสภาวะของสุราวิญญาณภายในร่างกาย

ความหอมอบอวล ความนุ่มนวล และความลื่นไหล รสชาติที่ยากจะบรรยายถูกส่งผ่านกลับมาจากปลายลิ้น

ไอร้อนพวยพุ่งพุ่งพล่านจากอวัยวะภายในก่อนจะแผ่ซ่านไปยังองคาพยพทั้งหลาย โลหิตในกายคล้ายถูกกระตุ้นด้วยความร้อนจนเริ่มเดือดพล่านขึ้นทีละนิด

พลังและโลหิตหลอมรวมเป็นหนึ่ง ไหลเวียนไปตามเส้นเลือดและเส้นชีพจรอย่างรวดเร็วและต่อเนื่อง

เนิ่นนานผ่านไป ซูฝานจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้น พร้อมกับพรูลมหายใจยาวออกมา

ศิษย์พี่หญิงไม่ได้คุยโวเลยจริงๆ สุราวิญญาณเพียงอึกเดียวนี้ อย่างน้อยก็ช่วยทุ่นเวลาบำเพ็ญเพียรไปได้ถึงหนึ่งเดือน

“เป็นอย่างไรบ้าง?”

ซูฝานพยักหน้า

“ขอบพระคุณศิษย์พี่หญิงครับ...”

ศิษย์พี่หญิงยิ้มบางๆ แล้วรินเหล้าให้เขาอีกจอก

“คนที่ควรกล่าวขอบคุณคือข้าต่างหาก ครั้งนี้ที่ข้าสามารถสร้างผลงานโดดเด่นในสำนัก กวาดล้างสาขาย่อยของลัทธิชั่วร้ายไปได้ถึงสามแห่ง ทั้งหมดต้องยกความดีความชอบให้ข้อมูลที่เจ้าส่งมาให้”

นางยกจอกขึ้นพลางกล่าวปนยิ้มว่า “เรื่องในวันนี้ ข้าทำตัวเอาแต่ใจไปบ้าง เจ้าอย่าได้ถือสาเลยนะ...”

ซูฝานยกจอกขึ้นชนกับศิษย์พี่หญิงแล้วดื่มจนหมดเกลี้ยง

หากท่านสามารถนำสุราวิญญาณชั้นเลิศแบบนี้มาให้ข้าดื่มได้อีก ไม่เป็นไรหรอก ท่านจะเอาแต่ใจแค่ไหนก็ตามสบายเลย

หลิวเฮ่อที่นั่งอยู่ข้างๆ จ้องมองทั้งสองที่สลับกันรินเหล้าตาปริบๆ หลายครั้งที่เขาทำท่าจะยื่นมือไปหยิบขวดเหล้า แต่ก็ต้องหดมือกลับมาทุกที

ศิษย์พี่หญิงขำกับท่าทางของเขา จึงรินเหล้าให้เขาจอกหนึ่งเช่นกัน

“เห็นว่าช่วงนี้เจ้าทำตัวดี จอกนี้ข้าตบรางวัลให้...”

หลิวเฮ่อรีบประสานมือคารวะนางไม่หยุด ก่อนจะรีบประคองจอกเหล้าขึ้นดื่มทันที

พอดื่มเสร็จเขาก็ถึงกับยืนเอ๋อ ใบหน้าแดงก่ำประดุจปูต้ม ทั่วร่างมีไอร้อนพวยพุ่งออกมา

ศิษย์พี่หญิงหยิบถุงมิติใบหนึ่งออกมาแล้วโยนให้ซูฝาน

“นี่คือรางวัลที่สำนักมอบให้ข้า รับไว้เถอะ นี่คือสิ่งที่เจ้าควรได้รับ”

ครั้งนี้จากการแจ้งข่าวลัทธิชั่วร้าย ทำให้ศิษย์พี่หญิงได้รับผลประโยชน์มหาศาล

นอกจากจะได้รับคำชมเชยจากสำนักแล้ว ยังถูกบรรพบุรุษของตระกูลเรียกตัวเข้าพบเป็นกรณีพิเศษ เรียกได้ว่ากอบโกยจนกระเป๋าตุง

หินวิญญาณสำหรับคนที่มีภูมิหลังแบบนางนั้น ไม่นับเป็นเรื่องใหญ่โตอะไรเลย

ซูฝานเองก็ไม่ได้เกรงใจ เขารับมาเหน็บไว้ที่เอวทันที

“ขอบคุณครับ ศิษย์พี่หญิง...”

ศิษย์พี่หญิงพยักหน้ารับ แล้วรินสุราวิญญาณให้ซูฝานอีกหนึ่งจอก

“ตอนนี้เจ้าก็ถือว่าเป็นคนของนิกายหยินหลัวเราแล้ว วันหน้ามีแผนการอะไรบ้างไหม?”

ซูฝานตอบว่า “ข้าแค่อยากหาที่สงบๆ ใกล้สำนักสักหน่อย เพื่อบำเพ็ญเพียรเงียบๆ ครับ”

“ข้าเคยบอกแล้วว่าข้าติดค้างน้ำใจเจ้า ข้าสามารถย้ายเจ้าเข้าสู่ฝ่ายนอกได้เลยนะ”

เมื่อได้ยินข้อเสนอของศิษย์พี่หญิง ซูฝานจึงนิ่งคิดทบทวน

หากก้าวกระโดดเข้าสู่ฝ่ายนอกได้โดยตรง ย่อมช่วยทุ่นเวลาไปได้มาก ทว่าหลังจากนั้นเขาจะถูกตีตราว่าเป็นคนในขั้วอำนาจของศิษย์พี่หญิงทันที

จากคำพูดเพียงไม่กี่คำของหลิวเฮ่อ ซูฝานก็สัมผัสได้ถึงความขัดแย้งภายในของนิกายหยินหลัว

พวกลูกหลานตระกูลใหญ่ต่างแก่งแย่งทรัพยากรกันอย่างดุเดือด ซูฝานไม่อยากถูกลากเข้าไปพัวพันในวังวนแห่งผลประโยชน์เหล่านั้น

และแน่นอนว่ายังมีเหตุผลสำคัญอีกประการหนึ่ง

เขาเป็นเพียงผู้ฝึกตนอิสระที่มีรากฐานวิญญาณสี่ธาตุ ทว่าภายใต้การช่วยเหลือจากหน้าต่างระบบ ความเร็วในการบำเพ็ญเพียรของเขากลับรวดเร็วปานนี้

หากเกิดไปสะดุดตาพวกระดับสร้างรากฐานหรือระดับจินตันเข้า เขาจะอธิบายเรื่องนี้ได้อย่างไร

ช่างเถอะ อยู่รอบนอกสำนักไปก่อนดีกว่า อย่างน้อยก็สบายใจกว่ากันเยอะ

“ขอบพระคุณในความหวังดีของศิษย์พี่หญิงครับ ข้าไม่มีความทะเยอทะยานอะไรใหญ่โต เพียงแค่อยากหาสถานที่ว่างๆ สักแห่งเพื่อบำเพ็ญเพียรอย่างสงบเท่านั้น”

ศิษย์พี่หญิงนึกไม่ถึงว่าซูฝานจะปฏิเสธ

แต่นางก็ไม่ได้ใส่ใจนัก เดิมทีนางก็แค่ต้องการตอบแทนน้ำใจเท่านั้น

ผู้ฝึกตนอิสระรากฐานสี่ธาตุ ชั่วชีวิตนี้ความสำเร็จสูงสุดคงหยุดอยู่ที่ระดับหลอมปราณขั้นปลายเท่านั้น ไม่คุ้มค่าที่นางจะต้องมาให้ความสนใจมากเกินไป

เช้าวันต่อมา ซูฝานเดินทางมาถึงเมืองชางจิว

หลิวเฮ่อยันมารออยู่ที่ประตูเมืองแต่เช้า พอเห็นซูฝานมาถึงเขาก็รีบวิ่งหน้าตั้งเข้ามาหา

“พี่ชาย มาเช้าจังเลยนะครับ...”

ซูฝานล่ะจนปัญญาจะจัดการกับเจ้านี่จริงๆ ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาไม่เคยปั้นหน้าดีใส่เลยสักครั้ง แต่เจ้าหมอนี่กลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่นิดเดียว

“ไม่เช้าเท่าเจ้าหรอก ทานข้าวหรือยัง ไปทานด้วยกันไหม...”

หลิวเฮ่อหัวเราะหึๆ “มารอท่านพี่นี่แหละครับ จะเอาเวลาที่ไหนไปทานล่ะ...”

ทั้งคู่เดินเข้าร้านอาหารแห่งหนึ่ง หลิวเฮ่อรู้พละกำลังในการกินของซูฝานดี จึงจงใจสั่งห้องส่วนตัวเพราะเกรงว่าจะไปทำให้แขกคนอื่นตกใจ

ถึงกระนั้น ภาพที่เสี่ยวเอ้อยกเข่งซึ้งนึ่งซ้อนกันมาเข่งแล้วเข่งเล่าเข้าไปในห้องส่วนตัว ก็ยังคงดึงดูดความสนใจจากผู้คนรอบข้างอยู่ดี

ใครกันน่ะ กินจุเป็นบ้าเลย

ภายในห้องส่วนตัว บนโต๊ะมีเข่งซึ้งนึ่งวางซ้อนกันเป็นภูเขาเลากาจนเกือบจะถึงเพดาน

ซึ้งหนึ่งมีซาลาเปาหกลูก ซูฝานทานเพียงไม่กี่คำก็เกลี้ยง

นี่ยังไม่รวมข้าวต้มวิญญาณถังใหญ่และกับแกล้มมื้อเช้าอีกหลายสิบจาน

จนกระทั่งซูฝานกินซาลาเปาจนหมดร้านนั่นแหละ เขาถึงจะรู้สึกอิ่มได้เพียงแปดส่วน

ตำหนักกิจการภายนอกของนิกายหยินหลัวได้จัดตั้งสาขาย่อยไว้ในเมืองชางจิว ซึ่งความจริงมีไว้เพื่อให้บริการเหล่าศิษย์สายนอกที่มาจากผู้ฝึกตนอิสระเป็นหลัก

แน่นอนว่า หากศิษย์ฝ่ายนอกทำภารกิจสำนักสำเร็จ ก็สามารถมาส่งมอบงานที่นี่ได้เช่นกัน

วันนี้ที่นี่คึกคักเป็นพิเศษ หน้าประตูมีผู้ฝึกตนอิสระที่ผ่านการคัดเลือกมารวมตัวกันเป็นจำนวนมาก ทุกคนต่างยืนต่อแถวกันอย่างเบิกบานใจเพื่อรอลงทะเบียนเข้าสำนัก

ในการคัดเลือกครั้งนี้มีศิษย์สายนอกถูกรับเข้ามามากน้อยเพียงใด ซูฝานไม่อาจทราบได้

ทว่าเมื่อเทียบกับจำนวนผู้ที่มาสมัครในตอนแรก คนที่ผ่านการคัดเลือกมาได้จริงๆ นั้นมีเพียงน้อยนิด

“พี่ชาย รอข้าอยู่ตรงนี้ก่อนนะ ข้าจะเข้าไปหาท่านพ่อครับ”

หลิวเฮ่อพูดจบก็มุดหายเข้าไปด้านใน ส่วนซูฝานก็หาที่ทางที่มีคนหนาตา ยืนฟังเหล่าผู้ฝึกตนอิสระสนทนากัน

“เหล่าเห่อ เจ้าถูกส่งไปประจำที่ไหน?”

“หึๆ... เขตหลิงอู่ อารามเฉาเทียนน่ะ”

“ไม่เลวนี่นา ข้าได้ยินมาว่าที่นั่นมีชีพจรวิญญาณขนาดเล็กอยู่สายหนึ่ง เพียงพอต่อการบำเพ็ญเพียรของเจ้าแน่นอน”

“แล้วเจ้าล่ะน้องชาย...”

“ข้าถูกส่งไปหน่วยบังคับกฎของสำนัก...”

“โอ้... เช่นนั้นข้าต้องขอแสดงความยินดีด้วย ต่อไปข้าคงต้องพึ่งพาบารมีเจ้าแล้วล่ะ”

“ฮ่าๆ... ยินดีด้วยเช่นกัน...”

ซูฝานนั่งฟังการสนทนาของเหล่าผู้ฝึกตนอิสระ ก็พบว่าไม่ว่าจะถูกส่งไปที่ใด ทุกคนต่างก็ดูจะพอใจกันถ้วนหน้า

ผู้ฝึกตนอิสระที่ถูกคัดเลือกเข้ามาในรอบนี้ จำนวนมากถูกส่งไปประจำตามเขตต่างๆ ของแคว้นจ้าว ในฐานะศิษย์เฝ้าระวังของสำนักตามท้องถิ่น

และยังมีบางส่วนที่ถูกบรรจุเข้าสู่หน่วยบังคับกฎประจำท้องถิ่นของสำนัก

ความจริงมันก็แค่ฟังดูดีเท่านั้น การต้องร่อนเร่ไปทั่วตามภารกิจย่อมไม่มีทางสุขสบายเท่าศิษย์เฝ้าประจำการได้

เห็นได้ชัดว่านิกายหยินหลัวกำลังเสริมมาตรการควบคุมพื้นที่ต่างๆ ในแคว้นจ้าวอย่างเข้มข้น เพื่อป้องกันการขยายตัวของนิกายหลัวเทียน

แม้ตำแหน่งเหล่านี้สำหรับศิษย์สำนักขนานแท้จะดูไม่ต่างจากการถูกเนรเทศ แต่สำหรับผู้ฝึกตนอิสระแล้ว นี่คือการเปลี่ยนแปลงชีวิตจากหน้ามือเป็นหลังมือเลยทีเดียว

นอกจากจะไม่ได้บำเพ็ญเพียรภายในเขตเขาของสำนักแล้ว สวัสดิการอื่นๆ ก็แทบจะไม่ต่างจากศิษย์ฝ่ายนอกเลย

มิหนำซ้ำ หอถ่ายทอดวิชาของสำนักยังมีการจัดธรรมบรรยายโดยรุ่นพี่ระดับสร้างรากฐานทุกเดือน ลำพังเพียงโอกาสนี้เพียงอย่างเดียว ก็คุ้มค่าพอที่จะให้เหล่าผู้ฝึกตนอิสระยอมเสี่ยงตายเข้าร่วมการคัดเลือกแล้ว

แน่นอนว่า หากศิษย์สายนอกจะหวังเรื่องการกราบอาจารย์รับศิษย์อะไรนั่น ก็อย่าได้ฝันไปเลย

ความจริงไม่ใช่แค่พวกเขาหรอก แม้แต่ศิษย์ฝ่ายนอกในเขตเขาของสำนัก ส่วนใหญ่ก็ไม่มีโอกาสได้รับเลือกเป็นศิษย์สายตรงของใครอยู่ดี

สำนักที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานอย่างนิกายหยินหลัวนั้น มีวิธีการเพาะบ่มศิษย์เหมือนกับการเลี้ยงกู่

ในศิษย์ฝ่ายนอกร้อยคนจะเกิดศิษย์ฝ่ายในได้สักคนก็นับว่าเก่งแล้ว และในศิษย์ฝ่ายในร้อยคนจะมีศิษย์ระดับหัวกะทิโผล่มาสักคน บรรพชนในสุสานก็คงต้องดีใจจนเนื้อเต้น

ไม่ว่าจะเป็นสำนักเซียนหรือพรรคมาร สิ่งที่ตัดสินความแข็งแกร่งและรากฐานของสำนัก คือขุมกำลังระดับหัวกะทิเพียงหยิบมือเดียวเท่านั้น

ส่วนศิษย์คนอื่นๆ พูดกันตรงๆ ก็คือส่วนประกอบฉากเท่านั้นเอง

ศิษย์สายนอกอย่างซูฝานยิ่งไม่ต้องพูดถึง แทบจะเป็นของแถมที่ไม่ได้สลักสำคัญอะไรเลย

ความจริงมันช่างโหดร้าย ยิ่งตระหนักได้เร็วเท่าไหร่ ก็ยิ่งหลุดพ้นได้เร็วเท่านั้น

สุภาษิตว่าไว้ ถอยก้าวหนึ่ง ย่อมเห็นฟ้ายกว้าง

นี่คือสัจธรรมที่แท้จริง

โชคดีที่ซูฝานตระหนักแจ้งเรื่องนี้มาตั้งแต่ชาติก่อน เขาจึงสามารถครองสติได้อย่างรู้เท่าทันโลก

อย่าได้ริไปแข่งกับอัจฉริยะ เพราะความพยายามทั้งชีวิตของเจ้า อาจแพ้พ่ายให้กับไหวพริบเพียงชั่วแล่นของเขา

และอย่าได้ริไปแข่งกับคนที่มีภูมิหลังดี เพราะในขณะที่เจ้าต้องตรากตรำทำงานหลายสิบปีเพียงเพื่อผ่อนบ้านให้หมด ทว่าในวันที่เจ้าเพิ่งจะเริ่มวางเงินดาวน์ เขากลับมีบ้านหรูครอบครองอยู่แล้วหลายหลังในกรุงโรม

ในชาติก่อนเป็นอย่างไร โลกผู้ฝึกตนก็เป็นอย่างนั้น และเผลอๆ จะโหดร้ายยิ่งกว่าเสียด้วยซ้ำ