บทที่ 80 เมรัยพันวิญญาณ

เหล่าผู้ฝึกตนของนิกายหยินหลัวที่เฝ้าอยู่ตรงทางออกแดนลับ ต่างมองมาที่ซูฝานด้วยความประหลาดใจ

ความจริงแล้วแดนลับขนาดเล็กของนิกายหยินหลัวมีไว้เพื่อให้ศิษย์ฝ่ายนอกได้ใช้ฝึกฝนเป็นหลัก แต่ละแดนลับจะถูกค่ายกลแบ่งออกเป็นหลายเส้นทาง ซึ่งทางสำนักจะคอยปล่อยสัตว์มารและอสูรกายเข้าไปเป็นระยะ

ทว่าโดยปกติในเส้นทางเหล่านั้นจะมีเพียงสัตว์มารเท่านั้น จะมีก็เพียงเส้นทางซ้ายสุดที่มักจะทิ้งอสูรกายเอาไว้หนึ่งตน แม้แต่ศิษย์ฝ่ายนอกทั่วไปก็ไม่กล้าบุ่มบ่ามเข้าไปที่นั่น ส่วนใหญ่จะไล่ระดับการท้าทายจากขวาไปซ้าย

ในการคัดเลือกผู้ฝึกตนอิสระครั้งนี้ ปกติจะเลือกใช้เส้นทางสายกลาง ส่วนพวกเด็กเส้นก็จะให้เดินเข้าประตูขวาสุดแทน เจ้าหมอนี่ไปล่วงเกินใครเข้ากันแน่ ถึงได้ถูกจัดให้ไปอยู่ตรงนั้น

ซูฝานเดินเข้าไปหาแล้วยื่นแผ่นหยกในมือให้

ศิษย์นิกายหยินหลัวคนหนึ่งรับไปดูแล้วก็ต้องอึ้งไปอีกรอบ เพราะแผ่นหยกแบบนี้มันมีเฉพาะพวกเด็กเส้นไม่ใช่หรือไง

“ข้าถือว่าผ่านแล้วใช่ไหม”

ศิษย์คนนั้นได้สติกลับมารีบพยักหน้าหงึกๆ “อะ... ผ่านแล้ว ผ่านแล้ว...”

“แล้วตอนนี้ข้าต้อง...”

ชายผู้นั้นหยิบป้ายระบุตัวตนออกมาส่งให้ซูฝาน “ภายในสามวัน จงนำป้ายนี้ไปรายงานตัวที่สาขาของตำหนักกิจการภายนอกที่เมืองชางจิว...”

ซูฝานรับป้ายมา พยักหน้าให้ฝ่ายตรงข้ามครั้งหนึ่งแล้วหมุนตัวจากไป

เขาดูจากสีหน้าของเหล่าศิษย์นิกายหยินหลัวก็รู้ได้ทันทีว่าเรื่องนี้ต้องมีลับลมคมใน เขาคงโดนใครบางคนแกล้งเข้าให้แล้ว

เมื่อซูฝานเดินพ้นออกมาจากทางออกแดนลับ ก็เห็นหลิวเฮ่อวิ่งหน้าตั้งเข้ามาหาทันที

“พี่ชาย ท่านร้ายกาจจริงๆ ถึงขั้นสังหารอสูรหนวดในแดนลับได้...”

ซูฝานไม่แยแสเขาแม้แต่น้อย ผลักเขาออกไปข้างทางแล้วเดินหน้าต่อไป

บัดซบเอ๊ย ดูท่าที่เขาเดาไว้จะถูกเป๊ะ ทุกความเคลื่อนไหวของเขาในแดนลับมีคนคอยเฝ้ามองอยู่ตลอดเวลาจริงๆ

“พี่ชาย รอข้าก่อน วันนี้ไม่ใช่ความผิดข้าเลยนะ เดิมทีจัดแจงไว้หมดแล้ว แต่ภายหลัง... ภายหลัง...”

ซูฝานได้ยินดังนั้นจึงหยุดเท้าแล้วหันกลับไปจ้องเขานิ่งๆ “ว่ามาสิ ภายหลังมันเกิดอะไรขึ้น...”

หลิวเฮ่ออึกอักอยู่นาน สุดท้ายถึงยอมคั้นคำพูดออกมา “เป็นศิษย์พี่หญิงครับ นางสั่งให้เปลี่ยนเส้นทางในแดนลับ...”

ซูฝานขมวดคิ้ว เขาจำได้ว่าไม่ได้ไปล่วงเกินนางเลยสักนิด มิหนำซ้ำยังเคยมอบความดีความชอบใหญ่โตให้นางด้วยซ้ำ

“ศิษย์พี่หญิงบอกว่าท่านซ่อนคมไว้ลึกเกินไป เลยอยาก... อยากลองดูฝีมือที่แท้จริงของท่านเสียหน่อย...”

ซูฝานหัวเราะออกมาด้วยความหงุดหงิด นี่มันว่างงานกันมากนักหรือไง เอาเวลาไปทำอย่างอื่นไม่ดีกว่าเหรอ

“งั้นรึ ฝากขอบใจศิษย์พี่หญิงของเจ้าด้วยแล้วกัน...”

เขาพูดจบก็ไม่สนใจหลิวเฮ่ออีก บังคับเรือวายุทมิฬเหินเวหาจากไปทันที

เมื่อกลับถึงตลาดการค้าหงหลิน ซูฝานเริ่มเก็บข้าวของเครื่องใช้

มองดูลานบ้านเล็กๆ แห่งนี้แล้วเขาก็อดสะท้อนใจไม่ได้ เพิ่งจะอยู่ได้ไม่กี่เดือนก็ต้องย้ายที่อีกแล้ว หวังว่าการเข้านิกายหยินหลัวครั้งนี้จะช่วยให้เขาอยู่อย่างสงบได้สักสองสามปีนะ

สิ่งที่ซูฝานเกลียดที่สุดคือการต้องร่อนเร่ไปทั่ว ชาติก่อนเขายังไม่ชอบไปเที่ยวด้วยซ้ำเพราะมันวุ่นวาย

การไปกับทัวร์ห้าวันสิบสถานที่ หรือหกวันเก้าประเทศ ต้องตื่นก่อนรุ่งสางกลับมาตอนเที่ยงคืน เหนื่อยล้าประดุจสัตว์ใช้แรงงาน นั่นไม่ใช่การเที่ยวในอุดมคติของเขาเลย มันเหมือนการอพยพหนีภัยมากกว่า

การท่องเที่ยวในใจของซูฝาน คือการหาสถานที่ที่ถูกใจแล้วฝังตัวอยู่นิ่งๆ สักสิบห้าวัน แต่นั่นมันวิถีคนรวยซึ่งไม่เกี่ยวกับเขาเลย

ส่วนการเที่ยวแบบประหยัด ซูฝานก็ไม่มีความมุมานะขนาดนั้น แบกเป้เน่าๆ ไปตกระกำลำบากทั่วโลกโดยไม่ทำงาน ไม่หาเลี้ยงครอบครัว ไม่ดูแลพ่อแม่รึไง

ดังนั้นซูฝานจึงสมัครใจที่จะอุดอู้อยู่บ้าน มากกว่าจะออกไปเบียดเสียดกับฝูงชนตามแหล่งท่องเที่ยวในช่วงวันหยุดยาว เพียงเพื่อจะถ่ายรูปลงโซเชียลบอกทุกคนว่า "โลกใบนี้ ข้ามาเหยียบแล้วนะ"

ความจริงแล้วคือเขาทั้งจน ทั้งขี้เกียจ และไม่อยากวุ่นวายต่างหาก

บ้านที่ตลาดการค้าหงหลินไม่มีอะไรให้เก็บมากนัก ลานบ้านสองแห่งก็คืนเจ้าของไป ของที่ใช้ไม่ได้ก็ทิ้งไว้ที่นั่น

แน่นอนว่า ผักกาดดองเปรี้ยวหลายโอ่งยักษ์ และกิมจิอีกสิบกว่าโหลนั้น ต้องเอาไปด้วยแน่นอน

ช่วยไม่ได้ เขาขาดรสชาตินี้ไม่ได้จริงๆ เข้าสำนักแล้วอย่างไร จะไม่ต้องกินข้าวแล้วรึไง

เขาวุ่นวายเก็บกวาดจนถึงพลบค่ำก็เรียบร้อยดี ซูฝานยังคงอยู่ในลานบ้าน เตรียมจัดแจงมื้อค่ำมื้อสุดท้าย

ในตอนนั้นเอง ยันต์สื่อสารที่เหน็บอยู่ที่เอวพลันอุ่นวาบขึ้น

ซูฝานหยิบยันต์ออกมา มีเสียงของหลิวเฮ่อดังลอดออกมา “พี่ชาย ข้ากับศิษย์พี่หญิงกำลังจะไปถึงแล้ว...”

ให้ตายสิ... ไม่จบไม่สิ้นจริงๆ

ทว่าในเมื่อเขาจะมา ซูฝานก็ห้ามไม่ได้

จะมาก็มาเถอะ เขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าศิษย์พี่หญิงผู้นี้ติดใจอะไรในตัวผู้ฝึกตนอิสระกระจอกๆ อย่างเขานักหนา

พอฟ้าเริ่มมืด ศิษย์พี่หญิงก็เดินทางมาถึง

ครั้งนี้นางไม่ได้พาบริวารมาเป็นโขยง มีเพียงหลิวเฮ่อที่เดินตามหลังมาประดุจลูกสมุนผู้ซื่อสัตย์

ศิษย์พี่หญิงเดินเข้าลานบ้านพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ “เข้าสำนักไปแล้ว หากข้าอยากกินอาหารฝีมือเจ้า จะทำอย่างไร?”

ซูฝานได้ยินดังนั้นจึงยิ้มกล่าว “ท่านก็แค่บอกหลิวเฮ่อมาสิครับ ข้าจะจัดเตรียมให้ท่านเป็นการส่วนตัว...”

ศิษย์พี่หญิงพยักหน้าอย่างพึงพอใจก่อนจะเดินเข้าบ้านพร้อมกับซูฝาน

ภายในห้องโถงจัดโต๊ะอาหารไว้พร้อมสรรพ ล้วนเป็นเมนูที่ศิษย์พี่หญิงมักจะสั่งทานเป็นประจำ

“ศิษย์พี่หญิง เชิญนั่งตรงนี้ครับ...”

ซูฝานเชิญนางนั่งที่ตำแหน่งประธาน หยิบกาเหล้าแรงที่อุ่นไว้เตรียมจะรินให้ ทว่ากลับถูกนางห้ามไว้ก่อน

ศิษย์พี่หญิงหยิบขวดสุราขวดหนึ่งออกมาจากถุงมิติส่งให้ซูฝาน

“นี่คือสุราวิญญาณที่ข้าจิ๊กมาจากที่บ้านเมื่อหลายปีก่อน เก็บไว้ไม่กล้าดื่ม วันนี้พวกเรามาดื่มขวดนี้กัน”

ซูฝานรับสุราวิญญาณมาด้วยความรู้สึกประหลาดใจกึ่งเกรงใจจนทำตัวไม่ถูก ดูจากลักษณะขวดแล้ว นี่ต้องเป็นสุราวิญญาณของแท้แน่นอน

ศิษย์พี่หญิงเห็นท่าทางเหมือนคนไม่เคยพบเคยเห็นของซูฝานก็นึกรำคาญจนต้องปรายตามองค้อน “เปิดสิ...”

ในเมื่อท่านสั่ง ข้าจะไปขัดได้อย่างไร ซูฝานเองก็อยากรู้รสนิยมของสุราวิญญาณมานานแล้ว

ซูฝานไม่ลีลาให้เสียเวลา เปิดจุกขวดออกเสียงดัง "ป๊อป"

กลิ่นหอมกรุ่นเข้มข้นพลันแผ่กระจายไปทั่วห้องในพริบตา

เพียงแค่ได้กลิ่น ซูฝานก็รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่า พลังวิญญาณในร่างคล้ายจะตื่นตัวขึ้นมาทันที

“นี่คือเมรัยพันวิญญาณ รวบรวมแก่นแท้แห่งพสุธาและกลั่นกรองพลังจากสุริยันจันทรา เพียงอึกเดียวก็มีค่าเท่ากับการบำเพ็ญเพียรหนึ่งเดือน”

เมื่อได้ยินคำอธิบาย ซูฝานก็บรรจงรินเหล้าให้ศิษย์พี่หญิงอย่างระมัดระวัง น้ำสุราสีเขียวมรกตค่อยๆ ไหลรินลงสู่จอก

หลิวเฮ่อที่ยืนอยู่ข้างๆ จ้องเขม็งจนตาค้างด้วยความอยาก ทว่าซูฝานกลับไม่รินให้เขาเลยสักหยด

“พี่ชาย ข้าด้วยสิ รินให้ข้าสักจอกสิครับ...”

ซูฝานเมินเฉยต่อเสียงนกเสียงกา บรรจงยกจอกเหล้าขึ้น “ศิษย์พี่หญิง จอกนี้ข้าขอคารวะท่าน...”

พูดจบเขาก็ไม่รอให้ศิษย์พี่หญิงเอ่ยปาก กระดกดื่มลงไปอึกใหญ่ทันที

สุราวิญญาณเลิศรสเพียงใด หากไม่ได้กลืนลงท้องย่อมไม่ใช่ของตนเอง จะมัวลีลาทำพระแสงอะไร

ทันทีที่น้ำสุราพาดผ่านลำคอ มันพลันเปลี่ยนเป็นสายเพลิงร้อนแรงพุ่งพล่านแผดเผา

อวัยวะภายในคล้ายถูกไฟสุม เลือดในกายเดือดพล่าน!

ความรู้สึกในยามที่สุราไหลลงสู่กระเพาะคือกระแสความอบอุ่นสายหนึ่งพลันระเบิดออก แทรกซึมไปทั่วทุกรูขุมขนและทุกส่วนของร่างกาย

ซูฝานรู้สึกได้ถึงความปลอดโปร่งแจ่มใสอย่างบอกไม่ถูก ราวกับเส้นชีพจรทั่วร่างถูกทะลวงให้เชื่อมทะลุถึงกันในชั่วพริบตาเดียว