บทที่ 79 อสูรหนวด

ซูฝานก็นับว่าเคยผ่านวิกฤตความเป็นตายมาหลายครั้ง จึงพอจะคาดการณ์อันตรายได้ในระดับหนึ่ง

เขาสั่งการตามสัญชาตญาณให้เปลี่ยนทิศทางการบิน ทันใดนั้นหนวดเส้นหนึ่งที่เต็มไปด้วยปุ่มดูดก็ฟาดผ่านตำแหน่งที่เขาเคยอยู่เมื่อครู่ไปประดุจแส้

ลางสังหรณ์ของซูฝานไม่ผิดเพี้ยน เขาถูกอสูรกายในรอยแยกจับจ้องเข้าให้แล้ว

เขาเร่งความเร็วสุดชีวิต บังคับ เรือวายุทมิฬ ให้พุ่งทะยานด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่จะทำได้

พร้อมกับหักเลี้ยวเปลี่ยนทิศทางอย่างต่อเนื่อง หนวดขนาดยักษ์หลายเส้นฟาดผ่านร่างเขาไปอย่างกระชั้นชิด

ในช่วงเวลานั้น สถานการณ์ช่างหมิ่นเหม่ต่อความตายยิ่งนัก

ทุกครั้งที่หนวดฟาดลงมา มันจะเฉียดผ่านร่างกายของซูฝานไปอย่างหวุดหวิดชนิดเส้นยาแดงผ่าแปด

ทว่าในขณะที่ซูฝานเกือบจะถึงอีกฟากของรอยแยก โชคที่ดีของเขาก็หมดลง เขาถูกหนวดเส้นหนึ่งฟาดเข้าที่ตัวจนได้

โครม!!

ร่างของซูฝานกระเด็นหวือไปกระแทกกับผนังหินของรอยแยกอย่างแรง ก่อนจะดิ่งวูบลงไปเบื้องล่าง

ยามนี้ที่หน้าม่านแสง หลิวเฮ่อทรุดตัวลงนั่งกับพื้นด้วยสีหน้าโศกเศร้าแค้นเคือง

"จบสิ้นแล้ว พี่ชายข้าตายแล้ว..."

ศิษย์พี่หญิงที่อยู่ข้างๆ ปรายตามองเขาพลางดุว่า "แค่ตัวกินคนหนวดเดียว ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะจัดการไม่ได้"

หลิวเฮ่อทุบกำปั้นลงบนพื้น ตะโกนลั่นด้วยดวงตาที่แดงก่ำ

"แต่นั่นมันอสูรกายนะท่าน! เขาอยู่แค่ระดับหลอมปราณขั้นสี่ จะไปสู้ได้อย่างไร"

ศิษย์พี่หญิงแค่นเสียงหัวเราะเยาะ "มีแต่เจ้านั่นแหละที่ตาถั่ว หมอนั่นอยู่ระดับหลอมปราณขั้นหกแล้ว แถมยังเป็นผู้ฝึกกายอีก คอยดูเถอะ เดี๋ยวเขาก็ปีนขึ้นมาได้เอง"

หลิวเฮ่อกังวลเป็นอย่างมาก ทว่าเขาก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะม่านแสงมองไม่เห็นเหตุการณ์ภายในรอยแยก

ซูฝานชักกระบี่เวทออกมา ในระหว่างที่ร่างกำลังดิ่งลงอย่างรวดเร็ว เขาก็ปักกระบี่เข้ากับผนังหินเพื่อยึดร่างไว้ ทว่าร่างกายยังคงกระแทกเข้ากับผนังหินอีกรอบ

แรงกระแทกทำให้เขาเกือบกระอักเลือดออกมา หากไม่ใช่เพราะมีร่างกายที่แข็งแกร่งปานเหล็กกล้า แรงกระแทกเพียงไม่กี่ครั้งนี้คงทำให้กระดูกทั่วร่างแหลกละเอียดไปแล้ว

ซูฝานเพิ่งจะทรงตัวได้ หนวดอีกเส้นก็ฟาดเข้ามาอีกครั้ง เขาเอี้ยวตัวหลบไปได้ทันท่วงที

เพียะ!!

หนวดขนาดยักษ์ฟาดผนังหินจนเกิดรอยแยกเป็นทางลึก เศษหินร่วงกราวลงมาไม่ขาดสาย

จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้ เขาตกเป็นฝ่ายรับเกินไป

ซูฝานคอยหลบหลีกการจู่โจมของหนวดหลายเส้นที่ผลัดกันฟาดเข้ามา พลางเปิดใช้งาน เนตรเนรมิตอสนี เพื่อค้นหาตำแหน่งที่ตั้งของอสูรกาย

ภายในรอยแยกมีแท่งหินรูปร่างแปลกตาขึ้นเรียงรายหนาแน่นไปหมด

ซูฝานพบร่องรอยของอสูรกายบนแท่งหินต้นหนึ่ง

รูปลักษณ์ของมันดูคล้ายกับปลาหมึกยักษ์ที่พันอยู่รอบแท่งหิน มีดวงตาเรียงเป็นแถวซึ่งทอประกายเด่นชัดท่ามกลางรอยแยกที่มืดมิด

ร่างมหึมาของมันอาศัยหนวดหลายเส้นคอยเปลี่ยนตำแหน่งไปมาตามแท่งหินอย่างคล่องแคล่ว และไม่ลืมที่จะใช้หนวดฟาดใส่ซูฝานอยู่ตลอดเวลา

เมื่อเห็นอสูรกายขยับเข้าใกล้เขามากขึ้นเรื่อยๆ ซูฝานก็รู้ว่าต้องลงมือทำอะไรสักอย่าง

หนวดขนาดยักษ์ฟาดลงมาอีกครั้ง ซูฝานหลบได้อีกหน ทว่าในช่วงที่มันกำลังจะชักหนวดกลับ เขาพลันตัดสินใจใช้ คาถาวายุสัญจร พุ่งเข้าหาหนวดเส้นนั้นเอง

หนวดม้วนตลบเข้ารัดเอวของซูฝานทันที ก่อนจะฉุดกระชากร่างเขาเข้าไปหาตัวมัน

อสูรกายอ้าปากที่ดูน่าสยดสยองคล้ายดอกเบญจมาศ เตรียมจะกลืนกินซูฝานลงไปในคำเดียว

ในตอนนั้นเอง เมล็ดพันธุ์มรรคาในร่างซูฝานพลันระเบิดพลังออก อสนีปราณสุริยันอันร้อนแรงแผ่ซ่านไปทั่วทุกขุมขนในพริบตา

ร่างทั้งร่างของเขาเปรียบเสมือนเหล็กที่ถูกเผาจนแดงโชน หนวดที่รัดเอวเขาอยู่พลันคลายออกทันที

ซูฝานฉวยโอกาสหลุดจากการพันธนาการ ร่างกายพริ้วไหวประดุจสายลม หลบพ้นคมปากที่น่าขยะแขยงของอสูรกาย แล้วพลิกตัวขึ้นไปอยู่บนร่างของมันได้สำเร็จ

เขากระชับกระบี่ยักษ์ด้วยสองมือ แล้วปักลงไปสุดแรง

ฉึก!!

กระบี่ยักษ์สีดำที่ห่อหุ้มด้วยอสนีปราณสุริยันจมลึกเข้าไปในเนื้อของอสูรกาย

ซูฝานกำด้ามกระบี่แน่น สองเท้าถีบลงบนร่างอสูรกายเต็มเหนี่ยวแล้วหงายหลังดิ่งวูบลงไปเบื้องล่าง

โลหิตสีดำสนิทพุ่งกระฉูดออกมารอบทิศทาง เปรอะเปื้อนไปทั่วใบหน้าและร่างกายของเขา

ด้วยแรงเหวี่ยงจากแรงโน้มถ่วง ผนวกกับคมกระบี่ที่ฝังลึก ทำให้ร่างอสูรกายถูกกรีดจนเป็นแผลยาวเหวอะหวะ

โฮก!!

อสูรกายแผดเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ร่างกายบิดเร้าอย่างบ้าคลั่ง หนวดหลายเส้นฟาดไปมาอย่างไร้ทิศทาง

เท้าของซูฝานแลบประกายสายฟ้า ร่างไปปรากฏบนแท่งหินต้นหนึ่ง เขาเคลื่อนที่พริบตาอยู่กลางอากาศหลายครั้งเพื่อหลบการฟาดของหนวด ก่อนจะโจนทะยานกลับขึ้นไปบนตัวอสูรกายอีกรอบ

เขาเหวี่ยงกระบี่เต็มแรง ฟันหนวดเส้นหนึ่งของอสูรกายจนขาดสะบั้นถึงโคน

จากนั้น ซูฝานก็เปิดฉากไล่ถลุงอสูรกายจนมันแทบสิ้นใจ หนวดอีกหลายเส้นถูกเขาฟันขาดกระจุย

สุดท้าย ซูฝานปักกระบี่ยักษ์ที่อาบไปด้วยปราณมรณะอันร้อนระอุเข้าที่ส่วนหัวของอสูรกาย

เมล็ดพันธุ์มรรคาหมุนวนอย่างรุนแรง ส่งผ่านอสนีปราณสุริยันเข้าสู่ร่างอสูรกายผ่านคมกระบี่

อสูรกายกรีดร้องด้วยเสียงโหยหวนอันแหลมสูง ร่างกายสั่นกระตุกอย่างรุนแรง ทว่ามันไม่อาจต้านทานการแผดเผาของอสนีปราณสุริยันได้เลย

เพียงครู่เดียว อสูรกายก็นิ่งสงบไป

นี่เป็นครั้งแรกที่ซูฝานต้องเผชิญหน้ากับอสูรกายที่แท้จริง จากเดิมที่เคยเจอแต่พวกที่แปรสภาพจากดวงจิตมาร

เขาเองก็ไม่แน่ใจว่า เป็นเพราะตัวเขาแข็งแกร่งขึ้น หรือว่าอสูรกายตัวนี้มันอ่อนแอเกินไปกันแน่

อย่างไรเสีย ในสายตาของซูฝาน เจ้านี่ก็แค่รูปลักษณ์ภายนอกดูน่ากลัว ฝีมือจริงๆ กลับงั้นๆ

อย่างมากก็แค่ซ่อนตัวในรอยแยกเพื่อลอบกัดซึ่งพอกดดันเขาได้บ้าง นับว่าเป็นพวกสายลอบกัดเหมือนๆ กับเขานั่นแหละ

ทว่ามันช่างโชคร้ายที่มาเจอเขา เพราะไม่ว่าจะเป็นอสนีปราณสุริยันหรือกระบี่เวท ล้วนแต่เป็นดาวข่มของพวกอสูรกายทั้งสิ้น

ความจริงเขาเองก็นับว่าโชคดีที่รอดมาได้ หากเป็นผู้ฝึกตนอิสระคนอื่นที่มาเจอสถานการณ์นี้ ย่อมต้องตายอย่างไม่มีทางเลี่ยง

ต่อให้เป็นศิษย์สำนักมาเอง ในสภาพที่เสียเปรียบอย่างยิ่งเมื่อครู่ อย่าว่าแต่จะสังหารอสูรกายเลย แค่จะหนีรอดไปได้ก็นับว่าเก่งกาจมากแล้ว

ซูฝานยื่นมือหมายจะดึงกระบี่ออก ทว่าเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็บังเกิดขึ้น

ซากศพมหึมาของอสูรกายเริ่มหดตัวลงอย่างช้าๆ และเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งเนื้อหนังของมันแห้งเหี่ยวกลายเป็นซากที่ไร้ชีวิต

ผ่านไปครู่ใหญ่ ซูฝานถึงพอจะตั้งสติได้

เขาดึงกระบี่ออกมาด้วยความมึนงง กระบี่เวทที่เคยเก่ากะดำกะด่าง บัดนี้กลับเปลี่ยนสภาพไปแล้ว

ตัวกระบี่ที่เคยหม่นหมองกลับดูราวกับมีชีวิตขึ้นมา พื้นผิวที่เป็นสีดำสนิทประดุจน้ำหมึกเริ่มมีแสงลี้ลับทอประกายจางๆ

มิหนำซ้ำยังแฝงไว้ด้วยไอเย็นที่พิลึกพิลั่น เพียงแค่จ้องมองก็รู้สึกเหมือนดวงวิญญาณจะถูกกระชากหลุดออกจากร่าง

เพียงชั่วครู่เดียว กระบี่เวทเล่มนี้กลับสูบกลืนแก่นแท้จากเลือดเนื้อของอสูรกายไปจนหมดสิ้น

ซูฝานขมวดคิ้วแน่น กระบี่เล่มนี้สุดท้ายแล้วมันจะกลายเป็นกระบี่มารไปหรือเปล่านะ

ช่างมันเถอะ ออกจากแดนลับไปก่อนค่อยว่ากัน

ซูฝานเก็บซากอสูรกายเข้าถุงมิติ จากนั้นจึงหยิบ เรือวายุทมิฬ ออกมา บังคับอุปกรณ์เวทพุ่งทะยานออกจากรอยแยกทันที

หลิวเฮ่อเห็นซูฝานพุ่งออกมาจากรอยแยกได้สำเร็จ ก็รีบลุกขึ้นจากพื้นด้วยความดีใจ

"ศิษย์พี่หญิง พี่ชายข้าออกมาแล้วครับ!"

ศิษย์พี่หญิงปรายตามองเขาแวบหนึ่งพลางกล่าวอย่างดูแคลน "อสูรหนวดน่ะ ในเหวมารแสนลี้มีถมเถไป จริงสิ เจ้ายังไม่เคยไปที่นั่นใช่ไหม ไว้คราวหน้าข้าจะหาโอกาสส่งเจ้าไปฝึกฝนที่เหวมารสักสองสามปีแล้วกัน"

"อย่าเลยครับท่านศิษย์พี่ ข้าเพิ่งจะเข้าฝ่ายในมาเองนะ..."

"เจ้าไปลองถามดูเถอะ ศิษย์ฝ่ายในคนไหนบ้างที่ไม่เคยไปเหวมารแสนลี้ เจ้าเองก็ถึงเวลาที่ต้องออกไปเปิดหูเปิดตาบ้างแล้ว"

ซูฝานออกจากรอยแยกมาได้ เขาต้องใช้ยันต์ทำความสะอาดไปหลายแผ่นกว่าจะชำระล้างคราบสกปรกบนตัวจนหมด

จากนั้นตลอดทางเขาก็ไม่พบอสูรกายอีกเลย พบเพียงสัตว์มารอยู่บ้าง ซึ่งอาจจะเป็นอันตรายใหญ่หลวงสำหรับผู้ฝึกตนอิสระคนอื่น

ทว่าสำหรับซูฝานแล้ว สัตว์วิญญาณที่ระดับต่ำกว่าขั้นสอง ย่อมไม่นับว่าเป็นอุปสรรคสำหรับเขาเลยแม้แต่น้อย

เมื่อซูฝานเดินพ้นจากแดนลับออกมา เขาก็พบว่าศิษย์ของนิกายหยินหลัวหลายคนต่างพากันมองเขาด้วยสายตาประหลาดใจ

ไอ้โง่นี่เป็นใครกัน ทำไมถึงหลุดเข้าไปที่นั่นได้ล่ะเนี่ย