บทที่ 78 ศิษย์พี่หญิง ท่านจะโหดเกินไปแล้ว

หลิวเฮ่อไหนเลยจะคาดคิดว่าศิษย์พี่หญิงจะถามเช่นนี้ เขาถึงกับอึ้งกิมกี่ อ้าปากค้างตะกุกตะกักอยู่นานสองนาน

"เอ่อ... มะ... ไม่ใช่ครับ..."

ศิษย์พี่หญิงหาได้สนใจเขาไม่ เจ้าเด็กนี่นับว่ามีสัจจะและรักพวกพ้องดี เพียงแต่หัวอ่อนและซื่อบื้อไปหน่อยเท่านั้น

ทว่านางกลับเริ่มมีความสนใจในตัวพ่อครัวนั่นมากขึ้นเรื่อยๆ

คิดได้ดังนั้น ศิษย์พี่หญิงจึงเรียกกระบี่บินออกมาหนึ่งเล่ม ก้าวขึ้นเหยียบทะยานออกไปนอกประตูสำนักทันที

หลิวเฮ่อและศิษย์ฝ่ายในคนอื่นๆ เห็นดังนั้นก็รีบบังคับอุปกรณ์เวทพุ่งตามไปติดๆ

ศิษย์พี่หญิงบังคับกระบี่มาถึงสถานที่ทดสอบแดนลับของผู้ฝึกตนอิสระ นางไม่ได้เดินผ่านลานกว้างที่เหล่าผู้ฝึกตนอิสระมาชุมนุมกัน ทว่ากลับก้าวเข้าทางถ้ำที่อยู่ด้านข้างแทน

เมื่อมาถึงโถงกว้าง ภายในมีม่านแสงขนาดมหึมาตั้งตระหง่านอยู่ไม่ต่างจากม่านแสงในสำนัก ผู้อาวุโสฝ่ายนอกหลายคนกำลังรวมตัวกันอยู่ที่หน้าม่านแสงนั้น

เมื่อเห็นศิษย์พี่หญิงฝ่ายในเดินเข้ามา พวกเขาต่างพากันคารวะทำความเคารพ

ศิษย์พี่หญิงโบกมืออย่างองอาจ บอกให้พวกเขาทำหน้าที่ของตนต่อไป ส่วนนางก็ก้าวเข้าไปยังห้องที่อยู่ด้านข้าง

นางจัดการปรับแต่งบางอย่างเพียงชั่วครู่ ก็สามารถแยกดึงภาพจากอุปกรณ์เวทบันทึกภาพรูปจานกลมชิ้นหนึ่งออกมาได้ และบันดาลให้เกิดม่านแสงขึ้นบนผนังห้อง

ภายในม่านแสงปรากฏภาพคนเพียงคนเดียว นั่นคือซูฝาน

หลิวเฮ่อและคนอื่นๆ ต่างพากันยืนงงเป็นไก่ตาแตก

"ศิษย์พี่หญิง ท่านคิดจะทำอะไรกันแน่ครับ?"

"ไม่มีอะไรหรอก แค่ข้านึกอยากทำอะไรขึ้นมาเฉยๆ"

เมื่อได้ยินศิษย์พี่หญิงกล่าวเช่นนั้น หลิวเฮ่อก็ไม่กล้าซักไซ้ต่อ

ยามนี้ซูฝานกำลังเปิดใช้งาน เนตรเนรมิตอสนี คอยสำรวจอุปกรณ์เวทรูปทรงจานกลมที่ลอยอยู่บนอากาศอย่างเงียบๆ

เขายิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกประหลาดใจ เพราะคุณลักษณะของจานกลมเหล่านั้น คล้ายคลึงกับโดรนติดกล้องในชาติก่อนอย่างยิ่ง

พวกมันบินว่อนไปมาบนท้องฟ้าเป็นระยะ บางครั้งก็หยุดนิ่งอยู่กับที่แล้วค่อยบินจากไป

อุปกรณ์เวทจานกลมเหล่านี้ดูเหมือนจะสลักค่ายกลยันต์เร้นกายและสงบเสียงไว้ คนทั่วไปย่อมยากจะสังเกตเห็น

ในตอนนั้นเอง แววตาของเขาพลันเย็นเยียบขึ้น สัมผัสเทวะของเขากวาดไปพบจานกลมชิ้นหนึ่งกำลังหยุดนิ่งอยู่เหนือศีรษะของเขาพอดี

ซูฝานแสร้งทำเป็นไม่รู้เห็น ทว่าในใจกลับครุ่นคิดไม่หยุด

ดูท่าหลังจากเข้าสู่แดนลับแล้ว เขาต้องพยายามไม่เปิดเผยไพ่ตายของตนเองออกไปโดยไม่จำเป็น

แม้แถวจะยาวเหยียด ทว่าผู้ฝึกตนอิสระที่เข้าสู่แดนลับด้วยฝีมือที่อ่อนแอนั้นมักจะถูกส่งตัวออกมาอย่างรวดเร็ว

ดังนั้น กระบวนการรอคอยจึงดำเนินไปค่อนข้างไว

เมื่อใกล้จะถึงคิวของซูฝาน ก็มีเสียงเซ็งแซ่อื้อฉาวดังมาจากด้านหน้า

"ทำไมเข้าแดนลับต้องจ่ายหินวิญญาณถึงสิบก้อนด้วยล่ะ?"

ที่แท้ผู้ฝึกตนอิสระจำนวนมากต่างไม่พอใจที่ต้องเสียหินวิญญาณเพิ่ม

คนของนิกายหยินหลัวหาได้สนใจเหตุผลของพวกเขาไม่

"จะจ่ายหรือไม่จ่าย ไม่จ่ายก็ไสหัวไป..."

แม้ผู้ฝึกตนอิสระจะโกรธแค้นเพียงใด ทว่าสุดท้ายต่างก็ต้องข่มกลั้นอารมณ์แล้วยอมจ่ายหินวิญญาณแต่โดยดี

ซูฝานหันไปมองแถวอันยาวเหยียดเบื้องหลัง

คนมากมายขนาดนี้ คนละสิบหินวิญญาณ ผู้ฝึกตนอิสระนับหมื่นคนรวมกันย่อมไม่ใช่จำนวนน้อยๆ นิกายหยินหลัวช่างทำธุรกิจเก่งกาจนัก

ในที่สุด ก็ถึงตาของซูฝาน

เขาทำตามที่หลิวเฮ่อเคยบอกไว้ ยามเผชิญหน้ากับผู้ฝึกตนของนิกายหยินหลัว เขาแสร้งทำเป็นดึงแขนเสื้อขึ้นอย่างสงบนิ่ง เผยให้เห็นรอยประทับที่แขน

ผู้ฝึกตนของนิกายหยินหลัวพยักหน้าให้เบาๆ จนแทบสังเกตไม่ได้ ก่อนจะยื่นแผ่นหยกชิ้นหนึ่งให้เขา

"หยดเลือดลงไปหนึ่งหยด หากเจออันตรายในแดนลับ จงบดทำลายมันทิ้งเสีย แล้วเจ้าจะถูกส่งตัวออกมา"

ซูฝานรับแผ่นหยกมา หยดเลือดลงไปตามสั่ง จากนั้นจึงเดินตามคำชี้ทางมุ่งหน้าสู่ทางเข้าแดนลับ

พื้นที่เบื้องหน้าของเขาดูคล้ายผิวน้ำที่กระเพื่อมไหวเป็นระลอกคลื่นจางๆ

ซูฝานก้าวเข้าไปลองแตะดู ปลายนิ้วสัมผัสได้ประหนึ่งจุ่มลงในน้ำ

พื้นที่เบื้องหน้าดูราวกับเป็นสิ่งลวงตาที่ไม่มั่นคง

เขาพุ่งตัวไปข้างหน้า ร่างทั้งร่างพลันมลายหายเข้าไปในพื้นที่กระเพื่อมไหวนั้นทันที

เขารู้สึกเหมือนผ่านเยื่อบางๆ ชั้นหนึ่ง ราวกับก้าวเข้าสู่โลกอีกใบ ทัศนียภาพเบื้องหน้าพลันกว้างขวางขึ้นอย่างฉับพลัน

มันคือห้องโถงกว้างที่มีผู้ฝึกตนชุดคลุมดำหลายคนยืนคุมเชิงอยู่

"หลักฐานแดนลับ?"

ซูฝานรีบหยิบแผ่นหยกส่งให้ อีกฝ่ายรับไปแล้วมองเขาด้วยสายตาแปลกประหลาดวูบหนึ่ง

"จงไปทางประตูซ้ายสุดนั่น..."

แม้จะไม่เข้าใจว่าเหตุใดอีกฝ่ายถึงมองเขาด้วยสายตาเช่นนั้น ทว่าซูฝานก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ

เขาเดินไปที่ประตูบานซ้ายมือแล้วผลักประตูเข้าไป

"ศิษย์พี่ ข้าดูที่แผ่นหยกแล้ว ไม่ใช่ว่าควรจัดให้เขาไปที่ประตูขวาหรอกหรือครับ?"

"ข้าก็ไม่ได้ตาบอด แต่ศิษย์พี่หญิงฝ่ายในท่านหนึ่งจงใจส่งข่าวมา บอกให้ส่งเขาไปทางซ้าย"

"ประตูซ้ายนั่น... มันมีมารที่แท้จริงสถิตอยู่นะครับ ไม่ได้มีใครเข้าไปนานมากแล้ว"

"แล้วจะให้ข้าทำอย่างไร ใครใช้ให้เขาไปล่วงเกินศิษย์พี่หญิงฝ่ายในกันล่ะ ข้าจะกล้าขัดคำสั่งนางรึ"

ยามนี้ หลิวเฮ่อทำท่าทางลนลานประหนึ่งถูกไฟรนก้น พยายามคะยั้นคะยอศิษย์พี่หญิงไม่หยุด

"ศิษย์พี่หญิง ท่านจะโหดเกินไปแล้ว พี่ชายข้าไม่ได้ไปทำอะไรให้ท่านขุ่นเคืองเลยนะ แถมยังช่วยท่านสร้างความดีความชอบใหญ่โตขนาดนั้น ท่านส่งเขาไปที่นั่นได้อย่างไรกัน"

ศิษย์พี่หญิงรำคาญใจยิ่งนัก นางถลึงตาใส่เขาหนึ่งที

"วางใจเถอะ ต่อให้เจ้าตาย เขาก็ไม่มีวันตายหรอก"

หลิวเฮ่อร้อนรนขึ้นมาทันที ตะโกนลั่น "ศิษย์พี่หญิง ที่นั่นมีมารที่แท้จริงอยู่นะครับ ฝ่ายนอกไม่ได้มีใครเข้าไปตั้งนานแล้ว"

"หึหึ เจ้าหมอนั่นน่ะชอบทำตัวลับๆ ล่อๆ ปิดบังฝีมือ ไม่รู้ว่าแอบซ่อนไม้ตายไว้มากแค่ไหน คอยดูเถอะ..."

ซูฝานผลักประตูเข้าไป ทันทีที่ก้าวเท้า ร่างทั้งร่างกลับพลันดิ่งวูบลงไปทันที

ประหนึ่งตกลงสู่เหวที่ไร้ก้นบึ้ง ร่างกายลอยเคว้งร่วงหล่นลงไปอย่างต่อเนื่อง

ผ่านไปครู่หนึ่ง ความรู้สึกเบาหวิวโอนเอนก็มลายหายไป

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ซูฝานพบว่าตนเองมาถึงสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยเสียแล้ว

นี่คือโลกสีหม่นที่ดูมืดมน ทั่วทุกแห่งหนหนาแน่นไปด้วยม่านหมอกจางๆ กว้างไกลสุดลูกหูลูกตาจนหาจุดจบไม่ได้

ทุกหนแห่งมีต้นไม้แห้งกรังและวัชพืชที่รูปร่างบิดเบี้ยวราวกับภูตผีปีศาจขึ้นระเกะระกะ ทุกสิ่งล้วนเป็นสีเทาซากศพ ไร้ซึ่งกลิ่นอายแห่งชีวิต

บางครั้งยังพบเห็นลำธารสายเล็กๆ ไหลผ่าน ทว่าน้ำนั้นขุ่นมัวยิ่งนัก ทั้งยังมีทะเลสาบที่สงบนิ่งดุจน้ำตาย ส่งกลิ่นเหม็นเน่าจางๆ ออกมา

พลังวิญญาณที่นี่เบาบางอย่างยิ่ง สิ่งที่ลอยละล่องอยู่ในอากาศส่วนใหญ่กลับเป็นปราณมารจากต่างภพ

ซูฝานแผ่สัมผัสเทวะออกไป ทัศนียภาพรัศมีร้อยเมตรล้วนอยู่ในสายตา

เพียงกวาดมองดู ภายใต้พื้นดินที่เน่าเปื่อยเบื้องล่าง เขาสามารถมองเห็นเหล่าแมลงที่ดุร้ายสยดสยองได้อย่างชัดเจน

ที่ไกลออกไปมีรอยแยกขนาดมหึมา ซูฝานใช้สัมผัสเทวะสำรวจลงไปเบื้องล่าง พบว่ามีลมหยินพัดหวีดหวิว ประดุจเสียงร้องโหยหวนของภูตผี

"นี่น่ะหรือคือแดนลับที่ง่ายที่สุด?"

สัมผัสเทวะของซูฝานเริ่มสำรวจขึ้นไปทีละจุด ทว่ากลับไม่พบสิ่งใดผิดปกติ

ทว่าไม่รู้เพราะเหตุใด เขากลับรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งกำลังจับจ้องมองเขาอยู่ตลอดเวลา

ซูฝานลอบหัวเราะในใจ คาดว่าการกระทำทุกอย่างของเขาคงอยู่ในสายตาของคนอื่นหมดแล้ว

เขาก้าวเดินไปข้างหน้า พื้นดินนั้นเน่าเปื่อยและเป็นโคลนตม ก้าวเดินไปแต่ละก้าวล้วนจมลึก ลำบากลำบนอย่างยิ่ง

ฟิ้ว!!

ทันใดนั้น จากในโคลนตมข้างกาย งูพิษตัวหนึ่งพลันดีดตัวขึ้นมา พุ่งเข้าใส่ต้นขาของเขาอย่างรวดเร็ว

เพียะ!!

ซูฝานยื่นมือไปคว้าคอเจ้างูพิษตัวนั้นไว้ได้ทันควัน เขาชูมันขึ้นมาตรงหน้าแล้วพิจารณาดูอย่างละเอียด

ลำตัวของงูดำทมิฬประดุจน้ำหมึก เกล็ดหนาและหยาบกร้าน ดูคล้ายกับกิ่งไม้แห้ง บนหัวมีเขาคดเคี้ยวหนึ่งข้าง อ้าปากกว้างอย่างดุร้ายสยดสยอง

นี่คือสัตว์มารที่ถูกปราณมารแปดเปื้อนภายในเหวมารแสนลี้ เมื่อเทียบกับสัตว์วิญญาณแล้ว พวกมันดุร้ายและเจ้าเล่ห์กว่ามาก

ซูฝานออกแรงบีบจนคองูมารหักสะบั้น ก่อนจะโยนมันทิ้งไปข้างทาง

จากนั้นเป็นต้นมา มีสัตว์มารพุ่งเข้าลอบโจมตีเขาเป็นระยะ ตั้งแต่แมลงมารขนาดเท่าปลายนิ้ว ไปจนถึงกิ้งก่ามารที่ยาวหลายเมตร

แม้สัตว์มารจะดุร้าย ทว่าซูฝานก็จัดการพวกมันได้อย่างง่ายดาย

แม้สภาพแวดล้อมจะเลวร้าย ทว่าตลอดทางกลับไม่มีอันตรายที่แท้จริงเลย สมกับที่เป็นแดนลับระดับง่ายที่สุด

หากใช้ความเร็วระดับนี้ อีกไม่นานคงเดินไปถึงทางออกเบื้องหน้าได้

เมื่อนั้น ข้าก็จะเป็นคนของนิกายหยินหลัวแล้ว

เดินต่อไปอีกครู่หนึ่ง ซูฝานก็มาหยุดอยู่ที่หน้าหน้าผาที่เป็นรอยแยกขนาดใหญ่

รอยแยกนี้ลึกจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง กว้างประมาณหลายร้อยเมตร และหนาแน่นไปด้วยปราณมารอันมหาศาล

ซูฝานบังคับเรือวายุทมิฬพุ่งทะยานข้ามไปยังอีกฝั่งของรอยแยก

ทว่าเมื่อบินไปได้เพียงครึ่งทาง เส้นผมของเขาพลันลุกชัน ขนทั่วร่างลุกเกรียวด้วยความรู้สึกหวาดหวั่น

"ท่าจะไม่ดีแล้ว...!"