บทที่ 77 การคัดเลือกผู้ฝึกตนอิสระ

ซูฝานยืนอยู่ในเรือเหาะกระดูกที่แออัด รอบกายล้วนเป็นผู้ฝึกตนอิสระ

ผู้คนมากมายเบียดเสียดกันเช่นนี้ ทั้งกลิ่นเหงื่อและกลิ่นเหม็นอับปะปนกัน รสชาตินั้นยากจะพรรณนาจริงๆ

โชคดีที่เรือเหาะบินไปได้ไม่นานนัก ก็เริ่มลดระดับลงอย่างช้าๆ

ตามมาด้วยเสียง "ปัง" สนั่นหวั่นไหว ตัวเรือสั่นสะเทือนคราหนึ่งก่อนจะหยุดลงอย่างมั่นคง

โครม!! ประตูบานใหญ่หลายบานบนเรือเหาะเปิดออกแทบจะพร้อมกัน เหล่าผู้ฝึกตนอิสระต่างพากันกรูออกมาด้านนอก

ซูฝานเดินตามกระแสผู้คนออกมา ความรู้สึกแรกคือพลังวิญญาณอันหนาแน่นมหาศาลปะทะเข้ากับใบหน้า

เพียงสูดลมหายใจเข้าเพียงคราเดียว รูขุมขนทั่วร่างก็สั่นสะท้านด้วยความยินดี

ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าคือยอดเขาสูงตระหง่านหลายลูก ดูราวกับถูกคนตัดแต่งขึ้นมา ยอดเขานั้นถูกโอบล้อมด้วยม่านหมอกหนาทึบ เคียงคู่ไปกับขุนเขาเขียวขจีที่พุ่งทะยานแทงทะลุหมู่เมฆ

ท่ามกลางเมฆขาวคล้ายมีเสียงนกร้องแว่วออกมา สำเนียงกังวานใสเสนาะหูยิ่งนัก

ยอดเขาน้อยใหญ่ใกล้ไกลนับร้อยแห่ง ดูเขียวขจีราวกับเพิ่งผ่านการชะล้างมาใหม่ สีเขียวเข้มอ่อนที่รายล้อมช่วยขับเน้นให้หุบเขายิ่งดูมีมิติและสวยงาม

นอกจากนี้ ที่นี่หาได้มีความหนาวเหน็บเสียดแทงของฤดูหนาวไม่ ในทางกลับกันกลับอบอุ่นราวกับวสันตฤดู

ซูฝานสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของค่ายกลในขุนเขาที่คอยดูดซับพลังวิญญาณที่กระจัดกระจายอยู่ระหว่างฟ้าดินเข้ามาอย่างต่อเนื่อง พลังวิญญาณอันหนาแน่นนี้ยังแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายแห่งชีวิตและพลังงาน

นั่นแสดงว่าภายใต้เทือกเขาแห่งนี้ ซ่อนชีพจรวิญญาณเอาไว้

นี่คือสำนักที่สืบทอดมานับหมื่นปีจริงๆ แม้แต่สถานที่ทั่วไปก็ยังตั้งอยู่บนชีพจรวิญญาณ

จุดที่เรือเหาะกระดูกจอดเทียบคือท่าเรืออากาศที่ตั้งอยู่กึ่งกลางขุนเขา ผนังเขาด้านข้างถูกถากจนเรียบ กลายเป็นลานกว้างขนาดใหญ่

ยามนี้บนลานกว้างมีผู้คนยืนอยู่ไม่น้อย ล้วนเป็นผู้ฝึกตนของนิกายหยินหลัวในชุดนักพรตสีดำ

พวกเขาสั่งให้เหล่าผู้ฝึกตนอิสระที่ลงจากเรือเหาะจัดแถวเป็นแนวยาว แล้วนำทางไปยังหน้าผาที่ตั้งชันราวกับถูกมีดฟันตรงสุดปลายลานกว้าง

มีถ้ำขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางหลายเมตรประมาณสิบกว่าแห่ง พื้นที่ตรงนั้นดูคล้ายจะบิดเบี้ยวเข้าหากันและกระเพื่อมไหวอย่างต่อเนื่อง ประดุจรอยระลอกคลื่นบนผิวน้ำ

นี่คงจะเป็นทางเข้าสู่แดนลับ

ตามที่หลิวเฉวียนเคยบอก แดนลับขนาดเล็กเหล่านี้ล้วนนำมาจากสถานที่ที่อันตรายที่สุดในดินแดนรกร้างตะวันตก นั่นคือเหวมารแสนลี้

ในอดีตยามที่มหาโรจสวรรค์รุกรานโลกผู้ฝึกตน มักจะเลือกพื้นที่ทางทิศตะวันตกของดินแดนรกร้างตะวันตกเป็นจุดค้ำจันของช่องว่างมิติ

เกือบทุกๆ หลายพันปี มหาโรจสวรรค์จะเปิดช่องว่างมิติกรีธาทัพเข้าสู่ดินแดนรกร้างตะวันตก เหล่ามารนอกพิภพที่บ้าคลั่งและดุร้ายจะมุ่งหน้าสู่ทิศตะวันออกเพื่อโจมตีใจกลางโลกผู้ฝึกตน

ทุกครั้งที่ถึงช่วงเวลานี้ ไม่ว่าจะเป็นความขัดแย้งระหว่างมนุษย์และอสูร ข้อพิพาทระหว่างเซียนและมาร ผู้ฝึกตนอิสระหรือสายอธรรม เผ่าพ่อมดหรือเผ่าเถื่อน

ทุกวิถีแห่งมรรคาและทุกเผ่าพันธุ์ในโลกผู้ฝึกตน ไม่ว่าจะมีบุญคุณความแค้นใหญ่หลวงเพียงใด ต่างจะวางความบาดหมางลงชั่วคราว เพื่อร่วมกันต้านทานการรุกรานจากมหาโรจสวรรค์

พื้นที่ใจกลางของดินแดนรกร้างตะวันตกที่เคยเต็มไปด้วยชีพจรวิญญาณ จึงกลายเป็นสมรภูมิหลักของทั้งสองฝ่าย

สงครามที่เกิดขึ้นนับครั้งไม่ถ้วนนำพาหายนะมาสู่โลกผู้ฝึกตนครั้งแล้วครั้งเล่า โดยเฉพาะพื้นที่ทางทิศตะวันตกของดินแดนรกร้างตะวันตกที่ถูกทำลายจนย่อยยับ

กลายเป็นพื้นที่ไร้พลังวิญญาณเป็นบริเวณกว้าง ซึ่งก็คือเหวมารแสนลี้ในปัจจุบัน

เนื่องจากเหล่าผู้ทรงอิทธิพลของทั้งสองฝ่ายต่างลงมืออย่างไม่ยั้งมือ พื้นที่หลายแห่งถึงขั้นถูกทำลายจนมิติแตกสลาย กลายเป็นเศษเสี้ยวมิติขนาดเล็กใหญ่จำนวนมาก

พรรคมารในดินแดนรกร้างตะวันตกจึงอาศัยวิธีการต่างๆ ย้ายเศษเสี้ยวมิติเหล่านี้มาไว้ในสำนัก เพื่อใช้เป็นแดนลับในการทดสอบเหล่าศิษย์

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ซูฝานก็พลันฉุกใจคิดขึ้นมาได้

ดินแดนรกร้างตะวันตก นอกจากไม่กี่โจว ทางขอบทิศตะวันออกแล้ว เกือบทั้งหมดล้วนเป็นเขตอิทธิพลของพรรคมาร โดยเฉพาะพรรคมารที่แข็งแกร่งที่สุดหลายแห่ง ล้วนตั้งอยู่บริเวณขอบของเหวมารแสนลี้

ส่วนตามที่พี่เยว่เล่ามา สำนักกระบี่ส่วนใหญ่มักตั้งอยู่ทางตะวันออกของดินแดนรกร้างตะวันตกและขอบทิศตะวันตกของจงหยวน

การจัดวางกำลังเช่นนี้มีความเกี่ยวข้องกับการรุกรานของมหาโรจสวรรค์หรือไม่

ผู้ฝึกตนมารที่มีความแข็งแกร่งดุดัน มีลูกไม้แพรวพราว และมีความสามารถในการเอาตัวรอดรวมถึงการปรับตัวที่ยอดเยี่ยม ถูกวางไว้เป็นหน้าด่าน

ส่วนสำนักกระบี่ที่มีพลังการต่อสู้ส่วนบุคคลแข็งแกร่งที่สุด ทั้งยังเชี่ยวชาญการรบแบบกลุ่มขนาดเล็ก ถูกวางไว้เป็นแนวหลังของพรรคมาร

การจัดวางเช่นนี้ หากถูกมหาโรจสวรรค์โจมตีสายฟ้าแลบ ย่อมสามารถถ่วงเวลาการบุกของมารนอกพิภพได้มากที่สุด เพื่อซื้อเวลาให้กับโลกผู้ฝึกตนทั้งหมด

แน่นอนว่า นี่เป็นเพียงการคาดเดาไปเรื่อยของซูฝานเท่านั้น

ในตอนนั้นเอง แถวอันยาวเหยียดสิบกว่าแถวของเหล่าผู้ฝึกตนอิสระก็เริ่มเคลื่อนตัว ผู้ฝึกตนอิสระทีละคนเริ่มก้าวเข้าสู่ทางเข้าแดนลับ

ซูฝานต่อแถวอยู่ช่วงกลางค่อนไปทางท้าย เดินเตาะแตะตามแถวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ

ทันใดนั้น เขาก็เงยหน้าขึ้น คล้ายมีเงาร่างสายหนึ่งวูบผ่านไปบนอากาศ

ซูฝานเปิดใช้งาน เนตรเนรมิตอสนี มองไปยังท้องฟ้า เห็นอุปกรณ์เวทรูปทรงจานกลมนับสิบชิ้นที่ทอแสงพลังวิญญาณวูบวาบ บินวนเวียนไปมาอยู่กลางอากาศ

ในขณะนั้น ภายในนิกายหยินหลัว

ม่านแสงขนาดมหึมาปรากฏขึ้นตามจุดที่มีผู้คนพลุกพล่าน เช่น ตำหนักกิจการภายนอก หอตำรา หอถ่ายทอดวิชา และตลาดการค้าภายในสำนัก

ศิษย์นิกายหยินหลัวจำนวนมหาศาลต่างพากันมาออกันอยู่ใต้ม่านแสง พลางพูดคุยหัวเราะร่าและชี้ชวนกันดูภาพบนนั้น

กฎของการเข้าแดนลับของผู้ฝึกตนอิสระนั้นเรียบง่ายมาก ขอเพียงมีชีวิตรอดเดินออกมาจากอีกฟากหนึ่งของแดนลับภายในเวลาที่กำหนดก็นับว่าสำเร็จ

พูดน่ะง่าย ทว่าผู้ที่จะเดินออกมาอย่างมีชีวิตนั้นมีไม่มากนัก

แม้หากประสบอันตราย จะสามารถบดทำลายแผ่นหยกในมือเพื่อรับการส่งตัวออกจากแดนลับได้

ทว่าหลายครั้ง ต่อให้บดทำลายแผ่นหยกไปแล้ว สิ่งที่ถูกส่งออกมากลับเป็นเพียงซากศพ หรือแม้แต่เพียงชิ้นส่วนบางส่วนของร่างกายเท่านั้น

ใต้ขอบม่านแสงแต่ละแห่งยังมีการตั้งจุดพนันขันต่อ สามารถวางเดิมพันผู้ฝึกตนอิสระในแดนลับได้ รูปแบบการเล่นนั้นหลากหลาย ทั้งเดิมพันความเป็นความตาย เดิมพันผลแพ้ชนะ หรือเดิมพันเวลา

อุปกรณ์เวทบันทึกภาพรูปจานกลมจะสุ่มเลือกผู้ฝึกตนอิสระท่ามกลางฝูงชน

เมื่อใดที่ภาพหยุดค้างอยู่ที่ผู้ฝึกตนคนใดคนหนึ่ง ผู้ฝึกตนคนนั้นจะได้รับหมายเลขกำกับ เพื่อให้ศิษย์ในสำนักได้วางเดิมพัน

เหล่าผู้ฝึกตนอิสระต่างยอมเสี่ยงตายเดิมพันกับโชคชะตาเพื่อเปลี่ยนชีวิต

ทว่าภาพเหตุการณ์เช่นนี้ สำหรับศิษย์สำนักแล้ว กลับเป็นเพียงการหาความเพลิดเพลินคั่นเวลาอย่างหนึ่งเท่านั้น

แม้ฝีมือของผู้ฝึกตนอิสระจะสูงต่ำไม่เท่ากัน ทว่าการได้เห็นพวกเขาถูกอสูรมารในแดนลับฉีกทึ้งเป็นชิ้นๆ สำหรับศิษย์สำนักที่บำเพ็ญเพียรอย่างหนักทั้งวันคืนแล้ว ก็นับว่าเป็นการแสดงที่สดสมจริงที่สุด

แน่นอนว่า การประลองใหญ่ประลองย่อยของฝ่ายในและฝ่ายนอกของนิกายหยินหลัว ก็มีการจัดงานรื่นเริงเช่นนี้เหมือนกัน เพียงแต่ยอดการเดิมพันด้วยหินวิญญาณจะสูงกว่านี้มาก

ณ ลานกว้างแห่งหนึ่งในเขตฝ่ายในของนิกายหยินหลัว ใต้ม่านแสงขนาดมหึมา ก็มีศิษย์ฝ่ายในจำนวนหนึ่งมารวมตัวกันเพื่อวางเดิมพัน

ศิษย์พี่หญิงปรายตามองม่านแสงขนาดใหญ่เบื้องหน้า พลางหาวออกมาด้วยความเบื่อหน่าย นางกลอกตาใส่เหล่าศิษย์ฝ่ายในที่กำลังวางเดิมพันอยู่รอบๆ

"พวกเจ้าช่างว่างงานกันจริงๆ พวกผู้ฝึกตนอิสระพวกนี้มีอะไรให้น่าดูนัก พวกเจ้าเล่นกันไปเถอะ ข้าจะกลับไปบำเพ็ญเพียรแล้ว"

ศิษย์พี่หญิงหมุนตัวเตรียมจะจากไป ทว่าในตอนนั้นเอง ภาพบนม่านแสงกลับวูบผ่านใบหน้าที่คุ้นเคยใบหน้าหนึ่งไป

นางพลันฮึกเหิมขึ้นมาทันที พร้อมตะโกนเรียกหลิวเฮ่อที่กำลังวางเดิมพันอยู่ไกลๆ

"หลิวเฮ่อ เจ้ามานี่...!"

เมื่อได้ยินเสียงเรียกของศิษย์พี่หญิง หลิวเฮ่อก็รีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหาทันที

"ศิษย์พี่หญิง ท่านเรียกข้าหรือครับ..."

"เจ้าพ่อครัวนั่น วันนี้ก็มาร่วมการคัดเลือกด้วยรึ?"

เมื่อเห็นหลิวเฮ่อพยักหน้ารับคำ ศิษย์พี่หญิงก็มองเขาด้วยรอยยิ้มอย่างมีเล่ห์เหลี่ยม

"เจ้าคงไม่ได้ให้ท่านพ่อของเจ้าช่วยหรอกนะ"

หลิวเฮ่อหัวเราะหึๆ โดยไม่ได้ปฏิเสธ เรื่องขี้ผงแค่นี้หาได้สลักสำคัญไม่

"พี่ชายเคยช่วยชีวิตข้าไว้ ข้าช่วยเหลือนิดหน่อยย่อมเป็นเรื่องที่ควรทำครับ..."

ศิษย์พี่หญิงน่ะเก่งกาจเพียงใด เพียงฟังจากคำพูดของหลิวเฮ่อนางก็เดาเบื้องลึกเบื้องหลังออกได้ในทันที

"อย่าบอกข้านะ ว่าความดีความชอบครั้งใหญ่ที่เจ้าได้รับครั้งนั้น เขาก็เป็นคนช่วยเจ้าด้วยเหมือนกัน..."