บทที่ 76 ไม่อยากยุ่งกับเจ้านี่แล้ว

ซูฝานมองตามหลังหลิวเฮ่อที่จากไป ในใจรู้สึกโล่งอก ในที่สุดก็สลัดภาระชิ้นนี้ออกไปได้เสียที

จากนี้ไปนิกายหยินหลัวคงมีเรื่องให้ยุ่งวุ่นวายอีกมาก ไม่ใช่แค่นิกายหยินหลัวเท่านั้น กระทั่งพรรคมารทั่วทั้งดินแดนรกร้างตะวันตกคงไม่มีใครได้อยู่อย่างสงบสุขแน่ พวกนอกรีตนิกายหลัวเทียนเหล่านี้ ช่างประดุจดั่งวัชพืชที่ยากจะถอนรากถอนโคน แม้จะเพิ่งถูกกวาดล้างไปได้ไม่กี่วัน กลับมีกลุ่มใหญ่โผล่ขึ้นมาใหม่อีกแล้ว เพียงแต่ไม่รู้ว่า เรื่องนี้จะส่งผลกระทบไปถึงสมรภูมิแคว้นยงโจวหรือไม่

ซูฝานกลับมายังตลาดการค้าหงหลิน เขาใช้ชีวิตตามปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น จัดการธุระของตนเองไปเรื่อยๆ

ในช่วงเที่ยงวัน ศิษย์พี่หญิงนำศิษย์ฝ่ายในสิบกว่าคนเดินทางมาถึงหุบเขา หลิวเฮ่อเจ้าเด็กรับใช้นี่ สุดท้ายก็ไม่ได้ทำตามที่ซูฝานบอก เขาไม่ได้รายงานเรื่องนี้ต่อสำนักโดยตรง แต่กลับเลือกไปหาศิษย์พี่หญิงก่อนเป็นคนแรก

ศิษย์พี่หญิงยืนอยู่กลางค่ายพักของพวกนอกรีต มองดูหุบเขาที่รกร้างพินาศพ่าย ก่อนจะหันไปปรายตามองหลิวเฮ่อแวบหนึ่ง “เจ้าบอกว่า ค่ายพักของพวกนอกรีตแห่งนี้ เจ้ากวาดล้างมันด้วยตัวคนเดียวรึ”

หลิวเฮ่อถูกศิษย์พี่หญิงจ้องจนใจสั่น ทว่าเขายังคงพยักหน้ารับคำ “คะ... ครับ เป็นข้าเอง ข้าฉวยโอกาสลอบโจมตีจนสำเร็จ...”

ศิษย์พี่หญิงกลอกตาพลางมองเขาด้วยสายตาดูแคลนอย่างเปิดเผย “อย่างเจ้าน่ะรึ...”

นางพูดจบก็หมุนตัวไป ชี้ไปยังกระท่อมไม้ที่ผนังด้านหนึ่งถูกพุ่งชนจนแตกละเอียด “งั้นเจ้าลองพุ่งชนให้ข้าดูเป็นขวัญตาสักทีสิ...”

หลิวเฮ่อหัวเราะแห้งๆ พี่ชายช่างแกล้งข้าเหลือเกิน บัดซบเอ๊ย คราวนี้ความแตกจนได้

ศิษย์พี่หญิงหัวเราะออกมาด้วยความนึกขัน นางไม่ได้ใส่ใจนักที่หลิวเฮ่อยังคงปากแข็งอยู่เช่นนี้ “วางใจเถอะ ข้าเป็นคนทำงานยุติธรรมที่สุด ความดีความชอบครั้งนี้ย่อมหนีไม่พ้นเจ้าแน่ แต่ข้าแค่อยากรู้ว่าใครเป็นคนลงมือ...”

แม้หลิวเฮ่อจะหวาดหวั่นอย่างหนัก ทว่าเขายังคงกัดฟันไม่ยอมปริปาก “ศิษย์พี่หญิง เป็นข้าทำจริงๆ ครับ...”

ศิษย์พี่หญิงนึกรำคาญจนต้องยื่นมือไปเขกหัวหลิวเฮ่อทีหนึ่ง ทันใดนั้นนางก็ฉุกใจคิดขึ้นมาได้ “เจ้าไม่บอกข้าก็รู้ เป็นเจ้าพ่อครัวที่ไม่รู้จักดีชั่วนั่นใช่ไหม...”

หลิวเฮ่อถูกคำพูดโพล่งขึ้นมาของศิษย์พี่หญิงทำเอาอึ้งจนทำตัวไม่ถูก “ท่านรู้หรือครับ อ๊ะ... ไม่ใช่เขาครับ เป็นข้าเอง...”

ศิษย์พี่หญิงยิ้มออกมา นึกไม่ถึงว่าเจ้าพ่อครัวนั่นจะมีฝีมือขนาดนี้ นางตบบ่าหลิวเฮ่อเบาๆ แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม “เรื่องนี้ค่อยว่ากันวันหลัง เจ้าไปบอกเจ้าพ่อครัวนั่นด้วยว่า ข้าติดค้างน้ำใจเขาครั้งหนึ่ง”

พูดจบศิษย์พี่หญิงก็นำพรรคพวกจากหุบเขาไปทันที

หลิวเฮ่อตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่ คราวนี้พังพินาศแล้ว เขาทำให้พี่ชายต้องเผยตัวจนได้ เขารีบบังคับอุปกรณ์เวทพุ่งออกจากหุบเขา มุ่งหน้าไปยังตลาดการค้าหงหลินอย่างรวดเร็ว

หลิวเฮ่อมาถึงลานบ้านของซูฝาน เห็นอีกฝ่ายกำลังสับเนื้ออยู่ จึงรีบส่งยิ้มประจบเข้าไปหา ซูฝานหันมามองเขาแวบหนึ่งแล้วถามว่า “ธุระเสร็จสิ้นรวดเร็วปานนี้เชียวรึ”

หลิวเฮ่อทำหน้าเศร้า เล่าเรื่องราวที่เพิ่งเกิดขึ้นให้ซูฝานฟังทั้งหมด เมื่อฟังจบ ซูฝานก็วางมีดลงแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

“รู้ก็รู้ไปเถอะ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก แต่ตัวเจ้าน่ะสิ ต่อไปมีศิษย์พี่หญิงคุ้มหัว ในสำนักย่อมต้องรุ่งเรืองแน่”

หลิวเฮ่อรีบโบกมือพลางกล่าวด้วยสีหน้าอมทุกข์ “พี่ชาย ชีวิตข้าเป็นท่านที่ช่วยไว้ การได้เข้าฝ่ายในก็เพราะท่านช่วยเหลือ ครั้งนี้ข้าทำเรื่องโง่เขลาลงไปจริงๆ”

ซูฝานไม่เอ่ยปากประการใด เขาหยิบมีดขึ้นมาสับเนื้อต่อโดยไม่สนใจหลิวเฮ่ออีกเลย หลิวเฮ่อไม่รู้จะพูดอะไรต่อ ได้แต่ยืนเจี๋ยมเจี้ยมอยู่ข้างๆ อย่างไรเสีย จากนี้ไปซูฝานก็ไม่อยากจะนำพากับเจ้าหมอนี่อีกแล้ว

ความจริงการบอกศิษย์พี่หญิงก็ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย แต่มันควรจะมาปรึกษากันก่อน การที่เจ้าแอบไปหาศิษย์พี่หญิงเองแบบนั้น มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่ เจ้าเด็กนี่ตั้งแต่มีสายสัมพันธ์กับลูกพี่ใหญ่ ก็ดูจะเปลี่ยนไปจริงๆ

หลิวเฮ่อดื้อแพ่งอยู่จนถึงค่ำ ทว่าเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่นำพาจริงๆ จึงได้แต่จากไปอย่างจืดชืด

ในช่วงเวลาต่อมา ทั่วทั้งดินแดนรกร้างตะวันตกก็ปั่นป่วนขึ้นมาอีกครั้ง บรรดาพรรคมารยักษ์ใหญ่ต่างพากันกวาดล้างลัทธิชั่วร้ายอย่างบ้าคลั่ง ครั้งนี้พวกเขาเอาจริงถึงขั้นสุด ยอมฆ่าผิดหนึ่งพัน ดีกว่าปล่อยให้หลุดรอดไปเพียงหนึ่งเดียว

ที่แคว้นจ้าวมีการประหารกันจนเลือดนองแผ่นดิน ผู้ฝึกตนอิสระที่บริสุทธิ์จำนวนมากต้องพลอยรับเคราะห์ถูกลากเข้าไปเกี่ยวจนต้องจบชีวิตลงอย่างไม่รู้อีโหน่อีเหน่ หากพรรคมารจะเอาจริงขึ้นมา ทะเลเลือดหรือภูเขาซากศพก็หาได้มีความหมายไม่

แม้ซูฝานจะเป็นต้นเหตุของความวุ่นวายครั้งนี้ ทว่าเหตุการณ์ภายนอกกลับไม่ได้ส่งผลกระทบต่อเขาแม้แต่น้อย สิ่งเดียวที่ได้รับผลกระทบคือ กิจการอาหารส่วนตัวตระกูลซูที่ยอดขายตกลงฮวบฮาบ บรรดาศิษย์สำนักส่วนใหญ่ถูกส่งออกไปกวาดล้างลัทธิชั่วร้ายตามที่ต่างๆ ในแต่ละวันอย่างมากก็มีเพียงสองสามโต๊ะ หลายครั้งถึงขั้นไม่มีแขกเลยแม้แต่โต๊ะเดียว

ซูฝานหาได้ใส่ใจไม่ ตลอดสองเดือนที่เปิดกิจการมา เขาทำเงินไปได้กว่าสองหมื่นหินวิญญาณแล้ว

ในช่วงเที่ยงวันของวันที่อากาศสดใส วันนี้เป็นอีกวันที่ไร้เงาลูกค้า ซูฝานจึงมานั่งอยู่ที่บันไดใต้เพิงหน้าบ้าน ตั้งเตาดินเผาไว้สองเตา เตาหนึ่งกำลังตุ๋นเนื้อน่องวัวกับหัวไชเท้า อีกเตาหนึ่งกำลังอุ่นเหล้าเหลือง ข้างๆ วางจานเนื้อสันคอวัวและถั่วคั่วโรยเกลือไว้ทานคู่กัน

เนื้อน่องวัวตุ๋นหัวไชเท้าหม้อดินนี้เป็นเมนูตำรับกวางตุ้งที่ซูฝานโปรดปรานมากในชาติก่อน แน่นอนว่ารสมือของเขาอาจไม่ถึงขั้นต้นตำรับ ทว่าในฐานะนักชิม สิ่งสำคัญคือการได้ลงมือทำเอง

เหล้าเหลืองใส่ขิงฝานและเก๋ากี้ลงไป เมื่อต้มจนได้ที่แล้วจิบลงไปสักอึก ต่อให้เป็นฤดูหนาวที่เหน็บหนาวที่สุด เหงื่อก็ยังไหลโทรมกายได้ ขณะที่ซูฝานกำลังละเลียดเหล้าอย่างมีความสุข ก็มีเสียงเคาะประตูบ้านดังขึ้น “ใครน่ะ...”

เขาเดินไปที่ประตูรั้วแล้วถามออกไป “พี่ชาย ข้าเองครับ...”

เมื่อได้ยินว่าเป็นเจ้าเด็กนี่ ซูฝานก็ไม่มีความคิดที่จะเปิดประตูให้แม้แต่น้อย “มีธุระอะไรก็ว่ามา...”

“พี่ชาย ท่านพ่อให้ข้ามาบอกท่านว่า การรับสมัครผู้ฝึกตนอิสระถูกเลื่อนให้เร็วขึ้นแล้ว อีกสามวันจะเริ่มการทดสอบครับ”

“รับทราบแล้ว ไสหัวไปได้...”

ตั้งแต่เหตุการณ์คราวนั้น ซูฝานก็ไม่เคยปั้นหน้าดีใส่หลิวเฮ่ออีกเลย กระทั่งประตูบ้านเขาก็ไม่ยอมให้เข้า ซูฝานกลับมานั่งข้างเตาดินเผา ยกจอกเหล้าเหลืองขึ้นจิบอีกหนึ่งอึก

ถูกนิกายหลัวเทียนป่วนเสียขนาดนี้ ยามนี้พรรคมารย่อมขาดแคลนกำลังพลอย่างหนักเป็นธรรมดา

สามวันต่อมา ซูฝานเดินทางมาถึงท่าเรืออากาศแห่งหนึ่งนอกเมืองชางจิวเพียงลำพัง ที่ลานกว้างด้านนอกนั้นเนืองแน่นไปด้วยผู้คน ซูฝานหาที่ว่างที่คนไม่พลุกพล่านนัก พลางยืนฟังบทสนทนาของเหล่าผู้ฝึกตนอิสระรอบข้าง

“เหล่าเหอ ได้ยินว่าครั้งนี้นิกายหยินหลัวรับคนมากกว่าเดิมถึงห้าส่วน พวกเราก็น่าจะมีโอกาสได้รับเลือกนะ”

“มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นหรอก เจ้าดูสิว่าวันนี้มีคนแห่มากันเท่าไหร่”

“ทำไมถึงมากันเยอะขนาดนี้ล่ะ”

“ก็ยามนี้ในแคว้นจ้าวพวกเราผู้ฝึกตนอิสระแทบไม่มีทางให้เดินแล้วน่ะสิ ทุกคนเลยอยากจะมาเสี่ยงดวงที่นี่กันทั้งนั้น”

ซูฝานยืนฟังอย่างสงบพลางลอบทอดถอนใจ ตามที่หลิวเฉวียนบอกมา ในการคัดเลือกผู้ฝึกตนอิสระแต่ละครั้ง มักจะมีผู้สมัครหลายสิบคนแย่งชิงตำแหน่งเพียงตำแหน่งเดียว และที่สำคัญจะมีคนต้องสังเวยชีวิตไปมากกว่าสามส่วน ทว่าถึงกระนั้น ทุกครั้งก็ยังมีผู้ฝึกตนอิสระจำนวนมหาศาลยอมเอาชีวิตมาเสี่ยงในการคัดเลือกนี้ อย่างไรเสียชีวิตของผู้ฝึกตนอิสระก็ไร้ค่าดั่งต้นหญ้า ตายไปก็จบกัน

ในตอนนั้นเอง ที่ไกลออกไปพลันเกิดเสียงอื้อฉาวขึ้น ซูฝานหันไปมอง เห็นเรือเหาะกระดูกขนาดมหึมาหลายลำค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาเทียบท่าเรืออากาศ

“ขึ้นเรือตามลำดับ ห้ามส่งเสียงดัง ผู้ใดฝ่าฝืนประหาร...!” เสียงตวาดกร้าวมาจากทางท่าเรืออากาศ ทำเอาเหล่าผู้ฝึกตนอิสระทุกคนสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว

ในช่วงที่ผ่านมา พรรคมารสังหารผู้คนไปมากมายเหลือเกิน นั่นทำให้ผู้ฝึกตนอิสระทั้งหลายได้ตระหนักถึงความจริงที่ว่า พรรคมารนั้นไม่มีคำว่าเหตุผล ผู้ฝึกตนอิสระหลายคนที่เคยดุร้ายจองหอง ยามนี้กลับทำตัวเชื่องเป็นกระต่ายน้อย ยอมต่อแถวขึ้นเรืออย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

ซูฝานเดินตามแถวอันยาวเหยียด ก้าวขึ้นสู่เรือเหาะกระดูก ภายในเรือเหาะนั้นเนืองแน่นไปด้วยผู้คนประดุจปลากระป๋องที่ถูกอัดกันจนไม่มีที่ว่าง เมื่อตัวเรือสั่นสะเทือนเล็กน้อย เรือเหาะกระดูกขนาดมหึมาก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากท่าเรืออากาศ มุ่งหน้าเข้าสู่ใจกลางขุนเขาอันลึกเร้น