บทที่ 75 ข้าจะไปมีปัญญาขนาดนั้นได้อย่างไร

จากกระแสจิตที่พี่ซาดาโกะส่งมา เมื่อวานนี้เฝิงฉีได้ออกจากตลาดการค้าหงหลินและเดินทางตรงมาที่นี่

ที่นี่คือจุดรวมพลที่นิกายหลัวเทียนเพิ่งสร้างขึ้นใหม่ได้ไม่นาน ภายในมีคนประมาณยี่สิบถึงสามสิบคน ปกติจะมาชุมนุมกันเพื่อกราบไหว้รูปเคารพมารและบำเพ็ญเพียร

ส่วนใหญ่เป็นเพียงระดับหลอมปราณขั้นต้น คนที่มีตบะสูงสุดก็แค่หลอมปราณขั้นเจ็ดเท่านั้น

ซูฝานสะพายกระบี่เวทไว้เบื้องหลัง แปะยันต์อาคมลงบนตัวสองแผ่น คือ ยันต์เร้นกายซ่อนปราณ และ ยันต์เกราะวิญญาณห้าธาตุ

ทั่วร่างของเขาพลันปรากฏเกราะแสงห้าสีวูบหนึ่ง ก่อนจะกะพริบสองสามครั้งแล้วเลือนหายไป

ซูฝานร่าย คาถาเร้นวิญญาณ และ คาถาวายุสัญจร ต่อเนื่องกัน ร่างกายพริ้วไหวประดุจแผ่นกระดาษบางๆ ล่องลอยไปตามแรงลมท่ามกลางม่านหิมะ พุ่งทะยานเข้าสู่หุบเขาในชั่วพริบตา

ภายในกระท่อมไม้หน้าหุบเขา ผู้ฝึกตนสายอธรรมสองคนกำลังนั่งผิงไฟกันอยู่

ปัง!!

ร่างหนึ่งพุ่งชนประตูไม้จนแตกกระจาย ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะทันตั้งตัว ก็ถูกรังสีกระบี่ฟันร่างขาดเป็นสองท่อน

หลังจากสังหารผู้ฝึกตนสายอธรรมทั้งสองแล้ว ซูฝานไม่ได้หยุดพักแม้แต่น้อย พุ่งทะยานเข้าสู่ใจกลางหุบเขาทันที

ในหุบเขามีกระท่อมไม้ปลูกไว้หลายหลัง หลังที่ใหญ่ที่สุดตั้งอยู่ตรงกึ่งกลางพอดี

ซูฝานไม่มีความคิดที่จะปิดบังร่องรอยแม้แต่น้อย ร่างของเขาพุ่งเข้าหากระท่อมไม้หลังใหญ่ที่สุดด้วยความเร็วสูง

เขาเบี่ยงกายเล็กน้อย แล้วพุ่งชนผนังกระท่อมไม้อย่างดุดันและบ้าบิ่น

โครม!!

ผนังกระท่อมไม้แตกละเอียด เศษไม้ปลิวว่อนไปทุกทิศทาง ซูฝานอาศัยร่างกายที่แข็งแกร่งเหนือมนุษย์ พุ่งทะลวงเข้าไปในกระท่อมหลังนั้นได้สำเร็จ

"อ๊าก... ใครกัน...!"

ภายในห้องมีผู้ฝึกตนวัยกลางคนเปลือยท่อนบนหนึ่งคน และผู้ฝึกตนหญิงอีกสองคนที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ย ทั้งสามต่างส่งเสียงร้องขึ้นพร้อมกัน

เท้าของซูฝานแลบประกายสายฟ้า ร่างกายหายวับไปจากที่เดิม

ในยามคับขัน ผู้ฝึกตนวัยกลางคนยังไม่ทันจะได้แตะถุงมิติ ซูฝานก็ไปปรากฏตัวอยู่ข้างกายเขาแล้ว

เขาใช้เท้าขวาเป็นแกนหมุน เหวี่ยงกระบี่ยักษ์ออกไปเต็มแรง

"ท่าพิฆาตพายุหมุน...!"

กระบวนท่ากระบี่พลันก่อเกิดลมพายุที่ดุร้ายอย่างไร้ขอบเขต บดขยี้ประดุจพายุหอบใบไม้ร่วง

เศษไม้ที่แตกกระจายบนพื้นห้องถูกม้วนตลบขึ้นมา หมุนวนไปตามกระแสลมที่รุนแรง

ผู้ฝึกตนวัยกลางคนถูกข่มขวัญด้วยจิตสังหารอันเฉียบคม คิดจะหลบหนีก็สายเกินไปเสียแล้ว

เขาถูกกระบี่ยักษ์ฟันเข้าที่เอวขาดเป็นสองท่อนในพริบตา

ผู้ฝึกตนหญิงคนข้างๆ เพิ่งจะหยิบยันต์อาคมออกมา ใบหน้าผีที่ดุร้ายสยดสยองก็โผล่พรวดขึ้นมาด้านข้าง

"กรี๊ด...!"

พี่ซาดาโกะแผดเสียงร้องโหยหวนอันแหลมสูง ผู้ฝึกตนหญิงระดับหลอมปราณขั้นต้นทั้งสองนางพลันตาพร่ามัวสมองขาวโพลน ก่อนจะสิ้นสติไปโดยไม่รู้ตัว

ยามนี้ภายนอกเริ่มส่งเสียงอื้อฉาว ซูฝานจึงก้าวออกจากกระท่อมไม้

เขาตบโลงเลี้ยงศพที่ข้างเอว เรียกซากศพเดินได้เกราะทองแดงสองร่างออกมา พวกมันคำรามลั่นก่อนพุ่งเข้าหาฝูงชน

ซูฝานหยิบ แส้ตาข่ายผี ออกมาสะบัดไปข้างหน้า เส้นเชือกสีดำสนิทประดุจอสรพิษพิษ ม้วนตลบเข้าหาฝูงคนที่กำลังตื่นตระหนก

พี่ซาดาโกะก็พุ่งออกมาจากกระท่อมไม้เช่นกัน นางแผดเสียงร้องโหยหวนขณะลอยเข้าหาเหล่าผู้ฝึกตนสายอธรรมที่กำลังวิ่งหนีตาย

บอกตามตรง ซูฝานไม่ได้เห็นผู้ฝึกตนสายอธรรมพวกนี้อยู่ในสายตาเลย พวกที่อาศัยการกราบไหว้รูปเคารพมารเพื่อเร่งระดับตบะจนถึงหลอมปราณขั้นเจ็ดแบบนี้ พลังที่แท้จริงอย่างมากก็แค่ระดับหลอมปราณขั้นกลางเท่านั้น

ในตอนนั้นเอง ซูฝานเหลือบไปเห็นร่างที่คุ้นตา นั่นคือเฝิงฉีเพื่อนบ้านของเขานั่นเอง

เท้าของเขาแลบประกายสายฟ้า เพียงพริบตาเดียวเขาก็ไปหยุดอยู่ตรงหน้าเฝิงฉี

"สหายธรรมซู ข้า..."

ยังไม่ทันที่มันจะพูดจบ ร่างทั้งร่างก็พลันยืนนิ่งแข็งทื่อ แววตาว่างเปล่าประดุจซากศพเดินได้

ซูฝานหิ้วคอเขามุดเข้าไปในกระท่อมไม้หลังหนึ่ง ใช้น้ำสาดจนฟื้นสติ แล้วเปิดใช้งาน เนตรเนรมิตอสนี เพื่อเค้นถามข้อมูล

เมื่อได้ข้อมูลที่ต้องการครบถ้วนแล้ว เขาก็หักคอเฝิงฉีจนสิ้นลม

ซูฝานเดินออกมาด้านนอกหุบเขา ปล่อยให้ซากศพเดินได้ทั้งสองและพี่ซาดาโกะจัดการกวาดล้างพวกสายอธรรมในหุบเขาตามอำเภอใจ

สำหรับพวกนอกรีตที่ฝักใฝ่นิกายหลัวเทียนเหล่านี้ เขาจะไม่ละเว้นแม้แต่คนเดียว

หากปล่อยคนพวกนี้ให้มีโอกาสเติบโต ย่อมนำพาหายนะมาสู่มวลมนุษย์อย่างแน่นอน

จากข้อมูลที่ได้จากเฝิงฉี นิกายหลัวเทียนในแคว้นจ้าวที่เพิ่งถูกปราบปรามไปนั้น กำลังเริ่มฟื้นตัวกลับมาอีกครั้ง

คาดว่าไม่ใช่แค่ในแคว้นจ้าว ทั่วทั้งดินแดนรกร้างตะวันตกคงอยู่ในสภาพเดียวกัน

เรื่องนี้เป็นเรื่องปกติ สำหรับผู้ฝึกตนอิสระระดับล่างที่ไร้อนาคต ขอเพียงมีความหวังแม้เพียงริบหรี่ พวกเขาย่อมไม่ปล่อยมือ

การที่สามารถเลื่อนระดับตบะขึ้นมาได้ถึงสองขั้นในเวลาเพียงสองปี แรงดึงดูดนี้มหาศาลเกินไป

จะพูดให้ไม่รื่นหูนัก หากซูฝานไม่ได้ข้ามมิติมา และร่างเดิมของเขาที่ติดแหง็กอยู่ที่คอขวดมาสิบกว่าปีไปเจอเข้ากับนิกายหลัวเทียน เขาเองก็คงเข้าร่วมอย่างไม่ลังเลเช่นกัน

พวกนี้ช่างรับมือยากนัก สังหารผู้ฝึกตนสายอธรรมไปมากมายขนาดนี้ อย่างไรเขาก็ต้องหาคนมาแบกรับเรื่องนี้แทน

เช้าวันรุ่งขึ้น หิมะหยุดตกแล้ว ท้องฟ้ากลับมาสดใสอีกครั้ง

หลังหิมะผ่านพ้น ทั่วทั้งแผ่นดินขาวโพลนไกลสุดลูกหูลูกตา ดวงตะวันยามเช้าทอแสงพาดผ่านขอบฟ้า สาดประกายลงบนทุ่งน้ำแข็งที่ปกคลุมด้วยหิมะจนดูระยิบระยับ

หลิวเฮ่อเหินเวหาบังคับอุปกรณ์เวทพุ่งตรงมาเพียงลำพัง

แม้จะสวมชุดนักพรตระดับต่ำ แต่มันก็ยังกันความหนาวได้ไม่ดีนักจนเขาต้องกัดฟันตัวสั่น พลางกวาดสายตามองหาเงาร่างของซูฝานไปทั่ว

"พี่ชายช่างแกล้งคนนัก ถ่อมาหาแต่เช้าตรู่แถมยังบังคับให้ข้ามาคนเดียวอีก หนาวจะตายอยู่แล้ว"

ขณะที่เขากำลังบ่นกระปอดกระแปด จู่ๆ ร่างหนึ่งก็พุ่งพรวดออกมาจากกองหิมะ ตรงเข้าหาเขาอย่างรวดเร็ว

เชี่ยแล้ว...!

หลิวเฮ่อยังไม่ทันตั้งตัว ก็ถูกอีกฝ่ายถีบยอดอกจนร่วงจากอุปกรณ์เวททันที

ตุ้บ!!

หลิวเฮ่อหัวปักลงในกองหิมะหนาเตอะ เหลือเพียงขาสองข้างที่ตะเกียกตะกายดิ้นรนอยู่กลางอากาศ

ซูฝานลากคอหลิวเฮ่อขึ้นมาจากกองหิมะ แล้วเปิดฉากด่าทันที

"เจ้าโง่หรือเปล่า มาสถานที่แบบนี้คนเดียวแต่กลับไม่มีการป้องกันขั้นพื้นฐานเลยแม้แต่นิดเดียว หากคนที่ซุ่มอยู่ตรงนี้เป็นคนอื่น ป่านนี้เจ้าคงกลายเป็นศพไปแล้ว"

หลิวเฮ่อใช้มือปาดหิมะออกจากใบหน้า มองซูฝานด้วยสีหน้าอมทุกข์เต็มประดา

"พี่ชาย ที่นี่มันเขตปกครองของนิกายหยินหลัวเรานะ จะมีอันตรายมาจากไหนกันล่ะครับ"

ซูฝานหัวเราะออกมาด้วยความขุ่นเคือง เขาหิ้วคอหลิวเฮ่อขึ้นมา แล้วบังคับอุปกรณ์เวทพานำทางไปยังหุบเขาที่อยู่ใกล้ๆ

"เจ้าแหกตาดูให้ดี คนที่ตายอยู่ที่นี่ล้วนเป็นพวกสายอธรรมจากนิกายหลัวเทียน ดูซิว่าที่นี่ใช่ถิ่นของนิกายหยินหลัวพวกเจ้าจริงรึเปล่า"

หลิวเฮ่อถึงกับหน้าถอดสี เมื่อเห็นซากศพและเศษเนื้อกระจายอยู่เต็มพื้น บางร่างถูกฉีกทึ้งจนเละเทะไม่เหลือชิ้นดี

"อ้วก... อ้วก...!"

หลิวเฮ่อกลั้นไว้ไม่ไหว หมุนตัวไปอาเจียนออกมาอย่างรุนแรง

"พี่ชาย นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทั้งหมดนี่ท่านเป็นคนฆ่ารึครับ?"

ซูฝานเหลือบมองเขาด้วยรอยยิ้ม

"เปล่า... ทั้งหมดนี่ฝีมือเจ้าต่างหาก..."

"หา... ข้าจะไปมีปัญญาขนาดนั้นได้อย่างไร ตั้งหลายสิบคนเชียวนะ...!"

ซูฝานได้ยินดังนั้นแทบอยากจะกระอักเลือดตาย เจ้าเป็นถึงศิษย์ฝ่ายในที่ยอดเยี่ยมของนิกายหยินหลัว ทำไมถึงได้ขี้ขลาดขนาดนี้

"อีกเดี๋ยวเจ้าจงกลับสำนักไป แล้วรายงานว่าระหว่างทางที่เจ้าจะมาตลาดการค้าหงหลิน เจ้าถูกผู้ฝึกตนสายอธรรมลอบโจมตี แต่เจ้าสามารถสังหารอีกฝ่ายและบุกทำลายจุดรวมพลของพวกมันได้สำเร็จ พร้อมกับได้รับข้อมูลสำคัญมา"

พูดถึงตรงนี้ เขาก็หัวเราะหึๆ

"ครั้งนี้ ทั้งการทำลายรังนิกายหลัวเทียน และการหาข่าวการฟื้นตัวของลัทธิชั่วร้าย ความดีความชอบของเจ้าย่อมไม่น้อยแน่นอน"

เมื่อได้ยินคำพูดของซูฝาน ดวงตาของหลิวเฮ่อก็พลันเป็นประกายขึ้นมาทันที

ความดีความชอบครั้งนี้ใหญ่หลวงนัก รางวัลจากสำนักย่อมมหาศาล และนั่นจะทำให้เขาสามารถยืนหยัดในฝ่ายในได้อย่างมั่นคง

ทว่าเขากลับฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าทำแบบนี้มันดูไม่เที่ยงธรรมเอาเสียเลย

"พี่ชาย ทำไมท่านไม่รายงานความดีความชอบนี้เป็นของท่านเองล่ะครับ"

ข้าไม่อยากแบกรับเรื่องซวยๆ นี้น่ะสิ มิเช่นนั้นทั่วทั้งดินแดนรกร้างตะวันตกคงได้รู้กันหมดว่า ผู้ฝึกตนอิสระอย่างข้าเป็นคนกวาดล้างจุดรวมพลนับสิบคนของนิกายหลัวเทียน

"เลิกพล่ามไร้สาระ ข้าบอกให้ทำก็ทำสิ"

พูดจบซูฝานก็ถ่ายทอดข้อมูลสำคัญที่ได้จากการเค้นถามมาทั้งหมดให้หลิวเฮ่อรับรู้

หลิวเฮ่อฟังจนอึ้งกิมกี่ เขาเองก็ตกใจกับข้อมูลเหล่านั้นจนทำอะไรไม่ถูก จึงรีบบังคับอุปกรณ์เวทเหินเวหามุ่งหน้ากลับสู่สำนักในทันที