บทที่ 74 ข้าละว่างงานจริงๆ

ลมเหนือหวีดหวิว เสียงเกล็ดหิมะตกลงบนหลังคาดังซ่าๆ

หิมะยิ่งมายิ่งตกหนัก เกล็ดหิมะที่เริ่มหนาตาตกลงบนหลังคาและตามกอหญ้า ปกคลุมจนกลายเป็นแผ่นสีขาวบางๆ

ตามชายคาล้วนขาวโพลนไปหมด ทัศนียภาพที่ถูกห่อหุ้มด้วยสีเงินช่างดูงดงามจับตา

นี่คือหิมะแรกของฤดูหนาวปีนี้

ภายใต้เพิงกันฝนของห้องโถง ซูฝานนั่งอยู่บนเก้าอี้โยก เฝ้ามองเกล็ดหิมะที่โปรยปรายอยู่ด้านนอก

เมื่อเห็นน้ำในกาบนเตาดินเผาข้างกายเดือดแล้ว เขาจึงยกมันลงมาเพื่อชงน้ำชาวิญญาณให้ตนเองหนึ่งกา

เขารินชาให้ตัวเองหนึ่งจอก หลับตาลงแล้วค่อยๆ ละเลียดรสชาติอย่างช้าๆ

ใบชาวิญญาณที่พี่เยว่มอบให้เขา เหลืออยู่เพียงไม่กี่สิบใบเท่านั้น

เมื่อก่อนตอนดื่มก็ไม่ได้คิดอะไรมาก

พอภายหลังใบชาเริ่มร่อยหรอ ซูฝานตั้งใจจะไปหาซื้อเพิ่มในเมือง ทว่าเมื่อสอบถามราคา เขาก็แทบจะตกใจตาย

ชาวิญญาณประเภทเดียวกับที่พี่เยว่มอบให้นี้ ขายกันตำลึงละหลายร้อยหินวิญญาณเลยทีเดียว

ไม่ได้ดูผิดหรอก ขายกันเป็นตำลึงจริงๆ

ชาวิญญาณราคาแพงระยับขนาดนี้ เมื่อก่อนเขาเล่นดื่มเอาๆ อย่างกับวัวดื่มน้ำ รู้เพียงว่ารสชาติดี แต่ไม่เคยละเลียดชิมอย่างละเอียดเลยสักครั้ง

นั่นมันตั้งหนึ่งชั่งกว่าๆ รวมแล้วมูลค่าหลายพันหินวิญญาณเชียวนะที่เขาผลาญเล่นไป

ยามนี้ซูฝานจึงพิถีพิถันขึ้นมาก ใส่เพียงครั้งละสองสามใบเท่านั้น

และทุกจอกล้วนต้องละเลียดรสสัมผัสอย่างตั้งใจ ตั้งแต่รู้มูลค่าของมัน เขาก็รู้สึกว่าชารสชาติดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนมากนัก

กิจการอาหารส่วนตัวตระกูลซูดำเนินมาได้กว่าสองเดือนแล้ว กิจการยังคงรุ่งเรืองไม่ขาดสาย

โดยเฉพาะช่วงเดือนที่ผ่านมา ห้องส่วนตัวทั้งหกห้องนั้นไม่เพียงพอต่อความต้องการเลย

ทว่าซูฝานยังคงยืนกรานไม่เพิ่มโต๊ะ ใครจองก่อนได้ก่อน หากจองไม่ทันก็ต้องต่อแถวไป จนภายหลังยอดจองล่วงหน้ายาวไปถึงอีกหลายวันข้างหน้า

แม้ความไม่รู้จักกาลเทศะของเขาจะทำให้เจ้าแม่ฝ่ายในขุ่นเคืองอยู่บ้าง แต่นางก็ยังแวะเวียนมาเป็นระยะ เพียงแต่ไม่เคยปั้นหน้าดีใส่ซูฝานอีกเลย

ซูฝานหาได้ใส่ใจไม่ ต่อให้เขาตกลงตามคำขอของศิษย์พี่หญิง อีกฝ่ายจะยอมปั้นหน้าดีให้เขาจริงๆ หรือ

ผู้ฝึกตนอิสระตัวเล็กๆ ในสายตาของศิษย์ฝ่ายใน ย่อมไม่มีค่าแม้แต่ต้นหญ้าต้นหนึ่ง

ที่น่าหมั่นไส้ที่สุดคือหลิวเฮ่อ เจ้าหมอนี่เริ่มทำตัวเสเพลขึ้นเรื่อยๆ ถึงขั้นมีลูกน้องจากฝ่ายนอกคอยเดินตามหลังอยู่หลายคน

ในตอนนั้นเอง มีเสียงเคาะประตูบ้านดังขึ้น

ซูฝานขมวดคิ้ว เช้าตรู่อย่างนี้ใครมากัน

เขาค่อยๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้โยกอย่างเกียจคร้าน เตรียมจะเดินไปเปิดประตู ทว่าเดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าวก็หมุนตัวกลับมายกชากาบนเตาดินเข้าไปเก็บในห้องเสียก่อน

"ใครน่ะ..."

เขาส่งเสียงตะโกนถามขณะเดินไปที่ประตูรั้ว

"สหายธรรมซู ข้าเอง..."

ซูฝานจำเสียงได้ คนผู้นี้คือเพื่อนบ้านคนหนึ่งของเขา

เมื่อเปิดประตูออก ก็พบชายวัยกลางคนยืนอยู่หน้าประตู นามว่าเฝิงฉี

เขาอายุเกือบห้าสิบปี ใบหน้าซูบยาว ไว้เคราสั้น แม้จะส่งยิ้มให้ทว่าดวงตากลับดูเล็กแหลมเรียวยาว

ซูฝานสายตาพลันเย็นวูบ ก่อนจะประสานมือยิ้มกล่าว "ยินดีด้วยนะสหายธรรมเฝิง เคล็ดวิชาก้าวหน้าขึ้นอีกขั้นแล้วสิ..."

เมื่อได้ยินคำพูดของซูฝาน เฝิงฉีก็หน้าแดงระเรื่อด้วยความยินดีทันที

"เฮ้อ... ติดแหง็กมาสิบกว่าปี ในที่สุดก็ทะลวงระดับได้เสียที..."

ซูฝานนำทางเฝิงฉีเข้ามาในลานบ้าน ทั้งคู่นั่งลงใต้เพิงกันฝน เขาจึงรินน้ำเปล่าร้อนๆ ให้จอกหนึ่ง

"ที่นี่ไม่มีชาวิญญาณหรอกนะ มีแต่น้ำร้อนที่เพิ่งเดือด สหายธรรมอย่าได้ถือสาเลย..."

เฝิงฉียกจอกขึ้นจิบคำหนึ่ง

"สหายธรรม กิจการของเจ้าช่างรุ่งเรืองนัก ข้าเห็นบางคนถึงขั้นถ่อมาจากเมืองชางจิวเพื่อมาลิ้มรสฝีมือเจ้าโดยเฉพาะเลยทีเดียว"

ซูฝานยิ้มรับอย่างสงบ ทว่าในใจกลับลอบหัวเราะเยาะ

บัดซบเอ๊ย ในที่สุดก็มีคนที่มีเจตนาแฝงสังเกตเห็นจนได้

"ล้วนเป็นสหายในสำนักน่ะครับ พวกเขาเบื่ออาหารในเหลาสุราในเมือง เลยอยากมาลองรสชาติอาหารป่าพื้นบ้านดูบ้าง ข้าก็เลยช่วยจัดการให้ตามประสา"

เฝิงฉีมองซูฝานด้วยความประหลาดใจ "เจ้ารู้จักคนในนิกายหยินหลัวด้วยรึ?"

"อืม ในสำนักพอจะมีคนบ้านเดียวกันอยู่บ้าง พวกเขาคอยดูแลข้ามาตลอดน่ะครับ"

"มิน่าล่ะ เจ้าถึงดึงดูดศิษย์สำนักมาได้มากมายขนาดนี้ พวกเขาคงจ่ายหนักน่าดูเลยสิ"

ซูฝานส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า "ก็พอได้ครับ อย่างน้อยก็ไม่ทำให้ข้าต้องขาดทุน..."

เมื่อได้ยินดังนั้น แววตาของเฝิงฉีก็เผยความละโมบออกมาวูบหนึ่ง

"สหายธรรมซู เช่นนั้นเจ้าก็ไม่ธรรมดาแล้วล่ะ หินวิญญาณของพวกศิษย์สำนักน่ะไม่ใช่จะหาได้ง่ายๆ นะ"

ทั้งคู่สนทนาสัพเพเหระกันต่ออีกครู่หนึ่ง เฝิงฉีจึงขอตัวลากลับไป

ซูฝานเดินไปส่งเฝิงฉีที่หน้าบ้าน มองตามแผ่นหลังอีกฝ่ายไปพลางย่นจมูกดมกลิ่น

เขาหมุนตัวกลับเข้าบ้าน ทันใดนั้นเจตจำนงก็พลันไหววูบ

ฟิ้ว!!

ไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่านมาจากด้านหลัง พี่ซาดาโกะปรากฏกายขึ้นอย่างกะทันหัน

ซูฝานส่งกระแสจิตสั่งความไปรอบหนึ่ง พี่ซาดาโกะก็มลายหายวับไปอีกครั้ง

เขาแค่นยิ้มเย็นชาออกมา ช่างรนหาที่ตายจริงๆ

ซูฝานยังแปลกใจอยู่ว่า เมื่อไม่กี่วันก่อนระดับหลอมปราณขั้นห้าของหมอนี่ยังไม่สมบูรณ์เลย ไฉนวันนี้ถึงทะลวงระดับได้ ที่แท้ก็ไปกราบไหว้รูปเคารพมารมานี่เอง

เมื่อครู่เขาเปิดใช้งาน วิชาดมกลิ่น จึงสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายจางๆ ของรูปเคารพมาร

ความจริงเฝิงฉีจะไปกราบไหว้อะไรมันก็ไม่เกี่ยวกับเขาเลยสักนิด

ทว่าเจ้าหมอนี่กลับจ้องจะเล่นงานเขา นี่สิที่เรียกได้ว่าไม่รักดี

ในช่วงเที่ยง หลังจากซูฝานจัดการเมนูหลักของทั้งหกโต๊ะเสร็จ เขาก็นั่งรอแขกเหรื่ออยู่ในลานบ้าน

"โครม!!"

ประตูรั้วถูกถีบเปิดออกเสียงดังปัง เห็นศิษย์พี่หญิงพาลูกน้องเดินกร่างเข้ามาในลาน

ใบหน้าของนางบ่งบอกถึงความหงุดหงิดอย่างชัดเจน เมื่อเห็นซูฝานนางก็ไม่คิดจะปั้นหน้าดีใส่แม้แต่น้อย

"เพื่อจะมาไอ้ที่ซอมซ่อแบบนี้ ข้าต้องทนบินฝ่าหิมะตั้งหนึ่งชั่วยาม ข้าละว่างงานจริงๆ เลย..."

ซูฝานหัวเราะหึๆ "ศิษย์พี่หญิง ข้าจัดเตรียมเมนูหม้อดินสูตรใหม่ไว้รอรับท่านโดยเฉพาะเลยครับ รับรองว่าถูกใจแน่นอน"

"เหอะ..."

ศิษย์พี่หญิงถลึงตาใส่เขาครั้งหนึ่ง ก่อนจะเดินสะบัดก้นเข้าห้องส่วนตัวไปอย่างขัดเคือง

หลิวเฮ่อที่ทำตัวเป็นทาสรับใช้รีบวิ่งตามเข้าไปกุลีกุจอ ก่อนเข้าประตูยังไม่วายหันมาทำหน้าทะเล้นใส่เขา

ซูฝานไม่ได้สนใจหมอนั่นแม้แต่น้อย ยามนี้เขาเริ่มรำคาญท่าทางวางมาดของเจ้าเด็กนี่เต็มทน

ในวันที่หิมะตกเช่นนี้ เขาจึงจงใจเพิ่มเมนูหม้อร้อนที่เป็นเอกลักษณ์ขึ้นมาหลายอย่าง

"กระดูกสันหลังแพะตุ๋นผักกาดดอง", "เครื่องในวัวตุ๋นหัวไชเท้า", "หัวเป็ดเผ็ดร้อนหม้อแห้ง", "เนื้อสามชั้นแดงตุ๋นถั่วแขกแห้ง", "ซี่โครงหมูตุ๋นถั่วพุ่ม" และ "หม้อไฟฉู่ฉี่รสจัดจ้านฉบับง่าย" แต่ละหม้อมีขนาดใหญ่เท่ากะละมังข้าว

เสริมด้วยเครื่องเคียงรสเปรี้ยวหวานแก้เลี่ยน และผัดผักสดรสอ่อนๆ อีกสองสามจาน

มื้อระดับนี้ หากเจ้าไม่ทิ้งหินวิญญาณระดับกลางไว้สักสิบก้อน จะกล้าเดินออกจากร้านรึ

ใต้หม้อทั้งหกสุมด้วยถ่านวิญญาณจนส่งเสียงเดือดปุดๆ และมีไอร้อนกรุ่นพวยพุ่ง เพียงแค่เห็น ศิษย์พี่หญิงและพรรคพวกก็น้ำลายสอเสียแล้ว

ซูฝานยังรินเหล้าแรงใส่กาใบเล็ก นำไปแช่น้ำร้อนจนได้ที่แล้วจึงยกขึ้นเสิร์ฟ

ด้านนอกหิมะโปรยปราย ลมเหนือพัดหวีดหวิว ทว่าภายในห้องส่วนตัวกลับอบอุ่นราวกับวสันตฤดู

การได้ทานอาหารหม้อร้อนท่ามกลางไอกรุ่น พร้อมจิบเหล้าแรงที่อุ่นจนได้ที่ นับเป็นสุนทรียภาพอันยอดเยี่ยมของชีวิตอย่างแท้จริง

เมื่อจัดการจัดวางอาหารให้ครบทั้งหกโต๊ะ ซูฝานจึงปลีกตัวกลับมายังลานบ้านเดิมของตน

ฟิ้ว!!

ลมหยินพัดผ่าน พี่ซาดาโกะปรากฏกายขึ้นเบื้องหลังซูฝาน พร้อมส่งกระแสจิตรายงานเรื่องบางอย่าง

ซูฝานสะบัดมือไล่พี่ซาดาโกะไป ก่อนจะแค่นยิ้มเย็นชาออกมา

บัดซบเอ๊ย มีคนจ้องจะเล่นงานข้าจริงๆ ด้วย

นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่มีคนแอบมาดูลาดเลาถึงหน้าประตูบ้าน ครั้งนี้ซูฝานตั้งใจจะกำจัดภัยคุกคามนี้ทิ้งเสียตั้งแต่ยังไม่ผลิบาน

ในคืนฤดูหนาวอันเหน็บหนาว ลมเย็นเยียบยังคงพัดหวีดหวิวเสียดแทงถึงกระดูก

หิมะยังคงตกไม่หยุด เกล็ดหิมะพรั่งพรูปกคลุมผืนนภาและปฐพีจนขาวโพลนไปทุกทิศทาง ทุ่งกว้างดูเงียบเหงาและอ้างว้างอย่างยิ่ง

ซูฝานวิ่งฝ่าหิมะหนาทึบพุ่งทะยานไปบนผืนดินสีเงิน

พี่ซาดาโกะส่งกระแสจิตมาอีกครั้ง เขาจึงค่อยๆ ชะลอความเร็วลง สายตาเย็นเยียบจ้องมองผ่านม่านหิมะที่ขาวโพลนไปยังหุบเขาเบื้องหน้า