บทที่ 73 ไม่รู้จักดีชั่ว

ซูฝานวางเจ้าเป็ดผู้น่าสงสารตัวนั้นลง แล้วโยนมันกลับเข้ากรง

ขณะกำลังจะหมุนตัวเข้าบ้าน ก็สัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ซ่านมาจากด้านหลัง ไม่ต้องถามก็รู้ว่าเป็นพี่ซาดาโกะมาหา

ซูฝานได้รับกระแสจิตแจ้งว่า ข้างกายศิษย์พี่หญิงผู้นั้นมีผู้ฝึกตนวิถีผีอยู่ด้วย

อีกฝ่ายมีกลิ่นอายที่แข็งแกร่งเกินไป พี่ซาดาโกะจึงไม่กล้าวนเวียนอยู่แถวนั้น

"งั้นเจ้าก็กลับมาเถอะ ไปหาเล่นแถวนี้เอาเองแล้วกัน..."

เมื่อได้รับเจตจำนงจากซูฝาน พี่ซาดาโกะก็พริ้วกายจากไปอย่างเริงร่า

ยามนี้พี่ซาดาโกะเริ่มจะปล่อยตัวปล่อยใจมากขึ้น มักจะออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกรวดเดียวทั้งวันอยู่บ่อยครั้ง

วันไหนเข้าเมือง คงต้องหาซื้ออุปกรณ์ผีสักชิ้นให้นางใช้เป็นที่สถิต จะได้ไม่ต้องคอยเรียกใช้งานผ่าน ธงภูตอาฆาต ทุกครั้งไป

กายผีของพี่ซาดาโกะเริ่มจะควบแน่นมั่นคงขึ้นเรื่อยๆ เร็วๆ นี้คงต้องเสาะหาเคล็ดวิชาวิถีผีมาให้นางฝึกฝนเสียหน่อย

ซูฝานกลับเข้าห้อง ตั้งใจจะบำเพ็ญ เคล็ดวิชาขัดเกลาจิตวิญญาณ สักครู่ ทว่ากลับได้ยินเสียงเคาะประตูบ้านดังขึ้น

เขาเดินออกไปดู เห็นหลิวเฮ่อยืนรออยู่หน้าประตู

"พี่ชาย ศิษย์พี่หญิงอยากพบท่าน รีบไปเร็วเข้าครับ..."

ซูฝานนึกโมโหอยู่ในใจ นั่นมันศิษย์พี่หญิงของเจ้า ไม่ใช่ของข้าเสียหน่อย

"แม่นางนั่นเรียกข้าไปทำไมกัน..."

หลิวเฮ่อรีบคว้าแขนซูฝานแล้วกึ่งลากกึ่งจูงออกไปทันที

"เอาเป็นว่าเป็นเรื่องดีแน่นอน รีบตามข้ามาเถอะครับ..."

ซูฝานไม่คิดเช่นนั้น ในโลกใบนี้จะมีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นง่ายดายขนาดนั้นเชียวรึ

เขาถูกหลิวเฮ่อฉุดกระชากลากถูจนมาถึงห้องส่วนตัวขนาดใหญ่ เมื่อก้าวเข้าไป ทุกสายตาต่างจับจ้องมาที่เขาเพียงผู้เดียว บรรยากาศภายในห้องพลันหนักอึ้งขึ้นมาทันที

ศิษย์พี่หญิงนั่งอยู่ที่ตำแหน่งประธาน วางมาดราวกับเป็นเจ้าแม่แห่งตำหนักใหญ่

นางสวมชุดสีดำสนิท ใบหน้าประณีตงดงามราวกับภาพวาด เส้นผมรวบขึ้นอย่างเรียบง่ายไร้เครื่องประดับ ผิวพรรณขาวผ่องทอประกายประดุจดอกบัวเพิ่งพ้นน้ำ

ดูราวกับกุหลาบงามที่มีหนามแหลม ดวงตาคู่สวยคู่นั้นแฝงไว้ด้วยอำนาจที่ข่มขวัญผู้คน

ซูฝานประสานมือคารวะนางพลางกล่าวอย่างสำรวม "อาหารป่ารสพื้นบ้าน ไม่ทราบว่าถูกปากพวกท่านสหายธรรมหรือไม่ครับ"

"อืม... แม้หน้าตาอาหารจะดูหยาบโลนไปบ้าง แต่รสชาตินับว่ามีเอกลักษณ์ไม่เลว"

เมื่อได้ยินคำชมจากเจ้าแม่ ซูฝานก็แสร้งทำเป็นปลาบปลื้มใจรีบประสานมือตอบ

"เช่นนั้นก็ดีแล้วครับ ข้าเกรงว่าพวกท่านจะทานอาหารพื้นบ้านบ้านนอกแบบนี้ไม่ลงเสียอีก"

ศิษย์พี่หญิงหัวเราะร่าพลางกล่าวว่า "เอาล่ะ ข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้า..."

"เชิญท่านสหายธรรมกล่าวมาได้เลยครับ..."

"ข้าเห็นว่าร้านของเจ้ามีรสชาติแปลกใหม่ดี ย้ายไปเปิดในเมืองชางจิวเถอะ จะได้ไม่ต้องเสียเวลาเดินทางไปกลับบ่อยๆ"

ซูฝานได้ยินดังนั้นก็นึกระแวง หรืออีกฝ่ายคิดจะฮุบกิจการของเขาไป

ทว่าพอลองตรองดูแล้วก็คิดว่าไม่น่าเป็นไปได้ ระดับนางจะมาสนใจเศษเงินเล็กน้อยของเขาไปทำไม

"ท่านสหายธรรมล้อเล่นแล้ว อาหารป่ารสพื้นบ้านของข้าย่อมต้องอยู่คู่กับชนบท หากเข้าเมืองไปคงเสียรสชาติไปหมด"

ศิษย์พี่หญิงขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางยิ้มเย็น "เจ้ากลัวว่าข้าจะมาฮุบร้านกระจอกๆ ของเจ้ารึไง"

ซูฝานหัวเราะร่าพลางกล่าวว่า "ท่านกล่าวหนักเกินไปแล้ว พวกท่านล้วนเป็นยอดอัจฉริยะของสำนัก จะมาสนใจกิจการเล็กๆ ของข้าได้อย่างไร เพียงแต่อาหารป่าตามมีตามเกิดแบบนี้ มันไม่คู่ควรจะขึ้นเหลาสุราหรูๆ หรอกครับ"

ศิษย์พี่หญิงแค่นเสียงเหอะพลางกล่าวอย่างเย็นชา "ไม่ต้องมาพูดจาไร้สาระ เจ้ามาที่เมืองชางจิว เรื่องหน้าร้านข้าจะจัดการให้เอง หากเจ้ายังไม่วางใจ ข้าจะร่วมหุ้นด้วยก็ได้"

ซูฝานลอบชื่นชมในใจ ศิษย์พี่หญิงคนนี้ใจกว้างและใจเด็ดกว่าผู้ชายอกสามศอกหลายคนเสียอีก

หากเปิดร้านอาหารส่วนตัวในเมืองชางจิวโดยมีนางคุ้มหัว กิจการย่อมรุ่งเรืองขึ้นอีกหลายสิบเท่าตัวแน่นอน

ทว่าเขาไม่อยากเข้าเมืองจริงๆ ยิ่งในสถานที่ที่รุ่งเรือง ผลประโยชน์ทับซ้อนก็ยิ่งมาก

แม้จะมีนางคุ้มครอง แต่นางย่อมต้องมีศัตรูคู่แค้น หากเกิดเรื่องขึ้นมาร้านของเขาย่อมเป็นเป้าหมายแรกๆ ที่จะถูกทำลาย

เหล่าเทพรบกัน ปุถุชนย่อมซวย

ถึงตอนนั้น จะร้องไห้ก็คงไม่มีใครช่วย

สู้กบดานอยู่ที่ตลาดการค้าหงหลินแบบนี้ คอยเก็บหินวิญญาณเดือนละเกือบหมื่นก้อนไปเงียบๆ ไม่ดีกว่าหรือ จะเอาอะไรไปมากกว่านี้อีก

ช่วยไม่ได้ ซูฝานเป็นคนประเภทที่ไม่มีความทะเยอทะยานเอาเสียเลย

และความจริงยังมีอีกเหตุผลหนึ่ง คือสิ่งที่เขาทำอยู่มันไม่ได้มีความลับทางเทคนิคอะไรล้ำลึกนัก

สิ่งที่เรียกว่าอาหารส่วนตัว จะต้องมีสูตรลับเฉพาะตัวถึงจะเรียกได้เต็มปาก

สิ่งที่เขาทำ ทั้งหม้อไฟและเนื้อย่าง ล้วนอาศัยเพียงความแปลกใหม่ หากให้พวกพ่อครัวเก่าเก๋าเกมมาศึกษาสักสองสามวันก็คงจะเลียนแบบได้หมดแล้ว

หากเขาเข้าเมืองไป ไม่เกินสามเดือน ทั่วทั้งถนนคงเต็มไปด้วยร้านหม้อไฟและเนื้อย่าง

คิดได้ดังนั้น ซูฝานจึงประสานมือคารวะอีกครั้ง

"ขอบพระคุณในความหวังดีของท่านสหายธรรม ซูฝานขอน้อมรับด้วยใจ แต่อาหารบ้านนอกเช่นนี้ยากจะขึ้นหิ้งในสถานหรูหราได้จริงๆ ครับ"

ศิษย์พี่หญิงนึกไม่ถึงว่านางอุตส่าห์เสนอให้ขนาดนี้แล้ว แต่เจ้าหมอนี่กลับยังกล้าปฏิเสธ

นางสะบัดมืออย่างรำคาญพลางกล่าวว่า "เอาเถอะ ช่างไม่รู้จักดีชั่วจริงๆ..."

ซูฝานยิ้มรับอย่างไม่ยี่หระ แล้วถอยออกจากห้องส่วนตัวไป

เดินออกมาได้ไม่กี่ก้าว หลิวเฮ่อก็รีบวิ่งตามออกมาทันที

"พี่ชาย ทำไมเมื่อกี้ไม่ตกลงล่ะครับ รู้ไหมว่าท่านพลาดโอกาสทองขนาดไหน?"

ซูฝานหัวเราะหึๆ แล้วกล่าวว่า "เจ้าก็รู้ว่าข้าทำสิ่งนี้ ไม่ได้ทำเพื่อเงินหรอกนะ"

เขาพูดจาดูสง่าผ่าเผยราวกับเป็นเรื่องจริง ซึ่งหลิวเฮ่อก็ดันเชื่อสนิทใจเสียด้วย

"พี่ชาย ข้ารู้ว่าท่านไม่หวังเงิน แต่ถ้าอาศัยร้านนี้ผูกสัมพันธ์กับศิษย์พี่หญิงได้ ต่อไปในเมืองชางจิว หรือแม้แต่ในนิกายหยินหลัว ใครจะกล้ามาหาเรื่องท่านอีก"

ซูฝานถึงกับหลุดขำ น้องชายผู้โง่เขลาเอ๋ย จะให้ข้าพูดกับเจ้าอย่างไรดี

ต่อให้วันหน้าเขาได้เข้านิกายหยินหลัว เขาก็เป็นเพียงศิษย์สายนอกของฝ่ายนอก แล้วศิษย์พี่หญิงจะมาสนใจคุ้มครองเขาเพื่ออะไร

"ข้าเป็นแค่ผู้ฝึกตนอิสระ จะไปผูกสัมพันธ์กับศิษย์พี่หญิงจะมีประโยชน์อะไร"

"ก็วันหน้าท่านจะเข้านิกายหยินหลัวไม่ใช่หรือ มีความสัมพันธ์กับศิษย์พี่หญิงไว้ ชีวิตในสำนักจะได้ราบรื่นไงครับ"

ซูฝานขี้เกียจจะพูดต่อแล้ว เขาตบบ่าหลิวเฮ่อพลางส่ายหน้า

"น้องชาย คนเราย่อมมีหนทางที่เลือกเดินต่างกัน..."

พูดจบเขาก็ไม่รอให้หลิวเฮ่อได้ทักท้วง หมุนตัวเดินจากไปทันที

เจ้าเด็กนี่คงถูกพ่อล้างสมองมาแน่ๆ

ไร้ซึ่งพละกำลัง ต่อให้เข้าหาลูกพี่ใหญ่ได้แล้วอย่างไร สุดท้ายก็เป็นได้แค่ทาสรับใช้

ข้างกายนางมีคนตั้งมากมาย นางจะขาดแคลนทาสรับใช้เชียวหรือ

หากวันใดนางเกิดปะทะกับศัตรูขึ้นมา คนแรกที่ต้องรับเคราะห์ก็คือทาสรับใช้อย่างเจ้านี่แหละ

ทว่าในยามนี้ หลิวเฮ่อย่อมไม่มีทางฟังคำเตือนของเขาแน่

ซูฝานเองก็ไม่อยากจะเตือนนัก อย่างไรเสียอีกฝ่ายก็เป็นศิษย์ฝ่ายใน การที่เขาคิดแบบนั้นก็ไม่นับว่าผิดอะไร

ในช่วงบ่าย หลิวเฮ่อกลับมาหาอีกครั้ง

"พวกเขากลับกันหมดแล้วรึ?"

เมื่อเห็นหลิวเฮ่อพยักหน้า ซูฝานก็หันไปตะโกนเรียก "พี่ซาดาโกะ เก็บหินวิญญาณได้แล้ว..."

ฟิ้ว!!

เงาผีอันเย็นยะเยือกสายหนึ่งลอยวูบมาจากที่ไหนสักแห่ง ก่อนจะหายลับออกจากลานบ้านไปในพริบตา

"พี่ชาย ศิษย์พี่หญิงดูจะไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นะครับ นางว่าท่านไม่รู้จักรับน้ำใจ..."

ซูฝานยิ้มเล็กน้อย พูดเหมือนกับว่าถ้าเขาตกลงไปแล้ว นางจะหันมาเห็นหัวเขาอย่างนั้นแหละ

"ไม่เป็นไรหรอก ข้ายังมีเจ้าอยู่ไม่ใช่หรือ วันหน้าเข้าสำนักไปแล้ว เจ้าก็ช่วยคุ้มครองข้าด้วยแล้วกัน"

หลิวเฮ่อพลันฮึกเหิมขึ้นมาทันที ความหดหู่เมื่อครู่มลายหายไปสิ้น

"พี่ชาย ท่านวางใจได้เลย วันหน้าในนิกายหยินหลัว ข้าจะคุ้มครองท่านเอง"

ซูฝานลอบยิ้ม น้องชายเอ๋ย เจ้าช่างเป็นคนมองโลกในแง่ดีเสียจริง

เขาไม่มีอารมณ์จะฟังหลิวเฮ่อพล่ามต่อ จึงจัดการขับไล่เจ้าเด็กนี่กลับไปเสีย

ฟิ้ว!!

พี่ซาดาโกะลอยกลับมาจากด้านนอกลานบ้าน พร้อมหิ้วหินวิญญาณระดับกลางสิบกว่าก้อนมาส่งให้ซูฝาน

"พี่ซาดาโกะทำได้ดีมาก วันพรุ่งวันมะรืนข้าจะหาอุปกรณ์ผีมาให้เจ้าสักชิ้น แล้วค่อยหาคัมภีร์วิถีผีมาให้เจ้าฝึกฝน เพื่อที่วันหน้าเจ้าจะได้กลายเป็นขุนพลผีของข้าอย่างเต็มตัว"

ซูฝานวาดวิมานในอากาศให้พี่ซาดาโกะฟัง ทำเอาวิญญาณสาวตื่นเต้นจนลอยว่อนไปทั่วลานบ้าน พร้อมส่งกระแสจิตที่เปี่ยมสุขมาให้อย่างต่อเนื่อง