บทที่ 72 น้องชาย เจ้าเปลี่ยนไปแล้ว

ซูฝานนำแขกเข้าไปในห้องส่วนตัว จัดวางอาหารจนเสร็จสรรพ จากนั้นก็ไม่ได้สนใจอีก

เขาเดินไปยังเรือนหลัง เห็นซากศพเดินได้เกราะทองแดงสองร่างกำลังยุ่งขิงอยู่ตรงนั้น

เจ้าสองตัวนี้ถ้าปล่อยออกมาสู้รบนับว่าไม่มีปัญหา เล็บคมๆ ของมันไม่กี่ทีก็ฉีกร่างคนเป็นชิ้นๆ ได้

ทว่าพอจะให้มาทำงานละเอียดละออนี่ไม่ได้เรื่องเลย จะให้สับเนื้อก็สับจนเละเป็นเนื้อบด จะให้ก่อไฟก็รู้จักแต่การโหมใส่ฟืนเข้าไปไม่ยั้ง

สุดท้ายเขาเลยต้องจัดสรรงานที่ง่ายที่สุดให้พวกมันทำ

ซากศพตัวหนึ่งรับหน้าที่ผ่าฟืน ส่วนอีกตัวทำหน้าที่หมุนแกนย่างที่มีแพะหนึ่งตัวแขวนอยู่ตามการจองล่วงหน้า

นี่คือสัตว์วิญญาณที่มีชื่อว่า "แพะป่าเกราะน้ำตาล" ซึ่งเป็นของขึ้นชื่อแห่งเทือกเขาชางจิว

ใช่แล้ว ซูฝานได้นำเมนูแพะหันจากชาติก่อนมาบรรจุไว้ในรายการอาหารส่วนตัวของเขาด้วย

ซากศพผ่าฟืนน่ะพอได้อยู่ แต่ก็รู้แต่ผ่า ไม่รู้จักเก็บกวาดให้เรียบร้อย

ส่วนงานหมุนแกนย่าง ซากศพกลับทำออกมาได้ดีเยี่ยม มันตั้งหน้าตั้งตาหมุนแกนอย่างขะมักเขม้นต่อเนื่องยาวนานหลายชั่วโมง

ฟิ้ว!!

ซูฝานรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง พลันเห็นพี่ซาดาโกะปรากฏตัวขึ้นเบื้องหลังพร้อมส่งกระแสจิตมาให้

เขาหมุนตัวเดินไปยังแถวของถังย่างแบบแขวนที่วางเรียงรายอยู่ด้านหลัง แล้วเปิดฝาออกดู

อืม... ไฟกำลังได้ที่พอดี

ซูฝานหันไปมองพี่ซาดาโกะแล้วส่งสายตาชื่นชมให้

พี่ซาดาโกะนับว่าไม่เลวเลย นางสามารถช่วยเขาดูแลทั้งเตาไฟและถังย่างได้

อย่างไรเสียก็เป็นถึงวิญญาณระดับทหารผี ย่อมมีความไวต่อการเปลี่ยนแปลงของอุณหภูมิอย่างยิ่ง ทำให้การควบคุมระดับไฟนั้นแม่นยำไร้ที่ติ

ยามนี้ที่ลานบ้านแห่งนี้ อย่างน้อยต้องจัดเตรียมอาหารวันละสองโต๊ะ หากวันไหนลูกค้าเยอะก็อาจพุ่งไปถึงห้าหกโต๊ะ

ความจริงสำหรับซูฝานแล้ว เรื่องนี้ไม่ได้เหนือบ่ากว่าแรงเลย

เพราะลูกค้าส่วนใหญ่มักมาในช่วงเวลาพักเที่ยง และเมนูอาหารก็ไม่ได้มีความซับซ้อนอะไรมากมาย ต่อให้มาถึงสิบโต๊ะเขาก็รับมือได้สบาย

เมื่อแขกอีกสองโต๊ะทยอยเดินทางมาถึง ซูฝานที่จัดการธุระเสร็จสิ้นก็ปลีกตัวกลับไปยังลานบ้านเดิมของตนเพื่อบำเพ็ญเพียรต่อ

ที่นี่ไม่จำเป็นต้องมีคนเฝ้า ในลานบ้านมีไหเหล้าแรงตั้งไว้ อยากดื่มเท่าไหร่ก็ตักเอาเอง

ภายในห้องโถงของเรือนหลักจัดวางผลไม้สดนานาชนิด ผลไม้แห้ง ขนมหวาน ผักสด และเครื่องเคียงรสเปรี้ยวหวาน รวมถึงขนมพื้นบ้านจากโลกปุถุชนไว้พร้อมสรรพ

กระทั่งเครื่องปรุงหรือน้ำจิ้มต่างๆ เขาก็จัดการติดป้ายชื่อและบรรจุลงในโหลเล็กๆ เหมือนในชาติก่อน

ลูกค้าสามารถเลือกตักไปใช้ได้ตามใจชอบ

นอกจากเมนูหลักที่ซูฝานจะเตรียมไว้ให้เพียงพอกับจำนวนคนแล้ว

เครื่องเคียงอื่นๆ ล้วนเป็นรูปแบบบริการตนเอง ใครอยากทานอะไรก็หยิบเอาเองได้เลย

เมื่อทานเสร็จ พรรคพวกเหล่านี้ก็จะทิ้งหินวิญญาณไว้บนโต๊ะสองสามก้อนแล้วจากไปเงียบๆ

ผู้ที่เคยมาทานที่นี่ต่างรู้สึกแปลกใหม่กับรูปแบบการบริการตนเอง

กระทั่งการจ่ายค่าอาหารก็ขึ้นอยู่กับความสมัครใจ จะให้มากให้น้อยก็ตามแต่สะดวก

หากทำแบบนี้ในเมืองชางจิวคงไปไม่รอดแน่ พวกผู้ฝึกตนอิสระคงมาถล่มจนพินาศ

ทว่าลูกค้าที่นี่ล้วนเป็นศิษย์รุ่นเยาว์ของนิกายหยินหลัว ทุกคนต่างรักศักดิ์ศรี ย่อมไม่ทำเรื่องต่ำช้าไร้ยางอายแบบนั้น

การที่ยอมเสียเวลาบินมาที่นี่นานกว่าหนึ่งชั่วยาม ย่อมแปลว่าพวกเขาติดใจในรสชาติที่หาไม่ได้จากที่อื่น

อย่างไรก็ตาม หลังจาก "อาหารส่วนตัวตระกูลซู" เปิดกิจการมาได้ไม่ถึงเดือน กิจการก็รุ่งเรืองขึ้นเรื่อยๆ

ยามนี้เข้าสู่ช่วงต้นฤดูหนาว อากาศเริ่มเย็นลง

การได้มาทานหม้อไฟปักกิ่ง หม้อไฟเผ็ดร้อนจากป่าซู่ หรือหม้อไฟตำรับกวางตุ้งร้อนๆ ช่างเป็นความสุขที่ยอดเยี่ยม

หรือจะเป็นเมนูหม้อดินและหม้อแห้งที่ตั้งอยู่บนเตาถ่านส่งเสียงเดือดปุดๆ พร้อมไอร้อนกรุ่น ผนวกกับเหล้าแรงจากโลกปุถุชนอีกไม่กี่จอก

รสชาตินั้น ต่อให้เป็นเซียนลงมาดื่มก็ต้องเมาหัวราน้ำแน่นอน

วันต่อมา หลิวเฮ่อก็รีบวิ่งหน้าตั้งมาหาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเบิกบาน

"พี่ชาย เมื่อวานศิษย์พี่หญิงพอใจมากเลยครับ"

ซูฝานปรายตามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มพลางแกล้งกระเซ้า

"ทำไม หรือว่าเจ้าแอบชอบศิษย์พี่หญิงคนนี้เข้าแล้วรึ?"

หลิวเฮ่อได้ยินดังนั้นถึงกับขวัญเสียแทบทรุดลงกับพื้น รีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน

"พี่ชาย อย่าหาเรื่องให้ข้าเลยครับ นางเป็นลูกหลานของตระกูลระดับจินตันเชียวนะ ในฝ่ายในนางน่ะยิ่งใหญ่มาก ข้าอยากจะขอพึ่งพาบารมีนางมานานแล้ว แต่ที่ผ่านมาไม่มีใครสนใจข้าเลย"

ซูฝานขมวดคิ้ว ภายในสำนักนี่มันแบ่งพรรคแบ่งพวกวุ่นวายขนาดนี้เชียวรึ

"ในฝ่ายในพวกเจ้ามีก๊กมีเหล่าเยอะล่ะสิ?"

"ส่วนใหญ่ก็คือพวกลูกหลานตระกูลใหญ่ในสำนักที่รวมกลุ่มกันนั่นแหละครับ เป้าหมายก็หนีไม่พ้นการแย่งชิงทรัพยากรบำเพ็ญเพียร"

"เมื่อวานศิษย์พี่หญิงพอใจ แสดงว่าเจ้าได้เข้าพวกกับนางแล้วสิ"

หลิวเฮ่อพลันฮึกเหิมขึ้นมาทันที พร้อมคุยโวโอ้อวด

"อืม... ต่อไปข้าในฝ่ายใน อย่างน้อยก็คงไม่ถูกใครรังแกเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ข้าเองก็เป็นคนมีแบ็คกราวด์กับเขาเหมือนกัน"

เมื่อมองดูท่าทางของหลิวเฮ่อ ซูฝานก็ได้แต่ส่ายหน้า

อุตส่าห์เข้าฝ่ายในมาได้แทนที่จะตั้งใจบำเพ็ญเพียร ทำไมถึงมัวแต่มาทำเรื่องไร้สาระแบบนี้

"งั้นเจ้าก็คงจะรุ่งเรืองแล้วสิ วันหลังถ้าเจ้ามาหา ข้าต้องทำความเคารพเจ้าด้วยไหมล่ะ?"

หลิวเฮ่อต่อให้บื้อแค่ไหนก็ฟังออกว่าซูฝานกำลังประชด

"พี่ชาย พวกเราเป็นพี่น้องกันนะ ข้าจะทำแบบนั้นกับท่านได้อย่างไร ข้าขอเข้าร่วมกลุ่มก็ไม่ได้คิดจะไปกร่างใส่ใคร เพียงแต่อยากอยู่อย่างสงบสุขในฝ่ายในเท่านั้นเองครับ"

ซูฝานขี้เกียจจะเสวนาต่อ จึงก้มหน้าก้มตาเขียนยันต์ของตนไป

"พรุ่งนี้ศิษย์พี่หญิงจะจองอีกโต๊ะนะครับ ครั้งนี้คนเยอะหน่อย ประมาณสิบกว่าคนได้"

เมื่อเห็นท่าทางพินอบพิเทาของหลิวเฮ่อ ซูฝานก็ลอบทอดถอนใจ

น้องชาย เจ้าเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ

"เพราะเรื่องแค่นี้ เจ้าถึงกับต้องถ่อมาหาข้าด้วยตัวเองเลยรึ?"

"ปะ... เปล่าครับ ข้าตั้งใจจะมาเยี่ยมท่านจริงๆ"

"อืม... จะมาก็มาเถอะ คิดได้หรือยังว่าจะกินอะไร?"

หลิวเฮ่อนิ่งคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าว "งั้นจัดทั้งหม้อไฟ เนื้อเสียบไม้ แล้วก็เป็ดย่างมาให้ครบเลยนะครับ..."

นี่มันวิธีทานแบบไหนกันเนี่ย รสชาติมันจะเข้ากันได้รึไง

เอาเถอะ ในเมื่อเจ้าว่าได้ ข้าก็จัดให้ได้

วันต่อมา ก่อนถึงเวลาเที่ยงซูฝานก็เตรียมเมนูหลักไว้พร้อมทุกโต๊ะ

ยามนี้ซูฝานเริ่มพิถีพิถันมากขึ้น โดยเฉพาะวัตถุดิบที่เขาพยายามเลือกใช้เนื้อสัตว์วิญญาณเป็นหลัก

กระทั่งถ่านที่ใช้ย่างเนื้อหรือตั้งหม้อไฟ เขายังเลือกใช้ถ่านไม้ธรรมวิญญาณ เครื่องปรุงหลายอย่างก็เลือกใช้สมุนไพรวิญญาณ

ถึงกระนั้น ต้นทุนสำหรับเขาก็แทบจะเป็นศูนย์อยู่ดี

รสชาติจะถูกปากทุกคนไหมเขาก็ไม่แน่ใจ แต่ระดับของอาหารนั้นยกระดับขึ้นอย่างเห็นได้ชัด จนยามนี้สามารถเรียกได้ว่าเป็นอาหารวิญญาณอย่างเต็มปากเต็มคำ

เหลาสุราในเมืองก็ไม่ต่างกันหรอก เรื่องคุยโม้ใครๆ ก็ทำได้

เมื่อศิษย์พี่หญิงฝ่ายในเดินทางมาถึง ท่าทางของนางดูองอาจประหนึ่งลูกพี่ใหญ่พาน้องใหม่มาบุกถิ่นคนอื่น

เบื้องหลังของนางมีศิษย์ฝ่ายในตามมาอีกสิบกว่าคน เดินมาอย่างสง่างามราวกับมีดนตรีประกอบประกอบตัว

หลิวเฮ่อแทรกตัวเข้าไปไม่ถึง จึงได้แต่เดินต้อยๆ ตามหลังเหมือนทาสรับใช้

โชคดีที่ตอนออกแบบห้องส่วนตัว ซูฝานจงใจเหลือห้องใหญ่ไว้หนึ่งห้องที่จุคนได้สิบกว่าคน

มิฉะนั้นหากมาเป็นโขยงแบบนี้ คงจัดที่นั่งลำบาก

หลังจากซูฝานจัดการดูแลแขกทุกโต๊ะจนเรียบร้อย เขาก็ปลีกตัวกลับมาที่ลานบ้านเดิมเพื่อฝึกฝนคาถาอาคมอย่างสงบ

เขาหยิบเป็ดตัวหนึ่งออกมาจากกรง จากนั้นก็ร่ายอาคมคำสาปสามบทสลับกันใส่เจ้าเป็ดตัวนั้น

ช่วยไม่ได้ วิชาในวิถีคำสาปจำเป็นต้องมีเป้าหมายในการร่ายมนตร์ ถึงจะปั๊มระดับความชำนาญได้

ซูฝานเคยเรียกซากศพเดินได้ออกมาลองดูแต่ก็ไม่ได้ผล เพราะวิถีคำสาปแทบจะไม่มีผลต่อสิ่งอัปมงคลหรือภูตผี ทำให้ระดับความชำนาญขึ้นช้ามาก

โชคดีที่ช่วงนี้เป็ดย่างขายดี เขาจึงมีเป้าหมายในการฝึกอาคมพอดี

อย่างไรเสีย เป็ดพวกนี้ก็นับว่ารับเคราะห์หนัก ในแต่ละวันต้องถูกซูฝานทรมานจนแทบขาดใจตาย ก่อนจะถูกส่งเข้าเตาย่างทั้งที่ยังมีแรงแค้นอัดแน่น

หลังจากจัดการเป็ดไปได้สองสามตัว ซูฝานก็ทอดถอนใจ

แบบนี้ไม่ดีแน่ เป็ดพวกนี้ทนรับการร่ายอาคมของเขาไม่ไหว ถึงขนาดมีลูกค้าบ่นว่าเนื้อเป็ดเริ่มไม่นุ่มเหมือนเมื่อก่อนแล้ว