บทที่ 71 อาหารส่วนตัวตระกูลซู

ยามนี้หลิวเฮ่อกลายเป็นศิษย์ฝ่ายในไปแล้ว ย่อมส่งผลกระทบต่อเหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้องฝ่ายนอกคนเดิมของเขาไม่น้อย

แม้จะมีคนดูแคลนเขาอยู่มาก แต่ก็มักจะมีพวกประจบสอพลอเสนอหน้าเข้ามาหาเสมอ

คาดว่าเจ้าสองคนนี้ก็คงเป็นพวกประเภทนั้น ถึงขั้นยอมบินมานานกว่าหนึ่งชั่วยามเพื่อมาที่ตลาดการค้าหงหลินเพียงเพื่อทานข้าวสักมื้อ ช่างเป็นพวกขาดสติเสียจริง

เนื่องจากเวลาค่อนข้างกระชั้นชิด ซูฝานจึงเลือกทำอะไรที่ง่ายที่สุด เขาจัดเตรียมหม้อไฟแบบฉู่ตูขึ้นมา

น้ำซุปนั้นซูฝานเคี่ยวเองกับมือ รสชาติจัดว่าไม่เลว

วัตถุดิบหลักคือเนื้อสันในและสันคอของวัวป่าเกราะเหล็ก เขาใช้กระบี่เวทแล่จนบางเฉียบ วางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบในจาน

นอกจากนี้ยังมีผ้าขี้ริ้ว เส้นหลอดลม ลูกชิ้นเนื้อ ไส้เป็ด เลือดเป็ด เห็ดหลากชนิด และผักสดนานาพรรณ

ซูฝานยกหม้อขึ้นโต๊ะ จัดวางวัตถุดิบจนเสร็จสรรพ จากนั้นเขาก็ปลีกตัวกลับเข้าห้องไป

เขาไม่มีเวลามานั่งคลุกคลีกับคนพวกนี้หรอก พอจิบเหล้าเข้าหน่อยก็เอาแต่คุยโวโอ้อวด เอาเวลาไปปั๊มระดับความชำนาญคาถาอาคมไม่ดีกว่าหรือ

อย่างไรเสียวันหลังต้องตกลงกับหลิวเฮ่อให้ดี ลำพังเจ้ามาคนเดียวข้าไม่ว่า แต่ถ้าพาคนอื่นมาด้วยข้าไม่ต้อนรับเด็ดขาด

หลิวเฮ่อกับพรรคพวกใช้เวลาทานมื้อนั้นเกือบสองชั่วยาม กินกันอย่างเอร็ดอร่อยผนวกกับได้จิบเหล้าเล็กน้อยจนเริ่มได้ที่

ก่อนจะจากไป ศิษย์ฝ่ายนอกคนหนึ่งได้หยิบหินวิญญาณระดับกลางสองก้อนวางไว้บนโต๊ะ

ซูฝานถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง นี่ให้เงินจริงๆ รึเนี่ย

นอกจากเครื่องปรุงที่ต้องใส่ใจนิดหน่อย วัตถุดิบอื่นๆ ก็แทบจะไม่มีต้นทุนเลย

หินวิญญาณระดับกลางสองก้อน มันออกจะมากเกินไปหน่อยนะ

แบบนี้จะเกรงใจแย่เลย

ผ่านไปไม่กี่วัน หลิวเฮ่อก็รีบมาหาแต่เช้าตรู่

เขามองซูฝานด้วยสีหน้ารู้สึกผิดเต็มประดา

"พี่ชาย ข้าผิดไปแล้ว ต่อไปข้าจะไม่พาใครมาที่นี่อีก"

ซูฝานได้ยินดังนั้นก็ร้อนรนขึ้นมาทันที แบบนั้นจะดีได้อย่างไรเล่า

ทว่าเขายังคงรักษาท่าทีเรียบเฉยเอาไว้ ไม่แสดงอาการใดๆ ออกมา

"อยากพาก็พามาเถอะ ยามปกติที่นี่ก็เงียบเหงาอยู่แล้ว มีคนเยอะหน่อยจะได้ครึกครื้น"

"จริงหรือครับ...!"

หลิวเฮ่อตื่นเต้นขึ้นมาทันที เจ้าสองคนที่เขาพามาคราวก่อนเอาแต่ถามถึงเรื่องนี้ไม่หยุด เพราะอยากจะกลับมาทานอีกสักมื้อ

"ก็มาสิ ไม่ใช่ว่าไม่ให้เงินเสียหน่อย"

ประโยคท้ายของซูฝานถูกหลิวเฮ่อละเลยไปโดยสิ้นเชิง เพราะนึกว่าอีกฝ่ายแค่พูดเล่น

คนอย่างหลิวเฮ่อที่เติบโตมาในสำนักและมีบิดาคอยดูแลมาตลอด ย่อมไม่มีความรู้สึกเรื่องค่าของหินวิญญาณมากนัก

เขาไม่ได้คิดว่าซูฝานทำเพื่อหินวิญญาณ แต่คิดว่าซูฝานทำเพราะเห็นแก่หน้าเขา

"ถ้าอย่างนั้น พรุ่งนี้ข้าพาพวกเขามารวมถึงคนอื่นๆ ด้วยได้ไหมครับ?"

หลิวเฮ่อเอ่ยถามพลางลอบสังเกตสีหน้าซูฝานอย่างระมัดระวัง เพราะเกรงว่าอีกฝ่ายจะไม่ตกลง

ซูฝานยังคงนิ่งเฉย ทว่าในใจกลับลิงโลดไปนานแล้ว ขอเพียงจ่ายหินวิญญาณ จะมาทุกวันก็ยังได้!

"อืม... ก็มาสิ..."

บัดซบเอ๊ย หินวิญญาณระดับกลางสองก้อน ไปตั้งแผงทั้งวันยังหาไม่ได้ขนาดนี้เลย

"พี่ชาย ครั้งนี้ข้าอยากพาคนมาเพิ่มหน่อย และยังอยากกินหม้อไฟนั่นเหมือนเดิมนะครับ"

"ได้สิ วันไหนจะมาก็ส่งข่าวมาบอกล่วงหน้าหน่อยแล้วกัน"

หลิวเฮ่อหยิบยันต์สื่อสารออกมาหนึ่งแผ่น ไว้สำหรับแจ้งข่าวในคราวต่อไป

สองวันต่อมา หลิวเฮ่อนำพรรคพวกมาห้าหกคน ซูฝานเตรียมการไว้พร้อมสรรพแล้ว

คราวนี้เขาพิถีพิถันกว่าเดิมมาก ไม่ว่าจะเป็นวัตถุดิบ น้ำจิ้ม หรือการจัดจาน ล้วนดูมีระดับและมีพิธีรีตองยิ่งนัก

นอกจากนี้ เขายังจัดเตรียมหม้อแบบสองช่อง (หยวนยาง) ไว้สำหรับคนที่ทานเผ็ดไม่ได้อีกด้วย

คนกลุ่มนี้ล้วนเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องฝ่ายนอกของหลิวเฮ่อ ซึ่งแต่ละคนต่างก็ครองตำแหน่งที่มีผลประโยชน์มหาศาลในตำหนักกิจการภายนอก

และก็เหมือนคราวก่อน มื้อนี้ทุกคนทานกันอย่างมีความสุข

แต่ละคนดื่มจนหน้าแดงก่ำแล้วเดินโอนเอนจากไป

เมื่อซูฝานออกไปตรวจสอบ ก็พบว่าบนโต๊ะในห้องโถงมีหินวิญญาณระดับกลางวางอยู่ถึงสี่ก้อน

นี่มัน...

เกรงใจกันเกินไปแล้ว จะต้องใช้เยอะขนาดนี้เชียวหรือ

ปากก็พร่ำบ่นงึมงำอย่างเกรงอกเกรงใจ ทว่าในใจกลับเบิกบานดุจบุปผาแย้มบาน

ช่วงเวลาต่อมา หลิวเฮ่อมักจะพาคนมาทานอาหารที่นี่อยู่บ่อยครั้ง

ในช่วงแรกอาจจะเป็นการเอาใจหลิวเฮ่อ ทว่าเมื่อได้ลิ้มลองเพียงครั้งเดียว ทุกคนต่างก็ติดใจจนลืมไม่ลง

จนต่อมา แม้แต่เหล่าศิษย์ฝ่ายนอกที่หลิวเฮ่อเคยพามา ก็เริ่มพาพรรคพวกของตนเองมากันเอง

ซูฝานย่อมยินดีต้อนรับอย่างยิ่ง ยิ่งพาคนมาเยอะยิ่งดี

ยามนี้เขาเลิกไปตั้งแผงที่ตลาดแล้ว

วุ่นวายมาทั้งวันยังได้กำไรไม่เท่าทำอาหารมื้อเดียว แบบนี้ใครจะไปมีอารมณ์ทำอย่างอื่น

ความจริงรสมือของซูฝานไม่ได้ยอดเยี่ยมถึงขั้นเทียบชั้นกับเชฟในเหลาสุราอาหารวิญญาณชื่อดังได้

ทว่าอาหารอย่างหม้อไฟ เนื้อย่างเสียบไม้ ซึ่งเป็นของอร่อยจากชาติก่อน เมื่อมาอยู่ในโลกนี้ กลับสามารถครองใจเหล่านักชิมได้อย่างง่ายดาย

และหากวัดตามมาตรฐานเหลาสุราในเมือง อาหารของซูฝานก็นับเป็นอาหารวิญญาณได้เช่นกัน

เพราะเนื้อวัวป่าเกราะเหล็กก็คือสัตว์วิญญาณชนิดหนึ่งนั่นเอง

มิหนำซ้ำพวกศิษย์สำนักรุ่นเยาว์เหล่านี้ล้วนรักศักดิ์ศรี ทุกครั้งที่มามักจะทิ้งหินวิญญาณระดับกลางไว้หลายก้อนเสมอ

หากคำนวณดูแล้ว เดือนหนึ่งซูฝานสามารถทำเงินได้ไม่ต่ำกว่าหลายพันหินวิญญาณ

เพื่อมัดใจลูกค้ากลุ่มนี้ เขาจึงงัดสารพัดเมนูออกมาทำ ทั้งเนื้อย่างถังแขวน สเต็กเนื้อ รวมถึงอาหารเลื่องชื่อจากสี่สำรับใหญ่ในชาติก่อนมาสลับสับเปลี่ยนหมุนเวียนกันไป

เหล้าที่ใช้ก็คือเหล้าแรงที่เขาซื้อมาจากโลกมนุษย์ ประเภทที่ดื่มเพียงอึกเดียวก็รู้สึกเหมือนตัวจะระเบิด

แม้จะไม่ใช่สุราวิญญาณ ทว่ากลับได้รับความนิยมเป็นพิเศษ

เพราะอะไรน่ะหรือ เพราะมันได้แรงสะใจยังไงล่ะ

ลานบ้านเล็กๆ ของซูฝานจึงเริ่มคึกคักขึ้นเรื่อยๆ แทบจะมีคนแวะเวียนมาทุกวัน

เมื่อคนเริ่มหนาตาขึ้น ลานบ้านเดิมก็เริ่มคับแคบ

ซูฝานจึงตัดสินใจเช่าลานบ้านที่ใหญ่กว่าเดิมในบริเวณใกล้เคียง แล้วดัดแปลงห้องต่างๆ ให้กลายเป็นห้องส่วนตัว

เรียกได้ว่าขาดเพียงแค่ป้ายชื่อร้าน "อาหารส่วนตัวตระกูลซู" เท่านั้น

ยามนี้ซูฝานมีพวงยันต์สื่อสารพกติดตัวเป็นปึก เขาจะรับเฉพาะการจองล่วงหน้าเท่านั้น นอกเหนือจากนั้นจะไม่ต้อนรับเด็ดขาด

วันหนึ่งขณะที่ซูฝานกำลังเตรียมวัตถุดิบ ยันต์สื่อสารในอกก็ส่งสัญญาณขึ้น

เขาหยิบยันต์ออกมาดู ก็ได้ยินเสียงตะโกนของหลิวเฮ่อแว่วมา

"พี่ชาย พรุ่งนี้จองหนึ่งโต๊ะนะ ต้องจัดเต็มหน่อยนะพี่ คนที่จะมาคือพวกศิษย์พี่ฝ่ายในน่ะ"

ซูฝานเบ้ปาก ศิษย์ฝ่ายในแล้วอย่างไร จะเก่งมาจากไหนเชียว

ปากก็บ่นไปอย่างนั้น ทว่าในใจกลับแอบคำนวณดูว่า ศิษย์ฝ่ายในมาทั้งที จะให้หินวิญญาณเพิ่มขึ้นอีกกี่ก้อนกันนะ

ในเมื่อเป็นเรื่องที่หลิวเฮ่อกำชับมาเอง ซูฝานจึงค่อนข้างใส่ใจเป็นพิเศษ

เมนูเนื้อย่างถังแขวน สเต็กเนื้อฟิเลมิยอง พร้อมกับเครื่องเคียงรสเลิศ และเสริมด้วยหม้อตุ๋นเอ็นวัวรวมมิตร ถือว่าครบเครื่องพร้อมสรรพ

ในช่วงเที่ยง หลิวเฮ่อนำพรรคพวกมาถึงหน้าลานบ้าน

ครั้งนี้หลิวเฮ่อพาศิษย์ฝ่ายในมาสามคน เป็นชายสองและหญิงหนึ่ง

แม่นางคนนั้นจัดว่าหน้าตาสะสวยทีเดียว ทว่านางกลับแสดงอาการไม่พอใจออกมาเต็มที่ที่ต้องบินมานานกว่าหนึ่งชั่วยามเพื่อมาทานอาหารที่นี่

"เหลาสุราในเมืองมีตั้งเยอะแยะ ทำไมต้องถ่อมาถึงไอ้ที่ซอมซ่อแบบนี้ด้วย"

ศิษย์พี่ฝ่ายในชายอีกสองคนเพียงแค่ยิ้มรับโดยไม่เอ่ยปากประการใด

หลิวเฮ่อยิ้มแห้งๆ ด้วยความกระอักกระอ่วน "เหลาสุราในเมืองพวกท่านศิษย์พี่คงทานจนเบื่อแล้ว ข้าเลยเลือกที่นี่มาให้ลอง เพราะรสมือที่นี่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวไม่เหมือนใครครับ"

หญิงสาวสะบัดหน้าอย่างไม่สบอารมณ์ นางปรายตามองค้อนใส่หลิวเฮ่อครั้งหนึ่งก่อนจะเดินเข้าลานบ้านไป

ประจวบเหมาะกับที่ซูฝานเดินออกมาจากในบ้านพอดี เขาจึงเห็นทั้งสีหน้าของหญิงสาวคนนั้นและท่าทางของชายอีกสองคนที่ดูเหมือนพวกชอบดูเรื่องสนุก

เขาก็เข้าใจทันทีว่า หลิวเฮ่อกำลังเสียหน้าเข้าให้แล้ว

จะทำไปเพื่ออะไรกัน ในเมื่อเขาแสดงออกชัดเจนว่าดูแคลนเจ้า แต่เจ้ากลับยังพยายามเอาหน้ายิ้มๆ ไปประจบคนหน้าบึ้งอยู่อีก

แน่นอนว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเขา

ขอเพียงจ่ายหินวิญญาณ ลูกค้าคือพระเจ้าเสมอ

ซูฝานนำทางทุกคนไปยังห้องส่วนตัว ตลอดทางหญิงสาวคนนั้นเอาแต่บ่นพึมพำไม่หยุด จนกระทั่งก้าวเข้าห้องส่วนตัวไปถึงได้สงบปากสงบคงลงบ้าง