บทที่ 70 ดูเจ้าทำตัวเข้า

หลายวันต่อมา ซูฝานเอาแต่หมกตัวอยู่ในบ้าน

ในแต่ละวันเขาใช้ชีวิตอย่างเปี่ยมสาระ ทั้งบำเพ็ญเพียร เขียนยันต์ และสรรหาเมนูอาหารใหม่ๆ มาทำทาน ชีวิตช่างดำเนินไปอย่างสโลว์ไลฟ์และอิสระยิ่งนัก

วิชา เงาร้ายเก้านรก ค่อนข้างยาก เขาใช้เวลาหลายวันกว่าจะเข้าถึงขั้นต้น

วิชาสายเงาบทนี้ มีประโยชน์เพียงอย่างเดียวคือการซ่อนตัวในมุมมืดเพื่อลอบกัดผู้อื่น ซึ่งผลลัพธ์ของมันยอดเยี่ยมจริงๆ

ซูฝานตั้งเป้าว่าจะปั๊มระดับความชำนาญให้ถึงขั้นเข้าถึงแก่น แล้วค่อยมาดูผลลัพธ์ของมันอีกที

ส่วน อาคมเฉื่อยชา, อาคมสะกดวิญญาณ และ อาคมอ่อนแรง ซึ่งเป็นวิชาจากวิถีคำสาปทั้งสามบทนี้ การเข้าถึงขั้นต้นนับว่าง่ายดายมาก

ซูฝานแอบคาดหวังว่า หากวันหน้าเขาสามารถฝึกอาคมทั้งสามบทนี้จนถึงขั้นเข้าถึงแก่นได้ มันจะร้ายกาจขนาดไหนกัน

นอกจากนี้ยังมีตัวยันต์มารระดับกลางอีกหลายชนิดที่เขายังคงฝึกซ้อมบนกระดาษธรรมดาอยู่ทุกวัน จนยามนี้เริ่มจะกุมเคล็ดลับได้เกือบหมดแล้ว

แน่นอนว่ายามที่ต้องลงมือสร้างยันต์จริง อัตราความสำเร็จย่อมเป็นเรื่องที่พยากรณ์ได้ยาก

เพราะถึงอย่างไร ยันต์มารและยันต์ของสำนักฝ่ายเซียนก็มีความแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัดในหลายด้าน

หากเทียบกันแล้ว ขั้นตอนการสร้างยันต์ของพรรคมารจะมีความซับซ้อนมากกว่า

ยกตัวอย่างเช่นน้ำหมึกอาคม ยันต์ของฝ่ายเซียนพื้นฐานแล้วใช้น้ำหมึกชนิดเดียวก็สามารถใช้งานร่วมกันได้เกือบหมด ทว่าพรรคมารกลับต่างออกไป โดยจะแบ่งเป็น หมึกโลหิต, หมึกวิญญาณ, หมึกหยิน, หมึกกระดูก และอื่นๆ อีกสิบกว่าชนิด

อีกทั้งยันต์พรรคมารจำนวนมากยังจำเป็นต้องมีสื่อกลางเพิ่มเติม

อย่างเช่น ยันต์ผีร้าย จำเป็นต้องผนึกผีร้ายหนึ่งตนลงไปในยันต์ หากการสร้างยันต์ล้มเหลว ผีร้ายตนนั้นก็จะมลายหายไปสิ้น

ยันต์กระดูกขาว จำเป็นต้องใช้ผงกระดูกสัตว์วิญญาณหรือผงกระดูกอัปมงคล ยันต์กระหายเลือดต้องการโลหิตของสัตว์วิญญาณหรือผู้ฝึกตน และยันต์อสูรโลหิตต้องการดวงวิญญาณของสัตว์วิญญาณ

ยิ่งสื่อกลางมีระดับสูงเพียงใด อานุภาพของยันต์อาคมก็จะยิ่งรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น

โดยรวมแล้ว ยันต์อาคมของพรรคมารจะมีอานุภาพรุนแรงกว่ายันต์ของฝ่ายเซียนอยู่ไม่น้อย

ยามค่ำคืน ซูฝานก้มหน้าก้มตาตวัดพู่กันอย่างจดจ่อ

การสร้างยันต์มารต้องขจัดความฟุ้งซ่านออกให้สิ้น สมาธิต้องแน่วแน่ไร้สิ่งรบกวน ปากพร่ำบริกรรมบทอาคมที่ฟังดูซับซ้อนล้ำลึกและยากจะเข้าใจราวกับเสียงพึมพำที่ไร้ความหมาย

เขาจับพู่กันอาคมมั่น แล้วตวัดลงไปทันที!

บนกระดาษยันต์ เส้นสายของอักขระอาคมพลันเปลี่ยนทิศทางอย่างกะทันหัน อักขระที่ควรจะขดเคี้ยวละเอียดอ่อน กลับถูกซูฝานลากผ่านเพียงครั้งเดียว ทว่าในตอนท้ายเขากลับวาดลวดลายที่ซับซ้อนและหนาแน่นลงไปแทน

อักขระอาคมบนนั้นทอแสงวูบวาบสองครั้ง ก่อนจะเกิดเสียง "ปัง" ระเบิดออก

"ล้มเหลวอีกแล้ว..."

ยันต์มารนี่เขียนยากจริงๆ

ยันต์หลายแผ่นที่ผ่านมาล้วนไม่ประสบความสำเร็จเลยแม้แต่แผ่นเดียว

ซูฝานนวดคลึงหว่างคิ้ว แววตาเริ่มมีความเหนื่อยล้าปรากฏขึ้น ใบหน้าซีดขาวลงไปถนัดตา

เขาหลับตาลง นวดหน้าผากอยู่นานจึงพอจะฝืนรวบรวมลมหายใจกลับมาได้

หลังจากพักผ่อนครู่หนึ่ง เขาก็เริ่มตวัดพู่กันต่อ

ซูฝานมีสีหน้าจดจ่อจนลืมสรรพสิ่งรอบกาย

เขาจมดิ่งลงสู่สภาวะอันเงียบสงบที่แปลกประหลาด ในดวงตามีเพียงเส้นสายอักขระอาคมที่เรียวบางและซับซ้อนบนกระดาษยันต์เท่านั้น

ปลายพู่กันมีทั้งจุด ปัด ตวัด ลาก และหมุนวน พละกำลังที่ส่งผ่านลงไปนั้นเฉียบคมและแม่นยำ บนกระดาษยันต์ลายไม้สนสีเขียวอ่อนบางๆ ภายใต้การรังสรรค์ของพู่กันอาคม ก็ค่อยๆ ก่อเกิดเป็นลวดลายที่ละเอียดและงดงามชิ้นหนึ่ง

เพียะ! ในที่สุดเขาก็ตวัดเส้นสุดท้ายเสร็จสิ้น

"สำเร็จแล้ว..."

ซูฝานวางพู่กันอาคมลง สองมือกดลงบนโต๊ะไม้พลางหอบหายใจคำโต ทั่วร่างราวกับจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ รู้สึกปวดเมื่อยไปทุกขุมขน

หลังจากสัมผัสเทวะฟื้นคืนมา ซูฝานก็เดินหน้าสร้างยันต์ต่อ คราวนี้ราวกับมีเทพมานิมิต เขาทำสำเร็จต่อเนื่องกันถึงสองแผ่น

วันต่อมา ซูฝานเริ่มไปตั้งแผงขายยันต์ที่ตลาดการค้าหงหลิน

ยันต์มารยังมีไม่กี่แผ่น ส่วนใหญ่เขานำยันต์ชุดเดิมมาขาย ผนวกกับของเบ็ดเตล็ดอื่นๆ

กิจการดีอย่างเหลือเชื่อ โดยเฉพาะยันต์อาคมระดับกลางหลากชนิดของฝ่ายเซียนนั้นได้รับความนิยมเป็นพิเศษ

ในเขตปกครองของพรรคมารนั้น พวกเขาค่อนข้างเปิดกว้างต่อทรัพยากรในการบำเพ็ญเพียรของฝ่ายเซียนอย่างมาก

กระทั่งการฝึกเคล็ดวิชาหรือคาถาอาคมของฝ่ายเซียนก็ไม่มีใครมาคอยสอดส่อง

เรื่องแบบนี้หากเป็นในเขตปกครองของฝ่ายเซียน ย่อมเป็นเรื่องที่จินตนาการไม่ออกอย่างแน่นอน

จนกระทั่งยามโพล้เพล้ ซูฝานจึงเก็บแผงกลับบ้าน

ที่หน้าประตูบ้าน เขาเห็นหลิวเฮ่อยืนรออยู่ก่อนแล้ว พอเห็นซูฝานกลับมา เขาก็รีบวิ่งเข้ามาหาด้วยความตื่นเต้น

"พี่ชาย การประลองย่อยของฝ่ายใน ข้าไม่ได้รั้งท้ายแล้วนะครับ...!"

ซูฝานหัวเราะหึๆ แล้วถามว่า "งั้นเจ้าติดอันดับท็อปเท็นรึเปล่าล่ะ?"

"ข้าเพิ่งเข้าฝ่ายในมาได้ไม่นาน จะเป็นไปได้อย่างไรกันครับ"

"อ้อ แล้วเจ้าจะตื่นเต้นไปทำไมล่ะ แค่เพราะไม่รั้งท้ายเนี่ยนะ"

"ใช่ครับ ข้าทำตามที่ท่านสอน ซุ่มโจมตีไปได้สองคน หนึ่งในนั้นเป็นถึงระดับหลอมปราณขั้นเจ็ดเลยนะ!"

ซูฝานขี้เกียจจะเสวนากับเขาต่อ จึงเปิดประตูเดินเข้าลานบ้านไป

"ท่านไม่รู้หรอกว่า ศิษย์พี่คนที่โดนข้าซุ่มโจมตีน่ะ ทำหน้ายังไง ฮ่าๆ..."

"ดูเจ้าทำตัวเข้า... แค่นี้ก็ดีใจจนออกนอกหน้าแล้ว"

หลิวเฮ่อได้ยินดังนั้นก็ไม่ได้โกรธเคือง เขายังคงหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี

"พรสวรรค์อย่างข้าเนี่ย ไม่เคยคิดเรื่องการสร้างรากฐานอยู่แล้วครับ ท่านพ่อข้าเองก็ไม่ได้สร้างรากฐาน แต่ก็ยังมีชีวิตที่สุขสบายดีไม่ใช่หรือ"

ซูฝานหันไปมองหลิวเฮ่อแวบหนึ่ง พลางลอบทอดถอนใจ

เจ้าเด็กนี่มีข้อดีอย่างหนึ่งจริงๆ คือการวางตัวที่เหมาะสมและใจคอที่มองโลกในแง่ดี

"ตอนนี้เจ้าเป็นศิษย์ฝ่ายในแล้ว วิ่งลงเขามาหาข้าบ่อยๆ แบบนี้ จะไม่มีปัญหาอะไรแน่นะ?"

"การจัดการศิษย์ฝ่ายในค่อนข้างผ่อนคลายครับ อีกทั้งยังไม่มีภารกิจบังคับของสำนัก อยากจะไปไหนก็ไปได้เลย"

เอาเถอะ เจ้าหมอนี่มันสุดยอดจริงๆ

ศิษย์ฝ่ายในคนอื่นต่างพากันก้มหน้าก้มตาบำเพ็ญเพียร ทว่าเจ้าหมอนี่ยังมีเวลามาเที่ยวเตร่ไปทั่วอีก

"เจ้าเป็นถึงศิษย์ฝ่ายใน แต่กลับมาคลุกคลีอยู่กับผู้ฝึกตนอิสระอย่างข้าทุกวัน มันดูเข้าทีที่ไหนกันล่ะ?"

"อย่างไรเสียพวกศิษย์พี่ฝ่ายใน ก็ไม่ได้มองว่าข้าเป็นศิษย์ฝ่ายในเหมือนพวกเขายังไงล่ะครับ"

พูดถึงตรงนี้ ใบหน้าของหลิวเฮ่อก็ฉายแววผิดหวังออกมาแวบหนึ่ง

"เอาเถอะ เจ้าเข้าฝ่ายในมาได้ก็นับว่าน่าพอใจมากแล้ว"

หลิวเฮ่อได้ยินคำปลอบของซูฝานก็กลับมาฮึกเหิมอีกครั้ง

"นั่นสิครับ ตั้งแต่ข้าเข้าฝ่ายในมา ท่านพ่อข้าดีใจจนเนื้อเต้น พวกอาป้าน้าอาต่างก็พากันมาที่บ้านข้าทุกวันเลย"

คืนนั้นซูฝานทำอาหารหม้อดินสองชุด มีถั่วแขกแห้งตุ๋นเนื้อสามชั้น และเอ็นวัวตุ๋นรวมมิตร ผนวกกับกับแกล้มเล็กๆ อีกสองอย่าง

หลิวเฮ่อเพิ่งจะได้ลิ้มลองรสมือของซูฝานเป็นครั้งแรก ทานจนเกือบจะพุงแตกตาย

ผู้ฝึกตนในโลกนี้ นอกจากจะไปทานอาหารวิญญาณตามเหลาสุราบ้างเป็นครั้งคราว ยามปกติการทานอาหารของพวกเขามักจะทำเพียงลวกๆ เท่านั้น

อาหารวิญญาณตามเหลาสุราน่ะราคาไม่เบาเลย ต่อให้เป็นผู้ฝึกตนที่มีฐานะมั่งคั่งก็ไม่อาจไปทานได้บ่อยๆ

ยามปกติผู้ฝึกตนจึงมักทานอาหารเพียงเพื่อให้อิ่มท้องไปมื้อหนึ่งๆ เท่านั้น

กระทั่งผู้ที่บำเพ็ญเพียรอย่างหนักจำนวนมาก ยังประทังชีวิตด้วยโอสถลดความหิวโหยมานานนับปี

"พี่ชาย ข้าขอมาทานข้าวที่บ้านท่านบ่อยๆ ได้ไหมครับ?"

ซูฝานได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าพลางกล่าวว่า "อยากมาเมื่อไหร่ก็มาสิ"

หลิวเฮ่อกล่าวด้วยความตื่นเต้น "ต่อไปข้าจะเอาวัตถุดิบมาส่งให้เองนะครับ แล้วพี่ชายเป็นคนทำ ดีไหมครับ?"

"ได้สิ มีอะไรก็ขนมาได้เลย"

ซูฝานไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก ทว่าหลิวเฮ่อกลับเอาจริง

วันต่อมา หลิวเฮ่อขนวัตถุดิบมาให้กองโต ทั้งเนื้อสัตว์วิญญาณหลากชนิด เห็ดวิญญาณ และผลไม้เลิศรสต่างๆ

เที่ยงวันนั้น เมื่อซูฝานกลับจากการตั้งแผงในตลาด ก็เห็นหลิวเฮ่อยืนอยู่หน้าประตูบ้านพร้อมกับคนอีกสองคน

ซูฝานขมวดคิ้วทันที ลำพังเจ้ากินคนเดียวก็พอว่า แต่นี่ยังพาคนอื่นมาด้วยอีกรึ

หลิวเฮ่อสังเกตเห็นสีหน้าไม่พอใจของซูฝาน จึงรีบวิ่งเข้ามาหาทันที

"ตอนที่อยู่ฝ่ายนอกน่ะ ข้าโม้กับพวกศิษย์พี่ไว้เยอะเลย ท่านจะทำข้าเสียหน้าไม่ได้นะ"

พูดจบเขาก็หันมามองซูฝาน พร้อมส่งยิ้มประจบอย่างระมัดระวัง

"ไม่กินฟรีหรอกครับ พวกนี้ทำงานอยู่ในตำหนักกิจการภายนอกกันทั้งนั้น ไม่ขาดแคลนหินวิญญาณแน่นอน"

"ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ..."

ซูฝานพูดจบก็ปรายตามองหลิวเฮ่อแวบหนึ่ง แล้วเดินเข้าบ้านไปโดยไม่สนใจเขาอีก

ในเมื่อเขาพาคนมาถึงที่แล้ว จะขับไล่ไปก็ใช่ที่

ศิษย์ฝ่ายนอกสองคนนั้นไม่ได้มีความเป็นกันเองเหมือนหลิวเฮ่อ พวกเขาวางท่าทางจองหองและถือตัวยิ่งนัก

ซูฝานหาได้ใส่ใจไม่ ท่าทางของศิษย์สำนักใหญ่นั้นเป็นเรื่องปกติธรรมดาเหลือเกิน

เพราะใช่ว่าจะมีคนประหลาดอย่างหลิวเฮ่ออยู่มากนักเสียเมื่อไหร่