บทที่ 69 เขาใช้ชีวิตรอดมาจนถึงตอนนี้ได้อย่างไร

"วิชาอาคมนี่เจ้าฝึกมาอย่างไรกัน แล้วก็นะ ทำไมสัมผัสเทวะของเจ้าถึงได้ดูหลวมโพรกรวมศูนย์ไม่ได้ขนาดนี้ พลังของอุปกรณ์เวทน่ะ เจ้ายังรีดมันออกมาได้ไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ"

หลิวเฮ่อถูกซูฝานตำหนิเสียจนหน้าแดงก่ำ แทบจะแทรกแผ่นดินหนี

เมื่อก่อนตอนอยู่ฝ่ายนอกเขาก็ใช้ชีวิตสุขสบายดี นอกจากเคล็ดวิชาที่พอจะให้ความสำคัญอยู่บ้าง ส่วนเรื่องอื่นอย่างวิชาอาคมนั้น เขาไม่เคยใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

"เจ้าจงใช้กระบวนท่าที่แข็งแกร่งที่สุดออกมา ไม่ต้องกังวล จัดมาเลย..."

หลิวเฮ่อเองก็เริ่มมีน้ำโห เขาผสานอินอาคมที่ดูพิลึกพิลั่นยิ่งกว่าเดิม

ปากของเขาพร่ำบ่นบทสวดอาคม เสียงนั้นฟังดูคล้ายเสียงกระซิบที่ชั่วร้ายอย่างถึงที่สุด

ซูฝานรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายเย็นเยือกสายหนึ่งที่เข้าปกคลุมร่างกายอีกครั้ง ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านไปตั้งแต่หัวจรดเท้า

ทว่านั่นก็ทำให้ดวงจิตเพียงแค่รู้สึกเย็นวาบขึ้นมาครู่หนึ่ง หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกเลย

เมื่อหลิวเฮ่อลงอาคมเสร็จ เขาก็รีบควักยันต์อาคมโจมตีระดับกลางออกมาแผ่นหนึ่งแล้วสะบัดออกไปอย่างแรง

ทว่ามันกลับถูกซูฝานฟันจนระเบิดด้วยกระบี่เพียงครั้งเดียว ร่างของซูฝานไหววูบ พริบตาเดียวก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าหลิวเฮ่อแล้ว

คาถาวายุสัญจร ของเขาได้เลื่อนระดับเข้าสู่ขั้นเข้าถึงแก่นแล้ว

เพียงแค่ความคิดผุดขึ้น ร่างของซูฝานก็สามารถพริ้วกายไปไกลได้หลายเมตรในพริบตา

เขาเงื้อกระบี่ยักษ์ขึ้นแล้วฟันลงมาอย่างรุนแรง พร้อมกับจิตสังหารที่น่าหวาดหวั่นและเสียงแหวกอากาศดังสนั่น

"อ๊าก...!"

หลิวเฮ่อตกใจจนเกือบฉี่ราด มองดูกระบี่ที่ฟันลงมาอย่างดุดันแล้วหลับตาลงยอมรับชะตากรรม

เขาสัมผัสได้เพียงความเย็นที่พาดผ่านลำคอ เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งก็พบว่าคมกระบี่พาดอยู่บนคอหอยของเขาเสียแล้ว

หลิวเฮ่อไม่เข้าใจจริงๆ อาคมสะกดวิญญาณ ลงอาคมใส่ตัวซูฝานไปชัดๆ ทำไมอีกฝ่ายถึงไม่ได้รับผลกระทบเลยแม้แต่นิดเดียว

เขาจะไปรู้ได้อย่างไรว่าสัมผัสเทวะของซูฝานนั้นไม่ได้ด้อยไปกว่าพวกระดับหลอมปราณขั้นสมบูรณ์เลย

สัมผัสเทวะอันน้อยนิดของหลิวเฮ่อนั้น เมื่อลงอาคมใส่ซูฝานจึงไม่ต่างอะไรกับการเกาให้ถูกที่คัน

ซูฝานจ้องหลิวเฮ่อด้วยสายตาเย็นชา ไม่ไว้หน้าอีกฝ่ายเลยแม้แต่นิดเดียว

"ยันต์คุ้มกายก็ไม่รู้จักใช้ ยังกล้ามาสู้กับคนอื่นอีก หาที่ตายชัดๆ!"

เมื่อเห็นกระบี่เวทถูกถอนออกจากลำคอ หลิวเฮ่อก็พรูลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก

แม้จะรู้ดีว่าเป็นเพียงการประลองแลกเปลี่ยนวิชา แต่เมื่อครู่เขากลับรู้สึกเหมือนสัมผัสได้ถึงช่วงเวลาที่ความตายมาเยือนจริงๆ

"เอ่อ... ก็พวกเราประลองกันนี่นา อีกอย่าง ท่านคงไม่ฆ่าข้าจริงๆ หรอก..."

ซูฝานโกรธจนตับแทบพัง นี่มันคำพูดพรรค์ไหนกัน

ดูท่าในพรรคมารก็ไม่ได้มีแต่พวกดุร้ายอำมหิตไปเสียหมด ยังมีพวกที่อยู่ไปวันๆ แบบนี้ด้วย

เจ้าหมอนี่กล้าลงเขามาได้อย่างไร เขาใช้ชีวิตรอดมาจนถึงตอนนี้ได้อย่างไรกันนะ

มิน่าล่ะพวกศิษย์พี่ฝ่ายในถึงได้ดูแคลนเขานัก ไม่ใช่แค่เรื่องที่ถูกรับเข้าเป็นกรณีพิเศษอย่างเดียวหรอก แต่เป็นเพราะฝีมือของเจ้าหมอนี่มันห่วยแตกเกินไปต่างหาก

"ช่วงไม่กี่วันนี้เจ้าไม่ต้องไปไหนแล้ว ฝีมือเจ้าห่วยเกินไป มาสั่งสมประสบการณ์ต่อสู้จริงที่นี่กับข้าเถอะ"

เมื่อได้ยินคำพูดของซูฝาน หลิวเฮ่อก็พลันฮึกเหิมขึ้นมาทันที

วันนี้เขาได้เห็นความแข็งแกร่งที่แท้จริงของซูฝานแล้ว จิตสังหารที่พุ่งพล่านออกมาจากกระบี่เมื่อครู่ยังทำให้เขาใจสั่นไม่หาย

ต้องฆ่าคนไปมากขนาดไหน ถึงจะกลั่นจิตสังหารที่น่าขวัญผวาได้ขนาดนี้

การมีคนเก่งกาจเช่นนี้มาช่วยติวเข้มประสบการณ์ต่อสู้จริงให้ ย่อมเป็นเรื่องดีที่สุด

ความจริงเขาน่ะถอดใจกับเรื่องประลองย่อยของฝ่ายในไปนานแล้ว เพราะรู้อยู่เต็มอกว่าสู้ใครไม่ได้

ขอเพียงไม่รั้งท้าย เขาก็พอใจมากแล้ว

คิดได้ดังนั้น หลิวเฮ่อก็หยิบแผ่นหยกสืบทอดคาถาอาคมสองแผ่นออกมาส่งให้ซูฝาน

"พี่ชาย นี่คือแผ่นหยกสืบทอดวิถีเงาและวิถีคำสาป ท่านช่วยช่วยข้าขัดเกลาหน่อยนะครับ..."

ซูฝานถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง เจ้าเด็กนี่มันใจกว้างเกินไปแล้ว

นี่มันแผ่นหยกสืบทอดคาถาของสำนักเชียวนะ จะเอามาให้คนอื่นดูส่งเดชได้อย่างไร

ซูฝานทอดถอนใจ ช่างเป็นคนซื่อจนบื้อจริงๆ

เขารับแผ่นหยกมาแผ่นหนึ่งแล้วแตะไว้ที่หน้าผาก

ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาถอนแผ่นหยกออกแล้วมองหลิวเฮ่อด้วยสายตาประหลาด

"ศรยันต์เงาเนี่ย เจ้าแสดงอานุภาพออกมาได้ไม่ถึงหนึ่งส่วนร้อยด้วยซ้ำมั้ง"

หลิวเฮ่อทำท่าจะแก้ตัว แต่ถูกซูฝานโบกมือตัดบทเสียก่อน

"ทั้งการผสานอินอาคมและบทสวดของเจ้าล้วนมีปัญหา การร่ายคาถาช้าเกินไป ด้วยความเร็วในการใช้คาถาของเจ้านะ ต่อให้ไปเจอผู้ฝึกตนอิสระเข้า เจ้าก็คงไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตายยังไง"

เขาพูดพลางตัดบทหลิวเฮ่ออีกครั้ง ไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้แทรก

"เงาร้ายเก้านรก เจ้าฝึกสำเร็จหรือยัง?"

"มันยากเกินไป ข้ายังฝึกไม่สำเร็จเลยครับ..."

"เจ้าดูลูกเล่นของมันสิ ใช้เงาร้ายเก้านรกซ่อนตัว ใช้วิถีคำสาปสนับสนุน แล้วใช้ศรยันต์เงาโจมตี ผนวกกับอุปกรณ์เวทและยันต์อาคม นี่มันคือชุดวิชาซุ่มโจมตีลอบกัดชั้นยอดชัดๆ"

หลิวเฮ่อถึงกับอึ้งไปเลย นี่มัน...

เขาไม่มีประสบการณ์ต่อสู้จริงเลยสักนิด แม้แต่การประลองใหญ่ฝ่ายนอกก็ไม่เคยเข้าร่วม เอาแต่คลุกตัวอยู่อย่างสุขสบายในตำหนักกิจการภายนอกไปวันๆ

ซูฝานเริ่มผสานอินอาคมร่ายมนตร์ เพียงชั่วพริบตาก็ควบแน่นเป็นศรสีดำทมิฬและสะบัดออกไปอย่างรุนแรง

เขาเปิดหน้าต่างระบบดู ศรยันต์เงา: (ขั้นต้น) 1 / 100

หลิวเฮ่อถูกทำร้ายจิตใจอีกครั้ง เขาใช้เวลากว่าสิบวันถึงจะเรียนรู้วิชานี้ได้

ทว่าซูฝานกลับมองเพียงไม่กี่แวบ ก็เรียนรู้ได้สำเร็จเสียแล้ว

เขาจะไปรู้ได้อย่างไรว่า ตลอดสองปีมานี้ซูฝานไม่ได้ทำอย่างอื่นเลยนอกจากปั๊มระดับคาถาอาคมอย่างบ้าคลั่ง

เรียกได้ว่าเป็นคนบ้าคาถาอาคมของจริง

สำหรับหลิวเฮ่อที่เป็นพวกมือใหม่เรื่องคาถาอาคม นี่คือการถูกถล่มจากระดับที่เหนือกว่าอย่างสิ้นเชิง

ซูฝานหยิบแผ่นหยกอีกแผ่นขึ้นมาดู ดวงตาพลันเป็นประกาย วิชาคำสาประดับกลางและต่ำมีอยู่ครบถ้วนเลยนี่นา

อาคมจองจำวิญญาณ, อาคมสะกดวิญญาณ, อาคมกระหายเลือด, อาคมห้ามเลือด, อาคมขับไล่อัปมงคล, อาคมกัดกินใจ, อาคมเฉี่ยวชา, อาคมอ่อนแรง และอาคมอื่นๆ อีกสิบกว่าบท

ซูฝานวางแผ่นหยกลงแล้วปรายตามองหลิวเฮ่อแวบหนึ่ง

"ด้วยฝีมือระดับเจ้านะ เข้าไปในแดนลับก็ได้แต่ใช้เล่ห์เหลี่ยมเข้าช่วย ซุ่มโจมตีลอบกัดคนอื่นอาจจะพอเก็บแต้มได้บ้าง แต่ถ้าไปสู้กันซึ่งหน้าล่ะก็มีแต่เป็นผักเป็นปลาให้เขาเชือด ข้าจะช่วยวางแผนการลอบกัดให้เจ้าสักสองสามชุด ช่วงไม่กี่วันนี้เจ้าจงฝึกแต่เรื่องนี้ก็พอ"

ในวันต่อๆ มา ซูฝานลงมือขัดเกลาท่วงท่าของหลิวเฮ่อด้วยตัวเอง เคี่ยวเข็ญให้เขาปั๊มระดับคาถาอาคมอยู่ทุกวัน

แม้ผลลัพธ์จะออกมาเพียงพอใช้ได้ แต่หากเทียบกับเมื่อก่อน ก็นับว่าแข็งแกร่งขึ้นไม่ใช่เพียงเล็กน้อย

อีกทั้งซูฝานยังออกแบบ "ชุดคอมโบจู่โจมจากเงามืด" ให้หลิวเฮ่อหลายชุด หากใช้ให้เหมาะกับสภาพภูมิประเทศและดวงดีสักหน่อย การจะสังหารศัตรูที่ระดับเหนือกว่าก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้

ไม่กี่วันต่อมา หลิวเฮ่อก็ถูกซูฝานไล่กลับไป

เขาเองก็ไม่คิดว่า เดิมทีตั้งใจจะตอบแทนบุญคุณแท้ๆ กลับกลายเป็นว่าได้รับเซอร์ไพรส์ที่ไม่คาดฝันกลับมาแทน

ในช่วงไม่กี่วันที่ซูฝานช่วยขัดเกลาคาถาอาคมและชี้แนะหลิวเฮ่ออย่างใกล้ชิด ทำให้ความสามารถในการควบคุมคาถาอาคมของหลิวเฮ่อเพิ่มพูนขึ้นมาก

ส่วนเขาก็พลอยเรียนรู้จนถึงระดับขั้นต้นในวิชา เงาร้ายเก้านรก, อาคมเฉี่ยวชา, อาคมสะกดวิญญาณ และ อาคมอ่อนแรง ไปด้วย

เงาร้ายเก้านรก จัดเป็นวิชาซ่อนเร้นในวิถีเงา สามารถทำให้ตนเองอยู่ในสภาวะเร้นกายชั่วคราวในมุมมืดได้

หากใช้งานในยามค่ำคืน ผลลัพธ์จะทวีคูณ เป็นวิชาไม้ตายสำหรับการลอบกัดอย่างแท้จริง

ส่วนอาคมสามบทอย่าง อาคมเฉี่ยวชา, อาคมสะกดวิญญาณ และ อาคมอ่อนแรง นั้น ซูฝานไม่เสียเวลาคิดรีบเรียนรู้ทันที

วิชาคำสาปในวิถีคำสาปนั้น เรียนรู้ง่ายทว่ายากจะเข้าถึงแก่นแท้ คนทั่วไปน้อยนักจะฝึกฝนอาคมจนถึงขั้นสูงสุดได้ เพราะยิ่งศึกษายิ่งล้ำลึกราวกับคัมภีร์สวรรค์

แต่สำหรับซูฝานที่มีหน้าต่างระบบ เรื่องเหล่านั้นย่อมไม่ใช่อุปสรรค

ความจริงแล้ว คาถาอาคมและฤทธานุภาพทั้งหมดของซูฝาน พื้นฐานแล้วไม่ได้มีไว้เพื่อโจมตีโดยตรง ทว่ามีไว้เพื่อสนับสนุนการต่อสู้ในระยะประชิดของเขาทั้งสิ้น

คาถาเหล่านี้ก็เป็นคาถาสนับสนุนเช่นกัน โดยเฉพาะอาคมคำสาปหลายบท หากใช้ร่วมกับการต่อสู้ระยะประชิด ย่อมบังเกิดผลลัพธ์ที่มหัศจรรย์อย่างแน่นอน

อย่างน้อยก่อนจะทะลวงเข้าสู่ระดับหลอมปราณขั้นปลาย รูปแบบการต่อสู้ของซูฝานจะยังคงเน้นการต่อสู้ระยะประชิดด้วยกายาเป็นหลัก โดยมียันต์อาคมและอุปกรณ์เวทเป็นตัวเสริมพลัง