บทที่ 68 วิถีคำสาป

หลังจากพักผ่อนในบ้านใหม่ได้อย่างสบายใจได้ไม่กี่วัน ซูฝานก็เดินทางกลับเข้าสู่เมืองชางจิวอีกครั้ง

เมื่อมาถึงลานบ้านของหลิวเฮ่อ เจ้าเด็กนั่นกำลังรอเขาอยู่พอดี พอเห็นเขามาก็รีบวิ่งเข้ามาหาด้วยความตื่นเต้น

"ข้านึกว่าท่านจะจากไปโดยไม่บอกลาเสียแล้ว?"

ซูฝานลอบถอนใจในใจ เจ้าเด็กนี่นิสัยดีจริงๆ แต่ในเมื่อพ่อของเขาพูดไว้แบบนั้น วันหน้าคงต้องติดต่อกันให้น้อยลงหน่อย

"ช่วงไม่กี่วันมานี้ข้าออกไปหาที่พักน่ะ ตอนนี้หาได้แล้ว"

เมื่อได้ยินคำพูดของซูฝาน ใบหน้าของหลิวเฮ่อก็ฉายแววผิดหวังออกมาทันที

ตั้งแต่ย้ายเข้าสู่ฝ่ายใน เขาก็ไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายเหมือนเมื่อก่อน ช่วงนี้เรียกได้ว่าชีวิตค่อนข้างลำบากใจทีเดียว

นานๆ ทีจะมีคนที่ยอมทนฟังเขาพล่ามได้ทุกวี่ทุกวัน แต่กลับกำลังจะย้ายออกไปเสียแล้ว

"จะหาที่พักทำไมกันเล่าครับ ที่นี่ก็ว่างมาตั้งนานแล้ว ท่านพักอยู่ที่นี่ต่อไปเถอะ"

ซูฝานยิ้มพลางกล่าวว่า "ที่พักหาได้เรียบร้อยแล้ว อยู่ที่ตลาดการค้าหงหลินน่ะ"

"ตลาดการค้าหงหลินหรือ? อยู่ที่ไหนกันครับ?"

"อยู่นอกเมืองน่ะ..."

หลิวเฮ่อเริ่มแสดงท่าทีไม่พอใจ "ในเมืองมีที่พักดีๆ ตั้งเยอะไม่ยอมอยู่ จะออกไปนอกเมืองทำไมกัน"

"ข้าชอบความเงียบสงบ ในเมืองมันวุ่นวายเกินไป..."

พูดจบเขาก็รีบเปลี่ยนประเด็นเพราะเกรงว่าหลิวเฮ่อจะเซ้าซี้ต่อ

ซูฝานหยิบตำรา คัมภีร์ยันต์มารบรรพกาล ออกมาจากถุงมิติแล้วยื่นให้หลิวเฮ่อ ซึ่งเขาได้คัดลอกตำราเล่มนี้เก็บไว้ชุดหนึ่งแล้ว

"ตำราเล่มนี้ข้าศึกษาจนจบแล้ว นับว่าช่วยให้ข้าได้รับประโยชน์มหาศาลจริงๆ"

หลิวเฮ่อรับตำราคืนไปพลางหัวเราะหึๆ

"มีประโยชน์ต่อท่านก็ดีแล้วครับ อย่างไรเสียข้าก็ไม่มีพรสวรรค์ด้านอาจารย์ยันต์อยู่ดี"

ซูฝานรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก หลิวเฮ่อช่างเป็นคนนิสัยซื่อตรงเหลือเกิน ตำราโบราณเล่มนี้หากนำไปให้ตระกูลเล็กๆ ย่อมถูกยกย่องเป็นสมบัติสืบทอดตระกูลได้เลย

ทว่าเจ้าตัวกลับเอาออกมาให้เขาดูง่ายๆ บุญคุณครั้งนี้ช่างไม่เล็กเลยจริงๆ

"จริงด้วย เจ้าช่วยบอกท่านลุงทีนะว่าข้าตัดสินใจจะเข้าร่วมนิกายหยินหลัว"

เมื่อได้ยินดังนั้น หลิวเฮ่อก็ตื่นเต้นจนคว้ามือซูฝานไว้แน่น

"เยี่ยมเลยครับ ต่อไปพวกเราก็จะเป็นศิษย์สำนักเดียวกันแล้ว!"

ศิษย์สำนักเดียวกันบ้านแกสิ แกเป็นศิษย์ฝ่ายใน ส่วนข้าเป็นศิษย์สายนอกของฝ่ายนอก มันต่างกันลิบลับโว้ย

หลิวเฮ่อหาได้สนใจเรื่องเหล่านั้นไม่ เขาคะยั้นคะยอจะเลี้ยงข้าวซูฝานด้วยความดีใจ

เดิมทีซูฝานตั้งใจจะปฏิเสธ แต่ครุ่นคิดดูแล้วจึงตอบตกลงแทน

"เอาอย่างนี้แล้วกัน ไม่ต้องไปกินในเมืองหรอก ไปที่บ้านข้าเถอะ ถือโอกาสให้เจ้าได้รู้จักบ้านข้าไว้ด้วย"

หลิวเฮ่อลังเลครู่หนึ่ง แต่ก็ตอบตกลงอย่างรวดเร็ว

เจ้าเด็กนี่ก็ใจปล้ำไม่เบา เขาถึงขั้นสั่งอาหารวิญญาณมาชุดใหญ่จากเหลาสุราในเมือง และยังซื้อสุราวิญญาณมาอีกสองขวด

ผลาญหินวิญญาณไปร่วมสองร้อยก้อนจนซูฝานห้ามแทบไม่ทัน

เมื่อมาถึงบ้านใหม่ของซูฝานในตลาดการค้าหงหลิน ซูฝานก็ไม่รอช้า

เจ้าเด็กนี่คออ่อนแต่กลับพูดมากไม่ยอมหยุด เขาจึงเริ่มตั้งหน้าตั้งตาขุนสุราใส่หลิวเฮ่อทันที

เพียงไม่นานหลิวเฮ่อก็เมาจนพับไป นอนฟุบหลับคาโต๊ะ

โลกทั้งใบพลันกลับคืนสู่ความสงบในพริบตา

ซูฝานหิ้วเขาไปทิ้งไว้ในห้องนอน ส่วนตัวเองก็นั่งละเลียดอาหารวิญญาณทั้งโต๊ะเพียงลำพัง

อาหารชุดนี้รสชาติและสีสันนับว่าดีเยี่ยม รูปแบบการจัดวางก็ประณีต ทว่ามันแพงเกินไปจริงๆ

เขากวาดกินอาหารนับสิบจ่างจนเกลี้ยง แต่กลับสัมผัสถึงพลังวิญญาณไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว

วันต่อมา ขณะที่ซูฝานกำลังฝึกซ้อมท่าสังหารเก้าวิถีต่อเนื่องอยู่ที่ลานบ้าน

หลิวเฮ่อก็เดินนวดหัวออกมาจากห้อง พอเห็นซูฝานกำลังฝึกกระบี่ เขาก็เดินเข้ามามุงดู

"พี่ชาย ท่านอยู่ระดับหลอมปราณขั้นกลางแล้ว ทำไมยังมาฝึกวิชาพรรค์นี้อยู่อีกเล่าครับ?"

ซูฝานไม่สนใจเขา ก้มหน้าฝึกกระบี่ต่อไป

"เฮ้อ... อีกไม่กี่วันก็จะถึงการประลองย่อยของฝ่ายในแล้ว ข้าต้องแย่แน่ๆ เลย..."

ซูฝานหยุดมือ แล้วหันไปมองหลิวเฮ่อ

"การประลองย่อยของฝ่ายในพวกเจ้า สู้กันบนเวทีหรือ?"

หลิวเฮ่อทำหน้าเศร้าแล้วอธิบาย "พรรคมารไม่มีเวทีประลองหรอกครับ ส่วนใหญ่จะส่งเข้าไปประลองในแดนลับ"

"แดนลับรึ..."

หลิวเฮ่อยิ้มขื่นพลางอธิบายต่อ "นิกายหยินหลัวมีแดนลับขนาดใหญ่สองแห่ง ภายในเต็มไปด้วยอสูรกายและสัตว์วิญญาณดุร้าย หากไม่ระวังอาจต้องเสียชีวิตไปครึ่งค่อนตัวได้เลย"

"เสียชีวิตครึ่งค่อนตัวรึ..."

"จะมีผู้อาวุโสของสำนักคอยคุ้มกันอยู่ข้างๆ ครับ แม้จะรักษาชีวิตไว้ได้ แต่การบาดเจ็บสาหัสนั้นเลี่ยงไม่ได้จริงๆ"

"แล้วตอนรับสมัครผู้ฝึกตนอิสระ พวกเราต้องทดสอบในแดนลับแบบนี้ด้วยหรือเปล่า?"

"แดนลับขนาดใหญ่แบบนั้น ศิษย์ฝ่ายนอกยังไม่มีโอกาสได้เข้าไปเลยครับ สำนักยังมีแดนลับขนาดเล็กอีกสิบกว่าแห่งไว้สำหรับทดสอบ"

ซูฝานลอบทอดถอนใจ สำนักใหญ่นี่มันสุดยอดจริงๆ

เจ้าเด็กหลิวเฮ่อนี่ดันมานั่งกลุ้มใจกับเรื่องนี้ ทั้งที่เป็นโอกาสฝึกฝนการต่อสู้จริงที่ดีเยี่ยม แถมยังมีผู้อาวุโสคอยคุ้มครองอีก

เจ้าเด็กนี่ช่างไม่รู้จักถนอมโอกาสเอาเสียเลย

คาดว่าตอนทดสอบผู้ฝึกตนอิสระ นิกายหยินหลัวคงไม่ส่งคนมาคอยดูแลแน่ อย่างไรเสียผู้ฝึกตนอิสระก็ไร้ค่า ตายไปก็หาใหม่ได้

ประจวบเหมาะกับที่เขาติดค้างบุญคุณเจ้าเด็กนี่อยู่พอดี ถือโอกาสช่วยเขาสักครั้งแล้วกัน

"ข้าอยากถามมานานแล้ว เจ้าบำเพ็ญสายไหนเป็นหลัก?"

"เอ่อ... วิถีคำสาปครับ..."

ซูฝานขมวดคิ้วทันที นี่มันสายไหนกันล่ะเนี่ย

"เอาอย่างนี้ เจ้าลองโจมตีข้าดู..."

หลิวเฮ่อมองซูฝานด้วยความงงงวยแล้วถามว่า "โจมตีท่านรึครับ..."

"เจ้าต้องเข้าร่วมการประลองฝ่ายในไม่ใช่หรือ ข้าจะช่วยเจ้าสั่งสมประสบการณ์การต่อสู้จริงสักหน่อย"

หลิวเฮ่อถึงเข้าใจ เขาเริ่มผสานอินอาคมร่ายคาถา เรียกศรสีดำสายหนึ่งพุ่งเข้าใส่ซูฝานทันที

ซูฝานอึ้งไปครู่หนึ่ง แค่นี้เองรึ...

เวลาในการร่ายคาถาช้าเกินไป ท่วงท่าการผสานอินอาคมก็มีปัญหา คาดว่าบทบริกรรมคงจะไม่ได้ความเหมือนกัน

ศรที่ควบแน่นจากเงาทมิฬพุ่งมาถึงเบื้องหน้าซูฝานในพริบตา

ซูฝานไม่แม้แต่จะชักกระบี่ออกมา เขาเพียงเบี่ยงตัวหลบ แล้วเหวี่ยงหมัดขวาออกไปเต็มแรง

ตู้ม!!

ศรเงาทมิฬพลันแตกกระจายกลายเป็นควันดำสลายไปในอากาศ

หลังจาก เคล็ดวิชากายาเทวมาร ทะลวงเข้าสู่ระดับสอง ความแข็งแกร่งของร่างกายซูฝานย่อมเหนือชั้นกว่าเมื่อก่อนมหาศาล

แม้ต้องเผชิญกับอุปกรณ์เวทระดับต่ำทั่วไป เขายังกล้าใช้ร่างกายรับการโจมตีตรงๆ สักหนึ่งถึงสองครั้ง

คาถาอาคมระดับนี้ หากวัดตามมาตรฐานหน้าต่างระบบของเขา คงอยู่ในระดับ "ขั้นต้น: 5 / 100" เท่านั้น

เจ้าเด็กนี่คงจะแค่จำคาถาได้แล้วก็เลิกฝึกฝนต่อแน่ๆ

ไม่ใช่แค่เขาหรอก แต่ผู้ฝึกตนในโลกนี้ส่วนใหญ่มักมองว่าคาถาอาคมเป็นวิชาที่ไร้ประโยชน์

หลิวเฮ่อถึงกับอึ้งกิมกี่ พูดจาตะกุกตะกักไปหมด

"พะ... พี่ชาย ท่าน... ท่านเป็นผู้ฝึกกายรึครับ..."

ซูฝานหัวเราะออกมาพลางกล่าวว่า "ข้าก็เป็นผู้ฝึกกายมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว เจ้าไม่รู้รึไง"

"ข้านึกว่าท่านฝึกวิถีจิตวิญญาณเสียอีก"

ซูฝานขี้เกียจจะเสวนากับเขาต่อ

"คาถาเมื่อกี้ เป็นวิชาของวิถีคำสาปหรือ?"

หลิวเฮ่อหน้าแดงเรื่อด้วยความอับอาย "วิถีคำสาปไม่มีคาถาโจมตีระดับต่ำครับ ข้าเลยฝึกวิถีเงาเป็นวิชาเสริม คาถาเมื่อครู่คือศรยันต์เงาครับ"

"งั้นก็จงใช้คาถาและอุปกรณ์เวทที่เจ้าถนัดที่สุดออกมา จัดมาเลย...!"

หลิวเฮ่อเริ่มรู้สึกเสียหน้า คาถาที่เขาเพิ่งร่ายไปกลับถูกอีกฝ่ายต่อยแตกด้วยมือเปล่า

เขาก็มีศักดิ์ศรีเหมือนกัน อีกทั้งยังเป็นวัยรุ่นที่รักการเอาชนะ ย่อมไม่อาจทนต่อความพ่ายแพ้เช่นนี้ได้

หลิวเฮ่อใช้มือขวาผสานอินอาคมประหลาดอย่างหนึ่ง มือซ้ายควบแน่นตราประทับที่ซับซ้อน ก่อนจะใช้นิ้วชี้มือขวาพุ่งตรงไปที่ซูฝานอย่างรุนแรง

ซูฝานสัมผัสได้ว่าในความว่างเปล่า มีกลิ่นอายอัปมงคลที่ยากจะอธิบายเข้าปกคลุมร่างกาย ทำให้การเคลื่อนไหวของเขาเริ่มเฉื่อยชาลง

ซูฝานส่ายหน้า เขาเข้าใจแล้วว่าวิถีคำสาปคืออะไร

มันคือพวกคำสาปมนตร์ดำหรือยาสั่งอะไรเทือกนั้น เป็นสายวิชาที่อำมหิตและเจ้าเล่ห์ยิ่งนัก

หากเป็นยอดฝีมือในสายนี้ พลังอำนาจย่อมไม่อาจดูเบาได้เลย

วิถีคำสาปหากใช้งานได้ถูกจังหวะ ย่อมเป็นลูกไม้ลอบทำร้ายที่ร้ายกาจที่สุด

หากอยู่ในสภาพแวดล้อมเฉพาะ หรือซุ่มโจมตีคู่ต่อสู้จากมุมมืด อานุภาพย่อมทวีคูณเป็นหลายเท่า

ทว่าหลิวเฮ่อกลับยังศึกษาไม่แตกฉาน ทำอะไรก็ดูครึ่งๆ กลางๆ ไปหมด

"คาถาเฉื่อยชา" ที่เขาร่ายใส่ซูฝาน สำหรับผู้ฝึกกายในระดับซูฝานแล้ว ผลของความเฉื่อยชานั้นแทบจะละเลยไปได้เลย

"พี่ชาย ข้าจะลงมือจริงแล้วนะครับ...!"

หลิวเฮ่อตะโกนลั่น ตบถุงมิติเรียก "ดาบโลหิตหลัว" ออกมา

เขาผสานอินอาคมชี้ไปข้างหน้า ดาบโลหิตหลัวพลันกลายเป็นรังสีดาบสีแดงฉานพุ่งทะยานออกไปทันที

ซูฝานส่ายหน้าอย่างเสียดาย ช่างเสียของอุปกรณ์เวทระดับกลางชิ้นนี้จริงๆ อานุภาพที่แสดงออกมาได้ไม่ถึงห้าส่วนด้วยซ้ำ

ตู้ม!!

ซูฝานยืนนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ขยับกายแม้แต่น้อย เพียงสะบัดกระบี่ในมือครั้งเดียวก็ฟันดาบโลหิตหลัวจนกระเด็นหายไป

ยามนี้พละกำลังและความแข็งแกร่งของร่างกายเขาเพิ่มพูนขึ้นหลายเท่าตัว ผนวกกับกระบี่เวทที่มีน้ำหนักร่วมสามร้อยชั่ง

ต่อให้เป็นระดับหลอมปราณขั้นปลาย หากปล่อยให้เขาเข้าประชิดตัวได้ ก็คงถูกเขาอัดจนเละเทะไม่เป็นท่าแน่

หลิวเฮ่อจ้องมองซูฝานด้วยสายตาที่ว่างเปล่า เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ทั้งที่อีกฝ่ายถูก "คาถาเฉื่อยชา" ของเขาเข้าไปแล้ว ทำไมถึงดูไม่ได้รับผลกระทบใดๆ เลยสักนิด

พวกผู้ฝึกกายสมัยนี้ มันจะร้ายกาจเกินไปแล้วจริงๆ!