บทที่ 67 หลอมปราณขั้นหก

ซูฝานวุ่นวายอยู่สองวัน ลานบ้านขนาดเล็กก็เริ่มดูมีชีวิตชีวาขึ้นมา

ในลานบ้านแขวนไว้ด้วยเนื้อเค็มตุ๋นที่ตากลมจนแห้ง รวมถึงหัวไชเท้าฝาน แฟงฝาน ถั่วแขก ถั่วพุ่ม และผักกาดที่วางเรียงรายเป็นแถวเพื่อเตรียมตากเป็นผักแห้ง

ข้างกำแพงมีโอ่งขนาดใหญ่ตั้งอยู่หลายใบ ภายในคือผักกาดดองเปรี้ยวที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ และยังมีโหลที่บรรจุกิมจิดองไว้อีกเป็นแถว

การพักอาศัยอยู่ที่นี่นับว่าสะดวกสบายยิ่งนัก ไม่ต้องเดินออกไปพ้นตรอกก็สามารถหาซื้อทรัพยากรในการดำรงชีวิตได้ครบครัน

พ่อค้าแม่ค้าที่ทำกิจการเหล่านี้ล้วนไม่ธรรมดา พวกเขานำผลไม้ ผักสด หรือของเบ็ดเตล็ดมาจากโลกมนุษย์ ซึ่งต้นทุนนั้นแทบจะเป็นศูนย์

แต่เมื่อนำมาขายในโลกผู้ฝึกตน กลับเรียกเก็บเงินเป็นศิลาอาคม ต้นทุนเพียงอย่างเดียวคือเวลาที่เสียไปในการเดินทางไปกลับเท่านั้น

หลังจากซูฝานย้ายเข้ามา เพื่อนบ้านคนอื่นๆ ในตรอกต่างพากันสงสัยในตัวเขาไม่น้อย

โดยปกติผู้อยู่อาศัยหน้าใหม่มักจะเดินสายทำความรู้จักเพื่อนบ้านทุกหลังคาเรือน ทว่ากลับมีเพียงบ้านหลังนี้ที่ย้ายมาได้หลายวันแล้วแต่กลับเงียบเชียบไร้การเคลื่อนไหว

ชาติก่อนซูฝานก็ไม่ใช่คนชอบเข้าสังคมอยู่แล้ว ลำพังอยู่ตัวคนเดียวเขาก็หาความสุขใส่ตัวได้เป็นอย่างดี

การไปมาหาสู่หรือการรักษาน้ำใจตามมารยาททางสังคมนั้นไม่เกี่ยวกับเขาเลยแม้แต่นิดเดียว เขาเป็นคนที่มีอุปนิสัยเย็นชาอย่างยิ่ง

เมื่อมาถึงโลกผู้ฝึกตน ซูฝานก็แทบไม่เปลี่ยนไปเลย หากไม่จำเป็นเขาก็ไม่มีความสนใจที่จะเสวนากับผู้ใด

ทุกๆ วันนอกจากการบำเพ็ญเพียรและเขียนยันต์ เขาก็เอาแต่ครุ่นคิดว่าวันนี้จะกินอะไรดี

วันนี้ ซูฝานตัดสินใจได้แล้วว่าจะกินอะไร ความจริงเขาคิดไว้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว

ตรงมุมครัวริมกำแพงทิศใต้ คือเตาย่างที่เพิ่งสร้างขึ้นใหม่ ด้านบนวางถังย่างแบบแขวนไว้ ด้านล่างสุมด้วยถ่านไฟที่คุโชน

ภายในถังย่างมีเนื้อเสียบไม้แขวนอยู่หลายสิบไม้ และมีเป็ดที่หมักจนได้ที่อยู่อีกหนึ่งตัว บวกกับข้าววิญญาณอบหม้อดินถังใหญ่ที่กำลังระอุอยู่บนเตา

บนซึ้งนึ่งยังมีแผ่นแป้งบางๆ ที่กำลังนึ่งจนร้อนได้ที่ เอาไว้สำหรับห่อเนื้อเป็ดย่าง

นี่คือมื้อค่ำของซูฝานในวันนี้

ชาติก่อนซูฝานมักจะทำเป็ดย่างทานเองที่บ้าน แม้ผลลัพธ์จะไม่อาจเทียบชั้นกับเป็ดย่างเลื่องชื่อในปักกิ่งได้ แต่รสชาตินั้นหอมอร่อยไม่แพ้กัน

เขาเพียงต้องการบรรยากาศและพิธีกรรมเล็กๆ น้อยๆ ถือเป็นการสร้างความสุขให้ตนเอง

ที่นี่อาจจะมีเครื่องปรุงไม่เหมือนชาติก่อน แต่บางสิ่งกลับเป็นสิ่งที่ชาติก่อนไม่อาจเทียบติด

ประการแรกคือเป็ดของโลกนี้อวบอ้วนมาก เมื่อถอนขนและเอาเครื่องในออกแล้วยังมีน้ำหนักถึงแปดเก้าชั่ง มิหนำซ้ำเนื้อยังนุ่มมัน หนังบางและอกใหญ่

ประการต่อมาคือถ่านไฟที่ใช้ในถังย่าง ล้วนเป็นถ่านจากไม้ธรรมวิญญาณ

และน้ำผึ้งที่ทาบนผิวเป็ด ก็ใช้น้ำผึ้งวิญญาณที่ผลิตจากตลาดการค้า รสชาติและสัมผัสนั้นสุดยอดเกินบรรยาย

แม้มันจะค่อนข้างแพง ถ่านวิญญาณยังพอว่า แต่น้ำผึ้งวิญญาณนั้นราคาไม่เบาเลย

ต่อให้ทำออกมาได้รสชาติไม่เหมือนเป็ดย่างในชาติก่อนเป๊ะๆ แต่การใช้ของล้ำค่าสองสิ่งนี้มาย่างเป็ดก็นับว่าสุดยอดแล้ว

เรียกได้ว่าเป็นการกินทิ้งกินขว้างอย่างยิ่งใหญ่

ซูฝานเดินออกมาจากในบ้าน ตรงไปที่ถังย่างแล้วเปิดฝาดู

อืม... ได้เวลาแล้ว

เขาหยิบเป็ดย่างและเนื้อเสียบไม้ออกมาวางบนจานสองใบ พร้อมกับยกข้าววิญญาณอบหม้อดินถังใหญ่มาวางรวมกันบนโต๊ะในห้องโถง

เขาหยิบมีดสั้นอาคมขึ้นมา ค่อยๆ แล่หนังเป็ดเป็นชิ้นๆ วางเรียงในจาน

เขาไม่มีฝีมือการใช้มีดเหมือนยอดเชฟที่แล่ได้หนึ่งร้อยแปดชิ้น แต่เขาก็สามารถแล่ให้ทุกชิ้นมีทั้งหนังติดเนื้อ บางกำลังดีและไม่ขาดวิ่น

นำแผ่นแป้งมาทาด้วยซอสหวาน วางเนื้อเป็ดทับลงไป ตามด้วยต้นหอมซอย แตงกวา หรือหัวไชเท้าฝาน แล้วม้วนแผ่นแป้งเข้าด้วยกัน

จากนั้นก็ยัดเข้าปาก เคี้ยวกลืนด้วยความสำราญ

เนื้อสันนอกของวัวป่าเกราะเหล็กที่มีมันแทรกพอเหมาะ ถูกนำมาเสียบไม้ขนาดใหญ่ แต่ละไม้มีเนื้อหนักกว่าครึ่งชั่ง

ย่างจนไขมันหยดติ๋งๆ ส่งเสียงจือจือ แล้วโรยเครื่องเทศสำหรับย่างลงไป ก่อนจะกัดคำโต

สวรรค์... ชีวิตช่างสมบูรณ์แบบเหลือเกิน

จากนั้นก็รินเหล้าแรงจากโลกปุถุชนออกมาหนึ่งชาม แล้วดื่มตามลงไป

เหล้าที่ร้อนแรงแผดเผาลำคอ ทำให้เลือดทั่วร่างพลันตื่นตัวขึ้นมาในทันที

โคตรได้แรงเลยโว้ย!

มื้อนี้ซูฝานกินจนอิ่มแปล้

ข้าววิญญาณอบหม้อดินถังใหญ่ เนื้อย่างเสียบไม้สิบกว่าไม้ และเป็ดย่างทั้งตัวหนักแปดเก้าชั่ง มื้อนี้ปริมาณมากพอที่จะเลี้ยงคนธรรมดาได้ทั้งสัปดาห์

นานมากแล้วที่เขาไม่ได้สัมผัสถึงความอิ่มหนำสำราญขนาดนี้

ยามที่ร่อนเร่อยู่ข้างนอก การทานอาหารย่อมไม่สะดวกนัก ทุกครั้งซูฝานต้องตระเวนกินหลายร้านกว่าจะอิ่มได้เพียงแปดส่วน

เมื่อทานเสร็จก็นอนแผ่ลงบนเตียงด้วยความเบิกบานใจ

นี่แหละถึงเรียกว่าชีวิต มันช่างสุขสบายจริงๆ

ไม่ว่าจะเป็นรังทองหรือรังหญ้า อย่างไรก็ต้องมีรังเป็นของตัวเอง

มิฉะนั้นใจจะรู้สึกไม่มั่นคง เหมือนลอยเคว้งคว้างหาที่ยึดเหนี่ยวไม่ได้

ยามดึกสงัด บนท้องนภาสีนิลปรากฏดวงจันทร์เสี้ยวที่ทอแสงนวลตา สาดประกายสีเงินลงมาสู่ผืนดิน

ซูฝานนั่งขัดสมาธิอยู่บนค่ายกลรวบรวมวิญญาณขนาดเล็ก เข้าสู่สภาวะสงบนิ่ง โคจรพลังไปทั่วร่าง

ความรู้สึกของการเวียนว่ายตามกฎเกณฑ์สากลนั้นช่างล้ำลึกยากจะบรรยาย

รูขุมขนทั่วร่างเปิดกว้าง พลังวิญญาณอันหนาแน่นโดยรอบถูกสูบเข้าสู่ร่างกายอย่างต่อเนื่อง

ความเข้มข้นของพลังวิญญาณในตลาดการค้าหงหลิน แม้จะไม่อาจเทียบเท่าภายในเมืองชางจิวได้ แต่ก็แข็งแกร่งกว่าตลาดการค้าเซ่าหยางและตลาดการค้าเขาอูฐอยู่หลายขุม

เคล็ดวิชาหุนหยวน +1

ร่างกายของซูฝานสั่นสะเทือน เคล็ดวิชาโคจรต่อเนื่องไม่หยุดยั้ง

ในทุกลมหายใจเข้าออก เขาเริ่มชักนำพลังวิญญาณแห่งฟ้าดินโดยรอบให้หลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายอย่างไม่ขาดสาย ไหลผ่านเส้นชีพจร โคจรครบรอบตามเคล็ดวิชา

เมื่อโคจรครบเก้าพรรษา ซูฝานหาได้มีความเหนื่อยล้าจากการนั่งบำเพ็ญนานๆ ไม่ ในทางกลับกันดวงตาของเขากลับทอประกายเจิดจ้า

ทะลวงระดับแล้ว!

ซูฝานเปิดหน้าต่างระบบดู ระดับตบะได้รับการปรับปรุงใหม่แล้ว

หลอมปราณขั้นหก: 1 / 100

ในที่สุดก็ทะลวงเข้าสู่ระดับหลอมปราณขั้นหก เข้าใกล้ระดับหลอมปราณขั้นปลายไปอีกก้าวหนึ่ง

หากไม่มีเหตุพิลึกพิลั่นอะไร การจะบำเพ็ญระดับหลอมปราณขั้นหกให้ถึงขั้นสมบูรณ์ อย่างน้อยต้องใช้เวลาอีกประมาณสามปี

ซูฝานเก็บค่ายกลรวบรวมวิญญาณ นั่งขัดสมาธิบนเบาะรองนั่ง พลางทบทวนเคล็ดวิชาและคาถาอาคมทั้งหมดในใจ

เคล็ดวิชากายาเทวมาร ต้องบำเพ็ญต่อไป อย่างไรก็ต้องบรรลุถึงระดับสองขั้นสมบูรณ์เพื่อสร้างกายาสุริยันบริสุทธิ์ให้ได้

ไอ้ตาแก่จอมเจ้าเล่ห์นั่นที่โยนเขาลงไปในอสนีปราณสุริยัน เกือบจะเอาชีวิตเขาไปทิ้งเสียแล้ว

ซูฝานตัดสินใจแล้วว่า เมื่อฝึกขั้นที่สองจบ ต่อให้ฆ่าให้ตายเขาก็จะไม่ฝึกขั้นที่สามต่อเด็ดขาด

นี่มันไม่ใช่การบำเพ็ญเซียนแล้ว แต่มันคือการเอาชีวิตไปเสี่ยงดวงชัดๆ

เคล็ดวิชาขัดเกลาจิตวิญญาณ ต้องฝึกวันละหนึ่งรอบทุกวัน ห้ามขาดเด็ดขาด

หลังจาก เคล็ดวิชากายาเทวมาร เลื่อนระดับ สัมผัสเทวะของเขาก็พุ่งสูงขึ้นอย่างมาก

ในช่วงหลายวันที่ผ่านมาผ่านการเคี่ยวกรำจาก เคล็ดวิชาขัดเกลาจิตวิญญาณ สัมผัสเทวะที่เพิ่มขึ้นมาใหม่จึงเริ่มมีความเหนียวแน่นมั่นคงยิ่งขึ้น

ท่าสังหารเก้าวิถีต่อเนื่อง และ หมัดสัญฐานเจตจำนง นั้นไม่ต้องพูดถึง

อย่างน้อยก่อนจะทะลวงเข้าสู่ระดับหลอมปราณขั้นปลาย สองสิ่งนี้คือไม้ตายหลักในการต่อสู้ของซูฝาน

วิชาอื่นๆ อย่าง คาถาวายุสัญจร และ คาถาเร้นวิญญาณ ก็ห้ามย่อหย่อน ต้องพยายามปั๊มระดับให้ถึงขั้น "เข้าถึงแก่น" ให้ได้

คาถาใหม่สองบทคือ วิชาดมกลิ่น และ คาถาเต่าจำศีล ก็ต้องให้เวลากับมันเพื่อเพิ่มความชำนาญ

ซูฝานรู้สึกว่าคาถาสองบทนี้จะมีประโยชน์มหาศาลในภายภาคหน้า

ฤทธานุภาพอย่าง เนตรเนรมิตอสนี และ ก้าวกระสุนอสนี ยิ่งไม่ต้องสงสัย ต้องพยายามฝึกให้ถึงระดับ "บรรลุสภาวะ" ให้ได้

นอกจากนี้ ยันต์มารระดับกลางหลายชนิดใน คัมภีร์ยันต์มารบรรพกาล ก็ต้องรีบหาเวลาฝึกฝนได้แล้ว

นี่คือรากฐานในการปักหลักที่เมืองชางจิว ต่อให้เขาจะได้เข้าสู่นิกายหยินหลัว แต่ด้วยวิธีการบำเพ็ญของเขา ย่อมต้องใช้หินวิญญาณจำนวนมหาศาล

ส่วนยันต์ระดับสูงเหล่านั้น ก็แล้วแต่วาสนาเถอะ

ร่อนเร่พเนจรอยู่เกือบหนึ่งปี ไม่ว่าจะเป็นเคล็ดวิชา คาถาอาคม หรือฤทธานุภาพ ต่างก็หย่อนยานไปไม่น้อย

ยามนี้เมื่อได้อยู่อย่างสงบเสียที ในที่สุดก็มีเวลาให้เขาได้สั่งสมรากฐานอย่างจริงจัง

กว่าจะถึงต้นปีหน้าที่นิกายหยินหลัวจะเปิดรับสมัครผู้ฝึกตนอิสระ ยังมีเวลาอีกหลายเดือน ซึ่งเพียงพอที่จะให้เขาเพิ่มพูนความแข็งแกร่งขึ้นไปอีกขั้นหนึ่ง