บทที่ 66 ใจสงบที่ใด ที่นั่นคือบ้าน

หลิวเฉวียนพูดคุยตามมารยาทอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มเข้าประเด็นสำคัญ

"ข้าฟังจากหลิวเฮ่อมาแล้ว หากเจ้าอยากเข้าสู่พรรคนิกายหยินหลัว ข้าจะช่วยจัดการให้ ถึงตอนนั้นจะเลือกด่านลับที่ง่ายหน่อย หากเจ้าผ่านไปได้ ข้าจะพยายามจัดสรรให้เจ้าไปประจำการอยู่แถวชายขอบรอบสำนัก"

เขาเห็นซูฝานยังนิ่งเฉย จึงกล่าวสืบต่อ

"โดยปกติสำนักจะเปิดรับสมัครทุกๆ หลายปี ทว่าปีก่อนเกิดมหาศึกเซียนมารที่ยงโจว อีกทั้งช่วงนี้ลัทธิชั่วร้ายในแคว้นจ้าวออกอาละวาดหนัก กำลังพลรอบนอกของสำนักจึงขาดแคลน คาดว่าการรับสมัครจะถูกเลื่อนให้เร็วขึ้นเป็นต้นปีหน้า"

พูดถึงตรงนี้ หลิวเฉวียนก็ปรายตามองซูฝานอีกครั้ง

"แน่นอน หากเจ้าไม่อยากเข้าสำนัก ข้าก็มอบหินวิญญาณให้เจ้าก้อนหนึ่งเป็นการตอบแทน เจ้าเห็นว่าเป็นอย่างไร?"

ซูฝานเข้าใจความหมายในทันที สิ่งที่หลิวเฉวียนต้องการจะบอกก็คือ ครั้งนี้ข้าช่วยเจ้าแล้ว วันหน้าก็อย่าได้มาวุ่นวายกับลูกชายข้าอีก

ยามนี้หลิวเฮ่อเป็นถึงศิษย์ฝ่ายใน หลิวเฉวียนย่อมหวังให้ลูกชายมีอนาคตที่ไกลกว่านี้

การจะมาคลุกคลีอยู่กับศิษย์ชายขอบที่มาจากผู้ฝึกตนอิสระทุกวี่ทุกวัน มันจะไปดูดีได้อย่างไร

หากเป็นเมื่อไม่กี่วันก่อน ซูฝานคงเลือกรับหินวิญญาณแล้วจากไปอย่างไม่ลังเล

ทว่าหลังจากได้เห็นค่าครองชีพในเมืองชางจิวเมื่อคืน ซูฝานก็เริ่มลังเล

หากเขาสามารถเข้าสู่นิกายหยินหลัวได้จริงๆ หาที่สงบๆ ทำงานไปสักสองสามปี ก็นับว่าเป็นทางเลือกที่ไม่เลว

ที่สำคัญที่สุดคือ หอตำราและหอถ่ายทอดวิชาของนิกายหยินหลัว คือสถานที่ที่ซูฝานปรารถนาจะเข้าไปมากที่สุด

แม้จะมีหน้าต่างระบบช่วย แต่การบำเพ็ญเพียรเพียงลำพังย่อมมีความยากลำบาก

เขาคลุกคลีอยู่กับพี่เยว่เพียงไม่กี่เดือน ยังรู้สึกว่าได้รับประโยชน์มหาศาล แล้วจะนับประสาอะไรกับการได้ฟังธรรมชี้แนะจากรุ่นพี่ระดับสร้างรากฐานในหอถ่ายทอดวิชาเล่า

คิดได้ดังนั้น ซูฝานจึงยิ้มพลางกล่าวว่า "ข้าขอเวลาตัดสินใจสักสองสามวัน แล้วค่อยให้คำตอบได้หรือไม่ครับ?"

หลิวเฉวียนได้ยินดังนั้นก็หัวเราะร่า "ย่อมได้ เมื่อเจ้าคิดตกแล้ว ก็บอกหลิวเฮ่อได้เลย"

พูดจบเขาก็ลุกขึ้นขอตัวลา แล้วนำหลิวเฮ่อจากไป

ซูฝานเดินไปส่งพ่อลูกคู่นั้นจนพ้นประตูรั้ว มองตามแผ่นหลังของพวกเขาไปพลางลอบถอนหายใจ

ในใจเขามีทั้งความไม่ยินยอมและความคาดหวัง สับสนจนไม่รู้จะเลือกทางใดดี

รอดูไปก่อนแล้วกัน อีกสองวันค่อยว่ากันใหม่

วันต่อมา ซูฝานยังคงเดินเที่ยวเตร่ไปทั่วเมืองชางจิว จงใจเสาะหาข่าวคราวเกี่ยวกับการรับสมัครผู้ฝึกตนอิสระของนิกายหยินหลัว

ตอนที่เขานั่งทานอาหารตามร้านต่างๆ เขาได้สอบถามจากเสี่ยวเอ้อในร้าน ซึ่งข้อมูลที่ได้ก็คล้ายคลึงกับที่หลิวเฉวียนบอก

มีเสี่ยวเอ้อคนหนึ่งถึงขั้นบอกว่าเขามีเส้นสายในฝ่ายนอก พร้อมทั้งเสนอราคาค่านายหน้าออกมาเสร็จสรรพ

หลังจากสืบดูจนทั่ว ซูฝานก็เริ่มเบาใจ

ดูท่าการรับสมัครผู้ฝึกตนอิสระเข้าสำนักในแต่ละครั้ง จะมีการใช้เส้นสายกันจริงๆ

ไม่เพียงเท่านั้น ในระหว่างที่หาที่พัก ซูฝานยังได้รับข้อมูลเพิ่มอีกสายหนึ่ง

รอบนอกเมืองชางจิวมีตำบลและตลาดการค้าตั้งอยู่ไม่น้อย ซึ่งล้วนเป็นเขตปกครองของตระกูลผู้ฝึกตนที่ขึ้นตรงต่อนิกายหยินหลัว

การเช่าบ้านที่นั่น ราคาจะถูกกว่าในตัวเมืองมากนัก

เมื่อทราบดังนั้น ซูฝานจึงซื้อแผนที่เมืองชางจิวมาหนึ่งฉบับ แล้วเลือกทำเลไว้สองสามแห่ง

เช้าตรู่ของฤดูใบไม้ร่วง กลิ่นอายอันสดชื่นแผ่ซ่านไปทั่วทุ่งกว้าง ใบไม้และต้นหญ้าในป่าลึกทอสีเขียวขจีพริ้วไหวไปตามสายลมเอื่อย

เขาออกจากตัวเมือง บังคับอุปกรณ์เวทเหินเวหาอยู่ประมาณหนึ่งชั่วยาม ซูฝานก็มาถึงตลาดการค้าหงหลิน ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองชางจิว

ที่นี่คือเขตปกครองของตระกูลวัง ซึ่งเป็นตระกูลผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐาน ตระกูลนี้ขึ้นตรงต่อนิกายหยินหลัวมานับไม่ถ้วนรุ่นแล้ว

ศิษย์ที่มีพรสวรรค์ดีเด่นในตระกูลล้วนเข้าศึกษาอยู่ในนิกายหยินหลัว ทั้งตระกูลมีความสัมพันธ์ที่สลับซับซ้อนกับสำนักอย่างลึกซึ้ง

ที่นี่รายล้อมด้วยขุนเขา ทัศนียภาพงดงามยิ่งนัก ท่ามกลางเทือกเขาที่เรียงรายสลับซับซ้อน มองเห็นเงาเขาอันสูงตระหง่านเลือนลางอยู่รำไร

ม่านหมอกลอยละล่องดูราวกับแดนสุขาวดีบนโลกมนุษย์

ซูฝานร่อนลงจอดหน้าป่าไผ่แห่งหนึ่ง ภายในป่ามีหมอกจางๆ ปกคลุม

เขาก้าวเท้าเข้าสู่ป่าไผ่ สายตาพลันพร่าเลือนครู่หนึ่ง ก่อนจะไปปรากฏตัวอยู่บนถนนหินสีน้ำเงินที่สะอาดสะอ้านสายหนึ่ง

พลังวิญญาณที่นี่แม้จะด้อยกว่าในเมืองชางจิวอยู่บ้าง แต่ก็นับว่าหนาแน่นกว่าตลาดการค้าเขาอูฐมากนัก

สองข้างทางเต็มไปด้วยอาคารที่มีขนาดลดหลั่นกันไป มีทั้งหอเก๋งสองชั้นและบ้านหินที่เรียบง่าย

บนถนนหินสีน้ำเงินมีผู้คนเดินขวักไขว่ เข้าออกร้านค้าสองข้างทางกันอย่างคึกคัก

ริมถนนเต็มไปด้วยแผงลอยของผู้ฝึกตนอิสระ วางขายทั้งโอสถ สมุนไพรวิญญาณ แร่ธาตุ เมล็ดพันธุ์พืชวิเศษ กระดาษยันต์ อุปกรณ์เวท ตำราคัมภีร์ เรียกได้ว่ามีทุกสรรพสิ่ง

นอกจากนี้ยังมีของเบ็ดเตล็ดสารพัดอย่าง เช่น อุปกรณ์เวทที่บุบสลาย เศษคัมภีร์โบราณที่ขาดวิ่น แร่ธาตุรูปร่างประหลาด หรือแม้แต่เตาหลอมโอสถที่เต็มไปด้วยสนิม

ซูฝานรู้ดีแก่ใจว่า ของพวกนี้กว่าเก้าส่วนสิบส่วนล้วนเป็นของปลอมที่ทำเลียนแบบมาเพื่อหลอกลวงคน

ไม่รู้ทำไม พอมองดูถนนที่พลุกพล่านและฝูงชนที่ส่งเสียงจอกแจกจอแจ ซูฝานกลับรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก

บรรยากาศแบบชนบทในตลาดแบบนี้แหละที่เข้าถึงง่ายและสบายใจกว่า

ในช่วงสองวันที่ผ่านมาในเมืองชางจิว ความรุ่งเรืองและความวุ่นวายในเมืองทำให้เขารู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก

ทว่าเมื่อมาถึงที่นี่ ความขุ่นมัวทั้งหลายกลับมลายหายไปสิ้นในพริบตา

ซูฝานได้แต่ทอดถอนใจ มีชีวิตมาสองชาติ รสนิยมของเขาก็ยังไม่เปลี่ยนไปเลยจริงๆ

หลังจากเดินเที่ยวเล่นได้พักหนึ่ง เขาแวะทานข้าวที่ร้านอาหารริมทาง และลองคุยกับเจ้าของร้านเรื่องการเช่าบ้านในตลาด

เจ้าของร้านใจดีมาก ส่งเสี่ยวเอ้อให้นำทางเขาไปยังจุดติดต่อเช่าที่พักของตลาด

บ้านที่ซูฝานเลือก ตั้งอยู่ในตรอกของตลาดการค้า เป็นบ้านที่มีลานบ้านขนาดเล็ก และมีเรือนหลักสามห้องทางทิศเหนือ

บริเวณลานบ้านค่อนข้างกว้างขวาง มุมทิศตะวันตกเฉียงใต้เป็นห้องน้ำ กลางลานวางโต๊ะหินไว้หนึ่งชุด

ริมกำแพงทิศใต้ใช้ไม้ซุงและฟากไม้ไผ่ต่อเติมเป็นห้องครัว มีเตาไฟและอุปกรณ์ครบครัน ข้างเตาวางโอ่งน้ำใบใหญ่ไว้ และบนพื้นยังมีฟืนกองโตเตรียมไว้ให้

เรือนหลักทั้งสามห้องสร้างด้วยกำแพงอิฐหลังคามุงกระเบื้อง ห้องโถงมีหน้าต่างบานใหญ่เปิดรับแสงแดด เฟอร์นิเจอร์ภายในห้องล้วนมีเตรียมไว้พร้อม แม้บ้านจะว่างเวียนไร้คนอยู่ แต่ทุกซอกทุกมุมกลับถูกทำสะอาดไว้เป็นอย่างดี

ตรอกด้านนอกอยู่ไม่ไกลจากถนนสายหลัก มีบ้านเรือนประมาณสี่สิบห้าสิบหลังคาเรือน กำแพงบ้านแต่ละหลังมีการขุดร่องน้ำไว้เพื่อป้องกันน้ำท่วมขัง พื้นถนนเป็นดินสลับกับแผ่นหินสีน้ำเงินชิ้นเล็กๆ

บ้านบางหลังยังดัดแปลงเป็นหน้าร้าน ทำกิจการร้านค้าเล็กๆ ส่วนใหญ่ขายพืชผักผลไม้ เสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่ม หรือรับจ้างซักรีด เน้นให้บริการผู้เช่าที่พักอาศัยแถวนั้น

ราคาถูกจริงๆ บ้านที่เป็นสัดส่วนมีลานบ้านส่วนตัวแบบนี้ ค่าเช่าต่อเดือนเพียงสามสิบหินวิญญาณเท่านั้น

ซูฝานไม่เสียเวลาคิด เขาทำสัญญาเช่ารวดเดียวครึ่งปี

เมื่อจัดการขั้นตอนเอกสารเสร็จ ซูฝานก็รีบเดินทางมายังลานบ้านของตน ยืนมองไปรอบๆ ด้วยความซาบซึ้งใจ

หลังจากร่อนเร่พเนจรมาเกือบหนึ่งปีเต็ม ในที่สุดก็ได้อยู่อย่างสงบเสียที

ใจสงบที่ใด ที่นั่นคือบ้านจริงๆ

ซูฝานก้าวเข้าบ้าน เรือนหลักทั้งสามห้องไม่ต้องจัดแจงอะไรมาก หิ้วกระเป๋าเข้าอยู่ได้ทันที

ห้องซ้ายขวาถูกแบ่งเป็นห้องนอนและห้องบำเพ็ญเพียร

ส่วนห้องโถงเดิมทีเอาไว้รับแขก ทว่าคงไม่มีใครมาหาเขาหรอก จึงใช้เป็นห้องทานอาหารแทน

ซูฝานจัดข้าวของอย่างง่ายๆ แล้วเดินออกมาที่ลานบ้าน

ต่อให้ตัดสินใจจะเข้านิกายหยินหลัว ก็ต้องรอถึงต้นปีหน้า เช่นนั้นตอนนี้ก็เตรียมตัวสำหรับฤดูหนาวก่อนแล้วกัน

คิดได้ดังนั้น เขาก็เดินออกจากบ้านด้วยความกระตือรือร้น

เขาแวะเวียนตามร้านค้าในตรอก ซื้อทั้งโอ่งใบใหญ่สำหรับดองผักกาด กะละมังกระเบื้องสำหรับทำเนื้อตุ๋น

รวมถึงซื้อผักสดหลากชนิด เครื่องปรุง และถ้วยชามรามไหชุดใหม่ แล้วหอบกลับบ้านจนเต็มไม้เต็มมือ

ข้าววิญญาณหลายพันชั่งที่เขาซื้อมาจากเมืองเฮยเสวียนยังไม่ได้แตะต้องเลยสักนิด ส่วนซากสัตว์วิญญาณในถุงมิตินั้น ก็มากพอจะให้เขากินไปได้จนแก่ตาย

เมื่อกลับถึงลานบ้าน ซูฝานก็เริ่มลงมือยุ่งขิง

ทั้งทำเนื้อเค็ม ดองผักกาดเปรี้ยว ดองกิมจิ ตากผักแห้ง งานเหล่านี้แม้จะไม่ใช่เรื่องง่ายและค่อนข้างจุกจิก ทว่าซูฝานกลับทำมันอย่างมีความสุข

ชาติก่อนเขาก็ชอบหมกตัวอยู่แต่ในบ้าน จัดการเรื่องพวกนี้ อยากทานอะไรก็ทำเอง

เขาแทบจะไม่เคยสั่งอาหารเดลิเวอรี่เลย หากคนอื่นเป็นเหมือนเขาหมดล่ะก็ บริษัทส่งอาหารทั้งหลายคงเจ๊งไม่เป็นท่าไปนานแล้ว