บทที่ 65 เมืองชางจิว

แม้ซูฝานจะแอบหวั่นไหวอยู่บ้าง แต่สุดท้ายเขาก็สลัดความคิดนั้นทิ้งไป

เขาเชื่อว่าหลิวเฮ่อซาบซึ้งในบุญคุณจริงๆ และเจ้าเด็กคนนี้ก็มีนิสัยซื่อตรงดี

อาจเป็นเพราะคุ้นชินกับการเป็นตัวประกอบที่ไร้ตัวตนในสำนัก ประกอบกับการถูกศิษย์พี่กีดกัน หลิวเฮ่อจึงไม่ได้แสดงท่าทีโอหังอวดดีเหมือนศิษย์สำนักใหญ่คนอื่นๆ

ทว่าสิ่งที่หลิวเฮ่อพล่ามมาทั้งหมด กลับไม่เคยหลุดพ้นไปจากเรื่องของบิดาเขาเลย

ตัวหลิวเฮ่อนั้นอาจจะซื่อบื้อไร้เดียงสา แต่บิดาของเขาไม่ใช่ คนที่คลุกคลีอยู่ในฝ่ายนอกมาหลายสิบปี ต่อให้เริ่มจากเด็กหนุ่มผู้บริสุทธิ์ดุจผ้าขาว สุดท้ายย่อมกลายเป็นเฒ่าเจ้าเล่ห์จอมเก๋าเกม

อีกฝ่ายจะยอมช่วยเขาด้วยเหตุผลอันใดเล่า เรื่องนี้ฟังดูอย่างไรก็ไม่สมเหตุสมผล

สู้ไปดูลาดเลาที่เมืองชางจิวก่อนดีกว่า แล้วค่อยหาลู่ทางกลับไปยังยงโจว

"พี่ชาย ท่านมัวอุดอู้อยู่นี่ทำไมครับ?"

ซูฝานเกือบจะหลุดขำออกมาด้วยความขุ่นเคือง ก็เพราะนิกายหยินหลัวของพวกเจ้านั่นแหละ

"ข้าอยากไปเมืองชางจิว แต่ยามนี้นิกายหยินหลัวกำลังกวาดล้างลัทธิชั่วร้ายไปทั่วแคว้นจ้าว ผู้ฝึกตนอิสระอย่างข้าจะกล้าเพ่นพ่านไปไหนได้"

หลิวเฮ่อได้ยินดังนั้นก็พลันตื่นเต้นขึ้นมา

"ท่านอยากไปเมืองชางจิวรึ เยี่ยมเลยครับ พอดีช่วงนี้ข้าต้องกลับไปพอดี ท่านไปกับข้าเถอะ จะได้มีเพื่อนร่วมทาง"

ซูฝานปรายตามองหลิวเฮ่อ พลางคิดในใจว่านี่ก็นับเป็นทางออกที่ดี

"เจ้าพาข้าไปด้วย จะไม่มีปัญหาอะไรแน่นะ"

หลิวเฮ่อเกรงว่าซูฝานจะไม่เชื่อ จึงตบอกรับรองเสียงแข็ง

"จะมีปัญหาอะไรได้ล่ะครับ ตอนนี้ข้าเป็นศิษย์ฝ่ายในแล้ว ใครจะกล้าขวางข้า"

เมื่อหลิวเฮ่อจากไป ซูฝานก็หยิบตำรา คัมภีร์ยันต์มารบรรพกาล ขึ้นมาอ่านอย่างละเอียด

ตำราฉบับโบราณนี้มองปราดเดียวก็รู้ว่ามาจากสำนักที่ถูกต้อง เป็นคัมภีร์ยันต์ที่ใช้สืบทอดวิชาโดยเฉพาะ

ภายในบันทึกยันต์มารระดับกลางไว้หกชนิด ได้แก่ ยันต์กระดูกขาว, ยันต์จองจำวิญญาณ, ยันต์กระหายเลือด, ยันต์อสูรโลหิต, ยันต์ผีร้าย และยันต์ศรหยินเร้น

นอกจากนี้ยังมีตัวยันต์ระดับสูงอีกสี่ชนิด ได้แก่ ยันต์เพลิงดำเสื่อมสลาย, ยันต์เพลิงพิษลี้ลับ, ยันต์เพลิงมารเก้านรก และยันต์รัศมีโลหิตโสมม

สิ่งที่ล้ำค่าที่สุดในคัมภีร์เล่มนี้คือยันต์ระดับสูงทั้งสี่ชนิดนี่เอง

อานุภาพของยันต์แต่ละอย่างล้วนไม่อาจดูเบา มันทั้งอำมหิตและพิสดารจนยากจะป้องกันได้ทัน

น่าเสียดายที่ยันต์ทั้งสี่ชนิดนี้สร้างยากยิ่ง ลำพังเพียงน้ำหมึกอาคมและแผ่นหนังยันต์นั้นไม่เพียงพอ ยังต้องใช้วัสดุเสริมอีกมากมาย ซึ่งล้วนแต่เป็นของที่หาได้ยากยิ่งนัก

เรื่องนี้ไม่รีบร้อน ค่อยๆ เสาะหาไปย่อมได้

คัมภีร์เล่มนี้น่าจะเป็นมรดกที่เก่าแก่มาก เพราะในอดีตนั้นทรัพยากรล้ำค่ามักจะหาได้ทั่วไป

ทว่าในปัจจุบัน คงไม่มีสำนักมารแห่งใดจะยอมใช้วัสดุหายากขนาดนี้มาสร้างยันต์อาคมอีกแล้ว

ส่วนยันต์ระดับกลางทั้งหกชนิดก็นับว่าไม่เลว หากเขาสามารถเชี่ยวชาญได้ อย่างน้อยก็ถือเป็นรากฐานในการเอาตัวรอดในเมืองชางจิว

ไม่กี่วันต่อมา ซูฝานและหลิวเฮ่อก็ออกเดินทางจากตลาดการค้าเขาอูฐ

ที่นี่ห่างจากเมืองชางจิวหลายพันลี้ แต่สำหรับผู้ฝึกตนที่บังคับอุปกรณ์เวทเหินเวหา ใช้เวลาเพียงไม่กี่วันก็ถึงจุดหมาย

เทือกเขาชางจิว ทอดยาวเหยียดนับหมื่นลี้ ภูเขาสูงป่าลึก ม่านหมอกโอบล้อม มีชีพจรวิญญาณจำนวนมหาศาลซ่อนตัวอยู่ใต้ดิน

โดยเฉพาะพื้นที่อันตรายและหุบเหวเสี่ยงภัยหลายแห่ง ที่เต็มไปด้วยแมลงพิษและสัตว์วิญญาณดุร้าย ทว่าก็เป็นแหล่งกำเนิดของพืชพรรณวิเศษล้ำค่านานาชนิดเช่นกัน

ซูฝานและหลิวเฮ่อบังคับอุปกรณ์เวทมุ่งหน้าขึ้นเหนือ

ไม่กี่วันต่อมา ทั้งคู่ก็มาถึงเทือกเขาชางจิว หลิวเฮ่อชี้ไปที่ทิศทางข้างหน้า

"พี่ชาย นั่นแหละครับเมืองชางจิว"

ซูฝานมองตามนิ้วของเขาไป เห็นร่องรอยของเมืองอยู่รำไรท่ามกลางม่านหมอกที่ปกคลุม เมืองใหญ่ปรากฏให้เห็นวูบวาบดูขรึมขลัง

ช่างเป็นเมืองของผู้ฝึกตนที่ยิ่งใหญ่อลังการเหลือเกิน

หลิวเฮ่อชี้ไปยังกลุ่มยอดเขาสูงชันที่เรียงรายต่อเนื่องกันอยู่ไกลๆ

"ประตูสำนักนิกายหยินหลัวของพวกเรา ตั้งอยู่ที่นั่น..."

ซูฝานมองดูเทือกเขาเซียนอันสูงตระหง่านและแปลกตาเหล่านั้นด้วยความเลื่อมใส ยอดเขาตั้งตระหง่านท่ามกลางหมู่เมฆ มองจากระยะไกลราวกับลอยอยู่เหนือท้องฟ้าก็ไม่ปาน

นี่สิถึงจะเรียกว่าแดนศักดิ์สิทธิ์ของเหล่าผู้วิเศษอย่างแท้จริง

เมืองชางจิวต่างจากเมืองเฮยเสวียน ตรงที่มันถูกสร้างขึ้นบนยอดเขาขนาดยักษ์ ตำหนักและวังนับหมื่นเรียงซ้อนกันเป็นชั้นๆ วนเวียนขึ้นไปตามความลาดชันของขุนเขา

ยิ่งเข้าใกล้ ตัวเมืองก็ยิ่งหนาตาไปด้วยเหล่าผู้ฝึกตนที่เหินเวหาไปมา เสียงแหว่งอากาศของอุปกรณ์เวทดังระงมไม่ขาดสาย ดูคึกคักเป็นอย่างยิ่ง

นอกจากนี้ยังมีเรือเหาะหลากรูปแบบแล่นวนเวียนเข้าออกจากท่าเรืออากาศต่างๆ ของเมืองภูเขาแห่งนี้

ซูฝานและหลิวเฮ่อร่อนลงจอดที่ลานกว้างนอกเมือง ก่อนจะเดินปะปนไปกับฝูงชนมุ่งหน้าสู่ประตูเมืองชางจิว

ทันทีที่ก้าวเข้าเมือง ซูฝานสัมผัสได้ถึงพลังวิญญาณอันหนาแน่นที่ปะทะหน้า

ต่อให้เขาจะใช้ค่ายกลรวบรวมวิญญาณขนาดเล็กที่ตลาดการค้าเขาอูฐ ก็ยังไม่อาจสร้างความหนาแน่นของพลังวิญญาณได้ถึงระดับนี้

ถนนหนทางภายในเมืองชางจิวเชื่อมทะลุถึงกันทุกทิศทาง อาคารสูงใหญ่ตั้งเรียงรายเป็นระเบียบ บนท้องถนนเนืองแน่นไปด้วยผู้คนดูรุ่งเรืองยิ่งนัก

"พี่ชาย เดี๋ยวข้าพาไปพักผ่อนก่อน มีที่ทางเตรียมไว้พร้อมแล้วครับ"

ซูฝานตั้งท่าจะปฏิเสธตามสัญชาตญาณ แต่ครุ่นคิดแล้วจึงตกลงรับคำ พักค้างคืนสักหนึ่งคืน พรุ่งนี้ค่อยออกไปหาเช่าที่พักเอง

ภายในเมืองห้ามผู้ฝึกตนเหินเวหา ทว่ามีเรือเหาะกระดูกรูปแบบต่างๆ คอยให้บริการ ราคาไม่แพงนัก เพียงไม่กี่สิบศิลาอาคมต่อครั้ง

เรือเหาะเหล่านี้ไม่ต่างจากรถรับจ้างในชาติก่อน และยังเป็นอาชีพเลี้ยงปากท้องของเหล่าผู้ฝึกตนอิสระภายในเมืองอีกด้วย

หลิวเฮ่อพาซูฝานนั่งเรือเหาะกระดูกมาถึงหน้าคฤหาสน์หลังหนึ่ง

บ้านหลังนี้ไม่ใหญ่นัก มีเพียงลานบ้านและเรือนหลักสามห้อง เป็นทรัพย์สินที่บิดาของหลิวเฮ่อจัดหาไว้เมื่อครั้งอดีต

ซูฝานรู้ดีว่าในเมืองชางจิวที่ดินทุกนิ้วมีค่าดั่งทอง การมีลานบ้านเช่นนี้ครอบครอง ย่อมต้องแลกมาด้วยหินวิญญาณจำนวนมหาศาล

ยามค่ำหลิวเฮ่ออยากจะเลี้ยงข้าวซูฝาน แต่เขาก็ปฏิเสธอย่างสุภาพ

ซูฝานออกไปเดินสำรวจเมืองเพียงลำพัง สอบถามข้อมูลเรื่องการเช่าและซื้อขายบ้าน รวมถึงราคาของร้านค้าและห้องฝึกตนต่างๆ

จนกระทั่งฟ้ามืดสนิท ซูฝานจึงกลับมายังลานบ้าน

จากการเดินสำรวจทั้งวัน ความรู้สึกที่เขาได้รับคือ การจะอาศัยอยู่ในเมืองชางจิวนั้น ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

ที่นี่ค่าครองชีพสูงลิบลิ่ว ลำพังบะหมี่วิญญาณสักชามยังต้องจ่ายหลายสิบศิลาอาคม

ที่พักยิ่งไม่ต้องพูดถึง เขาไม่มีปัญญาซื้อแน่นอน

หินวิญญาณหมื่นแปดพันก้อนที่เขามีในมือ อย่างมากคงซื้อได้แค่พื้นที่ขนาดเท่าห้องน้ำเท่านั้น

ต่อให้เป็นย่านเมืองล่างที่พลังวิญญาณเบาบางที่สุด การเช่าห้องแคบๆ สักห้อง ค่าเช่าต่อเดือนยังต้องใช้หินวิญญาณหลายสิบก้อน

ผู้ฝึกตนอิสระในเมืองจำนวนมากที่ต้องเบียดเสียดกันอยู่สิบกว่าคนในห้องแคบๆ ห้องเดียว มีให้เห็นอยู่ทั่วไป

ภายในเมืองมีตลาดแผงลอย แบ่งเป็นตลาดตะวันออกและตลาดตะวันตก ลำพังแค่ค่าเช่าแผงต่อวันก็ต้องจ่ายถึงห้าหินวิญญาณแล้ว

ไม่เพียงเท่านั้น ราคาสินค้าตามร้านค้าในเมืองยังแพงจนเหลือเชื่อ ราคาโอสถและยันต์อาคมพุ่งสูงลิ่ว

อุปกรณ์เวทระดับต่ำเพียงชิ้นเดียว ยังแพงกว่าที่ตลาดการค้าเขาอูฐกว่าเท่าตัว

เมืองชางจิวช่างรุ่งเรืองไร้ที่เปรียบ ทว่าการจะเอาตัวรอดที่นี่ ดูจะยากกว่าการเป็นเด็กต่างจังหวัดที่ดิ้นรนอยู่ในเมืองหลวงในชาติก่อนเสียอีก

ซูฝานเริ่มรู้สึกว่าเขาเลือกสถานที่ผิดไป ที่นี่ไม่เหมาะกับเขาเลยสักนิด

วันต่อมา ซูฝานเพิ่งตื่นหลิวเฮ่อก็มาหา

ครั้งนี้เขาไม่ได้มาคนเดียว ด้านหลังมีชายชราเจ้าเนื้อคนหนึ่งเดินตามมาด้วย ดูอายุราวห้าสิบเศษ ตบะระดับหลอมปราณขั้นแปด

หน้าตาธรรมดาสามัญ ไว้หนวดเล็กๆ สองข้าง สวมชุดนักพรตสีน้ำเงินเข้มทำจากเนื้อผ้าชั้นดี ดูภูมิฐานเป็นอย่างยิ่ง

เมื่ออีกฝ่ายเห็นซูฝาน ก็รีบก้าวเข้ามาประสานมือคารวะทันที

"ขอบคุณสหายธรรมยิ่งนักที่ช่วยชีวิตบุตรชายของข้าไว้..."

ซูฝานประสานมือคารวะตอบ พร้อมยิ้มกล่าว "ข้าเพียงผ่านมาเจอพอดี รุ่นพี่กล่าวชมเกินไปแล้วครับ"

หลังจากเข้าห้องไป ชายชราก็สนทนาตามมารยาทกับซูฝาน และกล่าวขอบคุณเขาไม่ขาดสาย

ชายชราผู้นี้คือบิดาของหลิวเฮ่อ นามว่าหลิวเฉวียน เพราะหมดหวังในการทะลวงระดับ ปัจจุบันจึงหันมาทำงานรับใช้สำนักภายในเมืองชางจิวแทน