บทที่ 64 เจ้าเด็กนี่ใจกว้างขนาดไหน

เจ้าเด็กหนุ่มคนนี้มีชื่อว่าหลิวเฮ่อ บิดาของเขาก็เคยเป็นศิษย์ฝ่ายนอกของนิกายหยินหลัวมาก่อน

เขาครอบครองรากฐานวิญญาณสามธาตุ พรสวรรค์จัดว่าธรรมดา ในสำนักเขาจึงเป็นเพียงตัวประกอบที่ไร้คนสนใจ

โชคดีที่บิดาของเขาคลุกคลีอยู่ในฝ่ายนอกมาหลายสิบปี จึงอาศัยเส้นสายจัดวางตำแหน่งในตำหนักกิจการภายนอกให้เขา

ทั้งเป็นงานที่เบาสบายและมีผลประโยชน์ติดปลายนวม ชีวิตจึงนับว่าเสเพลได้อย่างอิสระ

ครั้งนี้สำนักส่งคนออกมากวาดล้างลัทธิชั่วร้ายในแคว้นจ้าว ไม่รู้ว่าเขาคิดอย่างไรถึงได้แอบบิดาลงเขามาเพื่อหวังจะเปิดหูเปิดตา

ใครจะนึกว่าลงเขามาได้ไม่นาน ก็ถูกคนของนิกายหลัวเทียนลอบทำร้ายเข้าให้

เดิมทีนึกว่าคราวนี้ต้องตายแหงแก๋ แต่กลับกลายเป็นว่าในเคราะห์ยังมีโชค เขาได้รับความดีความชอบครั้งใหญ่ จึงถูกรับเลือกเข้าสู่ฝ่ายในเป็นกรณีพิเศษ

แม้หลิวเฮ่อจะไม่ได้บ่นอะไรออกมาตรงๆ แต่ซูฝานก็พอจะเข้าใจสถานการณ์ปัจจุบันของเขาได้จากคำพูดเพียงไม่กี่คำ

เพราะเป็นการเลื่อนขั้นเข้าสู่ฝ่ายในแบบก้าวกระโดด คนในฝ่ายนอกเดิมทีไม่ว่าจะด้วยความอิจฉาริษยาหรือเลื่อมใส ต่างก็มองว่าเขาดวงดีเหมือนถูกหวย

ส่วนพวกศิษย์พี่ในฝ่ายใน ยิ่งไม่ต้องพูดถึง พวกเขายิ่งดูแคลนเขามากขึ้นไปอีก

ครั้งนี้เขาได้รับมอบหมายให้มาประจำการที่ตลาดการค้าเขาอูฐพร้อมกับศิษย์พี่ร่วมสำนักอีกหลายคน เขาจึงสัมผัสได้ถึงความห่างเหินและการถูกกีดกันจากคนอื่นอย่างชัดเจน

เขาเป็นเพียงคนหนุ่มอายุยี่สิบต้นๆ จะเคยเจอประสบการณ์แบบนี้ได้อย่างไร

เมื่อก่อนแม้จะเป็นตัวประกอบที่ไม่มีใครสนใจ แต่ข้างกายก็ยังมีเพื่อนฝูงที่พอคุยกันถูกคอ

ทว่ายามนี้กลับกลายเป็นว่า มาอยู่ที่นี่ตั้งหลายวัน หลิวเฮ่อกลับไม่มีใครยอมคุยด้วยเลยสักคน

ดูจากสภาพแล้ว เขานับว่ากลัดกลุ้มใจอยู่ไม่น้อย

ทั้งสองคนมาถึงเหลาสุรา และหาห้องส่วนตัวห้องหนึ่ง

หลิวเฮ่อสั่งอาหารมาเต็มโต๊ะ ก่อนจะยกจอกเหล้าขึ้นคารวะซูฝานหนึ่งจอก

"พี่ชาย ขอบคุณท่านมากที่ช่วยชีวิตข้าไว้ จอกนี้ข้าขอคารวะท่าน..."

"ข้าบอกแล้วไงว่าแค่ผ่านมาเจอพอดี เจ้าไม่ต้องขอบคุณข้าหรอก..."

ซูฝานไม่อยากจะมีพันธะอะไรกับเขาจริงๆ แต่ก็ไม่รู้จะพูดยังไง

หลิวเฮ่อดื่มเหล้าจอกนั้นลงไป อารมณ์เริ่มพุ่งพล่าน เขาเอาแต่คะยั้นคะยอชวนดื่มจนเริ่มจะเมาได้ที่

"ช่วงที่ถูกขังอยู่ในคุกใต้ดินนั่น ข้านึกว่าจะต้องตายเสียแล้ว ข้า..."

เขาพูดไปพลางขอบตาเริ่มแดงก่ำ สะอึกสะอื้นจนพูดต่อไม่ออก ได้แต่ยกจอกเหล้าดื่มรวดเดียวหมด

เขาเข้าสำนักมาตั้งแต่ไม่กี่ขวบ ภายใต้การดูแลของบิดา ไม่เคยพบเจอคลื่นลมมรสุม และไม่เคยสัมผัสถึงความเย็นชาของน้ำใจคน

ครั้งนี้เฉียดประตูนรกไปรอบหนึ่ง นึกว่าโชคชะตาจะเข้าข้าง ทว่าใครจะนึกว่าจะถูกศิษย์ร่วมสำนักกีดกัน

เขาอายุเพียงเท่านี้ แต่กลับต้องมาเจอเรื่องประดังประเดเข้ามาพร้อมกันมากมาย โดยที่ไม่มีใครให้ระบายความในใจเลยสักคน

ซูฝานเห็นสภาพนี้ก็รู้ทันทีว่า หมอนี่กำลังดื่มเหล้าประชดชีวิตชัดๆ

"จิบเบาๆ เถอะ เรื่องมันก็ผ่านไปแล้ว..."

บางทีอาจเป็นเพราะช่วงนี้อัดอั้นตันใจเกินไป วันนี้พอมีคนยอมนั่งฟังเขาพูดบ้าง หลิวเฮ่อจึงเปิดปากพล่ามไม่หยุด

ทำเอาซูฝานรำคาญใจยิ่งนัก แต่ก็ไม่กล้าปลีกตัวหนีไปไหน ได้แต่นั่งฟังเขาคร่ำครวญไปเรื่อยๆ

จนกระทั่งยามโพล้เพล้ ทั้งสองจึงแยกย้ายกันจากร้านเหล้า

ซูฝานมองตามแผ่นหลังที่เดินโซเซของหลิวเฮ่อไป พลางลอบถอนหายใจในใจ

เสียเวลาไปตั้งครึ่งค่อนวัน เอาเวลาไปทำอย่างอื่นยังดีเสียกว่า

เดิมทีนึกว่าจากนี้ไปคงไม่มีความเกี่ยวข้องกันอีก แต่นึกไม่ถึงว่าอีกไม่กี่วันต่อมา หลิวเฮ่อจะย้อนกลับมาหาเขาอีกครั้ง

ขณะที่ซูฝานกำลังเขียนยันต์อยู่นั้น เขาก็ได้ยินเสียงคนเคาะประตูบ้าน

เขาเดินออกไปดู เห็นหลิวเฮ่อยืนยิ้มแฉ่งอยู่หน้าประตู

ซูฝานนึกไม่ถึงว่าหมอนี่จะตามมาหาถึงที่นี่ได้ เขาจึงทำอะไรไม่ได้นอกจากต้องเชิญเจ้าเด็กนี่เข้าบ้าน

"พี่ชาย ท่านเป็นอาจารย์ยันต์หรือ? ทั้งหมดนี่ท่านเป็นคนเขียนเองรึ?"

ซูฝานพยักหน้าแล้วไม่สนใจเขาอีก ก้มหน้าก้มตาเขียนยันต์ต่อ

หลิวเฮ่อยืนมองดูด้วยสายตาชื่นชม ทันใดนั้นเขาก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหยิบตำราเล่มหนึ่งออกมาจากถุงมิติ

"พี่ชาย ท่านลองดูตำราเล่มนี้สิ ท่านน่าจะได้ใช้งานนะ..."

ซูฝานรับมาเปิดดู แล้วก็ต้องชะงักไป

นี่คือตำราฉบับโบราณ มีชื่อว่า "คัมภีร์ยันต์มารบรรพกาล" ภายในบันทึกยันต์มารไว้สิบกว่าชนิด

ดูจากวัสดุของตำราและลายเส้นที่จดบันทึกไว้ น่าจะเป็นมรดกยันต์อาคมของพรรคมารเก่าแก่ในยุคอดีต

ซูฝานพลิกดูครู่หนึ่งก่อนจะเงยหน้ามองหลิวเฮ่อ

เจ้าเด็กนี่ใจกว้างขนาดไหนกัน ถึงกล้าเอาตำราโบราณแบบนี้มาให้คนอื่นดูง่ายๆ

"เจ้าไปได้ตำราเล่มนี้มาจากไหน?"

"ท่านพ่อให้ข้ามาน่ะครับ ตัวข้าเองก็ไม่ใช่คนที่มีพรสวรรค์จะเป็นอาจารย์ยันต์ได้ ท่านเอาไปเถอะ"

แม้หลิวเฮ่อจะพูดจาดูไม่ใส่ใจ แต่ซูฝานย่อมรับไว้ไม่ได้ เพราะบุญคุณครั้งนี้มันใหญ่หลวงเกินไป

"เอาอย่างนี้แล้วกัน ข้าขอยืมอ่านสักสองสามวัน เพื่อศึกษาดูสักหน่อย..."

หลิวเฮ่อหัวเราะหึๆ "ได้สิครับ วางไว้ที่ท่านนี่แหละ จะดูนานแค่ไหนก็ได้..."

เขาพูดจบ จู่ๆ ก็ตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่

"จริงสิ เมื่อวานข้าลืมบอกท่านไปเลย ตอนที่ข้ารายงานเรื่องต่อสำนัก ข้าได้บอกเรื่องที่ท่านช่วยข้าออกมาด้วย พรุ่งนี้ข้าจะพาท่านไปพบท่านผู้อาวุโสหูในสำนักนะ"

ซูฝานรีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน ล้อเล่นหรือไง

"น้องชาย อย่าได้บอกใครเชียวว่าข้าเป็นคนช่วยเจ้า"

"ทำไมล่ะ? ก็ท่านเป็นคนช่วยข้าจริงๆ นี่นา หากไม่มีท่าน แล้วพวกลัทธิชั่วร้ายอัญเชิญมหาจอมมารระดับจินตันออกมาได้สำเร็จ ท่านรู้ไหมว่าแคว้นจ้าวจะต้องสังเวยชีวิตคนไปเท่าไหร่?"

"น้องชาย ข้าเป็นเพียงผู้ฝึกตนอิสระ หากพวกนิกายหลัวเทียนรู้ว่าข้าเป็นคนทำลายแผนการของพวกมัน ข้าจะยังมีชีวิตรอดรึ?"

ล้อกันเล่นหรือไง ถึงตอนนั้นเจ้ามีสำนักคุ้มหัว แต่ข้าเนี่ยสิจะทำยังไง

หลิวเฮ่ออึ้งไป เขาเกาหัวแกรกๆ

"ถ้าอย่างนั้น ท่านก็เข้าร่วมนิกายหยินหลัวกับข้าสิ"

ซูฝานถึงกับหัวเราะออกมาด้วยความขุ่นเคือง ให้ข้าเข้าพรรคมารรึ คิดอะไรอยู่เนี่ย

"น้องชาย ข้ามีรากฐานวิญญาณสี่ธาตุ แถมอายุอานามก็ปานนี้แล้ว สำนักไหนจะอยากรับข้ากัน"

"ทุกปีนิกายหยินหลัวจะเปิดรับผู้ฝึกตนอิสระเข้าสู่ฝ่ายนอกครับ ขอเพียงมีพลังการต่อสู้ที่แข็งแกร่ง โดยไม่จำกัดพรสวรรค์ หากฝ่าด่านลับของสำนักได้ก็ได้เข้าสำนักแล้ว"

ซูฝานได้ยินดังนั้นก็ค่อนข้างแปลกใจ นึกไม่ถึงว่าพรรคมารจะมีกฎเกณฑ์เช่นนี้ด้วย

"หึๆ... ด่านลับนั่นคงผ่านไม่ได้ง่ายๆ มั้ง คงมีคนตายไม่น้อยเลยล่ะสิ"

"พี่ชาย พลังของท่านแข็งแกร่งขนาดนั้น ผ่านด่านลับได้สบายมากครับ"

ซูฝานรู้ดีว่าเรื่องนี้ต้องไม่เรียบง่ายอย่างนั้นแน่

"ศิษย์ที่เข้าสำนักด้วยวิธีนี้ คงไม่เหมือนกับพวกเจ้าใช่ไหม"

หลิวเฮ่อพยักหน้าพลางกล่าวว่า "ศิษย์ที่ผ่านด่านลับเข้ามา ส่วนใหญ่จะถูกจัดวางไว้ตามชายขอบของสำนักครับ แต่สวัสดิการอื่นๆ ก็เหมือนกับพวกข้าทุกอย่าง"

ซูฝานลอบหัวเราะเยาะในใจ เขาว่าแล้วเชียว เรื่องดีๆ แบบนั้นมันจะมีจริงที่ไหน

คาดว่าศิษย์พรรคมารที่อยู่ในสมรภูมิแคว้นยงโจวจำนวนมาก ก็คงมีที่มาจากฐานะเช่นนี้

หลิวเฮ่อหัวเราะหึๆ แล้วกล่าวต่อ "แต่มันก็พอมีทางอยู่นะครับ ท่านพ่อของข้าอยู่ในฝ่ายนอกมาหลายสิบปี ขอเพียงเสียหินวิญญาณสักหน่อย ก็หาที่ทางดีๆ ให้ท่านสงบกายได้แล้ว"

"แล้วที่ทางดีๆ ที่ว่าคือที่ไหนล่ะ?"

"ก็ไม่ต้องไปอยู่แนวหน้าไงครับ ไปอยู่สวนสมุนไพร เหมืองหินวิญญาณ หรือนาวิญญาณ สถานที่พวกนั้นค่อนข้างจะว่างและสบายมาก"

ซูฝานส่ายหน้า ช่างมันเถอะ

เขายังคงอยากไปสำนักอวี้ชิงที่แคว้นกานโจวมากกว่า จะได้พบกับพี่เยว่อยู่บ่อยๆ

"ช่างเถอะ ข้าขอเป็นผู้ฝึกตนอิสระแบบนี้ต่อไปดีกว่า อิสระเสรี ไม่เห็นมีอะไรไม่ดีตรงไหน"

หลิวเฮ่อเริ่มร้อนใจ เขาพยายามโน้มน้าวซูฝานไม่หยุด

"มันจะเหมือนกันได้อย่างไรล่ะครับ นิกายหยินหลัวของเราเป็นถึงสำนักระดับจินตัน สืบทอดมาเกือบหมื่นปี ในหอตำรามีคัมภีร์โบราณนับหมื่นเล่ม ในหอถ่ายทอดวิชาก็มีผู้อาวุโสระดับสร้างรากฐานคอยเทศนาสั่งสอนและชี้แนะข้อสงสัย ผู้ฝึกตนอิสระจะเอาอะไรมาเทียบได้?"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวเฮ่อ ซูฝานก็เริ่มรู้สึกคล้อยตามอยู่บ้าง

สำนักใหญ่ย่อมแตกต่างจริงๆ คัมภีร์โบราณนับหมื่นเล่ม ผู้อาวุโสระดับสร้างรากฐานมาชี้แนะด้วยตัวเอง แม่งเอ๊ย... แบบนี้มันเทียบกันไม่ได้จริงๆ

ทว่าการจะให้เข้าพรรคมาร ซูฝานในใจก็ยังรู้สึกตะขิดตะขวงใจอยู่บ้าง

ไม่ใช่ว่าเขารังเกียจวิถีมาร เพราะถึงอย่างไรวิชาฝึกกายที่เขาฝึกอยู่ก็สืบทอดมาจากพรรคมาร

มิหนำซ้ำเขายังเล่นกับผี เลี้ยงศพเดินได้ สภาพเขาก็แทบไม่ต่างจากผู้ฝึกตนมารเลยสักนิด

เพียงแต่พี่เยว่ได้จัดการทุกอย่างไว้ให้เขาแล้ว แต่เขากลับจะมาเข้าพรรคมารเสียเอง มันดูจะตอบแทนน้ำใจกันไม่ได้

"พี่ชาย ท่านลองเข้าสำนักไปชิมลางสักปีสองปีดูก่อนสิครับ ถึงตอนนั้นค่อยให้ท่านพ่อข้าช่วยย้ายท่านกลับเข้าสู่ส่วนในของสำนัก ขอเพียงมีหินวิญญาณ ไม่มีเรื่องอะไรที่ทำไม่ได้หรอก"

ซูฝานเบ้ปาก นั่นพ่อเจ้านะโว้ย ไม่ใช่พ่อข้า

ทว่าเขาเริ่มจะไขว้เขวเข้าจริงๆ แล้ว ในช่วงไม่กี่ปีนี้คงกลับแคว้นยงโจวไม่ได้แน่ ต่อให้สงครามสงบลง การจะกลับไปก็เป็นเรื่องยุ่งยาก

อีกทั้งฟังจากที่พี่เยว่เล่า สำนักอวี้ชิงก็น่าจะเหมือนกับสำนักเซ่าหยาง คาดว่าเป็นเพียงสำนักเล็กๆ ระดับสร้างรากฐานเท่านั้น

แต่นิกายหยินหลัวนั้นต่างออกไป เป็นสำนักระดับจินตันที่มีประวัติศาสตร์นับหมื่นปี แรงดึงดูดนี้จัดว่ามหาศาลสำหรับเขาเลยทีเดียว