บทที่ 63 เจ้าจำข้าไม่ได้จริงหรือ

เช้าตรู่ ดวงตะวันทอแสงเรืองรอง ประกายแสงแรกของวันปรากฏขึ้นอย่างอ่อนแรง

แสงสีทองยามเช้าลอดผ่านช่องว่างระหว่างหมู่เมฆ ขอบของแสงแผ่กระจายไปตามผืนดิน โอบล้อมตีนเขาที่อยู่ไกลออกไป

ซูฝานนั่งขัดสมาธิอยู่บนค่ายกลรวบรวมวิญญาณขนาดเล็ก บำเพ็ญเคล็ดวิชาหุนหยวน

เมื่อโคจรพลังครบเก้าพรรษา เขาก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความพึงพอใจ

เขาเปิดหน้าต่างระบบดู [ระดับตบะ] หลอมปราณขั้นห้า: 89 / 100

อีกเพียงหนึ่งเดือนเศษ เขาก็จะบำเพ็ญจนระดับตบะสมบูรณ์และทะลวงเข้าสู่ระดับหลอมปราณขั้นหกได้แล้ว

หากพยายามบำเพ็ญเพียรต่อไปอีกไม่กี่ปี จนทะลวงเข้าสู่ระดับหลอมปราณขั้นปลาย เมื่อนั้นอายุขัยก็จะเพิ่มพูนขึ้น

ระดับหลอมปราณขั้นสมบูรณ์ มีอายุขัยถึงสองรอบหกสิบปีเชียวนะ

กายาสุดหยินนี่ให้พลังดีจริงๆ

มิน่าล่ะ พวกผู้ฝึกตนถึงพากันไปฝึกวิถีเริงรมย์กันนัก

เมื่อซูฝานนึกถึงภาพความเย้ายวนเบื้องล่างในยามที่เขาเพิ่งได้สติกลับมา หัวใจเขาก็พลันเต้นระรัวอย่างไม่อาจห้ามได้

เขารีบสูดลมหายใจลึก สะกดอารมณ์ที่พลุ่งพล่านในอกให้สงบลง

สงบจิต สงบใจไว้ ใช่ว่าข้าจะไม่เคยเห็นเสียหน่อย

แต่ว่า ขาวจริงๆ นะนั่น

อย่างไรเสียเขาก็เป็นเด็กที่เติบโตมาภายใต้ธงแดง และอยู่ในสภาพสังคมที่มีจารีตแบบปัญญาชนมาตั้งแต่เด็ก เขาจึงรู้สึกดูแคลนพฤติกรรม "เสร็จกิจแล้วเผ่น" ของตัวเองอยู่เสมอ

บัดซบเอ๊ย เป็นไอ้สารเลวก็ยอมล่ะ ใครใช้ให้เจ้าตามล่าข้าก่อนล่ะ

ทว่า แม้กู้ชิงฮวนจะเสียเปรียบไปมหาศาลขนาดนั้น แต่ดูเหมือนนางจะไม่ได้ป่าวประกาศตามหาเขาอย่างเอิกเกริกแต่ประการใด

หลังจากซูฝานออกมาจากสุสานมาร เขาก็เปลี่ยนรูปร่างหน้าตาและส่วนสูงใหม่หมด ทั้งยังไม่มีรอยสักหน้าผีคอยชี้เป้าอีกแล้ว

บวกกับการปกป้องถึงสามชั้นจาก วิชาจิตจำแลง คาถาเร้นวิญญาณ และ ยันต์เร้นกายซ่อนปราณ หากนางจะหาเขาให้เจออีกครั้งก็คงเป็นไปไม่ได้แล้ว

ซูฝานก้าวออกจากห้องพัก เดินไปตามถนนในตลาดการค้าจนถึงร้านอาหารแห่งหนึ่ง

ร้านอาหารนั้นซอมซ่อมาก เป็นเพียงเพิงพักที่ตั้งขึ้นง่ายๆ มีโต๊ะเก้าอี้ไม่กี่ชุด ไร้ซึ่งฝากั้นรับลมเย็นจากทุกทิศทาง

ยามเช้าผู้คนหนาตา เฒ่ายูที่เป็นเจ้าของร้านยุ่งจนเหงื่อท่วมตัว

ซูฝานหาโต๊ะว่างนั่งลง แล้วร้องทักเฒ่ายู

"เฒ่ายู ข้าวมา!"

"ได้เลยครับ!"

เฒ่ายูขานรับพลางยกชามกระเบื้องใบใหญ่ที่เพิ่งนึ่งเสร็จใหม่ๆ มาวางลงบนโต๊ะของเขา

บรรดาผู้ฝึกตนโดยรอบต่างพากันมองซูฝานด้วยสายตาตะลึงพรึงเพริด

เจ้าหมอนี่ดูผอมแห้งแรงน้อย จะกินไหวหรือนั่น

ข้าวถังใหญ่นี้ ปริมาณมากพอที่จะให้พวกเขากินได้ตั้งหลายวันเชียวนะ

ซูฝานไม่นำพาสายตาประหลาดใจจากรอบข้าง เมื่อร่างกายวิวัฒนาการขึ้น พละกำลังในการกินของเขาก็เพิ่มพูนตามไปด้วย

ตอนนี้ปริมาณการกินของเขา แม้แต่ตัวเองยังรู้สึกกลัว

เขาหยิบช้อนขึ้นมาคลุกเคล้าข้าวในชาม ให้เนื้อหั่นเต๋า ถั่วเขียว เห็ดหั่นเต๋า และใบผักผสมปนเปกัน

เพื่อให้เครื่องปรุง น้ำซุป และข้าววิญญาณหลอมรวมเข้าด้วยกันอย่างทั่วถึง วิธีการทำคล้ายกับข้าวอบหม้อดินในกวางโจวจากชาติก่อน

นี่คือสูตรที่ซูฝานสั่งทำพิเศษ โดยเขาเป็นคนสอนวิธีทำให้เฒ่ายูด้วยตัวเอง ทุกวันเมื่อถึงเวลาอาหาร เฒ่ายูจะนึ่งข้าวถังใหญ่แบบนี้เตรียมไว้ให้เขา

เขากินเจ้าสิ่งนี้เป็นอาหารหลักทั้งสามมื้อทุกวัน

"เหล่ากวน นิกายหยินหลัวยังตั้งด่านตรวจอยู่ทุกที่เลยรึ?"

"ไม่ใช่แค่ตั้งด่านนะ หน่วยลาดตระเวนก็มีอยู่เต็มไปหมด ถ้าโดนพวกนั้นรั้งตัวไว้ล่ะก็ ไม่มีเรื่องดีแน่..."

"เมื่อเดือนก่อนข้าก็โดนกักตัวทีหนึ่ง แถมยังรื้อค้นถุงมิติข้าอีก รังแกกันเกินไปจริงๆ..."

"เฮ้อ... ก็เพราะพวกลัทธิชั่วร้ายนั่นแหละที่ก่อเรื่อง พวกเราผู้ฝึกตนอิสระเลยต้องพลอยรับเคราะห์ไปด้วย..."

ซูฝานนั่งตักข้าววิญญาณเข้าปาก พลางเงี่ยหูฟังบทสนทนารอบข้างไปด้วย

ดูท่าคงต้องกบดานอยู่ที่นี่ต่อไปอีกสักพัก รอให้เรื่องเงียบลงก่อนค่อยว่ากัน

ในตัวซูฝานมีถุงมิติขนาดสิบลูกบาศก์เมตรถึงสองใบ หากโชคร้ายไปเจอศิษย์พรรคมารที่นิสัยใจคออำมหิตแล้วถูกยัดข้อหาว่าเป็นพวกสายอธรรม เขาคงต้องลุกขึ้นสู้สถานเดียว

หากไปล่วงเกินนิกายหยินหลัวในแคว้นจ้าว ผลลัพธ์ย่อมจินตนาการได้ไม่ยาก

บัดซบเอ๊ย พวกศิษย์สำนักใหญ่นี่มันกร่างจริงๆ

หากแคว้นยงโจวไม่เกิดสงครามเสียก่อน เขาก็คงมีโอกาสได้เข้าสำนักเหมือนกัน

น่าเสียดายที่ในช่วงไม่กี่ปีนี้คงไร้หวัง

ต่อให้สงครามเซียนมารสิ้นสุดลง การจะกลับไปยังยงโจวก็คงไม่ใช่เรื่องง่าย

เมื่อทานมื้อเช้าเสร็จ ซูฝานก็เดินไปที่ถนนในตลาด ปูหนังสีข้างลงบนพื้น แล้วนำยันต์อาคมกับของเบ็ดเตล็ดออกมาวางแผง

เขาหยิบม้านั่งตัวเล็กออกมานั่งอ่านตำราอย่างเงียบเชียบ

ในตอนนั้นเอง ผู้ฝึกตนอิสระวัยกลางคนคนหนึ่งก็เดินเข้ามาตั้งแผงข้างๆ เขา

"เหล่าซู วันนี้ออกมาเช้าจังนะ..."

"หึๆ... ข้าก็เพิ่งมาถึงเหมือนกันครับ..."

ซูฝานพูดจบก็เอ่ยถามอีกฝ่าย

"เหล่าเหอ ได้ยินว่าทางฝั่งยงโจวดูจะคึกคักไม่เบาเลยนะ..."

"จะไม่ให้คึกคักได้อย่างไรล่ะ นิกายมารที่แท้จริงจากแคว้นฉีแทบจะยกพวกไปหมดสำนัก แม้แต่นิกายหยินหลัวจากแคว้นจ้าวของเราก็ส่งคนไปไม่น้อย"

"ถ้าอย่างนั้น ครั้งนี้คงยึดครองยงโจวได้สำเร็จแน่ๆ ใช่ไหม?"

"ยึดได้ก็บ้าแล้ว สำนักเซียนหลายแห่งในจงหยวนโดดเข้าร่วมวงด้วย ครั้งนี้ถ้าไม่รบกันไปอีกหลายปี เรื่องคงไม่สงบง่ายๆ หรอก"

ซูฝานลอบทอดถอนใจในใจ หลายปีนี้คงยังกลับไม่ได้แน่ๆ คงต้องดิ้นรนอยู่ในถิ่นพรรคมารต่อไป

ในขณะที่ทั้งสองกำลังสนทนากัน ก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินมาหยุดที่หน้าแผงของซูฝาน

ชายหนุ่มผู้นี้อายุราวยี่สิบต้นๆ มีตบะระดับหลอมปราณขั้นสี่

เขาสวมชุดนักพรตสีดำที่เป็นเครื่องแบบของนิกายหยินหลัว ตัวไม่สูงนัก หน้าตาธรรมดาสามัญ ดวงตาคู่หนึ่งดำทมิฬดุจหมึก ทว่าระหว่างคิ้วกลับแฝงไว้ด้วยความไร้เดียงสา

เหล่าเหอที่ชะโงกหน้ามาคุยด้วย เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นศิษย์นิกายหยินหลัว ก็รีบถอยกลับไปนั่งที่ของตัวเองทันที

ซูฝานปรายตามองอีกฝ่าย รู้สึกคุ้นหน้าพิกล แต่นึกไม่ออกว่าเคยเจอกันที่ไหน

"สหายธรรม จะซื้อยันต์หรือครับ?"

อีกฝ่ายจ้องมองซูฝาน แล้วเผยรอยยิ้มที่ดูซื่อๆ ออกมา

"เจ้าจำข้าไม่ได้จริงหรือ..."

ซูฝานได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วแน่น ข้าจะไปรู้ได้ไงว่าแกเป็นใคร

"ที่จวนฉยงหัว..."

เมื่อได้ยินคำนี้ ซูฝานก็นึกออกทันทีว่าคนผู้นี้คือใคร

เขาคือศิษย์นิกายหยินหลัวที่ซูฝานช่วยออกมาจากคุกใต้ดินในจวนฉยงหัวนั่นเอง

ยังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะพูดจบ ซูฝานก็โบกมือห้ามไว้ทันควัน จะปล่อยให้หมอนี่พล่ามต่อไปไม่ได้เด็ดขาด

"เจ้ามาทำอะไรที่นี่ล่ะ?"

เจ้าหนุ่มนี่ดูจะตื่นเต้นมาก เขาทรุดตัวลงนั่งยองๆ หน้าแผงของซูฝานทันที

"ครั้งนี้ข้าสร้างความดีความชอบใหญ่หลวง สำนักไม่เพียงแต่มอบรางวัลให้ แต่ยังอนุญาตเป็นพิเศษให้ข้าเข้าสู่ฝ่ายในด้วย ข้ายังไม่ทัน..."

ซูฝานรีบโบกมือห้าม ไม่ให้อีกฝ่ายพูดต่อ แล้วรีบเปลี่ยนประเด็นอีกครั้ง

"ยินดีด้วยนะ อายุเท่านี้ก็ได้เข้าฝ่ายในแล้ว อนาคตไกลแน่นอน"

"ข้าออกตามหาเจ้ามาตลอดเลย ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอกันที่นี่ ถ้าไม่ใช่ว่า..."

เมื่อเห็นซูฝานตัดบทอีกครั้ง เจ้าหนุ่มนี่ต่อให้ปัญญาอ่อนก็คงเริ่มรู้ความแล้ว

เขามองไปยังเหล่าเหอที่กำลังเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ ก่อนจะหันกลับมามองซูฝาน

เมื่อเห็นซูฝานพยักหน้าให้เบาๆ โดยไม่สังเกต เขาก็หัวเราะหึๆ

"ไปเถอะ... ข้าเลี้ยงข้าวเจ้าเอง..."

ซูฝานยิ้มขื่น พลางพยักหน้าอย่างจนใจ

หากปล่อยให้เจ้าเด็กนี่อยู่ที่นี่ต่อไป ไม่รู้ว่าจะหลุดปากพูดอะไรออกมาอีก

เขาจึงเก็บแผง แล้วเดินตามอีกฝ่ายไปยังเหลาสุราเพียงแห่งเดียวในตลาดการค้าเขาอูฐ

บอกว่าเป็นเหลาสุรา แต่ความจริงก็เป็นเพียงร้านอาหารสองชั้น

ชั้นล่างเป็นที่นั่งรวม ส่วนชั้นบนใช้ม่านไม้ไผ่กั้นไว้เป็นห้องส่วนตัวอย่างง่ายๆ

เนื่องจากลูกค้าส่วนใหญ่เป็นผู้ฝึกตนอิสระ จึงมีเพียงกับแกล้มง่ายๆ ขาย แม้แต่สุราวิญญาณก็ไม่มี

ซูฝานพบว่าเจ้าเด็กนี่เป็นพวกพูดมาก

ตลอดทางปากมันขยับพล่ามไม่หยุดเลยแม้แต่วินาทีเดียว

ซูฝานไม่ค่อยพูดอะไรมาก เพียงแค่หยอดคำถามเป็นระยะๆ ก็สามารถลากให้อีกฝ่ายพล่ามออกมาเป็นชุด

ยังไงก็ยังเด็กอยู่ ซูฝานถามเพียงไม่กี่คำ ก็ขุดคุ้ยข้อมูลของเจ้าหนุ่มนี่จนหมดเปลือก