บทที่ 62 วิชาดมกลิ่นและคาถาเต่าจำศีล

ซูฝานออกจากตัวเมืองจวนฉยงหัวแล้วบังคับเรือวายุทมิฬมุ่งหน้าขึ้นไปทางเหนือทันที

ตามคำบอกเล่าของเจียงเหว่ย ห่างออกไปไม่กี่ร้อยลี้จะมีตลาดการค้าของตระกูลผู้ฝึกตนตั้งอยู่ ซูฝานจึงเตรียมจะไปกบดานอยู่ที่นั่นสักสองสามวัน

กู้ชิงฮวนน่าจะปล่อยข่าวออกไปแล้ว ช่วงนี้พรรคนิกายหยินหลัวจึงส่งศิษย์จำนวนมากออกไล่ล่าค้นหาคนของนิกายหลัวเทียนไปทั่วทุกแห่งในแคว้นจ้าว

ดูเหมือนว่าพรรคมารทั่วทั้งดินแดนรกร้างตะวันตกกำลังร่วมมือกันกวาดล้างอิทธิพลของนิกายหลัวเทียน

นิกายหลัวเทียนนี้ช่างพิลึกพิลั่นนัก ในเวลาไม่ถึงสองปีกลับแผ่ขยายไปทั่วดินแดนรกร้างตะวันตก

เหล่าเจ้าสาขาและเจ้าตำหนักในแต่ละที่ เดิมทีล้วนเป็นผู้ฝึกตนสายอธรรมหรือผู้ฝึกตนอิสระที่มีพรสวรรค์ย่ำแย่ ทว่าจู่ๆ กลับมีคนมาเข้าฝันถ่ายทอดวิชาให้เสียอย่างนั้น

การฝึกเคล็ดวิชาของนิกายหลัวเทียน ขอเพียงเจ้ายินยอมกราบไหว้เทพมาร ความเร็วในการบำเพ็ญจะรุดหน้าไปอย่างรวดเร็วปานก้าวกระโดด

ผู้ฝึกตนระดับหลอมปราณขั้นกลางหลายคน ใช้เวลาไม่ถึงสองปีก็ทะลวงเข้าสู่ระดับหลอมปราณขั้นปลายได้แล้ว พรสวรรค์แทบจะไล่เลี่ยกับพวกรากฐานสวรรค์เลยทีเดียว

แน่นอนว่าวิถีการบำเพ็ญสายเทพเจ้านี้ไม่ยั่งยืน เปรียบเสมือนการดึงต้นกล้าให้โตไวเกินไป

นอกจากรากฐานจะไม่มั่นคงแล้ว เมื่อเริ่มฝึกฝนเส้นทางมรรคาในอนาคตก็จะถูกตัดขาด ชั่วชีวิตนี้ย่อมไม่มีวันทะลวงเข้าสู่ระดับสร้างรากฐานได้อีก

ทว่าสำหรับผู้ฝึกตนอิสระที่ไร้พรสวรรค์ เรื่องเหล่านั้นใครจะไปสนกันเล่า

เนื่องจากนิกายหลัวเทียนเติบโตเร็วเกินไป ระหว่างสาขาย่อยแต่ละแห่งจึงแทบไม่รู้จักกันเลย

ดังนั้นบรรดานิกายมารต่างๆ จึงทำได้เพียงกวาดล้างสาขาย่อยตามที่ต่างๆ แต่ไม่อาจจับกุมระดับสูงของนิกายหลัวเทียนได้ เพราะไม่มีใครเคยเห็นหน้าค่าตาพวกเขาเลยสักคนเดียว

มิหนำซ้ำ ในความฝันไม่เพียงแต่จะถ่ายทอดวิชา แต่ยังสอนเรื่องอักขระอาคมและค่ายกลที่เป็นเอกลักษณ์ของมหาโรจสวรรค์อีกด้วย เรื่องนี้จึงค่อนข้างน่าหวาดหวั่น

ยามนี้พรรคมารต่างๆ ในดินแดนรกร้างตะวันตกราวกับเป็นบ้า เฝ้าตามหาร่องรอยของนิกายหลัวเทียนไปทั่ว ยอมฆ่าผิดหนึ่งพันดีกว่าปล่อยให้หลุดรอดไปแม้แต่คนเดียว

ในช่วงเวลานี้ ซูฝานไม่กล้าเอาตัวไปเสี่ยงกับเรื่องซวยๆ จึงหาที่สงบพักผ่อนสักสองสามวัน รอดูสถานการณ์ไปก่อน

ตลาดการค้าเขาอูฐ สร้างขึ้นโดยตระกูลผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานตระกูลหนึ่งในแคว้นจ้าว

อาศัยชีพจรวิญญาณขนาดเล็กที่เขาอูฐ ผ่านการบุกเบิกและหยั่งรากมานานหลายร้อยปีจนกลายเป็นรากฐานของตระกูล

ซูฝานเดินทางมาถึงที่นี่ในช่วงยามโพล้เพล้พอดี

เมื่อก้าวเข้าสู่เขตป่าที่มีม่านหมอกปกคลุม พลังวิญญาณอันหนาแน่นก็ปะทะเข้ากับร่างกายจนรูขุมขนทุกส่วนสั่นไหวด้วยความยินดี

เกือบหนึ่งปีเต็มที่ซูฝานอุดอู้อยู่ในโลกมนุษย์ จนเขาแทบจะลืมเลือนความรู้สึกเช่นนี้ไปเสียแล้ว

ตัวตลาดการค้ามีขนาดไม่ใหญ่นัก มีเพียงถนนเล็กๆ ยาวไม่กี่ร้อยเมตรสายเดียว

แม้จะเป็นสถานที่ขนาดเล็กแต่ก็มีของครบครัน ร้านค้าสองข้างทางมีอยู่ไม่น้อย ถึงจะเป็นร้านเล็กๆ แต่ก็มีของขายทุกประเภท

แม้ผู้ฝึกตนอิสระในละแวกนี้จะไม่หนาตา แต่ทำเลที่ตั้งค่อนข้างดี ยามปกติจึงนับว่าพอมีผู้คนพลุกพล่านอยู่บ้าง

เขาอูฐเป็นเพียงชีพจรวิญญาณขนาดเล็ก ทว่าความเข้มข้นของพลังวิญญาณภายในตลาดกลับไม่ได้ต่ำเลย

ซูฝานเช่าห้องพักในตลาดห้องหนึ่ง ค่าเช่าเดือนละห้าหินวิญญาณ

ห้องไม่ใหญ่นัก ขนาดประมาณสิบกว่าตารางเมตรเห็นจะได้

เครื่องเรือนข้างในเรียกได้ว่ายิ่งกว่าเรียบง่าย นอกจากเตียงเตาหนึ่งหลังแล้วก็ไม่มีอะไรอื่นเลย

แค่นี้ก็นับว่าดีแล้ว จะเอาอะไรไปมากกว่านี้อีก

ซูฝานนั่งขัดสมาธิบนเตียงเตา หยิบถุงมิติของเจียงเหว่ยออกมาดู ขนาดห้าลูกบาศก์เมตร

ตาแก่จอมเจ้าเล่ห์คนนี้มีห้องลับอยู่ในบ้าน หากซูฝานไม่มีเนตรเนรมิตอสนีที่หลอมรวมพลังแล้ว คาดว่าคงหาที่นั่นไม่เจอจริงๆ

ในห้องลับไม่เพียงแต่มีวิชาลับสองแขนง แต่ยังมีหินวิญญาณและอุปกรณ์เวทที่มันยักยอกมาจากภายในนิกายอีกด้วย

แม้จะมีหินวิญญาณระดับต่ำเพียงพันกว่าก้อน และอุปกรณ์เวทสองสามชิ้นที่ซูฝานไม่เห็นอยู่ในสายตา แต่ตั๊กแตนก็ถือเป็นเนื้อเหมือนกัน

นิกายหลัวเทียนก่อตั้งขึ้นเพียงไม่นาน สมาชิกชั้นผู้น้อยล้วนแต่ยากจนข้นแค้น

การที่เจียงเหว่ยสามารถกอบโกยได้มากขนาดนี้ในเวลาอันสั้น ก็นับว่ามีพรสวรรค์ด้านนี้ไม่เบา

ส่วนถุงมิติสีดำอีกใบที่มีสัญลักษณ์สำนักประทับอยู่ เป็นของศิษย์นิกายหยินหลัวในคุกใต้ดินคนนั้น

ซึ่งถูกเจียงเหว่ยยึดมาเป็นของตนเองแล้วเก็บไว้ในห้องลับ

แม้เขาจะปล่อยตัวคนไป แต่ถุงมิติย่อมไม่มีทางส่งคืน

หากไม่ใช่เพราะกลัวคนของนิกายหลัวเทียนสาขาจวนฉยงหัวจะมาหาเรื่อง ซูฝานคงไม่เหลียวแลศิษย์นิกายหยินหลัวคนนั้นเลย ปล่อยให้มันตายไปเองตามยถากรรมยังจะดีกว่า

ศิษย์นิกายหยินหลัวคนนี้เป็นเพียงศิษย์ฝ่ายนอก ถุงมิติมีขนาดเพียงสองลูกบาศก์เมตร

ภายในมีหินวิญญาณห้าร้อยกว่าก้อน อุปกรณ์เวทสามชิ้น รวมถึงยันต์อาคมและโอสถอีกเล็กน้อย ซึ่งซูฝานไม่ได้สนใจสิ่งเหล่านี้เลย

ทว่าแผ่นหยกคาถาอาคมสองแผ่นและตำราอีกสองสามเล่มกลับทำให้ซูฝานพอใจมาก

แผ่นหยกสืบทอดหนึ่งแผ่นบันทึกคาถาอาคมระดับกลางและต่ำไว้หลายบท แม้ส่วนใหญ่จะยังใช้งานไม่ได้ในตอนนี้ แต่ในเมื่อเป็นมรดกวิชาของสำนักย่อมมีความล้ำค่า

แผ่นหยกสืบทอดอีกแผ่นบันทึกเคล็ดวิชา 'คัมภีร์หยินมืด' ไว้เพียงสามขั้นแรก ซึ่งเป็นวิชาเริ่มต้นของศิษย์นิกายหยินหลัว

เคล็ดวิชานี้ไม่มีประโยชน์กับซูฝานเท่าไหร่ อีกทั้งยังมีแค่สามขั้นแรก แต่หากมีโอกาสนำไปปล่อยต่อย่อมได้ราคาดีแน่นอน

ส่วนตำราหลายเล่มนั้น ล้วนเป็นสิ่งที่ศิษย์คนนั้นหยิบยืมมาจากหอตำราของสำนัก

มีทั้งบันทึกการบำเพ็ญและความรู้สึกของรุ่นพี่ในสำนัก เรื่องราวขนบธรรมเนียมในโลกผู้ฝึกตน และยังมีเล่มที่แนะนำความรู้ทั่วไปเกี่ยวกับดินแดนรกร้างตะวันตกอีกด้วย

สิ่งเหล่านี้สำหรับซูฝานแล้ว ถือเป็นสมบัติล้ำค่าที่ไม่อาจประเมินค่าได้

สมกับที่เป็นสำนักที่มีรากฐานลึกซึ้ง ขนาดศิษย์ฝ่ายนอกยังสามารถหยิบยืมตำราล้ำค่าเหล่านี้ออกมาจากหอตำราได้มากมาย

ตำราที่ทำให้เขาประหลาดใจและยินดีที่สุด คือตำรามรดกยันต์อาคมของนิกายหยินหลัว

แม้ในตำราจะมีวิธีสร้างยันต์ระดับกลางและต่ำเพียงสิบกว่าชนิด แต่สำหรับซูฝานแค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

เขากำลังกังวลอยู่พอดีว่าเมื่อมาถึงเขตอิทธิพลพรรคมารแล้วจะทำอาชีพอะไรดี ตำราเล่มนี้จึงเปรียบเสมือนถ่านกลางหิมะที่มาช่วยเขาไว้ได้ทันเวลา

ทว่าของนอกกายเหล่านี้ล้วนไม่สำคัญสำหรับซูฝาน สิ่งสำคัญที่สุดคือวิชาลับทั้งสองแขนงนั้นต่างหาก

วิชาแรกมีชื่อว่า "วิชาดมกลิ่น" เป็นวิชาลับที่จัดอยู่ในแขนงที่แปลกประหลาดมาก การเริ่มต้นฝึกค่อนข้างง่ายแต่ยากที่จะบรรลุถึงขั้นสูง

วิชาที่สองมีชื่อว่า "คาถาเต่าจำศีล" เป็นวิชาลับที่เรียบง่ายอย่างยิ่ง ทว่าการเปิดใช้งานและยกเลิกต้องใช้เวลาพอสมควร

มิหนำซ้ำ เมื่อเปิดใช้งานวิชานี้แล้ว พลังวิญญาณในร่างกายจะถูกตัดขาดโดยสิ้นเชิง หากถูกลอบโจมตีก่อนที่จะยกเลิกวิชาได้ทันอาจจะถึงแก่ชีวิต

ทว่าเรื่องนี้ซูฝานไม่ได้กังวลนัก เพราะเขาเป็นผู้ฝึกกาย ต่อให้ไม่มีพลังวิญญาณชั่วคราว เขาก็ยังพอทนทานต่อการลอบโจมตีได้หลายครั้ง

ซูฝานพอใจกับวิชาลับทั้งสองนี้มาก เขาเริ่มต้นฝึกฝน "วิชาดมกลิ่น" ด้วยความกระตือรือร้น

การเริ่มต้นนั้นรวดเร็วมากจริงๆ ทว่าเมื่อซูฝานใช้งานได้สำเร็จ กลิ่นอายต่างๆ ที่พุ่งเข้าปะทะจมูกกลับทำให้เขาต้องนิ่วหน้า

วิชาลับนี้ร้ายกาจมากจริงๆ แต่มีข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือ เมื่อใช้งานแล้ว กลิ่นทุกอย่างจะถูกขยายใหญ่ขึ้นหลายเท่าตัว

กลิ่นหอมน่ะไม่เท่าไหร่ แต่กลิ่นเหม็นสารพัดรูปแบบก็พลอยรุนแรงขึ้นเป็นทวีคูณ ใครจะไปทนไหว

โชคดีที่การยกเลิกวิชานี้ทำได้รวดเร็ว จึงยังพอทนทานได้

ส่วน "คาถาเต่าจำศีล" นอกจากจะเปิดปิดใช้งานช้าไปบ้าง สำหรับซูฝานแล้วก็ไม่มีข้อเสียอื่นใด

หากก่อนหน้านี้เขามีวิชาแขนงนี้ กู้ชิงฮวนคงไม่มีทางหาเบาะแสของเขาเจอแน่นอน

วันเวลาต่อมา ซูฝานจึงปักหลักใช้ชีวิตอยู่ที่ตลาดการค้าเขาอูฐ

เขากลับไปใช้ชีวิตรูปแบบเดิมที่วุ่นวายทว่าเปี่ยมไปด้วยสาระ ทุกวันผ่านพ้นไปด้วยการบำเพ็ญเพียรอย่างเคร่งครัด

ช่วงเช้าและเย็นฝึกเคล็ดวิชาหุนหยวนรอบละสองจบ ช่วงสายฝึก "เคล็ดวิชากายาเทวมาร" ขั้นที่สอง และช่วงบ่ายฝึก "เคล็ดวิชาขัดเกลาจิตวิญญาณ"

เวลาที่เหลือคือกิจวัตรการฝึกกระบี่ ฝึกหมัด เขียนยันต์ และปั๊มระดับความชำนาญของคาถาอาคม

ทุกๆ ไม่กี่วัน ซูฝานจะไปตั้งแผงขายยันต์ในตลาดครึ่งวัน

ไม่ใช่เพื่อหาหินวิญญาณเพียงไม่กี่ก้อน แต่เพื่อสืบหาข่าวสารจากทั่วทุกสารทิศในดินแดนรกร้างตะวันตก

บรรดาผู้ฝึกตนที่เดินทางผ่านไปมา มักจะนำข่าวคราวที่พบเห็นมาเล่าสู่กันฟังในตลาดแห่งนี้

ผ่านไปครึ่งเดือนเศษ ขณะที่ซูฝานกำลังตั้งแผงขายยันต์อยู่ในตลาด

เขาก็เห็นผู้ฝึกตนสิบกว่าคนที่สวมชุดนักพรตของนิกายหยินหลัวเดินเข้ามาในตลาด

ตามมาด้วยศิษย์ตระกูลท้องถิ่นอีกหลายสิบคนที่เริ่มกระจายกำลังปิดล้อมทางออกทุกทางของตลาดการค้า

ทั้งยังขับไล่เหล่าผู้ฝึกตนอิสระที่อยู่ในห้องพักให้ออกมารวมตัวกันบนถนน

ศิษย์นิกายหยินหลัวสิบกว่าคนถืออุปกรณ์เวทเริ่มเดินตรวจสอบกลิ่นอายของแต่ละคนทีละคน

ผ่านมาหลายวันขนาดนี้ กลิ่นอายของรูปเคารพมารบนตัวซูฝานย่อมมลายหายไปนานแล้ว เขาจึงผ่านการตรวจไปได้อย่างง่ายดาย

"จับมันไว้ อย่าให้พวกมันหนีไปได้...!"

ซูฝานเพิ่งจะตรวจเสร็จ ก็ได้ยินเสียงอื้อฉาวดังมาจากที่ไกลออกไป

ผู้ฝึกตนสองคนในคราบผู้ฝึกตนอิสระกำลังวิ่งหนีสุดชีวิตมุ่งหน้าออกจากตลาด ทว่าวิ่งไปได้ไม่ไกล ก็ถูกกระหน่ำโจมตีด้วยอุปกรณ์เวทและยันต์อาคมจนจมกองเลือดไปในพริบตา