บทที่ 61 ข้าเริ่มปั้นเรื่องต่อไปไม่ถูกแล้ว

ที่โต๊ะข้างๆ ของซูฝานมีตาแก่คนหนึ่งนั่งอยู่ ดูอายุอานามราวห้าสิบหกสิบปี

เขาสวมชุดยาวสีดินทราย ทับด้วยเสื้อกั๊กแขนสั้นบุสำลีสีดำ เมื่ออ้าปากก็เห็นฟันเหลืองเขรอะ ผิวพรรณหยาบกร้าน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นที่พาดผ่านเป็นร่องลึก

ซูฝานปรายตามองอีกฝ่ายอย่างสงบ ตาแก่คนนั้นกลับแสยะยิ้มให้เขาอย่างเจ้าเล่ห์

เมื่อเห็นฟันเหลืองๆ นั่น ซูฝานแทบจะอาเจียนออกมา

ตาแก่คนนี้คิดจะทำอะไร อยู่ดีๆ มาจ้องเขาทำไม ข้าก็ไม่รู้จักเจ้าเสียหน่อย

มิหนำซ้ำยังมายิ้มให้อีก เป็นบ้าหรือเปล่าเนี่ย

ผ่านไปครู่หนึ่ง ตาแก่คนนั้นก็เดินเข้ามานั่งลงตรงข้ามกับซูฝาน

เขาประสานมือคารวะซูฝานพลางยิ้มกล่าวว่า "น้องชาย เป็นสหายธรรมผู้กราบไหว้เทพหลัวเทียนใช่หรือไม่?"

ซูฝานถึงกับยืนอึ้ง ข้าไม่เคยไหว้เสียหน่อย แต่ถ้าฆ่าน่ะฆ่ามาเยอะแล้ว

อีกฝ่ายเห็นซูฝานทำหน้าตะลึง จึงโน้มตัวเข้ามาใกล้แล้วกระซิบเบาๆ

"สหายธรรมอย่าได้ตระหนก ตาแก่อย่างข้าฝึกวิชาลับมาแขนงหนึ่ง สามารถได้กลิ่นที่คนทั่วไปไม่ได้กลิ่น"

ตาแก่พูดจบก็หัวเราะหึๆ แล้วหยิบขนมบนโต๊ะของซูฝานยัดเข้าปาก

"สหายธรรม วิชาปกปิดกลิ่นอายของเจ้านี่ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ หากไม่ใช่ตาแก่อย่างข้า เป็นคนอื่นย่อมมองไม่ออกแน่"

ซูฝานนิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะประสานมือถามกลับ

"ท่านเดาออกได้อย่างไร?"

ตาแก่ยิ้มแล้วกล่าวว่า "สหายธรรม ช่วงสองสามวันนี้เพิ่งจะกราบไหว้เทพเจ้ามาใช่หรือไม่?"

ซูฝานเริ่มเคร่งเครียดขึ้นมาทันที เขาเพิ่งสัมผัสรูปเคารพมารมาจริงๆ แต่นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้ว

นึกไม่ถึงว่าจะยังถูกวิชาลับของตาแก่คนนี้สัมผัสได้อยู่

"สหายธรรม เดินทางมาจากที่ใดรึ?"

"แคว้นฉี เขตไห่หยาง..."

"มิน่าล่ะ สาขาย่อยหลายแห่งในแคว้นฉีล้วนถูกนิกายมารที่แท้จริงกวาดล้างไปหมดแล้ว..."

ซูฝานรู้ดีแก่ใจว่า เรื่องสุสานมารที่ท่าเรือซื่อสุ่ยย่อมดึงดูดความสนใจของนิกายมารที่แท้จริงเข้าให้แล้ว

"ข้าโชคดีที่หนีมาถึงที่นี่ได้ นึกไม่ถึงว่าพอถึงจวนฉยงหัว จะถูกสหายธรรมจำหน้าได้ทันที"

ตาแก่หัวเราะร่า แล้วโน้มตัวเข้ามากระซิบกระซาบอีกครั้ง

"ไม่ปิดบังท่านหรอกนะ ยามนี้พวกศิษย์นิกายมารจากนิกายหยินหลัวก็เริ่มออกตามหาศิษย์ของนิกายเทพในแคว้นจ้าวเช่นกัน"

เขาพูดพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ แล้วกล่าวเบาๆ "สหายธรรมสนใจเข้าร่วมสาขาจวนฉยงหัวของข้าหรือไม่ ถึงตอนนั้นพวกเราสองพี่น้องจะได้กราบไหว้เทพเจ้าและบำเพ็ญเพียรไปด้วยกัน ดีหรือไม่?"

ซูฝานลอบหัวเราะเยาะในใจ ที่แท้ก็จ้องจะชวนเข้าพวกนี่เอง

กราบไหว้เทพเจ้าบำเพ็ญเพียรบ้านแกสิ

ทว่าในยามนี้จะปฏิเสธไปตรงๆ ย่อมไม่ดีแน่ ต้องถ่วงเวลาตาแก่คนนี้ไว้ก่อน แล้วค่อยหาจังหวะลงมือตามสถานการณ์

คิดได้ดังนั้น ซูฝานจึงประสานมือคารวะตาแก่

"ข้าขอขอบพระคุณพี่ชายล่วงหน้า..."

ตาแก่โบกมือไปมาพลางหัวเราะร่า จนฟันเหลืองๆ แทบจะหลุดร่วงลงพื้น

"ตัวข้าไร้ความสามารถ เป็นถึงเจ้าตำหนักซ้ายของนิกายเทพสาขาจวนฉยงหัว นามว่าเจียงเหว่ย..."

ซูฝานรีบประสานมือกล่าวว่า "คารวะท่านเจ้าตำหนัก..."

"ฮ่าๆ... ต่อไปก็เป็นคนกันเองแล้ว ข้าจะพาเจ้าไปพักผ่อนก่อน พรุ่งนี้ค่อยพาไปพบพี่น้องคนอื่นๆ ในนิกาย..."

ทั้งสองลุกออกจากร้านน้ำชา ซูฝานเดินตามเจียงเหว่ยลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอย

หลายครั้งที่ซูฝานคิดจะลงมือสังหารตาแก่คนนี้ทิ้งเสีย

ทว่าเมื่อได้ยินว่าเขาเคยวนเวียนอยู่ในเมืองชางจิว ซูฝานจึงระงับจิตสังหารไว้ชั่วคราว และเริ่มสอบถามข้อมูลเกี่ยวกับเมืองชางจิวจากเขาแทน

อีกทั้งวิชาลับที่ตาแก่ผู้นี้มีก็น่าสนใจไม่น้อย

จนถึงตอนนี้ แม้จะเปิดใช้งานเนตรเนรมิตอสนี ซูฝานก็ยังมองไม่ออกว่าตบะที่แท้จริงของตาแก่คนนี้อยู่ที่ขั้นไหน

วิชาลับนี้นับว่าร้ายกาจกว่าคาถาเร้นวิญญาณมากนัก

รวมถึงวิชาที่สามารถได้กลิ่นของรูปเคารพมารนั่นด้วย ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ต้องชิงมันมาให้ได้

ซูฝานเดินตามเจียงเหว่ยมาจนถึงบ้านหลังหนึ่งในเมือง

บ้านหลังนี้ไม่ใหญ่นัก มีอาคารสองชั้นตั้งอยู่ แต่ทำเลที่ตั้งค่อนข้างสงบเงียบ ซ่อนตัวอยู่ในตรอกเล็กๆ กลางเมือง

เมื่อทั้งสองมาถึงหน้าห้องหนึ่งในเรือนด้านใน เจียงเหว่ยก็หันมาบอกซูฝาน

"สหายธรรม พักอยู่ที่นี่ไปก่อน พรุ่งนี้ข้าจะแนะนำสหายธรรมคนอื่นๆ ในสาขาย่อยให้เจ้ารู้จัก"

ซูฝานสะกดจิตสังหารที่พลุ่งพล่านไว้ ยิ้มพลางประสานมือกล่าวว่า "เช่นนั้นต้องขอพึ่งพาท่านเจ้าตำหนักแล้วครับ"

เจียงเหว่ยยิ้ม กลิ่นอายพลังในตัวพลันเปลี่ยนเป็นระดับหลอมปราณขั้นหกในทันที

ซูฝานเองก็เปิดใช้งานคาถาเร้นวิญญาณ แต่ไม่ได้ปิดบังจนหมดสิ้น จงใจทิ้งไว้ที่ระดับหลอมปราณขั้นสี่

ทั้งคู่เดินเข้าห้อง เจียงเหว่ยชงชาแล้วรินให้ซูฝานจอกหนึ่ง

"สหายธรรม พี่น้องจากสาขาเขตไห่หยางหนีออกมาได้มากน้อยเพียงใด?"

ซูฝานเกือบจะหลุดขำ ข้าจะไปรู้ได้ยังไงวะ

ทว่าฟังจากน้ำเสียงอีกฝ่าย ดูเหมือนจะไม่รู้สถานการณ์ของนิกายหลัวเทียนในเขตไห่หยางเลย

"ข้าเองก็ไม่ทราบชัดครับ ตอนนั้นข้าเฝ้าอยู่รอบนอกของสุสานมาร จึงโชคดีรักษาชีวิตหนีออกมาได้..."

เจียงเหว่ยได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

"การที่สหายธรรมจะเข้าร่วมสาขาจวนฉยงหัวของข้า ย่อมต้องทำให้พี่น้องในสาขายอมรับในตัวเจ้าด้วย"

ซูฝานฟังแล้วก็มึนตึ้บ ประโยคนี้หมายความว่าอย่างไรกันแน่

เจียงเหว่ยหัวเราะหึๆ แล้วกล่าวว่า "สหายธรรม ตามข้ามา..."

ซูฝานเดินตามตาแก่ไปที่เรือนหลังด้วยความมึนงง เห็นเจียงเหว่ยเปิดประตูห้องใต้ดินแล้วเดินนำลงไป

เจียงเหว่ยพาซูฝานมายังคุกใต้ดินแห่งหนึ่ง ภายในมีคนคนหนึ่งถูกพันธนาการไว้ ทั่วร่างโชกไปด้วยเลือด ผมเผ้ายุ่งเหยิงปรกหน้าขณะก้มหัวนิ่ง

เมื่อได้ยินเสียงประตูเปิด คนผู้นั้นก็เงยหน้าขึ้น จ้องมองเจียงเหว่ยด้วยสายตาเคียดแค้นชิงชัง

หากไม่ใช่เพราะมีของอุดปากไว้ คาดว่าคงจะด่าทอออกมาไม่หยุดแล้ว

ซูฝานเข้าใจเจตนาของตาแก่คนนี้ได้ในทันที นี่คือการเรียกเอาใบเบิกทางด้วยโลหิตสินะ

"สหายธรรม คนผู้นี้คือศิษย์นิกายหยินหลัว ขอเพียงเจ้าสังหารมันเสีย เจ้าก็สามารถเข้าร่วมสาขาจวนฉยงหัวของข้าได้ทันที"

ซูฝานยิ้มเยาะในใจ เข้าร่วมบ้านแกสิ

ดวงตาของเขาทอประกายสายฟ้าวูบหนึ่ง เจียงเหว่ยพลันยืนนิ่งแข็งทื่อไปทันที ราวกับถูกมนตร์สะกด

คนในคุกใต้ดินเห็นเหตุการณ์เช่นนั้นก็ถึงกับยืนเอ๋อไปเหมือนกัน

ซูฝานปรายตามองเขาแวบหนึ่งโดยไม่สนใจ ก่อนจะหิ้วปีกเจียงเหว่ยออกจากคุกใต้ดินไป

ผ่านไปครู่หนึ่ง ซูฝานสอบถามสิ่งที่อยากรู้จนครบถ้วน

เขาก็หักคอตาแก่คนนั้นจนสิ้นใจ พร้อมทั้งเก็บวิญญาณและทำลายศพทิ้ง กระบวนการทั้งหมดนี้เขาทำจนเชี่ยวชาญยิ่งนัก

ซูฝานเข้าไปในห้องลับของบ้านหลังนั้น และพบสิ่งที่เขาต้องการ

ตามคำบอกเล่าของเจียงเหว่ย เจ้าสาขาย่อยจวนฉยงหัวกำลังนำสมาชิกที่เหลือไปยังสุสานมารแห่งหนึ่ง เพื่อเตรียมทำการอัญเชิญมารอยู่ที่นั่น

คราวนี้ซูฝานเบาใจลงได้แล้ว กำลังหลักของนิกายหลัวเทียนสาขาจวนฉยงหัวไม่ได้อยู่ในเมือง เขายังพอมีเวลาเหลือเฟือที่จะจากไป

เขานอนหลับพักผ่อนในบ้านหลังนั้นอย่างเต็มอิ่ม

เช้าวันต่อมา ซูฝานตื่นมาทานมื้อเช้าเสร็จก็นั่งรออยู่ในบ้าน

มีคนแวะเวียนมาหาที่บ้านสองสามคน ซึ่งซูฝานก็จัดการพวกมันได้อย่างง่ายดาย จากนั้นเขาก็เก็บข้าวของเตรียมจะออกจากบ้านหลังนี้ไป

ขณะกำลังจะก้าวพ้นประตู จู่ๆ ก็นึกถึงคนในคุกใต้ดินขึ้นมาได้

ซูฝานลังเลครู่หนึ่ง เขาคิดว่าควรส่งข่าวเรื่องสุสานมารให้นิกายหยินหลัวได้รับรู้

นิกายหลัวเทียนนี่มันดูพิศดารเกินไป หากเกิดมีวิชาชั่วร้ายอะไรตามหาเขาเจออีก เขาคงไม่มีวันอยู่อย่างสงบแน่

สู้ให้นิกายหยินหลัวไปกวาดล้างพวกมันให้สิ้นซากไปเลยจะดีกว่า จะได้จบเรื่องจบราวเสียที

คิดได้ดังนั้น ซูฝานจึงเดินกลับไปยังคุกใต้ดิน เปิดประตูห้องขังแล้วแก้เชือกมัดให้ชายผู้นั้น

"เจ้าสาขาจวนฉยงหัวของนิกายหลัวเทียน นำกำลังมุ่งหน้าไปที่ตำบลชิงสือ เพื่อเตรียมอัญเชิญมารที่สุสานมารที่นั่น ส่วนพวกนิกายหลัวเทียนในเมืองข้าจัดการไปหมดแล้ว ที่เหลือก็ดูแลตัวเองแล้วกัน"

ซูฝานพูดจบก็ไม่คิดจะเสวนาต่อ หมุนตัวเตรียมจะเดินจากไป

"สหายธรรม โปรดรอก่อน..."

ซูฝานหันกลับมาโบกมือลาพร้อมยิ้มกล่าว "ข้าเพียงแค่ผ่านมาเจอพอดี เลยลงมือช่วยนิดหน่อย ไม่ได้ตั้งใจจะช่วยเจ้าโดยเฉพาะหรอก เพียงแค่ข้าไม่อยากเห็นลัทธิชั่วร้ายนี่สร้างความเดือดร้อนให้ชาวโลกก็เท่านั้น"

พูดจบเขาก็ไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้ปริปาก เร่งฝีเท้าออกจากบ้านหลังนั้นไปทันที

ซูฝานเริ่มปั้นเรื่องต่อไปไม่ถูกแล้ว หากไม่รีบไป มีหวังได้เผยพิรุธออกมาแน่ๆ