บทที่ 60 รูปเคารพมาร

ช่วงต้นฤดูใบไม้ร่วง ลมกระโชกพัดผ่านหอบเอาไอน้ำจากผิวแม่น้ำมาด้วย ทำให้อากาศมีรสสัมผัสเย็นเยียบเล็กน้อย

แม่น้ำชิงชางกว้างใหญ่ไพศาล ไหลบ่าไปอย่างทรงพลัง

ผิวน้ำดูเผินๆ ราวกับหยุดนิ่ง ทว่าเกลียวคลื่นที่ม้วนตัวเป็นวังน้ำวนเป็นระยะๆ กลับบ่งบอกถึงความเชี่ยวกรากและเล่ห์กลที่ซ่อนอยู่ภายใน

ซูฝานยืนอยู่บนหัวเรือ มองเห็นเงากระโดงเรือใบวูบวาบอยู่บนผิวน้ำเป็นครั้งคราว

มองไปที่ขุนเขาเขียวขจีในระยะไกลกลับไร้ซึ่งร่องรอยผู้คน ฟ้าดินกว้างใหญ่ ท่องไปเพียงลำพัง ความรู้สึกอ้างว้างและยิ่งใหญ่บังเกิดขึ้นในใจอย่างไม่อาจห้ามได้!

หลังจากจากท่าเรือซื่อสุ่ยมา ซูฝานก็ไม่กล้าทำตัวเด่นนัก เขาปลอมตัวเป็นมนุษย์ปุถุชนอีกครั้งและกลับมายังอำเภอลู่ฉวี่

เขาเช่าเหมาเรือบรรทุกสินค้าลำหนึ่ง ล่องไปตามแม่น้ำชิงชางมุ่งหน้าขึ้นสู่ทิศเหนือ

เจ้าของเรือลำนี้เป็นพ่อลูกคู่หนึ่งที่หากินกับการขนส่งสินค้าไปมาบนแม่น้ำชิงชาง และมักจะรับผู้โดยสารติดเรือไปด้วยในยามปกติ

เรือลำนี้แล่นไปอย่างไม่หยุดยั้งทั้งกลางวันและกลางคืน จนผ่านไปได้หลายวันแล้ว

"ท่านลูกค้า ปลาได้แล้วครับ..."

ซูฝานหันกลับไป เห็นเจ้าของเรือยกชามกระเบื้องใบใหญ่เข้ามาส่งให้ถึงในห้องพัก

เจ้าของเรือวางชามลงแล้วเดินออกจากห้อง พลางทักทายซูฝานด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะแอบชำเลืองมองแผ่นหลังของเขาเงียบๆ

ลูกค้าท่านนี้ดูผอมบาง แต่พละกำลังในการกินช่างน่าตกใจนัก ปลาต้มชามยักษ์นี้ปริมาณมากพอที่พ่อลูกอย่างพวกเขาจะกินได้หลายวันเลยทีเดียว

ซูฝานเดินเข้าห้องพัก นั่งลงที่โต๊ะแล้วหยิบเหล้าออกมาขวดหนึ่งจากถุงมิติ

นี่คือเหล้าที่เขาซื้อมาจากท่าเรืออำเภอลู่ฉวี่ ไม่ใช่เหล้าชื่อดังอะไร เป็นเหล้าที่พวกคนเรือมักจะซื้อหากัน จุดเด่นของมันคือความแรง

ชามกระเบื้องบนโต๊ะมีเส้นผ่านศูนย์กลางกว้างถึงสองฟุต ภายในมีปลาแม่น้ำตัวอวบอ้วนต้มอยู่หลายตัว

ฝีมือของเจ้าของเรือนั้นธรรมดาสามัญ แต่เขาเป็นคนมือหนักใส่เครื่องปรุงไม่ยั้ง รสชาติจึงเข้มข้นถึงใจ กินแล้วได้อรรถรสไปอีกแบบ

ซูฝานยกกาเหล้าขึ้นแล้วดื่มอึกใหญ่

"ซี้ด..."

น้ำเหล้าประดุจกองไฟที่พาดผ่านลำคอจนรู้สึกแสบร้อน

ในช่วงอากาศเช่นนี้ ได้ดื่มสักอึก ร่างกายก็พลันอบอุ่นขึ้นมาทันที

ปลาต้มชามยักษ์นี้ถูกซูฝานกวาดกินจนเกลี้ยงเกลา แม้แต่ก้างปลาก็ไม่เหลือทิ้งไว้แม้แต่ชิ้นเดียว

ซูฝานลูบท้องเบาๆ รู้สึกอิ่มเพียงแปดส่วนเท่านั้น

ช่วยไม่ได้ เขาไม่อยากนำข้าววิญญาณออกมาใช้ ส่วนเสบียงบนเรือนั้นก็มีเพียงน้อยนิด ไม่พอให้เขากินได้ถึงสองวันด้วยซ้ำ

โชคดีที่อยู่บนแม่น้ำ เจ้าของเรือสามารถตกปลาได้ทุกวัน มิเช่นนั้นเขาคงต้องนั่งแทะเนื้อแห้งไปตลอดทาง

ซูฝานนั่งขัดสมาธิ เริ่มต้นบำเพ็ญ เคล็ดวิชากายาเทวมาร ขั้นที่สอง

เมล็ดพันธุ์มรรคาในร่างกายหมุนวนอย่างรุนแรง

กลิ่นอายร้อนระอุดุจกระแสน้ำเชี่ยวกรากพุ่งพล่านไปทั่วร่างอย่างไร้การควบคุม

ยามที่เคล็ดวิชาโคจรไปรอบแล้วรอบเล่า ปราณมรณะอันเกรี้ยวกราดก็เริ่มชำระล้างเนื้อหนัง เส้นเอ็น กระดูก และโลหิต ตามวิถีแห่งการเดินพลัง ความเจ็บปวดแสบร้อนราวกับถูกเปลวไฟเลียไปทั่วร่างนั้นยากจะทานทน

เมื่อปราณมรณะเข้าสู่ห้วงสมอง มันก็เริ่มขัดเกลาจิตวิญญาณของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ความทุกข์ทรมานทางกายนั้น ต่อให้เจ็บเพียงใดก็ยังพอกัดฟันทนได้

ทว่ารสชาติของการที่ดวงจิตถูกปราณมรณะทำลายนั้นช่างแสนสาหัส

ประหนึ่งมีเข็มนับหมื่นเล่มทิ่มแทงกวนไปมาในสมอง จนเขาแทบอยากจะตายเสียให้รู้แล้วรู้รอด

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด ซูฝานจึงค่อยๆ หยุดการเดินพลัง

ในยามนี้ร่างกายของเขาเกือบจะชาหนึบไปหมด มือเท้าไร้ซึ่งความรู้สึก

เขาพักอยู่ครู่ใหญ่ จึงเปิดหน้าต่างระบบขึ้นดู

เคล็ดวิชากายาเทวมาร (ขั้นสอง): 38 / 200

ความเร็วในการบำเพ็ญช่างรวดเร็วเหลือเกิน ทว่ากระบวนการนั้นช่างทรมานยิ่งนัก ราวกับตกอยู่ในนรกอเวจี

อย่างไรก็ตาม ต้องฝึกขั้นที่สองให้ถึงขั้นสมบูรณ์ให้ได้

ลำบากมาขนาดนี้แล้ว อย่างไรก็ต้องบรรลุ กายาสุริยันบริสุทธิ์ ให้ได้

ซูฝานถอนหายใจยาว แล้วหยิบกระบี่เวทออกมาจากถุงมิติ

ในช่วงไม่กี่วันที่อยู่ในสุสานมาร ในที่สุดเขาก็พบร่องรอยบางอย่างบนกระบี่เล่มนี้

ยามนี้กระบี่เวทเล่มนี้ กลับยิ่งดำทมิฬดุจหมึกมากขึ้นกว่าเดิม

อักขระอาคมที่ดาษดื่นอยู่บนตัวกระบี่ แม้จะยังไม่ชัดเจนนัก แต่ก็เริ่มเผยออกมาให้เห็นพอสมควรแล้ว

ซูฝานสันนิษฐานว่า น่าจะเป็นผลจากการสังหารอสูรกายจากนอกพิภพจำนวนมหาศาล

เพราะทุกครั้งที่เขาสังหารอสูรกายตนหนึ่ง กระบี่เวทจะทอแสงลี้ลับจางๆ วูบหนึ่งเสมอ

หากมีความเกี่ยวข้องกับอสูรกายเหล่านั้นจริง กระบี่เล่มนี้คงมีอายุยาวนานมากแล้ว

อย่างน้อยก็น่าจะสืบย้อนไปได้ถึงยุคสมัยที่มหาโรจสวรรค์รุกรานโลกผู้ฝึกตน

ซูฝานไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะไม่ว่าจะมองอย่างไร กระบี่เล่มนี้ก็ไม่เหมือนสมบัติวิเศษอะไรเลย

ในเมื่อใช้งานได้ถนัดมือ ก็ใช้ต่อไปแล้วกัน

เขาเก็บกระบี่เข้าถุงมิติ แล้วหยิบถุงมิติอีกหลายใบออกมา ซึ่งล้วนเป็นของที่ยึดมาจากคนนิกายหลัวเทียนเหล่านั้น

ใบที่ใหญ่ที่สุดมีขนาดห้าลูกบาศก์เมตร เป็นของหัวหน้านิกายหลัวเทียนคนนั้น

มีหินวิญญาณพันกว่าก้อน ในจำนวนนั้นเป็นหินวิญญาณระดับกลางยี่สิบกว่าก้อน

อุปกรณ์เวทมีเพียงสองชิ้น ซึ่งล้วนเป็นอุปกรณ์เวทระดับต่ำที่ซูฝานไม่เห็นอยู่ในสายตา เหมาะจะเอาไปแลกเป็นหินวิญญาณเท่านั้น

โอสถสิบกว่าขวด ยันต์อาคมหลายสิบแผ่น ส่วนของเบ็ดเตล็ดที่เหลือไม่มีชิ้นไหนเข้าตาซูฝานเลย

ถุงมิติใบอื่นยิ่งดูขัดสนกว่านี้อีก เมื่อรวมหินวิญญาณทั้งหมดเข้าด้วยกันก็ได้เพียงสามร้อยกว่าก้อนเท่านั้น

โอสถและยันต์ต่างๆ หากนำไปขายที่ตลาดการค้าคงได้เงินไม่เท่าไหร่

คนของนิกายหลัวเทียนนี่มันกลุ่มยาจกชัดๆ

ซูฝานเก็บของทั้งหมดเข้าถุงมิติ เหลือทิ้งไว้เพียงรูปเคารพมารชิ้นหนึ่ง

แม้เขาจะเรียกชื่อของมันไม่ได้ แต่ดูจากรูปลักษณ์ภายนอกก็รู้ได้ทันทีว่านี่คือรูปเคารพของมารนอกพิภพ

รูปเคารพสูงเพียงสามนิ้วเศษ ดูไม่ออกว่าทำจากวัสดุชนิดใด

ทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยเกราะกระดูกและหนามแหลม ใบหน้าประหลาดดูพิศดารยิ่งนัก ปากที่อ้าออกเผยให้เห็นเขี้ยวคู่ที่ดุร้าย

ด้านหน้าสลักตัวอักษรโบราณที่ดูแปลกตา ส่วนพื้นที่ที่เหลือเต็มไปด้วยลวดลายอักขระที่ดูวังเวง คล้ายกับที่เห็นบนแท่นบูชาในสุสานมาร

มันดูราวกับถูกฝังกลบมาเนิ่นนาน จึงมีสภาพหม่นหมองไร้แสง

บางจุดมีรอยแตกร้าวละเอียดกระจายอยู่ทั่วไป อายุอานามคงไม่ต่ำกว่าหลายพันหรือหมื่นปี

ซูฝานนิ่งคิดครู่หนึ่ง แล้วหยิบกระบี่เวทออกมาจากถุงมิติอีกครั้ง

เขาวางกระบี่ทับลงบนรูปเคารพมาร ทันใดนั้นสิ่งผิดปกติก็บังเกิดขึ้น

ดวงตาของรูปเคารพมารพลันพ่นกลุ่มควันสีดำทมิฬออกมาอย่างไร้ที่สิ้นสุด ดูราวกับมีเสียงกรีดร้องโหยหวนแผ่วเบาแว่วออกมาด้วย

ควันดำที่หลั่งไหลออกมาถูกกระบี่เวทดูดซับเข้าไปจนหมดสิ้นในพริบตา

"วิ้ง..."

รูปเคารพมารสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับบังเกิดกลิ่นอายสายหนึ่งที่ไปเชื่อมโยงกับบางสิ่งที่อยู่ห่างไกลออกไปแสนไกล

ซูฝานรู้สึกเหมือนในความว่างเปล่ามีดวงตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องมาที่เขา

ทว่าเพียงชั่วพริบตา ความรู้สึกนั้นก็มลายหายไป

ซูฝานพรูลมหายใจอย่างโล่งอก แม่งโคตรสยองเลย

ยามนี้กระบี่เวทในมือสั่นไหวอย่างร่าเริง ทอแสงลี้ลับวูบวาบอยู่หลายครั้งก่อนจะสงบนิ่งลง

ซูฝานก้มมองรูปเคารพมารในมือที่บัดนี้แตกละเอียดเป็นหลายชิ้น

เขาลุกขึ้นเดินออกจากห้องพัก แล้วโยนเศษซากของรูปเคารพมารทิ้งลงสู่แม่น้ำชิงชาง

นิกายหลัวเทียนนี้คงไม่ธรรมดาแน่ น่าจะมีความเกี่ยวข้องบางอย่างกับมหาโรจสวรรค์ที่อยู่นอกพิภพ

ซูฝานกำลังจะกลับเข้าห้อง แต่สายตากลับพลันเย็นเยียบขึ้นมา

เขาหมุนตัวกลับไป เห็นบนท้องฟ้าไกลๆ มีผู้ฝึกตนหลายคนที่บังคับอุปกรณ์เวทพุ่งตรงมาทางนี้อย่างรวดเร็ว

ซูฝานเริ่มเคร่งเครียด หรือว่าจะพุ่งเป้ามาที่เขา?

เงาร่างของผู้ฝึกตนในชุดคลุมดำหลายคนบินพาดผ่านผิวน้ำจากไปอย่างรวดเร็ว

ในโลกนี้ ไม่ว่าจะเป็นผู้ฝึกตนฝ่ายเซียนหรือฝ่ายมาร ก็น้อยนักที่จะปรากฏตัวให้มนุษย์ปุถุชนเห็น

ดูจากการแต่งกายของพวกเขา น่าจะเป็นศิษย์ของพรรคมารแห่งใดแห่งหนึ่ง

ผ่านไปครู่หนึ่ง ก็มีร่างอีกหลายสายบินผ่านไปบนท้องฟ้าอีก

ผู้ฝึกตนหลายระลอกวนเวียนอยู่รอบๆ ครู่หนึ่งก่อนจะแยกย้ายกันไป

ซูฝานสูดลมหายใจลึก ผู้ฝึกตนพรรคมารเหล่านี้ เมื่อครู่น่าจะสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของรูปเคารพมาร

คราวหน้าจะทำอะไรวู่วามแบบนี้ไม่ได้อีกแล้ว

และไอ้นิกายหลัวเทียนนั่น วันหน้าหากได้เจออีก เขาจะขออยู่ให้ไกลที่สุด

แคว้นจ้าว เขตหลงเจียง จวนฉยงหัว

ไม่ไกลจากท่าเรือ ผู้คนพลุกพล่านเบียดเสียด

เรือบรรทุกสินค้าที่เต็มไปด้วยเกลือ ชา และธัญพืชต่างมาชุมนุมกันที่นี่

ในระยะไม่ไกลปรากฏเมืองโบราณที่ยิ่งใหญ่อลังการ กำแพงเมืองสูงกว่าสามจั้งตั้งตระหง่านอยู่ริมฝั่งแม่น้ำ ผ่านร้อนผ่านหนาวมาเนิ่นนานจนดูขรึมขลังและสง่างาม

ประตูเมืองขนาดมหึมาเปิดกว้าง มีรถม้าและฝูงชนเข้าออกไม่ขาดสาย มีเหล่าทหารยามที่ดูองอาจแข็งแรงตั้งด่านตรวจตรา ขบวนรถและกองม้าจำนวนมากมุ่งหน้าเข้าสู่ตัวเมือง บ่งบอกถึงความรุ่งเรืองของสถานที่แห่งนี้

ซูฝานกระโดดลงจากเรือสินค้า ปะปนไปกับฝูงชนก้าวเข้าสู่เมือง

เขาเดินเที่ยวชมไปทั่วเมือง เข้าตรอกออกซอกซอย ใช้เวลาไปกว่าสองชั่วยามเพื่อตระเวนกินอาหารตามเหลาสุราที่มีชื่อเสียงของจวนฉยงหัว

เขากินอาหารไปหลายโต๊ะเต็มๆ ถึงจะพอรู้สึกอิ่มท้อง

ซูฝานยังตามหาร้านขายเหล้าที่มีชื่อเสียงในเมือง ซื้อเหล้าแรงติดมือมาอีกหลายสิบไห

ในฐานะเมืองที่สร้างขึ้นริมแม่น้ำ แม้ในยามค่ำคืน บรรยากาศก็ยังคงคึกคักไปด้วยเสียงผู้คน

ภายในเมืองผู้คนเดินกันขวักไขว่ ขบวนรถม้าวิ่งกันสับสน

ภายในร้านน้ำชาริมแม่น้ำ เสี่ยวเอ้อกุลีกุจอเปิดม่านเรียกซูฝานเข้าไปใช้บริการ

เมื่อก้าวเข้าสู่ร้านน้ำชา ไอร้อนที่ลอยกรุ่นก็ปะทะใบหน้าทันที

หูได้ยินเสียงเซ็งแซ่ของการสนทนาพาที ดูรื่นเริงและมีชีวิตชีวายิ่งนัก

ซูฝานหาโต๊ะนั่ง สั่งน้ำชาและขนมมาทาน พลางนั่งฟังผู้คนรอบข้างสนทนากัน

อีกไม่นานเขาจะต้องกลับเข้าสู่โลกผู้ฝึกตนแล้ว ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้กลับมายังโลกมนุษย์แบบนี้อีก

วันหน้าจะหาสถานที่ที่เรียบง่ายและเป็นกันเองแบบนี้คงยากแล้ว

ในตอนนั้นเอง ซูฝานสัมผัสได้ว่ามีใครบางคนกำลังลอบสังเกตเขาอยู่

เขาค่อยๆ หันไปมองอย่างสงบ จึงเห็นชายชราที่โต๊ะข้างๆ กำลังส่งยิ้มให้เขาอย่างเป็นมิตร