บทที่ 59 ข้าจำเจ้าได้แล้ว

ซูฝานเดินไปตามทางในถ้ำมุ่งหน้าสู่ด้านนอก ในใจยังคงคิดฟุ้งซ่านไม่หยุด

แม่นางมารนั่นตามล่าสังหารข้ามาตลอด ข้าไม่ฆ่านางก็นับว่าบุญหัวแล้ว ทำไมข้าต้องมารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นไอ้สารเลวฟันแล้วทิ้งด้วยวะ

อีกอย่าง เมื่อครู่มันคืออุบัติเหตุ ข้าไม่ได้ตั้งใจเสียหน่อย

แล้วก็ไอ้ตาแก่นั่นอีก ที่โยนข้าลงไปตรงนั้น เกือบจะเอาชีวิตข้าไปแล้ว

จัดการนางแล้วอย่างไร จัดการก็จัดการไปแล้วสิ

ยิ่งซูฝานคิดเขาก็ยิ่งหงุดหงิด ในอกมีเพลิงโทสะที่อธิบายไม่ได้อัดแน่นอยู่ เลือดในกายแทบจะเดือดพล่าน

"อ๊าก... อ๊าก...!"

เขาคำรามกึกก้อง พลางเหวี่ยงหมัดชกเข้าที่ผนังถ้ำอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น

ภายในร่างกายร้อนระอุจนแทบระเบิด ในใจบังเกิดจิตสังหารที่น่าหวาดหวั่น มีความอยากจะบดขยี้ทำลายทุกสรรพสิ่งตรงหน้าให้สิ้นซาก

ซูฝานกัดปลายลิ้นตนเองเพื่อให้ความเจ็บเรียกสติกลับมา

เขาพยายามสะกดความคุ้มคลั่งในใจไว้ ทว่าเพลิงกามและโทสะที่ปะทุอยู่นั้นกลับทำให้เขาแทบจะระเบิดออกมา

ตามที่เคล็ดวิชาระบุไว้ เมื่อฝึกฝนขั้นที่สองจนสมบูรณ์ จะบรรลุถึง "กายาสุริยันบริสุทธิ์"

ผ่านการขัดเกลาสองรอบด้วยอสนีจากฟ้าดินและอสนีปราณสุริยัน ทำให้ร่างกายเตี้ยลงและน้ำหนักเบาขึ้น

ซูฝานรู้ดีว่าแม้ตนเองจะหลุดพ้นจากสภาวะเข้าสู่ทางมารแล้ว ทว่าอสนีปราณสุริยันนั้นมีความเกรี้ยวกราดและร้อนแรงอย่างยิ่ง การฝึกฝน "เคล็ดวิชากายาเทวมาร" ขั้นที่สองอย่างเร่งรีบเมื่อครู่ ย่อมต้องส่งผลกระทบด้านลบตามมาอย่างแน่นอน

ครั้งนี้ซูฝานดวงแข็งที่ได้พบกับกู้ชิงฮวนผู้มีกายาสุดหยิน

มิฉะนั้นต่อให้ไม่ตาย เขาก็ต้องกลายเป็นศพเดินได้ที่รู้จักเพียงการฆ่าฟันเท่านั้น

ไอ้ตาแก่เอ๋ย ข้าจำเจ้าได้แม่นแล้ว

เพลิงร้ายในใจยิ่งมายิ่งลุกโชน ซูฝานจึงเปิดใช้งาน "คาถาวายุสัญจร" พุ่งทะยานไปในถ้ำด้วยความเร็วสูงสุด

เขากระแทกเข้ากับผนังถ้ำบ้าง ล้มลุกคลุกคลานบ้าง ทว่าเขากลับไม่นำพา

ซูฝานกลับมาถึงแท่นบูชาด้านนอก มองดูปากหลุมที่มืดมิด เขาไม่ได้กระโดดลงไป แต่กลับหมุนตัวมุ่งหน้าไปยังปากถ้ำอีกแห่งหนึ่งแทน

เขาจำเป็นต้องระบายเพลิงร้ายในร่างกายออกไปเสียก่อน หากออกไปในสภาพนี้ ไม่รู้ว่าจะไปทำเรื่องบ้าบออะไรข้างนอกนั่นบ้าง

ซูฝานตัดสินใจกัดฟันพุ่งพรวดเข้าไปในถ้ำ

เขากลับมายังพื้นที่แห่งนั้นอีกครั้ง ยามนี้อสูรกายนอกพิภพนับไม่ถ้วนกำลังเดินวนเวียนอยู่หน้าปากถ้ำพลางคำรามกึกก้อง

"ย้าก...!"

ซูฝานตะโกนลั่น ชักกระบี่เวทออกมาแล้วพุ่งเข้าใส่ทันที

อสูรกายสองตนเห็นคนพุ่งออกมาจากถ้ำ ก็คำรามแล้วโจนทะยานเข้าใส่

"ท่าพิฆาตคลั่ง...!"

เมล็ดพันธุ์มรรคาในร่างระเบิดพลังออก ไอความร้อนนับไม่ถ้วนห่อหุ้มกระบี่ใหญ่ไว้ ขณะที่เขาฟันลงบนร่างอสูรกายตนหนึ่งเต็มแรง

ราวกับต้องการระบายความอัดอั้นตันใจทั้งหมดที่มีออกไปในคราวเดียว

อสูรกายที่ดุร้ายตนนั้นถูกกระบี่เวทฟันขาดเป็นสองท่อนในพริบตา

ไม่เพียงเท่านั้น แม้แต่ดวงจิตมารที่สิงสู่อยู่ในซากศพมนุษย์ ก็ถูกคมกระบี่ฟันจนมลายหายไปสิ้น

ซูฝานยืนอึ้งไปครู่หนึ่ง

กระบี่ที่ฟันออกไปเมื่อครู่ทำให้เขาถึงกับตะลึง

เขาไม่คิดเลยว่าความแข็งแกร่งของร่างกายและพละกำลังจะเพิ่มพูนขึ้นมหาศาลขนาดนี้

อีกทั้งอสนีปราณสุริยันยังเป็นดาวข่มของดวงจิตมารอย่างยิ่ง เพียงกระบี่เดียวก็ฟันจนวิญญาณแตกซ่าน

"โฮก...!"

ในระหว่างที่เขากำลังอึ้ง อสูรกายอีกตนก็พุ่งเข้ามาถึงตัวแล้ว

เท้าของซูฝานแลบประกายสายฟ้า ร่างกายไปปรากฏอยู่ด้านข้างของอสูรกายทันที

เขาไม่ได้เหวี่ยงกระบี่ แต่กลับใช้เท้าถีบพื้นอย่างแรงแล้วใช้ไหล่กระแทกเข้าที่ร่างอสูรกายอย่างจัง

ตู้ม!!

อสูรกายที่สูงเกือบจั้งกลับถูกเขากระแทกจนลอยละลิ่ว กระเด็นไปไกลกว่าสิบเมตร

เชี่ย...

เขาร้ายกาจขนาดนี้เชียวรึ?

อสูรกายจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ พุ่งกรูเข้ามา ซูฝานนอกจากจะไม่เกรงกลัวแล้วเขากลับยิ่งตื่นเต้นยิ่งขึ้น กวัดแกว่งกระบี่ใหญ่พุ่งเข้าใส่ทันที

ในช่วงแรกเขายังขลุกอยู่ใกล้ๆ ปากถ้ำ เพราะเกรงว่าหากพละกำลังหมดลงจะถูกรุมทึ้ง

ทว่าซูฝานกลับพบว่า พละกำลังและความแข็งแกร่งของร่างกายเขาเพิ่มขึ้นไม่ใช่เพียงเล็กน้อย

ต่อมาเขาจึงไม่สนอะไรทั้งสิ้น พุ่งเข้าใส่กลางฝูงอสูรกายอย่างบ้าคลั่ง ไล่เข่นฆ่าสังหารราวกับคนเสียสติ

ซูฝานไม่รู้ว่าตนเองติดอยู่ในสุสานมารนี้นานกี่วัน จนกระทั่งสังหารอสูรกายจนเหี้ยนเตียนทั้งพื้นที่ เขาจึงระบายเพลิงร้ายในใจออกจนหมดสิ้น

"ซ่า...!"

ซูฝานโผล่พ้นน้ำขึ้นมา เขาทะยานกายขึ้นจากผิวน้ำเพียงไม่กี่ก้าวก็ถึงฝั่ง

เขายืนอยู่ริมแม่น้ำ โคจรพลังวิญญาณเพื่อทำให้ชุดนักพรตแห้งสนิท อาศัยเงาสะท้อนในน้ำเพื่อมองดูสภาพตนเองในยามนี้

รูปร่างเตี้ยลงอีกนิด ใบหน้าซูบผอมจนแทบจะเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก

ศีรษะล้านเลี่ยนเงาวับ แม้แต่คิ้วหรือขนส่วนอื่นๆ ก็ไม่เหลือเลยสักเส้น

การขัดเกลาของ "เคล็ดวิชากายาเทวมาร" แต่ละรอบ จะเหมือนกับการตีเหล็ก คอยชำระล้างสิ่งสกปรกออกจากร่างกายอย่างต่อเนื่อง

ซูฝานลองขยับร่างกายดู ทั่วร่างพลันส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะปะ กระดูกสั่นสะเทือนดังกร๊อบแกร๊บไม่หยุดราวกับเสียงคั่วถั่ว

ร่างกายได้รับการชำระล้างและวิวัฒนาการอีกครั้ง

พลังของอวัยวะภายในบริสุทธิ์ยิ่งขึ้น กระดูกแข็งแกร่งประดุจศาสตราวิเศษ

ยามนี้ไม่ว่าจะเป็นเนื้อหนัง เส้นเอ็น กระดูก หรือโลหิตของเขา ล้วนราวกับได้เกิดใหม่

ในตอนนั้นเอง ที่กลางหว่างคิ้วพลันบังเกิดความรู้สึกเย็นสบายสายหนึ่งหลั่งไหลออกมา

ซูฝานชะงักไป รีบรวบรวมสมาธิไปที่หว่างคิ้วทันที

เสียง "วิ้ง" ดังขึ้น จิตสำนึกของเขาเข้าสู่ห้วงมิติลี้ลับที่ดูสับสนวุ่นวายในพริบตา

ที่นี่ราวกับเป็นโลกก่อนการกำเนิด กว้างขวางไร้ขอบเขต และเต็มไปด้วยม่านหมอก

ซูฝานถึงกับตะลึง

หรือที่นี่จะเป็นห้วงสมอง? ไม่ใช่ว่าต้องอยู่ระดับหลอมปราณขั้นปลายถึงจะมองสำรวจภายในได้หรอกหรือ

เขาตื่นเต้นรีบใช้เจตจำนงชักนำสัมผัสเทวะตรวจสอบร่างกายตนเอง ไม่ว่าจะเป็นกระดูก เนื้อหนัง อวัยวะภายใน เส้นชีพจร หรือจุดชีพจร ทุกจุดเล็กๆ ล้วนปรากฏชัดเจนในใจ

ที่ตำแหน่งจุดรวมปราณตรงหัวใจ เมล็ดพันธุ์มรรคาขนาดเท่าปลายเล็บทอประกายแสงสีม่วงลางๆ

เมื่อหลับตาลงแล้วแผ่สัมผัสเทวะออกไปด้านนอก ทัศนียภาพรัศมีร้อยกว่าเมตรล้วนอยู่ในสายตาเขาทั้งหมด

เท่าที่เขารู้ ต่อให้เป็นระดับหลอมปราณขั้นเก้า สัมผัสเทวะก็ยังแผ่ออกไปไม่ไกลขนาดนี้

เขาเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาดูความคืบหน้าของระดับตบะ แล้วก็ต้องตะลึงจนอ้าปากค้าง

[ชื่อ] ซูฝาน [อายุขัย] 38 / 92 ปี [ระดับตบะ] หลอมปราณขั้นห้า: 89 / 100 [เคล็ดวิชา]

1. เคล็ดวิชาหุนหยวน (ขั้นหนึ่ง): 53 / 100

2. เคล็ดวิชาขัดเกลากายา (ขั้นสอง): 115 / 200

3. เคล็ดวิชากายาเทวมาร (ขั้นสอง): 35 / 200

4. เคล็ดวิชาขัดเกลาจิตวิญญาณ (ขั้นสอง): 128 / 200

[วิชาคาถา]

1. คาถาวายุสัญจร (เข้าถึงแก่น): 676 / 800

2. คาถาเร้นวิญญาณ (เข้าถึงแก่น): 699 / 800

3. หมัดสัญฐานเจตจำนง (เข้าถึงแก่น): 715 / 800

4. วิชาจิตจำแลง (สำเร็จขั้นเล็ก): 85 / 200

5. วิชาควบคุมศพ (สำเร็จขั้นเล็ก): 67 / 200

6. วิชาบังคับวัตถุ (สำเร็จขั้นเล็ก): 128 / 200

7. วิชาควบคุมผี (สำเร็จขั้นเล็ก): 15 / 200

8. พันธสัญญาผีลี้ลับ (ขั้นต้น): 35 / 100

9. ท่าสังหารเก้าวิถีต่อเนื่อง (เข้าถึงแก่น): 243 / 1600

10. วิชาสถิตจิตควบคุมศพ (สำเร็จขั้นเล็ก): 71 / 200

[ทักษะ]

1. ยันต์ตะเกียงเขียว (ขั้นต้น): 65 / 100

2. ยันต์ขับไล่สิ่งอัปมงคล (สำเร็จขั้นใหญ่): 201 / 400

3. ยันต์แหวกวารี (สำเร็จขั้นเล็ก): 42 / 400

4. ยันต์อาชาสวรรค์ (สำเร็จขั้นเล็ก): 75 / 400

5. ยันต์ปัดลูกศร (สำเร็จขั้นใหญ่): 58 / 400

6. ยันต์สงบเสียง (สำเร็จขั้นเล็ก): 53 / 400

[ฤทธานุภาพ]

1. เนตรเนรมิตอสนี (สำเร็จขั้นใหญ่): 381 / 400

2. ก้าวกระสุนอสนี (เข้าถึงแก่น): 215 / 800

ช่วงเวลาที่ผ่านมาเขาเอาแต่ซ่อนตัวในโลกมนุษย์ ตบะแทบจะไม่มีการขยับเขยื้อน

ทว่ายามนี้ [ระดับตบะ] หลอมปราณขั้นห้า: 89 / 100

มันเพิ่มขึ้นมามากมายขนาดนี้ได้อย่างไร

ซูฝานครุ่นคิดอยู่นานจึงตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่ เมื่อเดาสาเหตุออก

ว่ากันว่าผู้มีกายาสุดหยินและกายาสุริยันบริสุทธิ์ เมื่อมีการประสานหยินหยางครั้งแรก จะช่วยยกระดับตบะของทั้งคู่ขึ้นอย่างมหาศาล

หากใช้เคล็ดวิชาลับจากวิถีเริงรมย์ ตบะจะยิ่งพุ่งสูงขึ้นไปอีก

นึกไม่ถึงเลยว่าอุบัติเหตุครั้งเดียว จะได้รับวาสนาขนาดนี้ ช่วยประหยัดเวลาบำเพ็ญเพียรไปได้ถึงสามปีเต็มๆ

อีกทั้ง "เคล็ดวิชากายาเทวมาร" ตอนนี้ก็อยู่ในระดับ (ขั้นสอง): 35 / 200

วิชามารโบราณนี่ช่างร้ายกาจและวิปริตจริงๆ เพียงแค่เริ่มต้นฝึก ความก้าวหน้าก็รวดเร็วถึงเพียงนี้

ทว่าข้าจะไม่ฝึกมันต่อแล้วล่ะ ฝึกครั้งเดียวเหมือนเอาชีวิตไปทิ้งชัดๆ

ครั้งนี้ ซูฝานเรียกได้ว่าเฉียดประตูนรกไปเพียงก้าวเดียวเท่านั้น

หากไม่มีกู้ชิงฮวน เขาคงต้องจบสิ้นไปแล้วจริงๆ