บทที่ 58 เข้าสู่ทางมาร

อสูรกายตนนี้มีใบหน้าที่ดุร้ายสยดสยอง เขี้ยวคู่หนึ่งยาวหลายนิ้ว ดวงตาสีดำสนิทแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายที่โหดเหี้ยม เพลิงมารโชติช่วงปกคลุมท้องฟ้า

ทว่าก็เหมือนกับที่ตาแก่จอมเจ้าเล่ห์ได้กล่าวไว้ มันเพิ่งถูกส่งข้ามมิติมา พลังจึงถูกลดทอนลงไปมหาศาล

เขาซุ่มดักรออยู่ที่ข้างแท่นบูชาราวกับนายพรานที่รอเหยื่อ จู่โจมใส่อสูรกายโดยที่มันไม่ทันตั้งตัว เพียงไม่กี่กระบวนท่าก็สังหารอสูรกายผู้ดุร้ายตนนี้ลงได้

ตาแก่เดินเอามือไพล่หลังเข้าไปหาร่างอสูรกาย เดินวนรอบสองสามรอบ

“มารเขี้ยวโลกันตร์ เทียบเท่ากับระดับจินตันของมนุษย์สินะ เจ้าเก็บซากมันไว้เถอะ ข้าจะเปิดสุสานมารให้ เจ้าจงรีบไปเสีย”

ตาแก่สะบัดมือหนึ่งครั้ง พังทลายแท่นบูชาจนแหลกละเอียด เผยให้เห็นปากหลุมสีดำมืดมิด

เขายิ้มให้เด็กสาวคนนั้น ก่อนที่ร่างเงาจะค่อยๆ เลือนหายไป

กู้ชิงฮวนเก็บซากอสูรกายไว้แล้วเดินไปที่ข้างปากหลุม

นางลังเลเล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัวกลับไปมองยังปากถ้ำที่อยู่ไกลออกไป

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ตั้งแต่ที่นางละทิ้งความยึดติดในใจไปได้ นางก็ไม่รู้สึกว่าซูฝานนั้นน่ารังเกียจเท่าไหร่แล้ว

เพราะตั้งแต่ต้นจนจบ มีแต่นางที่เป็นฝ่ายไล่ล่าเขาสุขภาพจิตเสียอยู่ฝ่ายเดียว ตอนนี้มาลองนึกดูแล้วช่างน่าขันนัก

ไปดูหน่อยแล้วกัน หากเจ้าหมอนั่นตายไปแล้วก็ถือว่าแล้วกันไป

แต่หากยังไม่ตาย พอจะช่วยได้ก็น่าจะช่วยสักหน่อย

หากจากไปเช่นนี้ ในใจย่อมต้องรู้สึกค้างคาอยู่บ้าง

กู้ชิงฮวนขยับกายพริ้วไหว ลอยเข้าไปในปากถ้ำที่อยู่ไกลออกไปนั้นทันที

ยามนี้ซูฝานได้ผ่านพ้นช่วงเวลาที่อันตรายที่สุดไปแล้ว ปราณมรณะที่เคยห่อหุ้มร่างกายถูกเมล็ดพันธุ์มรรคาดูดซับจนเกลี้ยง

ร่างกายของเขาผ่านการขัดเกลาด้วยอสนีปราณสุริยันอีกครั้ง บัดนี้ได้รับการซ่อมแซมจนสมบูรณ์

แม้ร่างกายจะทนทานได้ แต่ภัยอันตรายที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น

ปราณมรณะได้พุ่งเข้าสู่ห้วงสมอง และกำลังแผดเผาดวงจิตของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ราวกับมีกองไฟสุมอยู่ คอยแผดเผาเส้นประสาทของซูฝานอย่างไม่หยุดยั้ง

สมองขาวโพลนไปหมด หูส่งเสียงกึกก้องสนั่น

ประหนึ่งมีเข็มเหล็กนับหมื่นเล่มคอยทิ่มแทงกวนไปมาในสมอง ความเจ็บปวดลึกถึงกระดูกเกือบจะทำให้เขาสิ้นสติไป

หากไม่ใช่เพราะเขามีภายากายาอสนี และตลอดสองปีมานี้เขาหมั่นฝึกฝน เคล็ดวิชาขัดเกลาจิตวิญญาณ ทุกวัน จนทำให้ดวงจิตเหนียวแน่นมั่นคงยิ่งนัก คาดว่าเขาคงต้านทานไว้ไม่ไหวไปนานแล้ว

ถึงกระนั้น ยามนี้ซูฝานก็มาถึงจุดที่กำลังจะหมดสิ้นแรงกายแรงใจ

ทันใดนั้น ภายในเมล็ดพันธุ์มรรคาก็มีกลิ่นอายสีดำเข้มพวยพุ่งออกมา

กลิ่นอายสีดำที่บริสุทธิ์อย่างถึงที่สุดนั้นค่อยๆ ควบแน่นจนกลายเป็นวัตถุ ไหลเวียนไปตามร่างกายราวกับผืนทรายหรือสายน้ำที่หนืดข้น

จิตวิญญาณของซูฝานเริ่มพร่าเลือน ราวกับได้ยินเสียงเสียงคำรามและเสียงโหยหวนของปีศาจนับไม่ถ้วน

ความตาย ความเกลียดชัง ความโศกเศร้า ความเจ็บปวด การดิ้นรน ความลังเล ความทุกข์ระทม ความสิ้นหวัง เสียงร้องไห้คร่ำครวญ และความสยดสยองสารพัดอารมณ์ด้านลบโถมเข้าหาซูฝานในพริบตา

ประหนึ่งตกอยู่ในขุมนรกอเวจี ทุกทิศทางเต็มไปด้วยผู้คนที่ดิ้นรนโหยหวน มองไม่เห็นความหวัง มองไม่เห็นแสงตะวัน รอบกายเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่ไร้ขอบเขต

ซูฝานเริ่มลุ่มหลง ยินดีที่จะแปรเปลี่ยนและตกต่ำลงในบรรยากาศเช่นนี้ จมดิ่งไปชั่วนิรันดร์

ปราณมรณะสามารถบดบังจิตใจมนุษย์ ทำให้คนเข้าสู่ทางมารจนขวัญหาย

พรรคมารนั้นเน้นวิถีพิสดาร การฝึกฝนปราณมรณะย่อมมีเคล็ดวิชาในการขัดเกลาและสลายทิ้ง

มิฉะนั้นหากปราณมรณะเอ่อล้น มนุษย์ย่อมแบกรับไม่ไหว หากไม่กลายเป็นคนบ้าที่รู้จักแต่การฆ่าฟัน ก็ต้องธาตุไฟเข้าแทรกจนพินาศ

ยามนี้ปราณมรณะเข้าสู่สมองซูฝาน ส่งผลกระทบต่อพลังปราณและจิตวิญญาณจนเขาเริ่มเสียการควบคุมตนเอง

ในตอนนั้นเอง ภาพตรงหน้าซูฝานก็เปลี่ยนไป อดีตภรรยาของเขายืนอยู่ตรงนั้น

“คุณยังเป็นผู้ชายอยู่หรือเปล่า? ไม่มีศิษย์เบื้องหน้าเอาเสียเลย...”

“ดูคนอื่นเขาสิ แล้วย้อนมาดูตัวเอง เงินก็หาได้ไม่เท่าไหร่ งานก็งั้นๆ คุณจะอยู่ไปเพื่ออะไร?”

“ขับรถห่วยๆ อยู่บ้านเน่าๆ หาเงินได้แค่นี้ คุณยังคิดว่าเราอยู่กันได้ดีอีกเหรอ”

“เราหย่ากันเถอะ อยู่กันไปแบบนี้จะมีประโยชน์อะไร”

ผู้หญิงคนนั้นกำลังชี้หน้าด่าทอเขาไม่หยุด เหมือนในอดีตที่ผ่านมา ทุกคำพูดประดุจเข็มที่ทิ่มแทงลงบนใจของเขา

จิตมารช่างมองหาจุดที่อ่อนแอที่สุดในใจของซูฝานได้อย่างแม่นยำ

เพียงแค่สะกิดเบาๆ ก็แตกสลาย

ความยึดติดที่มากเกินไป ย่อมใกล้เคียงกับคำว่ามาร!

โลกมนุษย์มักเต็มไปด้วยสิ่งล่อตาล่อใจ และความอึดอัดขัดข้องที่พัวพันกันยุ่งเหยิง

ราวกับวังวนขนาดมหึมาที่คอยทดสอบจิตใจเดิม

เพียงก้าวพลาดเพียงนิด ก็คือการเข้าสู่ทางมาร

เสียง “ตู้ม” ดังขึ้น

เมล็ดพันธุ์มรรคาตรงตำแหน่งหัวใจระเบิดออกทันที อสนีปราณสุริยันอันร้อนแรงถึงขีดสุดเริ่มอาละวาดคลุ้มคลั่งในร่างกายของเขา

ยามนี้ดวงตาทั้งคู่ของซูฝานแดงฉานดุจโลหิต ร่างกายประหนึ่งเตาหลอมที่มีเพลิงกัลป์แผดเผาอย่างไม่หยุดยั้ง!

“อ๊าก... อ๊าก...”

เขาแหงนหน้าคำรามกึกก้อง ทั่วทั้งร่างแผ่ซ่านกลิ่นอายที่ร้อนระอุอย่างยิ่ง ราวกับแท่งเหล็กที่ถูกเผาจนแดง

ลวดลายสีดำประหลาดนับไม่ถ้วน ประดุจอสรพิษที่บิดเบี้ยวและดุร้าย เลื้อยไปมาตามใบหน้าและร่างกายของเขาไม่หยุดหย่อน

กู้ชิงฮวนเข้ามาในถ้ำ พบว่าอสนีปราณสุริยันที่เคยหนาแน่นได้จางหายไปจนสิ้นแล้ว

นางเดินไปที่ปากถ้ำอย่างระมัดระวัง พบว่าด้านนอกถ้ำก็เช่นเดียวกัน สัมผัสถึงกลิ่นอายของอสนีปราณสุริยันไม่ได้เลย

กู้ชิงฮวนเดินพ้นถ้ำออกมา เห็นชายผู้นั้นนั่งขัดสมาธิอยู่ตรงนั้น รอบกายเต็มไปด้วยปราณมรณะและกลิ่นอายที่ร้อนระอุถึงขีดสุด

“หมอนี่ยังไม่ตายจริงๆ ด้วย...”

นางเดินเข้าไปหาแล้วส่งเสียงเรียกเบาๆ

“นี่...”

ร่างกายซูฝานสะดุ้งเฮือก เขาค่อยๆ หันหน้ากลับมา

เห็นเพียงดวงตาสีแดงฉานดุจเลือด เส้นเลือดบนใบหน้าที่ซูบผอมปูดโปนออกมา ลวดลายสีดำเลื้อยหยุบหยับประหนึ่งไส้เดือนที่กำลังดิ้นรนอย่างน่าสยดสยอง

แววตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นและโกรธเกรี้ยว ดูดุร้ายประหนึ่งผีหิวโหยที่หลุดมาจากนรก

เข้าสู่ทางมาร!!

กู้ชิงฮวนตกใจจนสะดุ้ง ร่างรีบถอยกรูดไปด้านหลัง ทว่ากลับไม่ทันการณ์เสียแล้ว

“นังแพศยา ข้าจะฆ่าเจ้า...”

ซูฝานคำรามลั่น ร่างดีดขึ้นจากพื้น พุ่งเข้าประชิดตัวกู้ชิงฮวนในชั่วพริบตา คว้าลำคอนางแล้วกดลงกับพื้นอย่างรุนแรง

ในดวงตาของซูฝานตอนนี้ เขากำลังบีบคออดีตภรรยาไว้แน่น ในใจมีเพียงความคิดเดียว

คือสังหารผู้หญิงคนนี้เสีย

ความคิดนี้ถูกกดทับไว้ในใจของเขามาเนิ่นนานแสนนาน

“ไอ้คนบ้า ปล่อยนะ...!”

กู้ชิงฮวนถูกซูฝานกดลงกับพื้น นางโกรธจัดถึงขีดสุด

นางกำลังจะเปิดใช้งานวิชาหมอกวิญญาณ ทว่ามือทั้งสองข้างของซูฝานกลับส่งกลิ่นอายร้อนระอุสายหนึ่งออกมา พุ่งเข้าสู่ร่างกายของนางทันที

กู้ชิงฮวนมีกายาสุดหยิน ย่อมหวาดเกรงสายฟ้าและปราณมรณะธาตุหยางที่สุด เมื่อถูกพลังทั้งสองสายเข้าจู่โจม ร่างกายของนางพลันอ่อนระทวยไร้กำลังขึ้นมาทันที

ซูฝานถูกปราณมรณะเข้าครอบงำจนเสียสติ ตกอยู่ในสภาวะเข้าสู่ทางมาร

นับเป็นโชคดีของซูฝานที่กู้ชิงฮวนมีกายาสุดหยิน และนางยังคงรักษาพรหมจรรย์เอาไว้

มันช่วยบรรเทาอสนีปราณสุริยันในร่างกายของเขา ซูฝานค่อยๆ ฟื้นคืนสติจากสภาวะเข้าสู่ทางมารอย่างช้าๆ

“วิ้ง...”

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด ในสมองซูฝานพลันเกิดเสียงระเบิดกึกก้อง

ราวกับเสียงระฆังยามเช้าที่ปลุกให้เขาตื่นขึ้นจากความสับสนในทันที

ประหนึ่งตื่นจากความฝันตื่นหนึ่ง

ซูฝานกวาดตามองกู้ชิงฮวนที่อยู่เบื้องล่าง แล้วมองไปรอบๆ ก่อนจะยืนเอ๋อแดกไปทันที

เขาไม่เสียเวลาคิดแม้แต่นิดเดียว รีบใส่เกียร์หมาวิ่งหนีไปสุดชีวิต

ซูฝานวิ่งไปพลางคิดฟุ้งซ่านไปพลาง

ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่อดีตภรรยาเขาหรอกเหรอ ทำไมกลายเป็นกู้ชิงฮวนไปได้ล่ะเนี่ย

หากจะให้ซูฝานฟันนางทิ้งสักกระบี่ เขาคงไม่รู้สึกตะขิดตะขวงใจเลยแม้แต่น้อย

ทว่าพอมันกลายเป็นเรื่องแบบนี้ ซูฝานกลับเริ่มทำตัวไม่ถูกขึ้นมาเสียแล้ว