บทที่ 57 ตาแก่คนนี้ร้ายกาจนัก

ตาแก่หันกลับมามองกู้ชิงฮวน

“นี่คือแท่นบูชาแห่งมหาโรจสวรรค์ สมัยที่ข้าเพิ่งเข้าสำนักใหม่ๆ ข้าเคยเห็นมันในบันทึกเบ็ดเตล็ดเล่มหนึ่งในหอตำรา”

ซูฝานขมวดคิ้ว มหาโรจสวรรค์คือที่ไหนกัน แล้วมีความเกี่ยวข้องอย่างไรกับนิกายหลัวเทียนพวกนั้น

ตาแก่เห็นกู้ชิงฮวนทำหน้าสงสัย จึงชี้ไปที่ซากโครงกระดูกอสูรกายโดยรอบ

“มารนอกพิภพเหล่านี้ล้วนมาจากมหาโรจสวรรค์ พวกมันไม่ได้ปรากฏตัวมาหลายพันปีแล้ว นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะได้มาพบเจอ”

กู้ชิงฮวนได้ยินดังนั้นก็ร้อนรนรีบกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นท่านรีบทำลายแท่นบูชานี่ทิ้งสิเจ้าคะ”

ตาแก่ปรายตามองแท่นบูชาอีกครั้งแล้วส่ายหน้า

“เมื่อแท่นบูชาเปิดใช้งาน การอัญเชิญย่อมเริ่มขึ้นแล้ว หากทำลายที่นี่ มารนอกพิภพย่อมถูกส่งต่อไปยังที่อื่นอย่างไร้ทิศทาง ถึงตอนนั้นจะยิ่งวุ่นวายกว่าเดิม”

เขาพูดจบก็หันกลับมา แววตาขุ่นมัวคู่นั้นมองกู้ชิงฮวนด้วยความเอ็นดู

“ข้าสามารถลงมือได้เพียงสามครั้งเพื่อช่วยเจ้าจัดการกับอสูรกายพวกนี้ หลังจากนั้นเจ้าจงรีบออกจากสุสานมารเสีย”

พูดจบ ตาแก่ก็หันไปมองซูฝานด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตรนัก

“นี่น่ะหรือเจ้าหนุ่มนั่น ก็ไม่เท่าไหร่นี่นา แค่เขาน่ะหรือ... ถึงกับส่งผลกระทบต่อจิตใจมรรคาของเจ้าได้?”

ซูฝานหน้าซีดเผือด ข้าเป็นเพียงผู้ฝึกตนระดับต่ำชั้นล่าง จะไปมีปัญญาอะไรส่งผลต่อจิตใจมรรคาของเจ้าได้กันเล่า

เขาจ้องมองกู้ชิงฮวนเขม็ง เจ้าสาบานด้วยโลหิตไว้แล้วนะ

กู้ชิงฮวนลังเลเล็กน้อยก่อนกล่าวว่า “ข้าสาบานด้วยโลหิตไว้แล้ว ครั้งนี้จะไม่ฆ่าเขา...”

ตาแก่หันกลับมามองซูฝานอีกครั้งแล้วหัวเราะออกมา

“โอ้... เจ้าหนุ่มนี่ที่แท้ก็เป็นผู้ฝึกกาย ตาแก่อย่างข้าเห็นเจ้าแล้วถูกชะตา เช่นนั้นจะขอมอบวาสนาครั้งใหญ่ให้เจ้าสักคราแล้วกัน”

ซูฝานบังเกิดลางสังหรณ์ที่ไม่ดี ตาแก่คนนี้ร้ายกาจนัก

ยังไม่ทันที่เขาจะได้ปริปากพูด เขาก็รู้สึกเหมือนร่างลอยละลิ่วขึ้นมาทันที

เมื่อได้สติอีกครั้ง เขาพบว่าตนเองมาปรากฏตัวอยู่ในถ้ำแห่งหนึ่ง

ซูฝานจำได้ทันทีว่าที่นี่คือที่ไหน เบื้องหน้าไม่ไกลคือปากถ้ำที่เต็มไปด้วยอสนีปราณสุริยัน

ตาแก่นอกรีตคนนี้ แม่งโคตรจะอำมหิตเลยจริงๆ

เขาพยายามจะหนีออกไป แต่กลับพบว่าร่างกายขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่นิดเดียว

“เจ้าหนุ่ม นึกไม่ถึงว่าที่นี่จะมีอสนีปราณสุริยัน ของพรรค์นี้หาดูได้ยากนัก ที่นี่นับเป็นสุดยอดชัยภูมิในการฝึกกายที่หาได้ยากยิ่งเชียวนะ”

ตาแก่ตบบ่าซูฝานเบาๆ แล้วออกแรงผลักเพียงนิดเดียว ร่างของซูฝานก็พุ่งกระเด็นออกจากปากถ้ำไป

ซูฝานพุ่งทะยานออกพ้นถ้ำไปทันที คราวนี้เขาขยับตัวได้แล้ว แต่การจะหนีออกไปนั้นเป็นไปไม่ได้เสียแล้ว

เขารีบนั่งขัดสมาธิ โคจรพลังตาม เคล็ดวิชากายาเทวมาร ทันที

อากาศรอบกายร้อนระอุถึงขีดสุด ปราณมรณะที่รวมตัวกันหนาแน่นจนเป็นหมอกพุ่งเข้าหาเขาอย่างบ้าคลั่ง

ค่ายกลคุ้มกายของ อาภรณ์ไร้มลทิน เพิ่งจะกางเกราะพลังวิญญาณออกมา ก็ถูกปราณมรณะอันเกรี้ยวกราดกัดกร่อนหายไปในพริบตา

จากนั้นเกราะพลังวิญญาณอีกสองชั้นที่กางตามมาก็แตกสลายไปตามๆ กัน

ปราณมรณะอันหนาแน่นเข้าปกคลุมร่างซูฝานไว้ ความรู้สึกนั้นเหมือนถูกโยนลงไปในกระทะน้ำมันที่เดือดพล่าน

ผิวหนังเริ่มเน่าพุพอง เนื้อหนังมลายละลาย แม้แต่เส้นขนก็ไม่เหลือแม้แต่ราก กระดูกส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะแตกละเอียด เส้นเอ็นขาดสะบั้นไปทีละเส้น

แม้แต่โลหิตทั่วร่างยังเดือดพล่าน ไอเลือดที่ระเหยออกมาปกคลุมไปทั่วกาย

ซูฝานสิ้นความรู้สึกไปแล้ว เขาไม่สัมผัสถึงความเจ็บปวดใดๆ อีกต่อไป

ร่างกายภายนอกแตกสลายยับเยิน เหลือเพียงเศษเสี้ยวจิตสำนึกสุดท้ายที่พยายามรักษาไว้สุดชีวิต

ในใจเขาบังเกิดความเศร้าสลดสายหนึ่ง

หากเขาสิ้นสติเมื่อไหร่ เขาต้องตายอย่างแน่นอน

แต่เขาไม่ยินยอมจะตายลงเช่นนี้ ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องขอดิ้นรนดูสักตั้ง

ซูฝานที่ถูกบีบจนถึงทางตันกลับเลือกทิ้งทุกอย่าง

เขาไม่นำพาร่างกายที่พังทลายอีกต่อไป ทิ้งความฟุ้งซ่าน รวบรวมสมาธิทั้งหมด โคจร เคล็ดวิชากายาเทวมาร อย่างแน่วแน่ไร้สิ่งรบกวน

ก็นับว่าแปลกนัก เมื่อซูฝานทิ้งความกังวลจนหมดสิ้น เขากลับเข้าสู่สภาวะว่างเปล่าที่ไร้ซึ่งความโศกเศร้าหรือความยินดี ไร้ซึ่งกิเลสและตัณหา

อสนีปราณสุริยันที่เคยรุนแรงบ้าคลั่งภายในร่าง กลับเริ่มถูกควบคุมได้ทีละน้อย

ปราณมรณะอันเกรี้ยวกราดเริ่มไหลมารวมตัวกันที่เมล็ดพันธุ์มรรคาตรงตำแหน่งหัวใจ

เมล็ดพันธุ์มรรคาเริ่มหมุนวนด้วยความเร็วสูง สูบกลืนอสนีปราณสุริยันในร่างกายเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง

เมล็ดพันธุ์มรรคาค่อยๆ ควบแน่นจนกลายเป็นวัตถุธาตุ ดำทมิฬดุจหมึก มีขนาดเพียงปลายเล็บ ทว่าภายนอกกลับมีแสงสีม่วงลี้ลับพาดผ่านลางๆ

เคล็ดวิชาถูกโคจรต่อเนื่อง ปราณมรณะสีม่วงสายหนึ่งหลั่งไหลออกมาจากเมล็ดพันธุ์มรรคา ไหลเวียนไปตามเส้นชีพจรซ้ำแล้วซ้ำเล่า

สิ่งที่น่ามหัศจรรย์คือ ทุกที่ที่ปราณมรณะสีม่วงพาดผ่าน ไม่ว่าจะเป็นเส้นชีพจรที่ยับเยิน กระดูกและเส้นเอ็นที่แตกหัก หรือแม้แต่เนื้อหนังและอวัยวะภายในที่เน่าตาย

ล้วนประดุจกิ่งไม้แห้งที่ได้รับน้ำฝนยามวสันต์ กลับมามีชีวิตชีวาขึ้นมาอีกครั้ง

โลหิตที่เกือบจะเหือดแห้งในร่างซูฝาน ก็เริ่มสร้างโลหิตใหม่ที่บริสุทธิ์และเข้มข้นยิ่งกว่าเดิม ไหลทะยานไปตามเส้นเลือดอย่างร่าเริง

ราวกับผืนดินที่แห้งแล้งมานานได้รับพิรุณทิพย์ คอยหล่อเลี้ยงร่างกายที่พังทลายให้ฟื้นคืนกลับมา

แน่นอนว่าเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ซูฝานหาได้ล่วงรู้ไม่

ยามนี้สิ่งที่เขาทำได้มีเพียงพยายามรักษาเศษเสี้ยวจิตสำนึกที่เหลืออยู่ไว้อย่างสุดกำลัง

อสนีปราณสุริยันที่เคยหนาแน่นดุจหมอกรอบกาย บัดนี้กลับมารวมตัวกันรอบตัวซูฝาน หมุนวนอย่างบ้าคลั่ง

ราวกับรังไหมที่สร้างจากปราณมรณะ ห่อหุ้มเขาไว้จนมิดชิด

ทางด้านกู้ชิงฮวนที่มองดูผู้อาวุโสสูงสุดและซูฝานหายวับไปกับตาก็ได้แต่ยืนอึ้ง

ยังไม่ทันได้สติ ตาแก่ก็กลับมาปรากฏตัวตรงหน้านางอีกครั้ง

“แล้วชายคนนั้นเล่าเจ้าคะ?”

ตาแก่หัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี “ข้าเห็นเจ้าหนุ่มนั่นเป็นผู้ฝึกกาย เลยโยนเขาเข้าไปในถ้ำที่มีอสนีปราณสุริยันน่ะสิ”

กู้ชิงฮวนร้อนรนขึ้นมาทันที นางสาบานด้วยโลหิตไว้แล้วนะ

“ท่านผู้อาวุโสสูงสุด ข้าสาบานด้วยโลหิตไว้...”

ตาแก่ถลึงตาใส่พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เลอะเลือน ข้าเพียงมอบวาสนาให้เขา ส่วนเขาจะฝึกสำเร็จหรือไม่ย่อมขึ้นอยู่กับชะตาฟ้าลิขิต จะมาเกี่ยวกับเจ้าได้อย่างไร”

กู้ชิงฮวนลอบกลอกตา นั่นมันอสนีปราณสุริยันเชียวนะ

อย่าว่าแต่ระดับหลอมปราณขั้นกลางเลย ต่อให้เป็นผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานก็ยังต้านทานไม่ไหว

เมื่อรับรู้ข่าวความตายของซูฝาน ความอัดอั้นตันใจที่เคยทับถมอยู่ในอกของนางก็มลายหายไปสิ้น

ความยึดติดในใจนั้นประดุจได้ยินเสียง “เปรี๊ยะ” แตกสลายลง จิตใจมรรคาพลันปลอดโปร่งแจ่มใสในทันที

กู้ชิงฮวนหันมองไปทางถ้ำที่อยู่ไกลออกไปด้วยแววตาที่ซับซ้อน

ยามนี้ไอ้หัวขโมยน้อยนั่น คงกลายเป็นเศษเนื้อไปนานแล้วกระมัง

ตาแก่มองกู้ชิงฮวนแล้วเผยรอยยิ้มออกมา อุปสรรคของเด็กสาวคนนี้ถือว่าผ่านพ้นไปได้เสียที

จู่ๆ เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้จึงขมวดคิ้วถามว่า “แม่หนู ข้าไม่ได้ลงเขามานานแล้ว ไอ้ที่เรียกว่านิกายหลัวเทียนนั่น มีที่มาอย่างไร?”

“ข้าเพิ่งสืบค้นวิญญาณมันเมื่อครู่ มันเพิ่งเข้าพรรคนั้นได้ไม่นาน มีคนมาเข้าฝันถ่ายทอดวิชาให้ เพียงกราบไหว้รูปเคารพมาร เพียงสามปีมันก็ทะลวงจากระดับหลอมปราณขั้นสี่สู่ขั้นเก้าได้แล้วเจ้าค่ะ”

เมื่อได้ยินคำตอบจากกู้ชิงฮวน ตาแก่ก็ขมวดคิ้วแน่น

“เหอะ... เข้าฝันถ่ายทอดวิชา กราบไหว้รูปเคารพ มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นพวกนอกรีต แล้วลวดลายอัญเชิญมหาโรจสวรรค์ที่เขียนบนแท่นบูชานั่นล่ะ เป็นมาอย่างไร?”

“นั่นก็มีคนสั่งความผ่านฝันเช่นกัน ว่ากันว่าหากเทพหลัวเทียนจุติลงมา มันจะได้รับพรจากเทพเจ้า ให้สามารถกลับชาติมาเกิดใหม่เพื่อบำเพ็ญเพียรได้อีกครั้งเจ้าค่ะ”

ตาแก่แค่นเสียงเหอะออกมา สีหน้าเคร่งขรึมลงทันที

“ในดินแดนรกร้างตะวันตกมีสุสานมารแบบนี้ไม่น้อย ที่เจ้ามาเจอนี่ก็ที่หนึ่ง ที่อื่นก็คงยากจะกล่าวแล้ว”

“โครมลั่น...!”

ในตอนนั้นเอง เกราะแสงสีน้ำเงินเข้มบนแท่นบูชาไกลออกไปพลันระเบิดออกเสียงดังสนั่น

กลิ่นอายอันดุร้ายและโหดเหี้ยมแผ่ซ่านออกมาจากแท่นบูชาในทันที

“แม่หนู ถอยไปไกลๆ มารนอกพิภพเพิ่งถูกส่งตัวมา พลังฝีมือคงเหลือไม่ถึงสามส่วนของร่างจริงหรอก ฮ่าๆ...”

ตาแก่ตัวร้ายหัวเราะร่าเดินตรงเข้าไป ยืนดักรออยู่ที่ขอบแท่นบูชา

อสูรกายร่างมหึมาสูงหลายจั้งเพิ่งจะปรากฏรูปร่างชัดเจน ก็ถูกมือผีขนาดมหึมาที่แผ่คลุมไปทั่วฟากฟ้ากดทับลงมา ตะปบอสูรกายตนนั้นไว้ได้คาหนังคาเขาพอดี