บทที่ 56 เจ้าจะไปยุ่งกับของพรรค์นี้ทำไม

คำพูดของซูฝานทำเอาทีกู้ชิงฮวนถึงกับยืนตะลึงอึ้งกิมกี่ ชายผู้นี้ต้องหน้าด้านไร้ยางอายขนาดไหนกัน ถึงกล้าพ่นคำพูดแบบนี้ออกมาได้

นางมีชีวิตมาสองสิบกว่าปี ความโกรธแค้นทุกวันรวมกันยังไม่เท่ากับที่ต้องมาโมโหในวันนี้วันเดียวเลย

กู้ชิงฮวนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ตัดสินใจที่จะเลิกสนใจไอ้คนสารเลวผู้นี้

เมื่อเห็นนางเงียบไป ซูฝานก็ยินดีเป็นอย่างยิ่ง เพราะเดิมทีเขาก็ไม่อยากเสวนากับนางอยู่แล้ว

ทั้งสองเดินมาถึงทางแยก ซูฝานจึงหันกลับไปถาม

"ไปทางไหน?"

"ตามใจ..."

ซูฝานพยักหน้า แล้วเลือกเส้นทางซ้ายมือ

เดินไปได้ครู่หนึ่ง เบื้องหน้าก็ปรากฏแสงสว่างรำไร ทว่ากู้ชิงฮวนกลับรั้งเขาไว้

"กลับทางเดิมเถอะ..."

"เกิดอะไรขึ้น..."

"ข้างหน้ามีแต่อสนีปราณสุริยัน..."

"จริงหรือเปล่า..."

กู้ชิงฮวนมีกายาสุดหยิน นางจึงไวต่อกลิ่นอายบริสุทธิ์ของธาตุหยางเป็นพิเศษ แต่นางขี้เกียจเกินกว่าจะอธิบายให้ไอ้บ้านี่ฟัง

"งั้นเจ้าก็ไปสิ ระวังจะถูกปราณมรณะกลืนกินจนไม่เหลือแม้แต่ซาก..."

"อสนีปราณสุริยันมันร้ายกาจขนาดนั้นเลยรึ..."

ซูฝานพูดพลางเดินหน้าต่อ ทว่าก้าวไปได้ไม่ไกลนัก ก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่ร้อนระอุอย่างยิ่งแผ่ซ่านออกมา

ในอากาศเต็มไปด้วยละอองอนุภาคหนาแน่นจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ทั่วทั้งถ้ำถูกครอบคลุมไปด้วยฝุ่นละอองของปราณมรณะ

มิหนำซ้ำ กลิ่นอายอสนีปราณสุริยันด้านนอกถ้ำดูจะเข้มข้นยิ่งกว่านี้เสียอีก

ซูฝานเดินคอตกกลับมา อสนีปราณสุริยันหนาแน่นขนาดนี้ หากมนุษย์เข้าไป มีหวังได้ละลายกลายเป็นไอแน่ๆ

ด้วยความจนใจ ทั้งสองจึงจำต้องย้อนกลับไปยังทางแยก แล้วเลือกเส้นทางขวามือแทน

เส้นทางนี้ก็ไม่ได้ต่างกันนัก เพียงครู่เดียวก็มองเห็นแสงสว่างที่ปลายทาง

ซูฝานหันกลับมา ยกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปากเป็นสัญญาณให้เงียบ

เขาหยิบธงภูตอาฆาตออกมาจากถุงมิติ ตั้งใจจะปล่อยวิญญาณลี้ลับออกไปสำรวจ

กู้ชิงฮวนกลอกตาใส่พลางดีดนิ้วหนึ่งครั้ง

นางดีดกลุ่มควันสีดำทมิฬออกไป มันกลายเป็นหัวผีลอยวูบออกไปทันที

ซูฝานเก็บธงภูตอาฆาตลงด้วยความเซ็ง นึกในใจว่าพวกเล่นกับผีนี่มันเก่งนักรึไง

ผ่านไปครู่หนึ่ง หัวผีก็ลอยกลับมา

กู้ชิงฮวนเรียกหัวผีกลับคืน แล้วกระซิบเบาๆ "ไอ้คนจากนิกายหลัวเทียนคนนั้นอยู่ข้างนอก..."

ซูฝานพยักหน้า "งั้นต้องจับตัวมันไว้ หมอนั่นน่าจะรู้ทางออก"

ทั้งสองค่อยๆ ย่องไปที่ปากถ้ำ แล้วชะโงกหน้าออกไปดูอย่างระมัดระวัง

เบื้องหน้ายังคงเป็นมิติสีเทาที่ดูอ้างว้างและเงียบเชียบ

ทว่าที่นี่กลับเต็มไปด้วยโครงกระดูกสีขาวรูปร่างพิลึกพิลั่น กองพะเนินจนดูสยดสยอง มองแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่ของมนุษย์หรือสัตว์วิญญาณ แต่มันคือซากศพของมารนอกพิภพ

ตรงใจกลางมีแท่นดินที่ก่อขึ้นอย่างหยาบๆ ดูดิบเถื่อนและโบราณ

กึ่งกลางแท่นดินวางหัวกะโหลกอสูรกายขนาดมหึมาไว้ มุมทั้งสี่ก็วางโครงกระดูกขาวไว้เช่นกัน ดูจากรูปร่างแล้วน่าจะเป็นระยางค์ของอสูรกายเหล่านั้น

บนหัวกะโหลกอสูรกายถูกเขียนไว้ด้วยลวดลายสีเลือดที่ดูซับซ้อนและพิศดาร แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายอัปมงคลอย่างยิ่ง

ผู้ฝึกตนชุดดำจากนิกายหลัวเทียนทั่วร่างโชกไปด้วยเลือด เขากำลังหมอบอยู่บนแท่นดิน พยายามวาดบางสิ่งบางอย่างอย่างขะมักเขม้น

เขาค่อยๆ หันศีรษะกลับมา แล้วแสยะยิ้มที่ชวนขนหัวลุกให้ทั้งสองคน

รอยยิ้มนั้นทั้งบ้าคลั่งและตื่นเต้น แฝงไปด้วยกลิ่นอายกระหายเลือดและชั่วร้าย ทำให้ผู้ที่พบเห็นรู้สึกเสียวสันหลังวาบ

ซูฝานรู้สึกหนังหัวชาหนึบ ขนทั่วร่างลุกซันขึ้นมาทันที

เชี่ยอะไรเนี่ย...

กู้ชิงฮวนที่อยู่ข้างๆ ก็ไม่ได้ต่างกันนัก นางอดไม่ได้ที่จะตัวสั่นสะท้าน

ในเมื่อถูกพบตัวแล้ว ทั้งคู่ก็ไม่คิดจะหลบซ่อนอีกต่อไป เดินตรงออกจากถ้ำมุ่งหน้าไปหาทันที

ผู้ฝึกตนชุดดำไม่ได้สนใจพวกเขาเลย เขากลับลงไปหมอบวาดลวดลายต่ออย่างไม่ลดละ

เมื่อทั้งสองเดินขึ้นไปบนแท่นดิน ก็ต้องตะลึงจนอ้าปากค้างกับภาพตรงหน้า

บนแท่นดินถูกละเลงไปด้วยลวดลายพิศดารนับไม่ถ้วน รูปทรงประหลาดล้ำ หากเทียบกับอักขระอาคมในโลกผู้ฝึกตนแล้ว นับว่าเป็นคนละแนวกกันโดยสิ้นเชิง

สิ่งที่น่าสยดสยองที่สุดคือ ลวดลายประหลาดเหล่านั้น ล้วนถูกวาดขึ้นด้วยเลือดของผู้ฝึกตนชุดดำคนนั้นเอง

เขาแฝงไปด้วยความคลั่งไคล้ขณะวาด ปากก็พร่ำบ่นงึมงำไม่หยุด ราวกับคนเสียสติ

มือที่ชุ่มไปด้วยเลือดถูกเสียดสีกับพื้นจนมองเห็นกระดูก ทว่าเขากลับไม่นำพา ยังคงปาดป้ายวาดเขียนอย่างบ้าคลั่ง

จนกระทั่งลากเส้นสุดท้ายเสร็จสิ้น ผู้ฝึกตนชุดดำจึงลุกขึ้นยืน หันกลับมามองคนทั้งคู่ด้วยแววตาที่เตลิดเปิดเปิงพร้อมเสียงหัวเราะลั่น

"เทพหลัวเทียนกำลังจะจุติแล้ว พวกเจ้าทุกคนต้องตาย..."

กู้ชิงฮวนแค่นยิ้มเย็น นางยกมือขึ้นตั้งท่าจะเข้าจับกุมตัวเขา

ทว่ายังไม่ทันที่นางจะลงมือ ศีรษะของผู้ฝึกตนชุดดำก็เริ่มละลาย เนื้อหนังบนใบหน้าเน่าเปื่อยพุพองและค่อยๆ ไหลเยิ้มลงมา เผยให้เห็นกะโหลกขาวโพลน

จากนั้นก็ลามไปทั่วร่างกาย ราวกับเทียนไขที่ถูกเผาจนหมดเล่ม ในที่สุดร่างทั้งร่างก็กลายเป็นเพียงกองเนื้อเละๆ

กู้ชิงฮวนยื่นมือออกไปคว้ากลุ่มควันดำสายหนึ่งไว้ในมือ มันคือดวงวิญญาณของผู้ฝึกตนชุดดำคนนั้น

นางผสานอินอาคม ปากพร่ำร่ายคาถาสูบวิญญาณ เริ่มทำการสืบค้นดวงจิตอย่างรุนแรง

"แย่แล้ว มันกำลังอัญเชิญมารนอกพิภพ..."

สิ้นคำพูดของกู้ชิงฮวน แท่นดินก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

กองเนื้อและเลือดของผู้ฝึกตนคนนั้นราวกับมีชีวิตขึ้นมา มันกลายเป็นเส้นสายสีเลือดกระจายไปทั่ว ก่อนจะหลอมรวมเข้ากับลวดลายบนแท่นดิน

ลวดลายสีเลือดบนหัวกะโหลกอสูรกายตรงกลางแท่นดิน เริ่มทอแสงลี้ลับวูบวาบออกมา

เชี่ยแล้ว...

ซูฝานอุทานในใจ เขาเหวี่ยงกระบี่เวทฟันลงบนหัวกะโหลกอสูรกายทันที

ทว่ามันสายเกินไปเสียแล้ว ราวกับมีเกราะกำบังที่มองไม่เห็นก่อตัวขึ้น กระบี่ใหญ่ถูกดีดกลับมาอย่างแรง

ซูฝานถูกแรงกระแทกจนตัวลอย กระเด็นตกจากแท่นดินไปกองกับพื้นห่างออกไปสิบกว่าเมตร

กู้ชิงฮวนเองก็ถูกพลังมหาศาลดีดจนร่วงจากแท่นดินเช่นกัน นางพยายามทรงตัวให้มั่น แล้วบีบยันต์กระดูกสายโจมตีระดับสองจนแหลกละเอียด

หอกกระดูกขนาดมหึมาพลันพุ่งลงมาจากฟากฟ้า

หอกยักษ์เล่มนั้นพุ่งเข้าใส่เกราะกำบังที่มองไม่เห็นอย่างดุดัน

โครมลั่น!! ห้วงมิติรอบด้านสั่นไหวอย่างรุนแรง หอกกระดูกแตกกระจายเป็นผุยผง

ในยามนี้ เกราะกำบังที่มองไม่เห็นบนแท่นดินจึงค่อยๆ ปรากฏให้เห็นเด่นชัด

มันเป็นเกราะแสงสีน้ำเงินเข้มที่ดูเหมือนผิวน้ำ มีกระแสไหลเวียนช้าๆ ราวกับระลอกคลื่นในทะเลสาบ

เหนือเกราะแสงสีน้ำเงินนั้นขึ้นไป ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ปรากฏภาพท้องนภามหาสมุทรดาราที่กว้างใหญ่ไพศาล

ตู้ม!!

หัวกะโหลกอสูรกายบนแท่นดินพลันระเบิดแสงสว่างเจิดจ้า พุ่งทะยานขึ้นสู่ความว่างเปล่าที่ไร้ก้นบึ้ง

ซูฝานเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าดาราที่กว้างใหญ่นั้น

ในใจได้แต่คร่ำครวญ คราวนี้เล่นใหญ่เกินไปแล้ว

กู้ชิงฮวนเองก็เริ่มขวัญเสีย นางกัดฟันกรอด หยิบยันต์หนังมนุษย์ที่ดูโบราณออกมาจากถุงมิติ แล้วฉีกมันออกทันที

วิ้ง!!

รอบกายพลันบังเกิดกลุ่มควันสีดำหนาทึบพวยพุ่งขึ้นมา

เมื่อกลุ่มควันจางหายไป ปรากฏร่างชายชราผู้หนึ่งขึ้น

ชายชราสวมชุดคลุมสีดำที่ซักจนเริ่มซีดขาว ดูมีอายุราวห้าหกสิบปี

ผมและหนวดเคราขาวโพลน แววตาดูขุ่นมัว ใบหน้าเต็มไปด้วยฝ้ากระและรอยเหี่ยวย่น ดูราวกับชายชราที่หลังค่อมและอ่อนแอคนหนึ่ง ท่าทางดูร่วงโรยเต็มที

ทว่าใบหน้ากลับดูเปี่ยมด้วยเมตตา ไร้ซึ่งท่าทีของผู้ยิ่งใหญ่แม้แต่น้อย

"น้อมรับท่านผู้อาวุโสสูงสุด..."

กู้ชิงฮวนรีบเดินเข้าไปหา พร้อมคุกเข่าคำนับอย่างนอบน้อม

ซูฝานเองก็รีบก้มหัวประสานมือทักทาย แม้ชายชราจะดูธรรมดาเพียงใด ทว่านี่คือยอดมารระดับจินตันเป็นอย่างน้อย

ต่อให้เป็นเพียงร่างจำแลง แต่อีกฝ่ายเพียงแค่พ่นลมหายใจเบาๆ ก็สามารถเป่าเขาให้แหลกเป็นผุยผงได้แล้ว

ซูฝานค่อยๆ ถอยกรูดไปอยู่มุมที่มิดชิด พยายามทำตัวให้ไร้ตัวตนที่สุด

ชายชราปรายตามองไปที่แท่นดิน ก่อนจะหันกลับมาถลึงตาใส่กู้ชิงฮวน

"เหลวไหล เจ้าจะไปยุ่งกับของพรรค์นี้ทำไมกัน?"

กู้ชิงฮวนโดนดุเข้าก็ทำหน้าเศร้าปากยื่นเหมือนจะร้องไห้ออกมา

ชายชราถึงกับทำตัวไม่ถูก รีบยิ้มแย้มพลางโบกมือปลอบ

"เอาเถอะๆ บอกมาสิว่ามันเกิดอะไรขึ้น..."

กู้ชิงฮวนปาดน้ำตา แล้วเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างคร่าวๆ

ชายชราพยักหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม จากนั้นเดินเอามือไพล่หลังวนรอบแท่นดิน ท่าทางราวกับชาวสวนเฒ่าที่กำลังเดินสำรวจไร่นาของตัวเองไม่มีผิด