บทที่ 55 อย่าจ้องจะเอาเปรียบข้านักเลย

ซูฝานย่อมรู้ดีถึงสถานการณ์ในตอนนี้ แต่เขาไม่คิดจะยอมลงให้ง่ายๆ

บัดซบเอ๊ย เจ้าตามล่าสังหารข้ามาตั้งนาน

พอตอนนี้ไม่ฆ่าแล้ว ข้าต้องซาบซึ้งในบุญคุณงั้นหรือ

ไปตายซะเถอะ

สำหรับผู้หญิงสวย โดยเฉพาะพวกอัจฉริยะในสำนักใหญ่ ต่อให้เจ้าก้มกราบจนหัวติดพื้น เขาก็ไม่เห็นหัวเจ้าหรอก

ในเมื่อเป็นอย่างนั้น จะเอาหน้ายิ้มๆ ไปประจบคนหน้าบึ้งทำไมกัน

เขาต้องหน้าด้านขนาดไหนเชียว!

ดังนั้นซูฝานจึงต้องพูดตอกหน้านางไปสักสองสามประโยค อย่าได้สำคัญตัวผิดนัก ข้าก็ไม่เห็นหัวเจ้าเหมือนกัน

"ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป พวกเราต้องตายกันหมดแน่..."

"ตายก็ตายสิ อย่างไรเสียชีวิตข้าก็ไม่มีค่าอะไรอยู่แล้ว..."

"ทำไมเจ้าพูดจาแบบนี้ล่ะ ถ้าเราร่วมมือกัน ก็ยังมีโอกาสฝ่าออกไปได้นะ..."

"ร่วมมือกันฝ่าออกไป แล้วให้เจ้ามาฆ่าข้าทีหลังน่ะหรือ เจ้าเห็นข้าเป็นคนปัญญาอ่อนหรือไง..."

กู้ชิงฮวนไม่คิดเลยว่าชายผู้นี้จะรับมือได้ยากเย็นเพียงนี้

"เอ่อ... ข้ารับรองว่า ช่วงนี้ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า..."

ซูฝานเบ้ปาก ถ้างั้นข้าจะคุยกับเจ้าไปหาพระแสงอะไรล่ะ

"ข้าขอถามหน่อยเถอะ ข้าไปทำอะไรให้เจ้านักหนา ถึงขั้นต้องตามล่าข้ามาร้อยเอ็ดเจ็ดย่านน้ำขนาดนี้?"

กู้ชิงฮวนโดนยิงคำถามจนพูดไม่ออก นางจะบอกเขาได้อย่างไรว่าเป็นเรื่องของจิตใจมรรคา จึงทำได้เพียงเปลี่ยนเรื่องคุย

"เห็นถ้ำตรงนั้นไหม ข้าจะช่วยเปิดทางกำจัดพวกอสูรกายฝั่งนี้ให้ แล้วพวกเราจะได้มีโอกาสหนีออกไป"

ความจริงซูฝานเห็นถ้ำนั่นนานแล้ว แต่เขาไม่มีปัญญาจะกวาดล้างอสูรกายฝูงใหญ่นั่นด้วยตัวคนเดียว

พวกมันหนาตาปานนั้น ข้าทำได้เพียงถือกระบี่เวทไล่ฟันไปทีละตัว กว่าจะถึงถ้ำคงเหนื่อยตายเสียก่อน

ทว่าเขาไม่อยากจะยอมตกลงง่ายๆ อย่างน้อยต้องให้นางให้คำมั่นสัญญาเสียก่อน

คิดได้ดังนั้น เขาจึงถลกแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นรอยสักหน้าผี

"เจ้าต้องถอนคำสาปนี้ก่อน พวกเราถึงจะคุยกันต่อได้..."

กู้ชิงฮวนโกรธจนฟันแทบจะแตก หากเผลอเพียงนิดเดียวคงโดนกรงเล็บอสูรกายตะปบเข้าให้แล้ว

นางหลบการโจมตีอย่างทุลักทุเล ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

"ตกลง ข้าสัญญา..."

พูดจบ นางก็ผสานอินอาคมพร้อมพร่ำบริกรรมคาถา

บนท่อนแขนของกู้ชิงฮวนปรากฏร่างเงาสีเลือดรูปมนุษย์ควบแน่นขึ้นมาก่อนจะระเบิดออกดัง "ปัง"

ซูฝานรีบดูแขนตัวเอง พบว่ารอยสักหน้าผีนั้นหายวับไปอย่างไร้ร่องรอยแล้ว

"ยังมีอีกอย่าง..."

ใบหน้าของกู้ชิงฮวนซีดเผือดด้วยความโกรธ เจ้าเด็กนี่ช่างน่ารังแกนัก

"เจ้าอย่าให้มันมากนักนะ..."

ซูฝานไม่สนใจนาง และกล่าวต่อ "และถ้าพวกเราออกไปจากที่นี่ได้ เจ้าห้ามฆ่าข้าเด็ดขาด หลังจากนั้นเจ้าจะทำอะไรก็เชิญตามสบาย"

กู้ชิงฮวนสูดลมหายใจลึก พลางพยักหน้า

"ตกลง... ข้าสัญญา..."

"เจ้าต้องสาบานด้วยโลหิต..."

กู้ชิงฮวนถลึงตาใส่ซูฝานอย่างรุนแรง ก่อนจะยินยอมสาบานด้วยโลหิต

คำสาบานด้วยโลหิตนี้เป็นเรื่องมหัศจรรย์นัก

หากเป็นผู้ฝึกตนอิสระที่ยากจนข้นแค้นสาบานไว้ ต่อให้ผิดคำสาบานก็ไม่เป็นไร เพราะอย่างไรก็ไปได้ไม่ไกลในเส้นทางมรรคาอยู่แล้ว

ทว่าสำหรับอัจฉริยะแล้ว มันคือเรื่องใหญ่

หากผิดคำสาบาน เมื่อถึงคราวทะลวงระดับในอนาคต มักจะถูกปีศาจในใจเข้าครอบงำจนพินาศ

คราวนี้ซูฝานพอใจแล้ว เขาปรายตามองไปยังถ้ำแห่งนั้น

"เจ้ามีท่าไม้ตายอะไร ก็จัดมาทางนั้นเลย..."

กู้ชิงฮวนพยักหน้า นางหยิบยันต์กระดูกออกมา ใช้ปลายนิ้วกลางดีดหยดโลหิตบริสุทธิ์ลงไป

กลิ่นอายทำลายล้างมหาศาลพลันแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณในพริบตา

ร่างชายชราผู้ทรงอำนาจปรากฏขึ้นเบื้องหน้ากู้ชิงฮวนอีกครั้ง

"ไอ้พวกมาร รับความตายซะ..."

เพียงสะบัดกระบี่ออกไปหนึ่งครั้ง รังสีจากกระบี่อันไร้ขอบเขตก็ดูราวกับจะฉีกทึ้งห้วงมิติออกเป็นสองเสี่ยง

ฝูงอสูรกายที่เบียดเสียดอยู่เบื้องหน้า ถูกจิตสังหารอันกึกก้องกัมปนาทบดขยี้จนแหลกละเอียดเป็นผุยผง

"เพล้ง..."

ยันต์กระดูกในมือของกู้ชิงฮวนแตกสลาย กลายเป็นผุยผงปลิวไปตามลม

ซูฝานถึงกับยืนบื้อ

เชี่ยอะไรเนี่ย...

ตาแก่คนนี้มีตบะระดับไหนกันแน่ ฟันเพียงกระบี่เดียวก็กวาดอสูรกายนับร้อยตัวจนเหี้ยนเตียน

"เจ้ายังมัวรออะไรอยู่อีก..."

เสียงเร่งเร้าของกู้ชิงฮวนทำให้ซูฝานได้สติกลับมา

เขากระแทกเท้าจนเกิดสายฟ้าแลบวูบวาบ เคลื่อนที่ฉับพลันเปลี่ยนตำแหน่งไปมา พลางกวาดแกว่งกระบี่ใหญ่สังหารอสูรกายที่พยายามจะล้อมเข้ามาจากด้านข้างจนสิ้น

อาศัยจังหวะนี้ ทั้งคู่ต่างงัดวิชาออกมาใช้ และหนีเข้าไปในถ้ำแห่งนั้นได้อย่างรวดเร็ว

เมื่อก้าวเข้าสู่เขตถ้ำ ทั้งสองคนถึงได้พรูลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ปากถ้ำแคบมาก ลำพังซูฝานเพียงคนเดียวก็สามารถต้านทานการจู่โจมของอสูรกายจำนวนมหาศาลได้สบาย

ทว่าสิ่งที่ทำให้ทั้งสองแปลกใจก็คือ อสูรกายด้านนอกกลับไม่ยอมตามเข้ามาในถ้ำ พวกมันเอาแต่เดินวนเวียนและคำรามกึกก้องอยู่เพียงหน้าถ้ำเท่านั้น

ซูฝานทรุดนั่งลงบนพื้น พลางหอบหายใจเอาอากาศเข้าปอดอย่างหนัก

เมื่อมองเห็นอนุภาคฝุ่นละอองที่ลอยอยู่ในอากาศ กู้ชิงฮวนก็รีบขยับหนีไปให้ไกลทันที

"มิน่าล่ะ ที่แท้ที่นี่ก็มี 'อสนีปราณสุริยัน'"

เมื่อได้ยินคำพูดของกู้ชิงฮวน ซูฝานรู้สึกคุ้นหูเหมือนเคยผ่านตาในตำราเล่มไหนสักแห่ง

"เจ้าว่าอะไรนะ..."

กู้ชิงฮวนปรายตามองค้อนใส่เขา ไอ้บ้านนอกเอ๊ย

"อสนีปราณสุริยัน มารนอกพิภพเกรงกลัวสิ่งที่เป็นธาตุหยางบริสุทธิ์ที่สุด"

ซูฝานได้ยินดังนั้นแทบจะหัวเราะออกมา สิ่งของธาตุหยางไม่ได้มีแค่มารที่กลัวหรอกนะ พวกฝึกสายผีก็กลัวเหมือนกัน

เขายื่นมือออกไป ชี้ไปที่อนุภาคเล็กๆ ที่ลอยละล่องอยู่ในอากาศ

"ไอ้ของพรรค์นี้คืออสนีปราณสุริยันรึเนี่ย มันคือดาวข่มของพวกสิ่งอัปมงคลและภูตผีทุกชนิดเลยนี่นา"

กู้ชิงฮวนไม่สนใจเขา ยามนี้นางไม่อยากเสวนากับไอ้คนเฮงซวยคนนี้

ซูฝานพลันตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่ เขานึกออกแล้ว

'เคล็ดวิชากายาเทวมาร' ขั้นที่สอง จำเป็นต้องใช้สิ่งนี้ในการขัดเกลาร่างกาย

มิน่าล่ะ เมล็ดพันธุ์มรรคาอสนีในร่างกายพอเห็นเจ้าสิ่งนี้ถึงได้สั่นไหวอย่างกระหายนัก

ฟังจากที่นางมารบอก อสนีปราณสุริยันนี้น่าจะน่ากลัวยิ่งกว่าอสนีจากฟ้าดินเสียอีก

'เคล็ดวิชากายาเทวมาร' นี่มันวิชาโรคจิตชัดๆ ถึงขั้นใช้สิ่งนี้มาฝึกกาย

ตอนที่ตกลงมาในสุสานมารใหม่ๆ เขาเผลอเอามือไปแตะดู แค่นิดเดียวก็เกือบปวดจนตาย

อย่างไรเสียเขาก็จะไม่มีวันฝึกมันเด็ดขาด ใครมันจะไปทนไหว

เมื่อมองดูซูฝานที่นั่งกองอยู่บนพื้น กู้ชิงฮวนก็บังเกิดเพลิงโทสะขึ้นมาอีกระลอก

"นี่... พวกเราจะมัวนั่งแหมะอยู่นี่ตลอดไปไม่ได้นะ?"

ซูฝานหันมาปรายตามองนางแวบหนึ่ง ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงกระแทกกระทั้น

"รอเดี๋ยวสิ..."

พูดเหมือนเจ้าไม่ได้เดินตามหลังข้ามาอย่างสบายเชียวนะ ข้าเนี่ยฟันอสูรกายจนมือไม้อ่อนไปหมดแล้ว

กู้ชิงฮวนสูดลมหายใจลึก พยายามข่มอารมณ์โกรธไว้อย่างสุดความสามารถ

"ข้าไม่โกรธ... ข้าไม่โกรธ..."

ตั้งแต่เกิดมาจนป่านนี้ นางยังไม่เคยถูกใครปฏิบัติด้วยเช่นนี้มาก่อนเลย

ไม่ว่าจะเป็นผู้อาวุโสหรือศิษย์พี่ในสำนัก หรือแม้แต่อัจฉริยะจากสำนักอื่นๆ ต่างก็พากันรุมล้อมเอาอกเอาใจนางกันทั้งนั้น

มีเพียงไอ้บ้านนอกคนนี้คนเดียว ที่ไม่เห็นหัวนางเลยสักนิด

ความจริงซูฝานรู้ดีแก่ใจ กู้ชิงฮวนมีฐานะสูงส่งเพียงใด เขาน่ะไม่มีคุณสมบัติแม้แต่จะไปเป็นทาสรับใช้ของนางด้วยซ้ำ

ดังนั้นเขาจึงไม่คิดจะทำหน้ายิ้มแย้มใส่ให้นางได้ใจ

จะไปให้ท้ายนิสัยเสียๆ แบบนั้นทำไมกัน

ซูฝานพักจนหายเหนื่อย ก็ตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้น ปรายตามองกู้ชิงฮวนที่ใบหน้าซีดขาวด้วยความโมโห

"ไปสิ... จะมัวอ้อยอิ่งอยู่นี่ทำไมล่ะ..."

เขาพูดจบโดยไม่เปิดโอกาสให้นางได้ปริปาก เดินนำลิ่วจากไปทันที

"เจ้า...!"

กู้ชิงฮวนชี้นิ้วใส่แผ่นหลังซูฝาน ริมฝีปากสั่นระริกด้วยความโกรธจัด

ซูฝานลอบขำอยู่ในใจ ยัยเด็กนี่ก็แค่เด็กสาวที่ถูกตามใจจนเสียคน

เขาไม่มีอารมณ์จะมาช่วยใครเลี้ยงเด็กหรอกนะ

ทั้งสองเดินตามกันไปมุ่งหน้าสู่ส่วนลึกของถ้ำ คอยหลบหลีกอนุภาคอสนีปราณสุริยันอย่างระมัดระวัง

กู้ชิงฮวนเดินไปพลางสาปแช่งไอ้คนเฮงซวยนี่ไปพลางในใจ

"ว้าย...!"

นางเผลอเดินไม่ระวังจนชนเข้ากับแผ่นหลังของซูฝานที่อยู่ข้างหน้า

ซูฝานหันมาตบปัดตรงจุดที่โดนชน พร้อมปรายตามองกู้ชิงฮวนด้วยสายตาไม่เป็นมิตร

เขากล่าวด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดว่า "เดินระวังหน่อยสิ อย่าจ้องจะเอาเปรียบข้านักเลย..."