บทที่ 54 ข้าไปเล็กตรงไหน

ซูฝานกระโดดลงไปในแม่น้ำชิงชางที่กำลังเดือดพล่าน ทว่ากลับไม่มีความรู้สึกเหมือนตกน้ำ แต่เหมือนกำลังร่วงหล่นลงสู่ขุมนรกที่ไร้ก้นบึ้ง ร่วงลงไปเรื่อยๆ อย่างไม่หยุดยั้ง

ผ่านไปครู่หนึ่ง ความรู้สึกล่องลอยเคว้งคว้างนั้นก็มลายหายไป

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาพบว่าตนเองมาอยู่ในสถานที่ที่แปลกตา

เขาพยายามจะลุกขึ้นจากพื้น แต่กลับรู้สึกว่าร่างกายหนักอึ้ง ราวกับมีพลังลึกลับบางอย่างกดทับตัวเขาไว้

แรงดึงดูดของที่นี่ อย่างน้อยก็มากกว่าข้างนอกเท่าหนึ่ง

ซูฝานโคจรพลังวิญญาณ และพบว่าพลังวิญญาณในร่างก็ติดขัดเฉื่อยชาลงไปไม่น้อย

รอบกายมืดมิดสนิทจนมองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือตัวเอง

ดวงตาของซูฝานทอประกายสายฟ้า เปิดใช้งานฤทธานุภาพ เนตรเนรมิตอสนี จึงค่อยมองเห็นทัศนียภาพรอบด้านได้ชัดเจน

เขาดูเหมือนจะอยู่ในถ้ำขนาดมหึมา มืดสลัวและวังเวง เส้นทางคดเคี้ยวไปมาราวกับจะทอดตรงไปสู่ปรโลก

ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายที่ร้อนระอุอย่างยิ่ง มีอนุภาคเล็กๆ คล้ายฝุ่นละอองลอยละล่องอยู่เต็มไปหมด

พวกมันกะพริบแสงอยู่ตลอดเวลา ดูราวกับสิ่งมีชีวิต

ซูฝานใช้สัมผัสเทวะกวาดมอง พลันรู้สึกเจ็บแปลบที่ดวงจิตประหนึ่งถูกเข็มทิ่มแทง

เขาสงบจิตใจลง แล้วค่อยๆ ยื่นมือออกไปสัมผัสอนุภาคที่ลอยละล่องเหล่านั้น

นิ้วมือราวกับถูกผึ้งต่อย กลิ่นอายร้อนระอุซึมลึกเข้าสู่มือและลามไปตามวงแขนเพื่อกัดกร่อนร่างกายเขาอย่างบ้าคลั่ง

ซูฝานเริ่มลนลาน นี่มันตัวเชี่ยอะไรกันแน่

ในขณะที่เขากำลังทำอะไรไม่ถูก เมล็ดพันธุ์มรรคาในร่างพลันหมุนวนอย่างรุนแรง ก่อเกิดแรงดึงดูดมหาศาลสูบเอาไอความร้อนนั้นเข้าไปในเมล็ดพันธุ์มรรคาจนสิ้น

"อ๊าก... อ๊าก..."

ไอความร้อนนับไม่ถ้วนพรั่งพรูเข้าสู่ร่างกาย ซูฝานล้มกลิ้งลงกับพื้น ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด

ในที่สุด ความรู้สึกเจ็บปวดก็สงบลง

ซูฝานยืนขึ้นพลางแยกเขี้ยวด้วยความเจ็บ ระคนหอบหายใจคำโต

แม่งเอ๊ย มือบอนแท้ๆ ไปแตะมันทำไมวะ

พอเงยหน้าขึ้นมองอีกครั้ง อนุภาคที่เคยลอยอยู่ในอากาศก็หายไปหมดแล้ว

ซูฝานขมวดคิ้ว หรือว่าเมล็ดพันธุ์มรรคาอสนีจะชอบกินไอ้ของพรรค์นี้ รสนิยมพิสดารจริงๆ

ซูฝานชักกระบี่เวทออกมา เริ่มออกสำรวจไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง

หากเจออนุภาคที่ลอยอยู่ในอากาศ เขาจะเดินเลี่ยงไปไกลๆ

และทุกครั้งที่เป็นเช่นนั้น เมล็ดพันธุ์มรรคาในร่างจะเริ่มสั่นไหวอย่างกระหาย

พอก่อนเถอะโว้ย ยังไม่จบไม่สิ้นอีกรึ

แกน่ะกินอิ่มจนฟิน แต่ข้าเกือบจะปวดตายเมื่อกี้

เดินไปได้พักหนึ่ง เบื้องหน้าก็ปรากฏแสงรำไร และสว่างขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อเดินพ้นถ้ำ ทัศนียภาพเบื้องหน้าก็พลันเปิดกว้าง

มันคือมิติที่เต็มไปด้วยม่านหมอกสีเทา สิ่งที่ปรากฏแก่สายตามีเพียงความอ้างว้างและเงียบเชียบ รายล้อมด้วยเศษหินหยาบกร้าน ไร้ซึ่งสีเขียวของพืชพรรณ

บนพื้นผิวที่ขรุขระเต็มไปด้วยหลุมบ่อ มีซากศพกองพะเนินอยู่เต็มไปหมด

ศพแต่ละร่างมีใบหน้าขาวซีด ราวกับถูกสูบเลือดออกจนหมดตัว ดูแล้วสยดสยองยิ่งนัก

"ไอ้หัวขโมยน้อย..."

ซูฝานได้ยินเสียงเรียกก็พลันใจหายวูบ

เขาหมุนตัวเตรียมจะหนี ทว่ากรงเล็บผีที่ควบแน่นจากควันดำหลายสายได้เข้าปิดล้อมเขาไว้ทุกทิศทางแล้ว

เมล็ดพันธุ์มรรคาในร่างซูฝานระเบิดพลังออกทันที

"ท่าพิฆาตพายุหมุน..."

ใช้เท้าขวาเป็นแกนหมุน ร่างกายหมุนวนอย่างรวดเร็วหนึ่งรอบ กระบี่เวทส่งเสียงระเบิดอากาศดังสนั่นพร้อมวาดฟาดฟันออกไปอย่างแรง

ลมพายุหมุนพัดกรรโชก เศษหินและทรายบนพื้นถูกม้วนตลบขึ้นมา กลายเป็นพายุหมุนที่บ้าคลั่งขุมหนึ่ง

ปัง!!

กระบี่เวทที่ห่อหุ้มด้วยกระแสไฟฟ้าอันร้อนแรง ฟันทำลายกรงเล็บผีจนระเบิดสลายไปในพริบตา

กู้ชิงฮวนถึงกับอึ้งไป ไม่ได้เจอกันเพียงไม่นาน เพลงกระบี่ของไอ้หัวขโมยน้อยนี่กลับดุดันถึงเพียงนี้เชียวหรือ

ในระหว่างที่นางกำลังตะลึง ซูฝานก็เคลื่อนที่ด้วยก้าวกระสุนอสนีอย่างต่อเนื่อง

เพียงชั่วพริบตา เขาก็พุ่งเข้าประชิดตัวกู้ชิงฮวน

"ท่าพิฆาตพลีชีพ..."

เมื่อต้องเผชิญกับกระบี่ที่พุ่งเข้าใส่ กู้ชิงฮวนสัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่น่าหวาดหวั่นอย่างชัดเจน

ความเด็ดเดี่ยวในแบบที่มุ่งไปข้างหน้าโดยไม่สนชีวิตนั้น ทำให้นางรู้สึกขวัญผวา

เสียง "เพล้ง" ดังขึ้น

กู้ชิงฮวนบีบจี้ห้อยคอจนแตกละเอียด พลันเกิดเกราะแสงเจ็ดสีขึ้นคุ้มกายในทันที

กระบี่เวทของซูฝานฟันลงบนเกราะแสงอย่างแรง เขาถูกแรงสะท้อนมหาศาลดีดจนร่างลอยกระเด็นออกไป

ปัง!!

เขาร่วงลงพื้นห่างออกไปสิบกว่าเมตร กลิ้งไปกับพื้นหลายตลบก่อนจะกระแทกเข้ากับหินก้อนใหญ่ "อั่ก" เขาพ่นเลือดออกมาคำหนึ่ง

"เชี่ย... หยกยันต์ระดับสอง..."

ลำพังก็สู้ไม่ได้อยู่แล้ว นึกไม่ถึงว่ายัยนี่จะเป็นพวกสายเปย์พกของเติมทรูมาเพียบ แบบนี้จะไปรบชนะได้ยังไงวะ

พอมองเห็นกู้ชิงฮวนจ้องมองมาที่เขาด้วยสายตาเย็นชา ซูฝานก็รู้ว่าคราวนี้จบสิ้นแน่

เขากัดฟันกรอด หยิบหยกยันต์ "ม่านหมอกพิษกัดกร่อน" ออกมาจากถุงมิติ

ขณะกำลังจะบีบให้แตก พลันเห็นหมอกสีดำหนาทึบลอยมาจากที่ไกลๆ ก่อนจะกระจายตัวออกแล้วมุดเข้าไปในซากศพบนพื้นอย่างรวดเร็ว

ซูฝานชะงักไป สถานการณ์แบบนี้เขาคุ้นเคยดี

เขาจึงเก็บ "ม่านหมอกพิษกัดกร่อน" ลงไป แล้วนอนแผ่กับพื้นรอชมความฉิบหายแทน

บริเวณที่ซูฝานอยู่นั้นมีซากศพไม่มากนัก ส่วนใหญ่อยู่ทางฝั่งกู้ชิงฮวน รอให้นางถูกดวงจิตมารรุมล้อมเมื่อไหร่ เขาจะอาศัยจังหวะนี้หนีไปให้พ้น

กู้ชิงฮวนเองก็ตระหนกไม่น้อย นางกำลังจะผละจากไป ทว่าพลันได้ยินเสียงคำรามโหยหวนดังระงม

"โฮก... โฮก..."

ซากศพมนุษย์หลายร่างดีดตัวขึ้นจากพื้น

ร่างกายเริ่มขยายขนาดขึ้นอย่างรวดเร็ว กลายเป็นอสูรกายจากนอกพิภพที่ดูดุร้ายสยดสยอง พวกมันคำรามลั่นแล้วพุ่งเข้าใส่นางทันที

ซูฝานอาศัยจังหวะนี้ตะเกียกตะกายลุกขึ้น ใช้ก้าวกระสุนอสนีต่อเนื่องวิ่งหนีออกไปอย่างบ้าคลั่ง

กู้ชิงฮวนโกรธจนกัดฟันกรอด แต่นางถูกอสูรกายสิบกว่าตนพัวพันไว้จนแทบจะเอาตัวไม่รอด ไม่มีสมาธิจะไปไล่ตามซูฝาน

แม้ "เกราะแสงเจ็ดสี" จะมีพลังป้องกันสูงส่ง ทว่ากลิ่นอายมารนั้นมีคุณสมบัติข่มพลังวิญญาณโดยเฉพาะ ต่อให้เป็นหยกยันต์ระดับสองก็คงต้านทานได้ไม่นานนัก

ยิ่งไปกว่านั้น ซากศพบนพื้นยังคงทยอยเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่อง

เพียงชั่วครู่ อสูรกายที่รุมล้อมนางก็เพิ่มจำนวนขึ้นถึงหลายสิบตน

กู้ชิงฮวนต้องใช้งานยันต์กระดูกถึงสองครั้ง จึงพอจะฝ่าวงล้อมออกมาได้เพียงชั่วคราว ทว่าก็ถูกอสูรกายฝูงใหม่เข้ามาปิดล้อมต่อทันที

นางกัดฟันกรอด หยิบยันต์หนังมนุษย์ออกมาใบหนึ่ง กำลังจะฉีกใช้งาน

ทว่ากลับเห็นไอ้หัวขโมยน้อยที่เพิ่งจะหนีไปเมื่อครู่ กำลังวิ่งหน้าตั้งกลับมาอย่างทุลักทุเล

ที่แท้ซูฝานวิ่งไปได้ไม่ไกลก็ไปเจอฝูงอสูรกายเข้า เขาจึงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องวิ่งย้อนกลับมา

แต่เขาก็ยังถูกอสูรกายฝูงมหึมาปิดล้อมไว้ ซูฝานถือกระบี่เวท ทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดถึงฝ่าวงล้อมออกมาได้

นิกายหลัวเทียนโยนศพเข้ามาในสุสานมารนี้นับพันร่าง และเกือบทั้งหมดถูกดวงจิตมารเข้าสิงสู่ไปแล้ว

แค่สามตัวห้าตัวน่ะไม่เท่าไหร่ แต่ตอนนี้อสูรกายนับร้อยนับพันกำลังดาหน้าเข้ามา ไม่ว่าใครก็รอดยาก

ซูฝานตวัดกระบี่ใหญ่ฟันอสูรกายตนหนึ่งจนขาดสองท่อน ทว่าตนอื่นๆ ก็พุ่งเข้ามาแทนที่ทันที ฆ่าเท่าไหร่ก็ไม่หมด

อสูรกายพวกนี้มีร่างกายแข็งแกร่ง อุปกรณ์เวทธรรมดาทำได้เพียงสร้างรอยขีดข่วน

อีกทั้งยังมีความสามารถในการกระโดดที่น่าทึ่ง มีกรงเล็บและเขี้ยวที่คมกริบ พร้อมหางที่ดูราวกับแส้เหล็ก พลังโจมตีรุนแรงมหาศาล

หากเป็นผู้ฝึกตนทั่วไป ถูกรุมล้อมขนาดนี้คงทนได้ไม่นานและถูกฉีกเป็นชิ้นๆ ไปแล้ว

โชคดีที่ซูฝานมีร่างกายที่แข็งแกร่งและพละกำลังเหนือมนุษย์ ผสานกับพลังอสนีจากเมล็ดพันธุ์มรรคาในร่าง เขาจึงยังพอยันไว้ได้

นอกจากนี้ กระบี่เวทของซูฝานดูเหมือนจะเป็นดาวข่มของพวกมันโดยเฉพาะ เขาสามารถฟันหัวอสูรกายให้หลุดกระเด็นได้โดยง่าย

ถึงกระนั้น ทั่วร่างของเขาก็เต็มไปด้วยบาดแผลฟกช้ำ

ทางด้านกู้ชิงฮวนยิ่งอาการหนัก นางไม่มีพละกำลังมหาศาลอย่างซูฝาน และไม่มีกระบี่เวทที่ฟันอสูรกายได้ง่ายดายขนาดนั้น

ดีที่นางเป็นศิษย์สายเปย์ที่มีไพ่ตายสารพัด ทว่าต่อให้มีของวิเศษมากแค่ไหน ก็ยากจะต้านทานการรุมล้อมของอสูรกายจำนวนมากขนาดนี้ได้ตลอดไป

กู้ชิงฮวนสังเกตเห็นความไม่ธรรมดาของกระบี่ในมือซูฝาน นางจึงตัดสินใจตะโกนบอกทันที

"ไอ้หัวขโมยน้อย... พวกเรามาร่วมมือกันเถอะ..."

ซูฝานได้ยินแม่นางมารตะโกนเรียก แต่เขากลับไม่แม้แต่จะหันไปมอง

"ข้าไปเล็กตรงไหน... เจ้าเคยลองแล้วรึไง..."

คำพูดประโยคเดียวของซูฝานทำเอากู้ชิงฮวนแทบจะกระอักเลือดออกมาด้วยความโมโหจนตัวสั่น

ยามหน้าสิ่วหน้าขวานขนาดนี้ เจ้าหมอนี่ยังจะมีอารมณ์มากวนประสาทเรื่องใต้ร่มผ้าได้อีก จิตใจทำด้วยอะไรกันแน่