บทที่ 53 เตรียมรับมือลูกไม้นี้ไว้แล้ว

เมื่อได้ยินเสียงตะโกนของกู้ชิงฮวน ชายชราชุดดำก็สังเกตเห็นที่ซ่อนของซูฝานทันที

เขาสะบัดมือสั่งลูกน้อง "จับตัวมันมา..."

ศิษย์นิกายหลัวเทียนสิบกว่าคนรับคำสั่ง ต่างพากันกรูกันเข้ามาปิดล้อมซูฝานจากทุกทิศทาง

ซูฝานคิดจะหนีตามสัญชาตญาณ เขาถึงขั้นหยิบ 'ยันต์แทรกปฐพี' ออกมาแล้ว

ทว่าพอนึกถึงรอยสักหน้าผีที่ท่อนแขน ซูฝานก็ล้มเลิกความคิดที่จะหนีไป

ตราบใดที่นางมารคนนี้ยังไม่ตาย ต่อให้เขาหนีไปจนสุดหล้าฟ้าเขียว นางก็ยังตามหาเขาจนเจออยู่ดี

อย่างน้อยตอนนี้ก็หนีไม่ได้ ต้องเห็นนางมารนี่ตายคาตาเสียก่อน ไม่อย่างนั้นวันหน้าคงนอนหลับไม่สนิทแน่

ส่วนพวกนิกายหลัวเทียนพวกนี้ มีเพียงสามคนที่อยู่ระดับหลอมปราณขั้นกลาง ที่เหลือเป็นเพียงผู้ฝึกตนระดับต่ำขั้นต้นเท่านั้น

อย่าเห็นว่าเขาทำอะไรนางมารคนนั้นไม่ได้ แต่กับคนกลุ่มนี้ เขาไม่เห็นอยู่ในสายตาจริงๆ

แน่นอนว่าซูฝานไม่ได้แสดงความดูแคลนออกมาทางสีหน้า เขาแสร้งทำเป็นตื่นตระหนกทำอะไรไม่ถูก

อาศัยจังหวะที่ศิษย์นิกายหลัวเทียนยังล้อมเข้ามาไม่ถึง หมุนตัววิ่งหนีทันที

ซูฝานใช้ 'คาถาวายุสัญจร' พลิ้วกายไปมาในป่า บางครั้งก็เรียกใช้งาน 'ก้าวกระสุนอสนี' พุ่งวูบวาบไปมา

เขาเป็นฝ่ายวิ่งนำหน้า โดยมีกลุ่มศิษย์นิกายหลัวเทียนไล่กวดตามหลัง

อุปกรณ์เวทและยันต์อาคมหลากชนิดถูกซัดสาดเข้าใส่เขาเสียงดังปังๆ ดูชุลมุนวุ่นวายยิ่งนัก ทว่ากลับไม่มีใครไล่ตามซูฝานทันเลยสักคนเดียว

เมื่อเห็นซูฝานถูกไล่ล่าจนดูทุลักทุเล กู้ชิงฮวนเกือบจะหลุดขำออกมา ความอัดอั้นตันใจตลอดหลายวันที่ผ่านมาดูจะมลายหายไปไม่น้อย

โฮก...

มารนอกพิภพสองตนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามคำรามลั่น ก่อนจะพุ่งเข้าจู่โจมอย่างดุดัน

กู้ชิงฮวนแค่นยิ้มเย็นชา

นางหยิบยันต์กระดูกออกมาจากถุงมิติ ใช้ปลายนิ้วกลางดีดหยดโลหิตบริสุทธิ์ลงบนยันต์กระดูกแผ่นนั้น

พลันบังเกิดลมพายุหมุนวนรอบกาย กลิ่นอายทำลายล้างฟ้าดินแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณในพริบตา

เบื้องหน้าของกู้ชิงฮวน ปรากฏร่างชายชราผู้มีสง่าราศีและดูน่าเกรงขามขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ท่วงท่าการขยับกายดูมั่นคงหนักแน่นดุจขุนเขา

เขาสวมชุดนักพรตสีดำที่โบกสะบัดตามแรงลม กลิ่นอายที่แผ่ออกมาดูโอหังและบ้าคลั่ง สั่นสะเทือนไปถึงดวงจิตของผู้ที่พบเห็น

เมื่อชายชราเห็นมารนอกพิภพทั้งสอง แววตาของเขาก็พลันเย็นเยียบขึ้นมาทันที

"ไอ้พวกมาร รับความตายซะ..."

ในมือของเขาปรากฏกระบี่กระดูกสีขาวเล่มหนึ่ง คมกระบี่ที่เปี่ยมไปด้วยจิตสังหารวาววับด้วยแสงสีเขียวจางๆ รังสีฆ่าฟันควบแน่นจนแทบจะกลายเป็นวัตถุ

"ยันต์กระดูก..."

ผู้ฝึกตนชุดดำแห่งนิกายหลัวเทียนถึงกับหน้าถอดสี

เขาย่อมรู้จักของดี ยันต์กระดูกชนิดนี้ไม่ใช่ของธรรมดา

มันถูกสร้างขึ้นจากอัฐิธาตุของผู้ยิ่งใหญ่แห่งพรรคมารยามที่ยังมีชีวิตอยู่ ภายในสถิตไว้ด้วยเศษเสี้ยววิญญาณของผู้ยิ่งใหญ่ท่านนั้น

ของพรรค์นี้หากอยู่ในสำนักเล็กๆ ย่อมต้องถูกยกย่องเป็นสมบัติประจำสำนักเลยทีเดียว

นางมารคนนี้มีที่มาอย่างไรกันแน่ ของล้ำค่าขนาดนี้กลับหยิบออกมาใช้งานได้อย่างไม่เสียดาย

แม่งโคตรจะล้างผลาญสมบัติเลยจริงๆ

เขาจะไปรู้ได้อย่างไรว่า พวกเฒ่ามารในนิกายราชาผี เพื่อที่จะบ่มเพาะกู้ชิงฮวน ต่างแทบจะขนสมบัติจนหมดสำนักมาประเคนให้นาง

ยันต์กระดูกแผ่นเดียวมันจะไปนับเป็นอะไรได้

ในตอนนั้นเอง ชายชราชุดดำในร่างจำแลงได้ชูกระบี่กระดูกขึ้นแล้วฟาดฟันลงมาอย่างรุนแรง

จุดที่ปลายกระบี่ชี้ไป จิตสังหารจะล็อคเป้าหมายไว้ ไร้ซึ่งสิ่งใดที่ไม่ถูกฟันทำลาย

คมกระบี่พาดผ่าน กระแสอากาศระเบิดออก ปลุกเร้าจิตสังหารที่ไร้ที่สิ้นสุด

ปัง!!

มารศาสตราที่กำลังบ้าคลั่งถูกฟันขาดเป็นสองท่อน ร่างเงาระเบิดออกกลายเป็นควันสีเขียวทันที

ปัง!!

มารพละกำลังร่างมหึมาถูกรังสีกระบี่บดขยี้จนกลายเป็นกองโคลน สลายกลายเป็นผุยผันไปในพริบตา

หลังจากสังหารร่างจำแลงของมารทั้งสองตนลงได้ ชายชราชุดดำก็แหงนหน้าหัวเราะลั่น ก่อนที่ร่างเงาจะค่อยๆ เลือนหายไป

กู้ชิงฮวนเก็บยันต์กระดูกกลับเข้าถุงมิติ ของชิ้นนี้ท่านผู้อาวุโสสูงสุดโยนให้นางไว้ใช้เล่นแก้เหงายามว่าง

นี่เป็นครั้งแรกที่นางนำมาใช้ และยังสามารถใช้งานได้อีกสามถึงห้าครั้ง

ทางด้านผู้ฝึกตนชุดดำนิกายหลัวเทียนถึงกับหน้าซีดเผือด

ร่างจำแลงของเทพมารที่เขาอัญเชิญมาสองตน กลับถูกจัดการราบคาบเพียงแค่การปะทะกันชั่วครู่

เขาตัดสินใจกัดฟันสู้ หยิบรูปปั้นเทพมารออกมาจากถุงมิติ

พรวด!!

ชายชราชุดดำพ่นโลหิตบริสุทธิ์ใส่รูปปั้นอย่างแรง รูปปั้นเทพมารพลันเปล่งแสงสีแดงฉานดุจโลหิตออกมาทันที

กลิ่นอายที่พิลึกพิลั่นและพิสดารแผ่ซ่านออกมาจากรูปปั้น

เนื้อหนังบนร่างของผู้ฝึกตนชุดดำราวกับถูกสูบหายไปในพริบตา ร่างกายที่เดิมทีซูบผอมอยู่แล้ว บัดนี้กลับแห้งกรังไม่ต่างจากโครงเกะกะ

ทว่ากลิ่นอายพลังในตัวเขากลับพุ่งทะยานขึ้นอย่างบ้าคลั่ง

หลอมปราณขั้นเก้า...

หลอมปราณขั้นสูงสุด...

สร้างรากฐานขั้นต้น...

กู้ชิงฮวนแววตาเย็นเยียบ อีกฝ่ายฝึกวิชามารนอกรีตประเภทไหนกันแน่

ถึงสามารถยกระดับตบะของตนเองขึ้นมาได้ถึงสามขั้นใหญ่ในเวลาเพียงชั่วอึดใจเดียว

พวกนอกรีตเหล่านี้ วันๆ รู้จักแต่ทำเรื่องหลอกเด็ก

"เหอะ... ระดับสร้างรากฐานแล้วอย่างไร ใช่ว่าข้าจะไม่เคยฆ่ามาก่อน..."

แม้กลิ่นอายของอีกฝ่ายจะพุ่งขึ้นถึงระดับสร้างรากฐาน แต่สำหรับอัจฉริยะอย่างกู้ชิงฮวนแล้ว มันไม่ได้น่ากลัวอะไรเลย

หากนางอยากจะสร้างรากฐานขึ้นมาจริงๆ เพียงแค่นั่งลงแล้วลุกขึ้นใหม่ นางก็กลายเป็นผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานไปแล้ว

กู้ชิงฮวนไม่มีอารมณ์จะมาเสียเวลากับเขา หากชักช้าไปกว่านี้ ไอ้หัวขโมยน้อยนั่นคงหนีหายไปอย่างไร้ร่องรอยแน่

นางตบถุงมิติ หยิบหยกยันต์ออกมาแผ่นหนึ่ง

เสียง "เพล้ง" ดังขึ้น หยกยันต์ถูกนางบีบจนแหลกละเอียด

รัศมีหลายจั้งโดยรอบพลันถูกปกคลุมด้วยควันดำหนาทึบ ก่อนจะควบแน่นกลายเป็นขุนพลผีในชุดเกราะสีดำที่ดูทรุดโทรม

ผู้ฝึกตนชุดดำฝั่งตรงข้ามแทบจะหลั่งน้ำตาออกมา

ล้อกันเล่นหรือไง ข้าต้องเสียสละโลหิตบริสุทธิ์มหาศาลเพื่อสังเวยเทพมาร กว่าจะยกระดับตบะมาถึงขั้นสร้างรากฐานได้แทบรากเลือด

ทว่าอีกฝ่ายแค่หยิบหยกยันต์ระดับสองออกมาใช้ตามใจชอบ ก็เรียกขุนพลผีออกมาได้ตนหนึ่งแล้ว

บัดซบเอ๊ย ช่างรังแกกันเกินไปแล้วจริงๆ

ในขณะเดียวกัน ซูฝานได้ล่อกลุ่มศิษย์นิกายหลัวเทียนมาจนถึงที่ไกลๆ

ยามนี้ เขาไม่จำเป็นต้องแสร้งทำเป็นขี้ขลาดอีกต่อไป

เขาตบโลงเลี้ยงศพที่ข้างเอวครั้งหนึ่ง ซากศพเดินได้เกราะทองแดงสองร่างก็กระโดดพรวดออกมา พุ่งเข้าหาคนของนิกายหลัวเทียนทันที

ศิษย์กลุ่มที่วิ่งมาข้างหน้าสุด ต่างตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อเมื่อเห็นซากศพโผล่ออกมาอย่างกะทันหัน

ซากศพเดินได้ย่อมไม่ปรานีใคร มันพุ่งเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง กางเล็บที่คมกริบฉีกทึ้งคนเหล่านั้นจนร่างแหลกเป็นชิ้นๆ

คนที่ตามมาด้านหลังต่างรีบหมุนตัวคิดจะหนี

ซูฝานสะบัดมือ เรียกใช้งาน 'ธงภูตอาฆาต' ปล่อยพี่ซาดาโกะและฝูงผีร้ายออกมา

พวกเจ้าไอ้พวกสารเลว ไล่กวดข้ามาตั้งนาน

อยากจะหนีรึ ฝันไปเถอะ!

เขาหยิบ 'แส้ตาข่ายผี' ออกมาแล้วสะบัดออกไปอย่างแรง

เส้นเชือกสีดำทมิฬที่ดูวังเวงและน่าสยดสยอง พุ่งออกไปราวกับอสรพิษร้ายที่จ้องจะงับเหยื่อ

มันม้วนตลบพันธนาการศิษย์นิกายหลัวเทียนไว้หลายคน ก่อนจะกัดกินดวงวิญญาณของพวกเขาจนหมดสิ้น

ศิษย์นิกายหลัวเทียนยี่สิบกว่าคนนั้น ไม่พอให้พวกของพี่ซาดาโกะแบ่งกันกินด้วยซ้ำ

ซูฝานเดินตามหลัง พลางเก็บกวาดสนามรบอย่างสบายอารมณ์

ไอ้พวกยาจกนี่ คนยี่สิบกว่าคนกลับมีถุงมิติเพียงไม่กี่ใบ ไม่รู้พวกมันใช้ชีวิตอยู่มาได้ยังไง

เขากางสัมผัสเทวะออก ตรวจสอบการต่อสู้ในระยะไกลที่กำลังห้ำหั่นกันจนฟ้าดินมืดครึ้ม

มารนอกพิภพสองตัวนั้นดูแล้วก็ท่าทางชั่วร้ายดีนี่นา ผ่านมาตั้งนานแล้วทำไมยังจัดการแม่นางมารนั่นไม่ได้เสียที

ที่แท้ก็แค่พวกดีแต่เปลือก ทำอะไรไม่ได้เรื่องสักอย่าง

หลังจากซูฝานเก็บกวาดสนามรบและเรียกพวกพี่ซาดาโกะกลับเข้าธงเสร็จ เขาก็ค่อยๆ ย่องกลับไปที่ริมแม่น้ำอย่างระมัดระวัง

ทว่าผลลัพธ์ที่เห็นกลับทำให้เขาต้องตกตะลึง

กู้ชิงฮวนกับขุนพลผีที่นางอัญเชิญมา กำลังรุมถล่มผู้ฝึกตนชุดดำคนนั้นอย่างเมามัน

อีกฝ่ายถูกอัดจนแทบจะเสียผู้เสียคน

สภาพดูอนาถยิ่งนัก

ซูฝานถึงกับอึ้ง มารนอกพิภพสองตัวนั้นหายไปไหนแล้ว

ผ่านไปแค่ครู่เดียว ทำไมถึงหายไปเกลี้ยงแบบนี้

ลมเริ่มแรงแล้ว เผ่นดีกว่า...

นาทีนี้ถ้าไม่หนีก็คงเป็นไอ้งั่งแล้ว

ซูฝานหยิบ 'ยันต์แทรกปฐพี' ออกมาแปะลงบนตัว พลันเกิดแสงสีน้ำตาลวูบหนึ่ง

ทว่าเขากลับไม่ได้มุดดินหนีไปได้ตามใจนึก เขายังคงยืนอยู่ที่เดิม

กู้ชิงฮวนแค่นยิ้มเย็นชา คราวก่อนปล่อยให้เจ้าใช้มนตร์แทรกปฐพีหนีไปได้ ข้าเลยเตรียมวิธีรับมือลูกไม้นี้ไว้ล่วงหน้าแล้ว

"โครมลั่น!!!"

ทันใดนั้น เหนือผิวน้ำในแม่น้ำไกลออกไป พลันบังเกิดเสียงระเบิดกึกก้องปานฟ้าถล่ม

แม่น้ำชิงชางราวกับน้ำที่กำลังเดือดพล่าน สายน้ำสีแดงฉานม้วนตลบกลายเป็นคลื่นยักษ์โถมเข้าหาฝั่ง

ท้องฟ้ายามราตรีเริ่มมืดครึ้มลง เสียงฟ้าร้องครืนครั่นดังสนั่นหวั่นไหว แรงกดดันจากสัมผัสเทวะที่ไร้รูปร่างเริ่มแผ่ซ่านลงมาจากฟากฟ้า

"สุสานมารเปิดแล้ว..."

แม้แต่กู้ชิงฮวนเองก็ยังต้องยืนตะลึงกับภาพเหตุการณ์ตรงหน้า

ในระหว่างที่นางกำลังเหม่อลอย แววตาของผู้ฝึกตนชุดดำพลันประกายความคลั่งไคล้ออกมา ทั่วร่างของเขามีแสงสีเลือดปกคลุม

ฟิ้ว!!

ร่างของเขาหายวับไปจากที่เดิม และไปปรากฏตัวอีกครั้งลอยอยู่เหนือผิวน้ำ

เขามองดูสายน้ำที่กำลังปั่นป่วน ก่อนจะกระโจนลงไปในสุสานมารด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความบ้าคลั่ง

"เหอะ... หนีเร็วนักนะ..."

กู้ชิงฮวนหันกลับมา ตั้งใจจะหันมาจัดการไอ้หัวขโมยน้อยให้สิ้นซาก

ทว่ากลับเห็นร่างหนึ่งพุ่งทะยานจากไปอย่างรวดเร็ว

ร่างนั้นใช้วิชาเคลื่อนที่ฉับพลันต่อเนื่องนับสิบครั้ง เพียงพริบตาก็ไปถึงเหนือผิวน้ำ และพุ่งหลาวลงไปในสุสานมารทันที

เป็นไอ้หัวขโมยน้อยนั่นเอง!

กู้ชิงฮวนกระทืบเท้าด้วยความโกรธจัด ร่างกายสลายกลายเป็นกลุ่มควันหนาทึบ พุ่งไปถึงเหนือผิวน้ำในพริบตา ก่อนจะกระโจนลงสู่แม่น้ำชิงชางตามซูฝานไปติดๆ