บทที่ 52 มารนอกพิภพ

กู้ชิงฮวนบังคับ "หมอกวิญญาณลี้ลับ" ทะยานผ่านท้องฟ้ายามราตรีที่มืดมิดอย่างรวดเร็ว

เพียงไม่นาน นางก็มาถึงสถานที่ที่ซูฝานเคยอยู่เมื่อครู่

นางปรายตามองลูกศรบนเข็มทิศในมือ ซึ่งบัดนี้ชี้เบนไปอีกทิศทางหนึ่งโดยสิ้นเชิง

"ไอ้หัวขโมยน้อย ข้าอยากรู้นักว่าเจ้าจะหนีไปได้ถึงไหน?"

กู้ชิงฮวนแค่นยิ้มเย็นชา สะบัดมือเบาๆ ม่านหมอกสีดำพลันมลลายหายไปในความมืดทันที

แม่น้ำชิงชางจะมีท่าข้ามฟากทุกๆ ระยะหลายสิบหลี่ เพื่อให้ราษฎรทั้งสองฝั่งอาศัยเรือข้ามแม่น้ำ

ท่าเรือซื่อสุ่ย ก็เป็นหนึ่งในท่าข้ามฟากริมแม่น้ำชิงชาง

ที่นี่ค่อนข้างทุรกันดาร ราษฎรทั้งสองฝั่งมีไม่มากนัก ยามปกติที่ท่าข้ามจะมีเพียงเรือเล็กไม่กี่ลำ

ทว่าในช่วงไม่กี่วันนี้ ท่าเรือซื่อสุ่ยกลับเปลี่ยนจากความเงียบเหงามาเป็นความคึกคักอย่างยิ่ง

ท่าเรือเนืองแน่นไปด้วยเรือหลากชนิด ริมฝั่งมีการจัดตั้งค่ายพักแรมหลายแห่ง ผู้ฝึกตนในชุดคลุมดำแบบมีฮู้ดนับร้อยคนมาชุมนุมกันที่นี่

ริมฝั่งแม่น้ำทั้งสองด้านมีการจุดกองไฟขนาดมหึมานับสิบกอง ส่องสว่างจนผืนน้ำแม่น้ำชิงชางสว่างไสวราวกับกลางวัน

ไม่เพียงเท่านั้น เส้นทางน้ำและทางบกโดยรอบท่าเรือซื่อสุ่ยล้วนถูกนิกายหลัวเทียนสั่งปิดตาย

โดยเฉพาะทางน้ำ ถูกตัดขาดตั้งแต่อยู่ห่างออกไปกว่าร้อยหลี่ เรือทุกลำที่สัญจรผ่านจะถูกกักตัวไว้ หากมีการขัดขืนจะถูกยิงจมทันที

ผู้คนที่อยู่บนเรือจะถูกขนส่งมายังใจกลางแม่น้ำซื่อสุ่ย เพื่อทำพิธีหลั่งเลือดแล้วโยนร่างลงสู่แม่น้ำชิงชาง จนผิวน้ำเกือบทั้งหมดถูกย้อมไปด้วยสีแดงฉาน

ที่ท่าข้ามฝั่งตะวันออกของท่าเรือซื่อสุ่ย ผู้ฝึกตนชุดดำหลายคนกำลังยืนอยู่บนสะพานไม้ริมน้ำ

ผู้นำกลุ่มคือผู้ฝึกตนวัยชราที่อยู่ระดับหลอมปราณขั้นเก้า บนศีรษะมีผมขาวประปราย ร่างกายซูบผอมจนหนังหุ้มกระดูกดูน่าสยดสยองยิ่งนัก

เขาเอามือไพล่หลัง จ้องมองผิวน้ำด้วยสายตาเย็นยะเยือก

"ใกล้จะได้เวลาแล้ว ไปพาพวกมนุษย์มาเพิ่มอีก..."

ผู้ฝึกตนชุดดำหลายคนที่อยู่เบื้องหลังรีบก้มตัวรับคำสั่งทันที

ครู่ต่อมา มนุษย์ปุถุชนนับร้อยคนถูกกวาดต้อนมายังริมน้ำ แต่ละคนดูราวกับถูกต้องมนต์สะกด มีแววตาเลื่อนลอยขณะก้าวเดินไปข้างหน้า

พวกเขายืนเรียงแถวกันขึ้นเรือเพื่อมุ่งหน้าไปยังใจกลางแม่น้ำ ผู้ฝึกตนชุดดำใช้มีดกรีดลงบนร่างของพวกเขาหลายแผล ก่อนจะทยอยผลักลงสู่แม่น้ำชิงชางทีละคน

คราบเลือดที่ลอยอยู่บนผิวน้ำทวีความเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ จนสายน้ำแทบจะกลายเป็นสีแดงเข้มดุจโลหิต

ทันใดนั้น ผิวน้ำพลันบังเกิดฟองอากาศผุดพรายขึ้นมามากมาย และเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดก็ดูราวกับน้ำในหม้อที่กำลังเดือดพล่านไปทั่วทั้งแม่น้ำ

ชายชราชุดดำบนสะพานไม้เผยรอยยิ้มที่น่าเกรงขามออกมา

"สุสานเทพใกล้จะเปิดออกแล้ว สั่งให้คนข้างล่างระวังภัยให้เข้มงวด ช่วงสองวันนี้อย่าให้แม้แต่นกเพียงตัวเดียวหลุดรอดเข้ามาได้"

"ขอรับ... ขอรับ..."

ผู้ฝึกตนชุดดำเบื้องหลังขานรับโดยพร้อมเพรียง ก่อนจะแยกย้ายกันไป

ท่ามกลางท้องฟ้ายามราตรีที่มืดมิด มวลหมอกสีดำหนาทึบม้วนตัวมาตามลมก่อนจะร่อนลงสู่พื้นดิน

กู้ชิงฮวนปรากฏกายออกมา นางปรายตามองเข็มทิศในมือ ซึ่งเข็มชี้ทิศทางกำลังหมุนวนอย่างรวดเร็ว

นางแค่นยิ้มเย็น เก็บเข็มทิศเข้าถุงมิติ

"ไอ้หัวขโมยน้อย เจอเจ้าจนได้..."

กู้ชิงฮวนเพ่งสมาธิ กางสัมผัสเทวะออกจนสุด รัศมีร้อยจั้งโดยรอบล้วนอยู่ในสายตานางทั้งหมด

หือ...

นางสะบัดมือหนึ่งครั้ง ควันดำสองสายพุ่งทะยานออกไป

พวกมันกลายเป็นเชือกสีดำสองเส้น พันธนาการผู้ฝึกตนชุดดำสองคนที่แอบซ่อนอยู่ใกล้ๆ แล้วกระชากตัวมาตรงหน้า

"ระ... รุ่นพี่ ไว้ชีวิตด้วย..."

ผู้ฝึกตนทั้งสองถูกควันดำรัดรึงแน่นหนา ต่างดิ้นรนตะโกนก้องด้วยความหวาดกลัว

"พวกเจ้าทำอะไรที่นี่ ทำไมถึงมาแอบซ่อนตัวลับๆ ล่อๆ?"

ผู้ฝึกตนชุดดำทั้งสองหันมาสบตากัน คนหนึ่งกำลังจะเอ่ยปากพูด ทว่าเนื้อหนังกลับถูก "หมอกวิญญาณลี้ลับ" กัดกินจนเหี้ยนเตียน เหลือเพียงโครงกระดูกสีขาวโพลนน่าอเนจอนาถ

"ข้า... ข้าจะพูดแล้ว..."

กู้ชิงฮวนเค้นถามอยู่พักหนึ่งก็นิ่วหน้าทันที ก่อนจะสะบัดมือเปลี่ยนอีกฝ่ายให้กลายเป็นกองกระดูกไปอีกคน

"นิกายหลัวเทียน... สุสานเทพ... หรือว่าไอ้หัวขโมยน้อยจะเข้าพวกนิกายอธรรมไปแล้ว..."

นางสะบัดมืออีกครั้ง ร่างกายสลายกลายเป็นหมอกดำ กลืนหายไปกับราตรีที่มืดมิด

ม่านหมอกสีดำมืดมัวค่อยๆ ลอยไปข้างหน้าอย่างช้าๆ

เป็นระยะๆ ที่มันจะเปลี่ยนรูปเป็นเชือกสีดำ เข้าจัดการศิษย์นิกายหลัวเทียนที่ซุ่มซ่อนอยู่รอบๆ ให้กลายเป็นกองกระดูกขาวอย่างไร้ซุ่มเสียง

เมื่อใกล้จะถึงริมแม่น้ำ นางก็มองเห็นกองไฟที่ลุกโชนเป็นระยะๆ อยู่ไกลๆ

ทันใดนั้น แสงลี้ลับสายหนึ่งพุ่งทะยานเข้าใส่

กู้ชิงฮวนสะบัดมือ หมอกดำพลันกลายเป็นมือผีตบอุปกรณ์เวทกระบี่ยาวจนกระเด็นหายไป

เงาร่างหนึ่งที่หลบซ่อนอยู่หลังต้นไม้ในระยะไกล มีประกายสายฟ้าแลบที่ฝ่าเท้าก่อนจะหายวับไปจากที่เดิมทันที ถึงขนาดทิ้งอุปกรณ์เวทกระบี่ยาวไว้อย่างไม่ใยดี

ทว่าคลื่นพลังวิญญาณที่ปะทุขึ้นอย่างกะทันหันกลับไปกระตุ้นความสนใจของผู้ฝึกตนนิกายหลัวเทียนริมน้ำ ร่างหลายสายบังคับอุปกรณ์เวทพุ่งตรงมาทางนี้อย่างรวดเร็ว

"ไอ้เจ้าตัวดีนี่..."

กู้ชิงฮวนโกรธจนกัดฟันกรอด นางกางแขนออก ควันดำหลายสายกลายเป็นกรงเล็บผีที่สยดสยอง พุ่งเข้าหาผู้ฝึกตนชุดดำเหล่านั้นพร้อมเสียงหวีดร้องบาดหู

"แย่แล้ว... ระดับหลอมปราณขั้นปลาย... อ๊าก..."

ผู้ฝึกตนชุดดำสองคนที่พุ่งมาข้างหน้าสุดเพิ่งจะเรียกอุปกรณ์เวทออกมา ก็ถูกควันดำหนาทึบพันธนาการไว้จนร่วงหล่นลงสู่พื้นดินทีละคน

คนอื่นๆ ที่ตามมาต่างไม่เสียเวลาคิด รีบหมุนตัวหนีสุดชีวิต

ทว่าเพิ่งจะบินไปได้ไม่ไกล ก็ถูกมือผีสีดำหลายข้างเข้าตะปบแล้วกลืนกินจนสิ้นซาก

"โฮก..."

เสียงคำรามกึกก้องดังมาจากทางริมแม่น้ำ

เสียงนั้นแหลมสูงบาดหู ทำเอาซูฝานที่แอบซ่อนอยู่ใกล้ๆ ถึงกับมึนหัวตาลาย

เงาสีดำขนาดมหึมาปรากฏขึ้นเบื้องหน้ากู้ชิงฮวนอย่างกะทันหัน

เงาร่างนั้นบิดเบี้ยวไปมา ก่อนจะค่อยๆ เผยรูปลักษณ์ให้เห็นเด่นชัด

มันคืออสูรกายที่สูงเกือบสองจั้ง บนหัวมีเขาคู่ ทั่วทั้งร่างปกคลุมด้วยเกราะแข็งสีดำทมิฬ แผ่นหลังเต็มไปด้วยหนามกระดูกที่ดุร้าย

เบื้องหน้ามีขาคู่หน้าที่ดูคล้ายตั๊กแตน มีลักษณะเป็นเคียวยักษ์

เมื่อขาคู่หน้านั้นขยับ จะได้ยินเสียงกระดูกเคลื่อนกึกกัก ฟังดูน่าขนลุกยิ่งนัก

"มารศาสตรา..."

กู้ชิงฮวนขมวดคิ้ว จ้องมองอสูรกายที่สยดสยองเบื้องหน้า

นางเคยเห็นภาพวาดของมารนอกพิภพจากห้องตำราของอาจารย์ จึงจำชื่อของมันได้ในทันที

ตู้ม!!

ร่างขนาดมหึมาอีกร่างหนึ่งร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า กระแทกพื้นดินเสียงดังสนั่น

อสูรกายตนนี้สูงราวสามจั้ง ร่างกายใหญ่โตเทอะทะผิดส่วน ดูราวกับกองสิ่งปฏิกูลที่ตกอยู่บนพื้น

บนผิวหนังสีเขียวมีเนื้องอกรูปศีรษะคนผุดขึ้นนับไม่ถ้วน แต่ละลูกมีหูตาจมูกปากครบถ้วน และคอยส่งเสียงร้องไห้คร่ำครวญอย่างน่าเวทนาออกมาไม่ขาดสาย

"มารพละกำลัง..."

กู้ชิงฮวนจำมารตนนี้ได้อีกครั้ง ทำให้นางต้องนิ่วหน้าด้วยความหนักใจ

สิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือกายจำแลงของมารนอกพิภพสองตน ซึ่งคล้ายกับ "ยันต์เทวมาร" ของพรรคมาร คือเป็นเพียงร่างเงาที่ถูกอัญเชิญมา

หากเทียบกับมารนอกพิภพตัวจริงแล้ว พลังฝีมือยังห่างชั้นกันนัก

ซูฝานที่แอบดูอยู่ใกล้ๆ ถึงกับยืนตะลึงจนอ้าปากค้าง

นี่น่ะหรือ มารนอกพิภพ

เชี่ย... มันทั้งชั่วร้ายและน่ากลัวจริงๆ

มารนอกพิภพสองตนนี้ คงเพียงพอที่จะจัดการแม่นางมารคนนี้ได้แล้วล่ะ

ในตอนนั้นเอง ชายชราชุดดำจากริมแม่น้ำก็ค่อยๆ เดินออกมาจากเงามืดอย่างช้าๆ

"คิกๆ... ในเมื่อมาแล้ว ก็อย่าหวังว่าจะได้กลับไปเลย..."

กู้ชิงฮวนแค่นยิ้มเย็นชา นางปรายตาไปด้านข้างแวบหนึ่ง

พอมองเห็นซูฝานที่แอบดูเหตุการณ์อย่างสนุกสนานอยู่ข้างๆ ในใจนางพลันบังเกิดเพลิงโทสะขึ้นมาทันที

นางเข้าใจจุดประสงค์ของไอ้หัวขโมยน้อยนี่แล้ว ที่แท้ก็ต้องการล่อให้นางมาที่นี่ เพื่อให้คนของนิกายหลัวเทียนคอยรั้งตัวนางไว้

ฝันไปเถอะ!

นางหันไปทางซูฝานแล้วตะโกนขึ้นมาประโยคหนึ่ง

"ศิษย์น้อง ข้าจะถ่วงเวลาพวกมันไว้ให้เอง เจ้าไปที่สุสานมารซะ!"

ซูฝานที่แอบอยู่ในมุมมืดกะจะรอดูความฉิบหายของคนอื่น ถึงกับยืนเอ๋อแดกไปทันที

เชี่ยอะไรเนี่ย...