บทที่ 104 ทำไมถึงลงมือโหดเหี้ยมเช่นนี้

โจวไท่เข้ามาในแดนลับแล้ว ทว่ายังไม่พบร่องรอยของซูฝาน

เขาแค่นเสียงเยาะเย้ย แดนลับนี้มีแค่เราสองคน จะซ่อนตัวไปได้สักกี่น้ำ

โจวไท่ตบป้ายหยกรูปกระดูกที่เอวเบาๆ พลันมีโครงกระดูกหมาป่าหลายตัวปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ก่อนจะส่งเสียงเห่าหอนและแยกย้ายกันพุ่งตัวออกไปรอบทิศทาง

จากนั้นเขาก็สะบัดมือเบาๆ ฝูงแมลงกู่สีดำทมึนฝูงใหญ่ก็บินออกมาจากถุงมิติที่เอว

ฝูงแมลงกู่บินวนอยู่รอบๆ โจวไท่ครู่หนึ่ง ก่อนจะบินพุ่งออกไปราวกับกลุ่มเมฆสีดำทะมึน